Hallo lezers, welkom bij dit en tevens mijn eerste verhaal. Ik wil even voordat je begint met lezen een aantal woorden vooraf doen. Ik heb momenteel de eerste paar hoofdstukken geschreven. Het idee is dat een gemiddeld lange serie is die zich in intensiteit opbouwt, momenteel is het idee van de schrijfwijzer dat het er meer dan 20 worden. Ik plaatst het verhaal in de categorie hetero, maar hoe verder het verhaal vordert hoe meer elementen zich erin voor zullen doen. Denk hierbij aan lesbisch, biseksueel, extreem of mogelijk zelfs onderdelen homoseksueel. Dit zal zich natuurlijk ontvouwen over de hoofdstukken en het idee is vooral een stevig doorlopende verhaallijn te creëren die de lezers moet boeien. Het verhaal zal zich dan ook langzaam opbouwen naar meer seksueel gezindere hoofdstukken. Ik ben nog even zoekende naar wat mijn uploadschema wordt om te kijken in welke frequentie ik dit volhoud maar ik kan in ieder geval een tijdje vooruit. Ik hoor uiteraard graag wat jullie ervan vinden tussen de hoofdstukken door in de reacties, veel leesplezier!

Deel 1 – Op schema

Om kwart voor zes ging de wekker, maar Sam lag al met open ogen naar het plafond te kijken toen het eerste zachte piepje klonk. Zo ging het bijna elke ochtend. Haar lichaam leek precies te weten hoe laat het was en werd een paar minuten voor de wekker wakker, alsof het geen zin had om zich door een apparaatje te laten vertellen wanneer het moest opstaan. Ze strekte haar arm uit, zette het alarm uit en bleef nog een moment liggen in de warmte van haar dekbed, terwijl buiten de eerste trams in de verte over de rails ratelden en de stad langzaam op gang kwam. Ze gunde zichzelf altijd nog heel even de tijd om rustig wakker te worden, maar voelde al snel de drang om aan haar vaste routine te beginnen.

Het was vrijdag, de laatste dag van een intensieve week. Drie avonden had ze tot na tienen op kantoor gezeten, gebogen over een dossier over een lading staal die ergens tussen Shanghai en Rotterdam juridisch in niemandsland was beland, met een rederij, een verzekeraar en een koper die alle drie vonden dat de schade bij een ander lag. Waar sommige collega’s onder zo’n week langzaam leken in te zakken, werd Sam er juist scherper van. Druk maakte haar niet zenuwachtig, het maakte haar helder. Hoe meer er op haar bord lag, hoe beter ze presteerde, en ze had er stiekem plezier in om op vrijdagochtend fris en energiek binnen te lopen terwijl anderen met wallen onder hun ogen achter hun tweede koffie zaten. Dat moest ook wel. Ze was advocaat in opleiding bij een gerenommeerd advocatenkantoor dat actief was in de Rotterdamse haven en ook vestigingen had in Amsterdam en andere grote havensteden van Europa. Het kantoor in de haven stond bekend als de plek waar je naartoe ging als een handelsgeschil echt ingewikkeld werd. De partners waren veeleisend, de uren waren lang en de lat lag hoog, en wie daar niet tegen kon, was er binnen een jaar weer weg. Sam was niet van plan om weg te gaan. Zij was hier gekomen om het helemaal te maken en een flinke carrière voor zichzelf op te bouwen, en ze had nog lang niet het gevoel dat ze daar al genoeg voor had gedaan.

Ze gooide het dekbed van zich af en liep blootsvoets over de koele vloer naar de inloopkast. Haar sportkleding lag er keurig opgevouwen, gesorteerd op kleur, zoals alles in haar appartement een vaste plek had. Ze koos een setje van Gymshark in donkergroen: een strakke sportbeha met gekruiste bandjes op de rug en een kort broekje dat hoog op haar heupen viel en haar rondingen mooi accentueerde. Ze was niet iemand die zich veel bezighield met dure merken of opvallende outfits, maar ze wist wel wat goed zat en wat haar lichaam goed liet uitkomen, en dit setje deed allebei.

