Dit verhaal is los te lezen, maar is ook het slot van de serie Het Cadeau.

Vincent zette de Bentley met twee wielen op de stoep aan de gracht, precies zoals hij dat vrijdag ook had gedaan. Hij droeg mijn tas naar boven, alle drie de trappen, zette hem bij de deur neer en kuste me op mijn voorhoofd. "Rust een beetje uit, schoonheid," zei hij. "Je ziet eruit alsof je een oorlog hebt gewonnen." Toen was hij weg. Ik hoorde de zware motor beneden aanslaan en langzaam over de keien wegrommelen.

En toen was het stil.

Drie dagen lang was ik geen seconde alleen geweest. Altijd een hand op mijn huid, een blik, een bevel, iemand die ademde naast me in bed. Nu stond ik midden in mijn loft en hoorde alleen het zoemen van de koelkast en, ver weg, een rondvaartboot met een gids die iets over de Pieterskerk riep.

Mijn eerste ingeving was de laptop. Hij lag op de bank waar ik hem vrijdag had achtergelaten, dichtgeklapt, wit en onschuldig. Ik wist dat er mail zou zijn. Het bureau, de universiteit, misschien iets van Alexander. Ik liep erlangs. Niet nu. Eerst moest ik weer in mijn eigen lijf wonen.

Want dat lijf liet zich voelen. Pas nu, in de stilte, merkte ik hoeveel. In de Bentley had ik nog op adrenaline gezeten, op het afscheid, op Jess' natte gezicht in mijn haar. Nu kwam het allemaal tegelijk binnen. Mijn kut voelde opgezwollen en warm, rauw en gevoelig, alsof het een beetje brandde en tegelijk zachtjes klopte. Mijn kont deed zeer als ik te snel bewoog, een doffe, diepe herinnering aan het weekend. Mijn billen gloeiden nog na onder de huid, alsof iemand er een warme hand op had laten liggen. En mijn tepels. Mijn tepels waren het ergst. Drie dagen klemmen, knijpen, zuigen, draaien aan de piercings, en daarna een middag in de zon. Ze stonden rood en strak, en zelfs de lucht die door het open raam naar binnen kwam voelde als een vingertop.

En toch glimlachte ik. Ik voelde me gelukkig. Ik was ook nog steeds geil, en dat was misschien wel het vreemdste: het deed overal pijn en ik wilde nog steeds aangeraakt worden.

Ik had honger. Echte honger, het soort dat je krijgt als je drie dagen hebt geleefd op rosé, zaad, chips uit de koelkast van een vakantiehuisje en een paar happen patat op het strand. Ik wilde zitten, in de zon, en iemand anders laten koken.

Bij de kast bleef ik staan. Ik pakte een spijkerbroek, hield hem omhoog en legde hem meteen terug. Het idee alleen al, die dikke naad recht tegen mijn gezwollen schaamlippen. Een slipje: nee. Een beha al helemaal niet; ik kromp ineen bij de gedachte aan stof en beugels die tegen mijn tepels drukten. Uiteindelijk trok ik een jurk aan, een wijd zomerjurkje van lichtblauwe katoen, met spaghettibandjes, zo licht dat ik het nauwelijks voelde. Verder niets. Geen slip, geen beha.

In de spiegel bij de deur zag ik wat dat betekende. Mijn tepels drukten licht als twee kleine knopjes door de stof, de piercing vaag zichtbaar. Als ik voor het raam stond, zag je de schaduw van mijn lijf door het katoen heen. Een windvlaag en heel Leiden wist dat ik niets onder had.

Ik moest erom lachen. Want het was waar, ik had dit soort jurkjes honderd keer gedragen om gezien te worden. Vrijdagavond nog, in dat doorschijnende witte ding met 'Alexander' op mijn borst, met het terras aan de overkant als publiek. Maar dit was anders. Dit was geen show. Dit was gewoon het enige wat mijn lichaam nu kon verdragen. Ik wist dat ik veel liet zien. Het was niet anders. En eerlijk gezegd kon het me niet zoveel schelen.

Ik liep de trappen af, voorzichtig, elke tree een klein schokje in mijn billen, en stapte de gracht op.

Het was warm, de lucht stond stil boven het water. Ik liep langzaam naar het Rapenburg, langs de statige gevels en de fietsen die schots en scheef tegen de brugleuningen stonden. Bij elke stap streek het katoen langs mijn tepels. Heen, terug. Heen, terug. Het was net genoeg om te schuren, net te weinig om te strelen. Ik merkte dat ik mijn adem inhield als er een windje kwam.

Op een terras aan het water vond ik een tafeltje in de zon, half onder een parasol. Ik ging zitten. Of beter gezegd: ik liet me zakken, heel langzaam, mijn handen op de armleuningen, en toen mijn billen de rieten zitting raakten, schoot er een hete steek doorheen, van mijn billen naar mijn kontje en dan omhoog langs mijn ruggengraat. Ik beet op mijn lip. Ik verschoof een beetje naar voren, op het randje, waar het minder drukte. Zo ging het.

Een ober van een jaar of vijfentwintig, met een zwart schort en een notitieboekje, kwam naar me toe. Zijn blik gleed heel even omlaag, naar mijn borsten, en meteen weer terug naar mijn gezicht. Hij bloosde. Ik deed alsof ik het niet zag.

"Een tosti ham-kaas," zei ik. "Met een kopje tomatensoep. En een grote fles spa blauw."

Iets simpels. Ik had zin in iets wat naar vroeger smaakte, naar thuiskomen.

Hij liep weg en ik leunde achterover, voorzichtig, en keek naar het water. Een rondvaartboot gleed langzaam voorbij, vol toeristen met camera's, en boven de daken stak de toren van de Pieterskerk de blauwe lucht in. Twee studenten op een bankje aan de overkant zaten met een boek op schoot en keken niet naar hun boek.

En terwijl ik daar zat te wachten, met die steek in mijn billen en het katoen tegen mijn tepels, begon mijn hoofd vanzelf terug te spoelen.

Vrijdagavond. Het vakantiehuisje, het eerste uur. Jess op de bank met dat leren zweepje in haar hand en het rood op haar wangen, nog onwennig, en het kettinkje met de tepelklemmen dat glinsterde in het lamplicht. Ik herinnerde me de eerste beet van die klemmen. Dat moment waarop de pijn zo scherp is dat je hele wereld krimpt tot twee kleine punten op je borst. En dan, als je blijft ademen, dat de pijn verandert. Dat hij warm wordt. Dat hij naar beneden zakt, naar je buik, naar je kutje, en daar iets wordt wat je geen pijn meer kunt noemen.

Ik voelde mijn tepels kloppen tegen het katoen. Daar zat het nog, dat gevoel. Drie dagen later.

Dan de zweep. Jess die Mike zag hard worden en haar arm hoger hief, drie klappen achter elkaar, zo hard dat de tranen over mijn wangen liepen. Ik had het haar niet kwalijk genomen. Integendeel. Ik had me nog nooit zo dicht bij iemand gevoeld als op het moment dat ze me pijn deed omdat ze zelf niet wist wat ze met haar jaloezie aan moest. Elke klap was een vraag van haar. En ik had elke keer ja geantwoord.

De buttplug, die avond. Dat volle, oprekkende gevoel dat je eerst wilt wegduwen en daarna niet meer kwijt wilt. Het colaflesje op de achterbank van de Bentley, onderweg, met Jess die keek of ik durfde. Natuurlijk durfde ik.

Zaterdag. De loveballs die ik bij de kassa in de seksshop in mijn kutje moest duwen terwijl een andere klant toekeek, en die daarna urenlang zwaar in me schoven bij elke stap door Rotterdam, tegen mijn g-plek aan, tot ik bijna niet meer rechtop kon lopen. Geen pijn, eigenlijk, maar een marteling op een andere manier: genot dat je niet mag afmaken. En dan de personeelslounge van Melief Bender. Ron, Kees, Tim. Drie mannen achter elkaar, op een bank die naar bier rook, terwijl Jess filmde. Mijn kutje had daar al rauw gevoeld voordat de dag half om was.

En de motorkap. De koude motorkap van die Hummer in de parkeergarage, Bas die van een lieve, voorzichtige man veranderde in iemand die mijn heupen vastgreep en me nam alsof ik van hem was. Ik had toestemming gekregen om te komen. En het lukte niet. Ik lag daar met trillende dijen en gekromde tenen, en het orgasme zat vast, net onder mijn huid, en ik kon er niet bij. Dát had pijn gedaan. Meer dan welke klem of klap ook. Die leegte. En toen Jess' blik. Medelijden.