Voor de grote spiegel naast de kast bleef ze even staan en bestudeerde wat ze zag. Ze nam er rustig de tijd voor, zoals ze dat bijna elke ochtend deed, en niet omdat ze onzeker was. Juist het tegenovergestelde: ze vond het fijn om te zien wat ze met zoveel discipline had opgebouwd. Haar rode haar viel nog los en een beetje verward over haar schouders en stak fel af tegen haar lichte huid. Haar blauwe ogen waren nog wat zwaar, maar ze voelde de slaap langzaam uit haar lichaam wegtrekken. Ze draaide zich een kwartslag en bekeek de lijn van haar buik, waar onder het zachte licht van de lamp net de contouren van haar spieren zichtbaar werden. Haar armen waren slank en strak, haar heupen mooi in verhouding tot haar taille en benen, waardoor ze een mooi zandloperfiguur had zonder dat haar heupen te veel de aandacht trokken. Daaronder haar lange, strakke benen. Het korte broekje sloot mooi om de ronding van haar billen, die voor haar slanke figuur opvallend vol waren. Dat had ze niet van nature gehad. Het was het resultaat van jarenlang trainen met een keiharde discipline, en ze was er erg tevreden over: mooie, ronde billen die strak waren en afstaken tegen de rest van haar lichaam. De sportbeha hield haar borsten stevig en netjes op hun plek, niet te groot en niet te klein, maar precies in verhouding met de rest van haar lichaam. Vroeger had ze wel eens gewild dat ze grotere borsten had, zoals sommige meiden op haar middelbare school, maar tegenwoordig was ze blij met haar cup C, die ook op haar vijfentwintigste nog geen enkele boodschap had aan de zwaartekracht. Ze vermoedde dat dat nog wel even zo zou blijven. Ze vroeg zich af of Fleur uit 5 vwo, die destijds alle aandacht van de jongens kreeg, dat vandaag nog steeds van zichzelf kon zeggen. Ze glimlachte naar haar spiegelbeeld en knikte tevreden. Dit was de reden dat ze al die jaren zo vreselijk hard had getraind, en het hielp haar met haar motivatie om er ‘s ochtends even met tevredenheid naar te kijken en zo haar routine vast te houden.

Ze vond het eigenlijk wel prettig dat kortere en strakkere sportkleding de laatste jaren zo normaal was geworden. Er was een tijd geweest dat je in de sportschool vooral wijde shirts en lange broeken zag, en in die tijd had zij zich daar ook graag in verstopt. Nu kon ze gewoon dragen wat ze mooi vond zonder dat het opviel. Ze hoefde echt niet door iedereen bekeken te worden. Ze had een hekel aan mannen die staarden alsof ze een etalage was, en ze droeg niets wat niet gepast was, al was het ook geen preutse outfit. Maar een blik hier en daar, iemand die even iets te lang keek en dan betrapt wegkeek als zij terugkeek? Dat vond ze niet erg. Eerlijk gezegd vond ze het best leuk. Op de middelbare school had niemand zo naar haar gekeken, en ze moest toegeven dat ze daar nog steeds een klein beetje van genoot. Natuurlijk deed ze het meeste en het zwaarste werk voor zichzelf, maar al dat harde werk mocht ook best bewonderd worden, zolang dat binnen de perken bleef. En in haar sportschool kwam precies het soort man dat haar meestal opviel: verzorgd, gedisciplineerd en met een leven waarin sport een vanzelfsprekend onderdeel was. Het waren bovendien mannen die zich netjes gedroegen. Ze keken misschien wel eens, maar nooit op een manier die over de grens ging, en ze lieten een vrouw gewoon in alle rust haar training doen. Er hing een soort onuitgesproken respect, en juist daardoor voelde Sam zich er volkomen op haar gemak. Ze kon er zijn wie ze was, in wat ze wilde dragen, zonder ooit het gevoel te krijgen dat ze op haar hoede moest zijn. Dat maakte het nog een stuk aangenamer.

Ze bond haar haar in een hoge staart, trok een ruime grijze hoodie over haar setje en stapte in haar sneakers. In de keuken dronk ze een groot glas water en at ze een handvol amandelen, terwijl ze op haar telefoon snel haar agenda voor de dag doornam. Om half tien een overleg met de partner over het staaldossier, om twaalf uur een lunch met twee andere advocaten in opleiding, om drie uur een call met een kantoor in Singapore. Daarna nog de laatste dossiers afhandelen en dan eindelijk het weekend. Ze stopte haar telefoon in haar zak, deed haar oortjes in, pakte haar sleutels en liep de deur uit.

Een van de dingen waarvoor ze gevallen was toen ze dit appartement bezichtigde, was dat de sportschool letterlijk onder haar voeten zat. Het complex was nieuw en modern, met grote glazen gevels en een binnentuin met een koffietentje in de ruimte tussen de twee torens. Die torens rezen hoog boven de binnentuin uit en vormden samen een soort U rond een rij winkelpanden, in een van de recent vernieuwde wijken van Rotterdam. Op de begane grond lag een winkelstraatje met een bakker, een koffiebar, een kleine biologische supermarkt en een sportschool die zichzelf een high performance club noemde. Ja, het was enorm yuppig en een beetje decadent, dat vond ze zelf ook wel. Ze kwam van iets eenvoudiger komaf en had dit soort plekken vroeger alleen van buitenaf gezien. Maar inmiddels kon ze zich een leven zonder deze luxe en dit gemak niet meer voorstellen. Met de lift naar beneden, de hal door, de hoek om, en binnen drie minuten stond ze binnen.

Het was een mooie ruimte, met betonnen vloeren, grote stretchzones op zacht rubber en zwarte apparaten voor hoge ramen die overdag veel natuurlijk licht binnenlieten. Groene planten hingen van het plafond. Achterin lag het gedeelte met de zware apparatuur, rekken vol halterstangen en dumbbells die tot ver boven de veertig kilo gingen. Sam noemde het in haar hoofd stiekem het bavianenhonk, omdat daar vooral mannen stonden die met veel gekreun en kabaal de zwaarste gewichten van de grond trokken. Aan de andere kant van de zaal lag het gedeelte dat officieel de Booty Club heette, met squatrekken, hip-thrustbanken, kabelstations en allerlei soorten apparatuur voor benen en billen. Bij de ingang stond een kleine bar waar ze om zes uur ‘s ochtends al havermelk opschuimden. Het was duur, en Sam betaalde het met overtuiging. Hier trainden mensen die het serieus namen. Er liepen geen foute types rond van wie je de kriebels kreeg, iedereen was netjes en vriendelijk, je kon er gezellig even kletsen en de muziek stond nooit zo hard dat je je eigen gedachten niet meer hoorde. Het was opgeruimd, het personeel was goed, en in het souterrain lagen een zwembad en een sauna. Dat kreeg je gewoon niet bij de goedkopere ketens, en omdat ze hier bijna religieus kwam, was het haar dubbel en dwars waard.

Ze checkte in bij de balie, waar Mirthe haar, zoals altijd op vroege doordeweekse ochtenden, begroette met een slaperige glimlach en een gemompeld ‘goeiemorgen’. Ze hing haar hoodie in een kluisje en liep de zaal in. Vrijdag was een van haar twee billen- en benendagen. Dat was het altijd. Ze vond het een goede manier om de week af te sluiten: zwaar, uitputtend en met een voldaan gevoel dat ze het hele weekend nog in haar spieren meedroeg.

Ze begon met rekken en strekken, omdat ze soepel wilde blijven en zichzelf wilde opwarmen voordat ze aan het echte werk begon. Daarna stapte ze op de stairmaster, tien minuten in een tempo dat net iets te hoog was om prettig te zijn, totdat haar hart flink pompte, haar adem zwaar werd en haar huid begon te gloeien. Toen ze eraf stapte, liet ze haar blik even door de zaal gaan. Het was nog rustig. Een oudere man die op de loopband zijn vaste kilometers wegliep, twee vrouwen die ze van gezicht kende in de Booty Club, en bij de dumbbells aan de andere kant een jongen met donker krullend haar die ze ook wel vaker zag. Hij was een van de vaste ochtendgezichten, meestal ongeveer op dezelfde tijd als zij, soms iets eerder en soms iets later. Ze hadden elkaar wel eens toegeknikt, zoals je dat doet met mensen die je elke dag op dezelfde plek tegenkomt, maar verder had ze nooit echt aandacht aan hem besteed. Hij hoorde gewoon bij de ochtend, net als Mirthe achter de balie en de geur van koffie bij de ingang.