Ik schoof een beetje op mijn stoel en kreunde bijna hardop. Mijn kontje.

Want dan zaterdagavond. Ik had in het huisje Jess' billen rood geslagen, Bas en Mike hadden haar samen genomen, en ik had haar gezien terwijl ze dat voor het eerst toeliet. En later, toen die vier jongens uit Brabant er waren, had Sander mij op mijn knieën in mijn kont genomen terwijl ik Jess zoende. Dik en zwaar en zonder veel geduld. Ik had het gewild. Ik had zelf mijn billen naar achteren geduwd. En nu, twee dagen later, op een rieten stoel aan het Rapenburg, voelde ik elke centimeter ervan terug.

De ober zette de spa voor me neer. Ik glimlachte naar hem alsof ik aan het weer had zitten denken.

Mensen vragen me wel eens waarom. Klanten, vooral, als ze na afloop naast me in bed liggen en ineens zacht worden. Een vriendin van vroeger, die ik het ooit half heb verteld. Vind je het niet moeilijk? Je laten neuken door een man die je pas een uur kent? Doen wat hij wil, omdat hij ervoor betaalt? Ik zie het altijd in hun ogen: ze willen horen dat het zwaar is. Dat ik het eigenlijk niet wil. Dat er ergens een gebroken hart achter zit.

Ik heb nooit een goed antwoord gehad. Maar daar, in de zon, met mijn tepels kloppend onder het katoen en mijn billen pijnlijk op die rieten stoel, kwam ik er dichterbij dan ooit.

Ik hou van seks. Zo simpel is het eigenlijk. En ik hou ervan om meegaand te zijn. Een man die binnenkomt, gespannen, met zijn eigen wensen en zijn eigen onzekerheid, en dat ik dan degene ben die het hem makkelijk maakt. Die ja zegt. Die zich laat nemen zoals hij dat wil, op het bed, tegen het raam, op mijn knieën. Dat geeft me geen gevoel van verlies. Het geeft me juist een soort kracht. Ik weet precies wat ik geef, en ik weet dat ik het daarna heel terugkrijg.

Pijn hoort daar niet bij, niet echt. Dat is niet waarvoor ze me boeken. Soms knijpt een klant te hard, soms trekt er een aan mijn haar of geeft hij een klap op mijn billen, en dan laat ik dat gebeuren, omdat het bij het spel hoort. Maar dit weekend was anders. Dit weekend heb ik meer gevoeld dan in maanden werk bij elkaar. Klemmen, de zweep, Bas op die motorkap, Sander in mijn kont. Ik was er niet in getraind en ik had het niet gezocht. Ik heb het gewoon laten gebeuren, zoals ik alles laat gebeuren. En ik ontdekte dat ik nog verder mee kon gaan dan ik dacht.

Ik had het ook geweten. Toen Alexander me vroeg voor dit weekend, had hij me een lijst gegeven. Wat mocht niet? Ik had er maar één ding op gezet: geen poep. Verder niets. Alexander had me nog aangekeken. "Je weet dat je het hele weekend van de winnar bent, Sophie. Als die je wil slaan of vastbinden, dan mag dat. Het staat niet op je lijst." Ik had gelachen en gezegd dat ik niet dacht dat een winnaar van een sales-feest dat zou willen. "Maar als het toch zo is," had ik eraan toegevoegd, "dan onderga ik het." En dat had ik gedaan.

Ik had op elk moment kunnen stoppen. Eén woord. Iedereen wist het. Ik zei het niet, omdat ik het niet wilde zeggen. Jess heeft dat dit weekend ook geleerd. Ik zag het in haar ogen op dat tapijt, na haar vijfde keer.

Is het moeilijk? Soms. Een klant die ruikt, een klant die je niet ziet staan, een avond waarop je liever op de bank had gelegen. Maar meestal niet. Meestal is het gewoon wat ik ben: een vrouw die het heerlijk vindt om gewild te worden, en die er ook nog goed voor betaald krijgt.

Het rare was: nu, met al die plekken die zeurden en pijn deden, voelde ik me sterker dan in maanden. Alsof elke pijnlijke plek een bewijs was. Ik ben daar geweest. Ik heb dat gedragen. Ik heb dat gewild.