Ze liep naar de mat om te beginnen. Eerst wat mobiliteitsoefeningen om haar heupen los te maken, daarna een paar sets met een weerstandsband om haar knieën om haar bilspieren wakker te maken. Ze voelde ze aangaan, die bekende branderigheid die zich vanuit haar heupen naar haar onderrug verspreidde. Daarna sleepte ze een bank naar het midden van de vloer voor de hip thrusts. Ze rolde de halterstang ernaartoe, schoof er een pad overheen en begon schijven op te laden, twintig kilo aan elke kant, en dat was nog maar om op te warmen. Ze werkte zich in drie sets op naar honderdtien kilo, een gewicht waar ze stiekem behoorlijk trots op was en waarbij ze bij de laatste herhalingen haar kaken op elkaar moest zetten. Schouders tegen de bank, voeten plat, heupen omhoog, bovenin knijpen, langzaam weer omlaag.

Tussen de sets door lag ze met haar schouders nog tegen de bank, haar handen losjes op de stang, en voelde ze hoe het bloed door haar lichaam pompte. Haar huid was warm en vochtig, haar hart bonkte, en er hing een soort tinteling in haar lijf die verder reikte dan alleen haar spieren. Het was niet ongewoon dat sporten haar een beetje opwond, dat wist ze wel van zichzelf, maar vandaag voelde het sterker dan anders. Ze merkte dat haar gedachten afdwaalden, en tot haar eigen verbazing kwam ze erop uit dat het eigenlijk al een tijd geleden was dat ze met een man was geweest. Ze rekende even. Zeker twee maanden, misschien al bijna drie. Het werk had haar zo opgeslokt dat ze er nauwelijks bij had stilgestaan. Ze lag daar nog een paar tellen met haar ogen dicht en voelde de warmte in haar onderbuik die bij die gedachte hoorde, totdat ze ineens besefte dat ze midden in een sportschool op een bank lag te dagdromen. Ze schrok er bijna van op, schudde haar hoofd om het van zich af te zetten, plantte haar voeten weer plat op de grond en begon aan de volgende set, iets feller dan nodig was.

Na de hip thrusts deed ze Romanian deadlifts, met het gewicht langzaam langs haar benen omlaag tot net onder haar knieën en dan weer omhoog, rug recht, voelend hoe de achterkant van haar benen tot het uiterste werd opgerekt. Daarna Bulgarian split squats met twee dumbbells, de oefening waar ze de grootste hekel aan had en die ze juist daarom nooit oversloeg. Dat vond ze typisch iets voor haar. Toen ze klaar was, trilden haar benen zo dat ze even moest blijven staan voordat ze verder kon lopen.

Ze dronk wat, veegde haar gezicht af met haar handdoek en liep naar het kabelstation voor de kickbacks. Ze maakte de enkelband om haar enkel vast en wilde de katrol van de kabel van de hoogste stand naar beneden schuiven, naar de hoogte van haar enkels. Iemand had er duidelijk zijn triceps op staan trainen en het ding helemaal bovenaan laten zitten. Ze ging op haar tenen staan, trok aan de pin en duwde tegelijk tegen de slede, maar die gaf geen millimeter mee. Ze probeerde het opnieuw, met meer kracht, en nog een keer. Het waren typisch van die apparaten waarbij het instellen moeilijker leek dan de oefening zelf. Ze slaakte een geërgerde zucht, iets harder dan ze bedoeld had, en rukte nog een keer aan de pin.

‘Do you need some help?’

Ze schrok een beetje en keek opzij. De jongen met het donkere krullende haar stond naast haar. Ze had hem niet eens zien aankomen. Hij was blijkbaar aan het kabelstation ernaast bezig geweest en had haar gestuntel van dichtbij kunnen volgen.

‘Uh, yes, please,’ zei ze, nog een beetje overvallen. ‘It’s completely stuck.’

‘Yeah, this one always does that,’ zei hij. Zijn Engels was vloeiend, maar met een warm, zangerig accent dat ze niet direct kon plaatsen. Zijn r rolde net iets langer door dan nodig was en de klinkers kwamen zachter en ronder uit zijn mond, alsof elk woord eerst even door de zon was gegaan. Het klonk eerlijk gezegd best leuk. ‘May I?’

Ze deed een stap opzij. Hij pakte de slede met één hand vast, tilde hem een paar centimeter op en trok pas daarna de pin eruit. De slede gleed soepel naar beneden, en met een klik zette hij hem op de onderste stand vast. Even raakten zijn vingers de hare toen hij de hendel aan haar teruggaf. Zijn hand was warm.

‘You have to lift it a little first,’ legde hij uit. ‘Then the pin isn’t stuck anymore. Otherwise you can pull as hard as you want, it won’t move.’ Hij grijnsde. ‘I’ve told Mirthe a few times they should fix it, but she keeps saying it’s just the machine’s personality.’

Sam lachte. ‘Well, then it has a terrible personality.’

‘That’s what I keep telling her.’ Hij stak zijn hand uit. ‘I’m Lucas, by the way.’

‘Sam.’

‘Sam,’ herhaalde hij, op zijn eigen manier, alsof hij het even wilde onthouden. ‘Good luck with your exercises, Sam. And if it gives you trouble again, you know where to find me.’ Hij knikte naar het kabelstation naast haar en liep met een brede, ongedwongen glimlach terug naar zijn eigen oefening, waar hij gewoon verderging waar hij gebleven was.

Ze bleef een moment staan met de hendel in haar hand. Het was zo’n klein, alledaags moment geweest, en toch bleef het haar even bij. Ze had hem al maanden gezien zonder ooit echt naar hem te kijken, en nu ze hem had gesproken, merkte ze dat hij iets oprechts had, iets warms en ongekunstelds. Misschien hoorde dat bij dat Zuid-Amerikaanse, dacht ze. Ze wist niet precies waar hij vandaan kwam, maar zo klonk het wel. Wat haar vooral bijbleef, was hoe gewoon het had gevoeld. Hij was gewoon vriendelijk geweest, zonder dat ze het idee had dat hij er iets mee bedoelde. Hier in de sportschool was ze dat wel gewend, maar daarbuiten ging het vaak anders. Daar werd ze nog regelmatig aangesproken door mannen die net iets te nadrukkelijk hun best deden om aardig te zijn, en meestal merkte ze binnen een paar zinnen al wie er eigenlijk iets anders in gedachten had. Bij Lucas had ze dat gevoel geen moment gehad.

Ze schudde het van zich af en begon aan haar kickbacks. Rechterbeen, langzaam naar achteren, bovenin knijpen, terug. Ze telde haar herhalingen en keek, zoals ze altijd deed, in de spiegel tegenover haar om haar houding te controleren. Maar halverwege haar tweede set merkte ze dat haar blik niet meer op haar eigen spiegelbeeld lag. In de spiegel zag ze Lucas aan het kabelstation naast haar staan, met zijn rug naar haar toe en beide handen aan de kabel. Bij elke herhaling trokken de spieren in zijn rug zich samen en bewogen ze onder zijn huid. Hij droeg een mouwloos shirt met wijd uitgesneden armgaten, en daardoor zag ze precies hoe zijn schouderbladen naar elkaar toe gleden en hoe de lijnen langs zijn ruggengraat zich aftekenden. Hij was niet overdreven gespierd, niet zo’n type dat eruitzag alsof hij met een fietspomp was opgeblazen. Hij was gewoon fit, slank en strak, met een lichaam waaraan je kon zien dat hij zijn vetpercentage bewust laag hield. Zijn huid had die natuurlijke, warme bruine kleur die je niet in een zonnestudio kon kopen. Hij was een paar centimeter langer dan zij, met donker krullend haar dat aan de zijkanten kort was, brede schouders en een smalle taille.