En het maakte me geil. Natuurlijk. Ik voelde hoe ik weer vochtig werd tussen mijn benen, daar op dat terras, alleen al van het denken. Ik klemde mijn dijen tegen elkaar en dat deed meteen zeer, en dat maakte het alleen maar erger. Of beter.

De tosti kwam. Goudbruin, met de kaas die er aan de zijkant uitdroop, en een kommetje soep met een toefje room erop. Ik heb nog nooit zo van een tosti genoten.

Na het eten bestelde ik koffie. Een dubbele espresso, en daarna nog een cappuccino, gewoon omdat ik nog niet weg wilde. Ik zat daar een uur, misschien langer, en keek naar de boten en de fietsers en liet de zon op mijn gezicht en mijn schouders schijnen.

Ik merkte dat mensen keken. Een man van middelbare leeftijd aan het tafeltje naast me, met een krant die hij al twintig minuten niet omsloeg. Twee vrouwen die fluisterden en lachten. Een groepje jongens op een sloep die langzamer gingen varen. Als ik me vooroverboog om mijn kopje te pakken, viel het jurkje een stukje open. Als de wind kwam, plakte het tegen mijn borsten. Ik deed niets om het tegen te gaan. Ik deed ook niets om het erger te maken. Het was gewoon zo.

Om een uur of vier had ik iets sterkers nodig. Niet om te vergeten. Om te landen. Ik bestelde een gin-tonic, met veel ijs en een schijfje komkommer, en de eerste slok gleed als iets helders door me heen. Bij de tweede voelde ik mijn schouders zakken. Ik had de hele dag nog niet gemerkt hoe gespannen ze waren.

Daarna wandelde ik. Zonder doel, langs de grachten, de Breestraat op en weer terug, onder de bomen langs het Rapenburg. Langzaam, omdat het niet anders kon. Bij elke stap wreef de binnenkant van mijn dijen langs mijn kutje en voelde ik dat zachte, branderige gevoel, en mijn billen bewogen onder het katoen, en mijn tepels werden steeds weer even geschuurd. Een etalage van een boekhandel, een ijsje bij een kraampje bij de Hooglandse Kerk. Een fietser floot naar me. Een oudere dame keek me van top tot teen aan en schudde haar hoofd. Ik glimlachte naar haar. Ze glimlachte bijna terug.

Er hing een vreemde, warme loomheid over me. Een soort roes. Ik dacht aan Jess en Mike, ergens op een snelweg, op weg naar wie weet waar. Aan Bas, aan zijn werk, die waarschijnlijk zat te typen met zijn gedachten nog in die woonkamer in Hoek van Holland. Aan Milan, Thijs, Ruben en Sander, terug naar Brabant met een verhaal dat niemand zou geloven. Ik miste ze allemaal een beetje. Zelfs die arme ober bij Melief Bender.

Toen ik thuiskwam, was het licht al goudkleurig aan het worden. Ik trok het jurkje uit en liet het bad vollopen. Lauw, niet heet, met een scheut badolie die naar lavendel rook. Ik bekeek mezelf in de spiegel terwijl het bad volliep. Mijn tepels rood en een beetje gezwollen, met kleine afdrukjes van de klemmen nog vaag zichtbaar. Twee bleekblauwe vingerafdrukken op mijn heup, van Bas of van Sander. Mijn billen nog licht roze. En mijn kutje, gezwollen en rood, zo gebruikt als het in tijden niet was geweest.

Ik vond mezelf mooi zo.

Ik liet me heel langzaam in het water zakken. Toen het mijn billen raakte, ademde ik scherp in, en toen het mijn kutje en mijn kontje bereikte, prikte het eerst even, en daarna werd het zacht. Zo zacht. Ik liet mijn hoofd tegen de rand zakken en sloot mijn ogen. Mijn hand gleed onder water over mijn buik, raakte heel licht mijn schaamlippen. Ik deed niets. Ik hield hem daar alleen. Ik was nog steeds geil, en tegelijk was ik te moe en te gevoelig om er iets mee te doen. Het was een mooi soort geil. Een geil die gewoon mocht bestaan.

Ik bleef liggen tot het water koud werd.