Het was haar eerlijk gezegd nooit eerder opgevallen. Al die ochtenden had hij daar gestaan, en ze had hem gezien zoals je een vaste lantaarnpaal op je route ziet. Maar nu ze zo naar hem keek, moest ze toegeven dat hij eigenlijk best aantrekkelijk was. Op het moment dat die gedachte bij haar opkwam, besefte ze dat ze stond te staren. En precies toen keek hij over zijn schouder. Hun blikken kruisten elkaar in de spiegel. Hij keek even verrast en glimlachte toen, vriendelijk en een tikje geamuseerd, voordat hij zich weer op zijn oefening richtte. Sam voelde tot haar eigen ergernis een lichte blos naar haar wangen kruipen. Ze keek snel weg, concentreerde zich op haar set en maakte haar oefeningen af zonder nog op te kijken.

Ze sloot af met een paar rondes aan het abductorapparaat, tot ze haar heupen nauwelijks meer voelde, en daarna buikspieroefeningen op de mat: planks, hanging leg raises en een paar sets crunches met een gewichtsschijf op haar borst. Toen ze opstond, was haar hele lichaam zwaar en tintelend, en zat haar staart aan haar bezwete nek vastgeplakt.

Bij de uitgang keek ze nog één keer om. Lucas hing aan de optrekstang, zijn lichaam in een strakke lijn, zijn rug breed en gespannen, volledig opgaand in zijn oefening. Hij had niet door dat ze keek. Ze bleef een paar tellen langer staan dan nodig was, en voelde het weer: diezelfde warmte die ze eerder tussen haar sets door had gevoeld en die niets met de training te maken had. Alleen was het nu sterker, dieper, en zat het niet meer alleen in haar hoofd. Ze rolde met haar ogen om zichzelf. Doe even normaal, Sam. Zo lang was het nu ook weer niet geleden, en ze was geen zestien meer, dat ze een beetje van slag raakte omdat een leuke jongen een kabel voor haar had versteld. Het was belachelijk, en dat wist ze. Toch kon ze niet ontkennen dat het haar warm maakte. Ze trok haar hoodie aan, ritste hem een beetje geërgerd tot onder haar kin dicht en liep de sportschool uit, met een glimlach die ze niet helemaal kon wegdrukken.

Thuis liep ze eerst naar de slaapkamer om haar sporttas weg te zetten, en voor de grote spiegel naast de kast bleef ze opnieuw staan. Ze trok haar hoodie uit en gooide hem op het bed. Na zo’n training zag ze er altijd net even anders uit dan ‘s ochtends. Haar spieren stonden nog vol van de pomp, haar huid gloeide en haar lichaam leek strakker en voller dan een uur eerder. Ze draaide zich langzaam opzij en keek over haar schouder naar haar billen. Ze kwamen echt goed uit in het korte broekje, rond en hoog en duidelijk getraind. De honderdtien kilo zat er nog in, dat zag ze zo. Ze was er trots op, en daar schaamde ze zich ook niet voor. Ze was niet zo’n typisch fitgirl dat elke ochtend een spiegelfoto op Instagram moest zetten, met de juiste hoek, het juiste licht en een motiverende quote eronder. Ze vond dat eerlijk gezegd een beetje treurig. Dit was voor haar. Maar voor zichzelf keek ze er graag naar. Met een klein lachje om zichzelf ging ze even op haar tenen staan, tilde haar billen op en liet ze weer zakken. Ze zag tevreden hoe ze even meedeinden zonder hun vorm te verliezen, precies zoals het hoorde bij strakke billen, vond ze. Ze deed er nog een klein hupsje achteraan en keek in de spiegel naar de trilling die even door haar billen ging, voordat ze weer stil en strak op hun plek lagen. Ze keek nog één keer over haar schouder en liep toen tevreden door naar de badkamer. Daar trok ze haar sportbeha over haar hoofd, stroopte het bezwete broekje van haar heupen en gooide alles in de wasmand.

Ze zette de douche op warm en stapte eronder voordat het water helemaal op temperatuur was. De eerste koude straal deed haar naar adem happen, daarna werd het heet, en ze liet het over haar hoofd en schouders stromen tot de spanning in haar spieren langzaam begon te vervagen. Ze stond een tijdje gewoon stil, met haar ogen dicht en haar handen tegen de tegels, en liet de warmte door haar lichaam trekken.