Daarna droogde ik me voorzichtig af, deppend, niet wrijvend, smeerde een beetje aftersun op mijn tepels en mijn schouders en kroop naakt onder het laken. Alles was te veel voor een T-shirt. Buiten werd het langzaam donker, de grachtlantaarns gingen aan en ergens verderop toeterde iemand nog op een vuvuzela.

Mijn Nokia lichtte op op het nachtkastje. Een piepje. Ik zag het, en draaide me om. Morgen. Wat het ook was, het kon wachten tot morgen.

Ik geloof dat ik al sliep voordat het scherm weer uit was.

Ik werd wakker van de zon op mijn gezicht. Half negen, dinsdagochtend. Ik had twaalf uur geslapen, zonder één keer wakker te worden. Mijn lijf voelde stijf en zwaar, maar de scherpe randjes waren eraf. Mijn tepels waren nog gevoelig, mijn billen nog warm, maar het was nu een zachte, vertrouwde pijn. Een pijn die me eraan herinnerde dat het echt was gebeurd.

Ik zette koffie, bleef naakt, en ging met de mok in kleermakerszit op de bank zitten met mijn witte MacBook op schoot.

Het opstarten duurde eeuwig. MSN logde automatisch in en ik klikte het meteen weg. Hotmail laadde traag. Spam van een kortingsclub, een herinnering van de universiteitsbibliotheek, een mailtje van het bureau in Amsterdam met een nieuwe afspraak voor donderdag.

En daartussen, vetgedrukt, een bericht van jessica.mike@hotmail.com. Verzonden om 23:58. Onderwerp: "Voor mijn Meesteres (lees als je alleen bent)."

Ik moest glimlachen. Terwijl ik in bad lag en daarna als een blok in slaap viel, had zij ergens zitten typen, uren lang waarschijnlijk, met Mike naast zich. Het bericht was lang. Heel lang. Ik nam een slok koffie, trok een kussen op schoot en begon te lezen.

Lieve Sophie,

Ik weet niet eens hoe ik je moet aanspreken. Meesteres? Slaaf? Vriendin? Ik heb drie keer een begin getypt en drie keer alles weer weggehaald. Het is bijna middernacht. Mike zit naast me met het WK-journaal aan en kijkt steeds over mijn schouder mee. Hij weet toch allang wat erin staat. Ik heb een glas wijn naast me, en ik denk dat ik er nog een nodig ga hebben, want ik wil je dingen vertellen die ik nog nooit aan iemand heb verteld. Ook niet aan hem. Nou ja, aan hem nu wel.

Ik wil je iets vertellen wat ik je dit weekend niet heb gezegd, omdat ik het zelf niet doorhad. Vrijdagavond dacht ik dat ik iemand had gewonnen. Een cadeau. Nu, drie dagen later, zit ik hier en weet ik dat ík iets heb gewonnen. Mezelf, denk ik.

Je moet weten hoe ik was. Ik droeg mijn bikini altijd met een topje erover. Ik deed het licht uit als Mike en ik vreeën. Ik had nooit iemand anders gehad dan hem, en ik vond dat eigenlijk heel netjes van mezelf. Ik dacht dat seks iets was wat je deed, niet iets wat je was. Ik zei "daar beneden" als ik het over mezelf had. Echt waar. Lach maar.

En toen kwam jij. In dat doorzichtige ding, met dat brutale glimlachje, en je pakte mijn hand en legde hem tussen je benen. Ik voel het nog. Ik was zo geschrokken. En ik was zelf ook… nou ja. Je weet wel. Ik durf het nog niet zo goed op te schrijven.

Wil je iets weten wat ik nog nooit aan iemand heb verteld? Dat kaartje. Dat kaartje dat mevrouw De Vries ons liet zien, met jouw foto en die rij vinkjes. Ik deed tegen Mike alsof ik alleen naar je gezicht keek, maar ik las elke regel. Vastbinden: ja. Spanking ontvangen: ja. Zweep ontvangen: ja. Ik las het en ik voelde iets wat ik niet kende, een soort duizeling, laag in mijn buik. Niet dat ik het wilde doen. Ik wist niet eens dat zulke dingen in mij zaten. Maar het idee dat iemand dat had opgeschreven, ja, ja, ja, gewoon met een vinkje, dat iemand zich zo kon geven, liet me niet meer los. Daarom koos ik jou, zo snel dat Mike me aankeek alsof ik gek was geworden. In de Bentley zat het nog in mijn hoofd. En toen we in het huisje waren en ik die zweep in het tasje met extraatjes zag liggen, wist ik het. Jij had ja gezegd. Nu moest ik het alleen nog durven.

Weet je wat het gekke is? Die strenge meesteres van vrijdag en zaterdag, dat was ook ik, maar ik speelde het zoals ik een spreekbeurt zou houden. Goed voorbereid, alles onder controle, niemand mocht zien dat ik trilde. De klemmen, de zweep, Mike die niet hard mocht worden: ik hield de touwtjes stijf vast omdat ik doodsbang was voor wat er zou gebeuren als ik ze losliet. Jij zag dat allang, geloof ik. In die parkeergarage, toen ik je zag liggen op die motorkap en je niet kon komen, voelde ik iets wat ik niet verwachtte. Medelijden. En meteen daarna jaloezie. Ik wilde niet degene zijn die het verbood. Ik wilde degene zijn die het overkwam.

Je weet wat er daarna gebeurde. Op de oprit, zonder kleren voor die jongens van nummer 32. Binnen, op mijn knieën. Je gebood me je te likken, met je kut en je borsten te spelen. En toen, Sophie, schat, toen moest Bas… dat was een schok voor me. Mike was tot dat moment de enige geweest met wie ik… nou ja, je weet wel. En niet veel later lag ik jou te likken en zaten er twee pikken in me. Allebei tegelijk. Ik heb nooit gedacht dat ik ooit "ik ben jullie sletje" zou zeggen en het zou menen. Toen jij mijn sjaaltje rechttrok en zei dat het nog maar het begin van de avond was, dacht ik dat ik niet meer kon. Ik lag nog te trillen op dat tapijt. Vijf keer was ik gekomen. Vijf keer, Sophie. Ik wist niet eens dat dat kon.

Maar ik wil je vertellen hoe het voor mij was, de rest van de avond. Want jij zag mijn gevoel  van buiten. Ik wil dat je weet hoe het van binnen voelde. Hoe het voor mij voelde.

We zaten op de bank, weet je nog, met een fles rosé, jij met je voeten op Bas' schoot en ik op de grond tegen je benen aan. Ik voelde hun zaad nog in me, het liep er langzaam uit op het tapijt, en ik schaamde me er niet eens meer voor. Door het open raam hoorden we gelach van verderop. Muziek. Iemand die "Hup Holland Hup" zong, vals. En jij zei, heel lui, met je vingers in mijn haar: "Die jongens van 32 stonden zo lekker te kijken. Zou je ze niet willen halen, slaafje?"

Mijn hart sloeg over. Ik voelde het in mijn keel, en ik voelde het tussen mijn benen. Mijn kutje trok samen. Zie je, ik schrijf het gewoon op. Een week geleden kon ik het woord niet eens hardop zeggen. Ik ben net even gestopt met typen en heb het hardop gezegd, hier op het hotelbed. Kutje. Mike keek op en lachte. Ik ook.

Waar was ik. Het eerste wat ik deed was naar Mike kijken. Ik zei niks. Ik keek alleen. Ik weet niet wat ik wilde dat hij zou zeggen. Nee, misschien. Dat hij me terug zou trekken naar de oude Jess. Maar hij keek me aan met die blik die ik dit weekend pas heb leren kennen, rustig en trots en hongerig tegelijk, en hij knikte. Eén keer. Klein. Alleen voor mij.

Toen hoorde ik mezelf iets zeggen wat ik nooit had durven bedenken.

"Meesteres, u hoeft niet naakt naar buiten. Ik haal ze voor u. En u mag beslissen wie wie krijgt."

Jij lachte. Zo'n zachte, verraste lach. Ik geloof dat ik je die avond voor het eerst echt verbaasd heb.

Ik stond op. Ik had niks aan behalve dat oranje sjaaltje om mijn hals. Bij de voordeur bleef ik staan, mijn hand op de klink. Mijn hart bonkte zo hard dat ik het in mijn keel voelde. Ik keek om, naar jou op de bank, en je knikte alleen. Ik haalde diep adem, nog een keer, en deed de deur open.