Zonder dat ze het echt had gekozen, dwaalden haar gedachten weer af naar de sportschool. Naar die open, vriendelijke glimlach. Naar zijn stem, met dat warme accent waarin hij haar naam had herhaald, alsof hij het woord even proefde voordat hij het teruggaf. Naar zijn hand, die heel even de hare had geraakt toen hij de hendel aan haar teruggaf. Het was doodnormaal geweest, een fractie van een seconde, iets wat je bij elke willekeurige handeling had kunnen hebben. Maar hier, onder het warme water en met haar ogen dicht, maakte ze er in haar hoofd net iets meer van. Ze liet zijn vingers net iets langer op de hare liggen dan ze in werkelijkheid hadden gedaan, liet zijn hand niet meteen los. Ze dacht aan de spieren in zijn rug die bij elke beweging onder zijn bruine huid verschoven, en aan zijn blik in de spiegel toen hij haar betrapte. Het was zo onschuldig geweest, en juist daarom bleef het haar bezighouden.

Ze opende haar ogen, veegde het water uit haar gezicht en pakte de fles shampoo van het rekje. Ze kneep een flinke klodder in haar hand en masseerde het met stevige bewegingen in haar haar, van haar slapen naar haar kruin en dan naar beneden, door de lange natte lengtes die zwaar over haar rug hingen. Het schuim gleed langs haar schouders naar beneden. Ze spoelde het uit, kneep het water uit haar haar en deed er een royale laag conditioner in, die ze met haar vingers doorkamde tot er geen enkele klit meer in zat. Twee minuten laten intrekken, zoals op de fles stond. Ze hield zich daar altijd aan.

Terwijl ze wachtte, leunde ze met haar schouder tegen de tegels, en haar gedachten gingen vanzelf weer terug. Eigenlijk was hij precies haar type, besefte ze. Lief, netjes, attent zonder opdringerig te zijn. Het soort jongen dat de deur voor je openhield zonder er een punt van te maken, dat onthield hoe je je koffie dronk en het de volgende keer zonder te vragen zo voor je neerzette. Haar ex was ook zo geweest, al die jaren. Zorgzaam, betrouwbaar, altijd vriendelijk. Ze had nooit begrepen waarom sommige vriendinnen vielen op mannen die hen aan het lijntje hielden, die nooit terugbelden wanneer ze het zeiden en hun het gevoel gaven dat ze moesten vechten om een beetje aandacht. Ze had het van dichtbij gezien, bij meiden die verder slim en zelfstandig waren en daar ineens alles voor opzij leken te zetten. Dat zou haar nooit gebeuren. Zij wilde iemand die zijn best deed. Iemand die moeite voor haar wilde doen, die haar wilde veroveren en het fijn vond om haar te verwennen. Ze wilde aanbeden worden, eerlijk gezegd. En ze vond niet dat dat te veel gevraagd was.

En, dat moest ze ook toegeven, ze wilde iemand met wie ze kon spelen. Ze glimlachte bij die gedachte. Want dat was het andere wat ze over dit soort mannen wist: ze waren zo heerlijk makkelijk te sturen. Een blik op het juiste moment, een hand die net iets te lang bleef liggen, een opmerking die meer beloofde dan ze uitsprak, en ze deden precies wat zij wilde, terwijl ze dachten dat ze het zelf hadden bedacht. Ze had het vaker gedaan, en ze genoot er elke keer weer van. Ze hield van het moment waarop zo’n lieve, nette jongen doorkreeg dat niet hij de touwtjes in handen had maar zij, en dat hij dat helemaal niet erg bleek te vinden. Dat hij juist gretig werd, gewillig, en alles deed om het haar naar de zin te maken. Dat was wat ze wilde. Dat had ze altijd geweten. Ze vroeg zich af hoe Lucas zou kijken als hij dat merkte. Of hij ook zo gewillig zou zijn als de anderen. Ze had zo’n vermoeden van wel.

Ze spoelde de conditioner uit haar haar, liet het water er lang doorheen lopen tot het helemaal glad en zacht aanvoelde, en pakte toen haar douchegel van het rekje, iets met vijg en ceder dat ze ooit op een vliegveld had gekocht en sindsdien niet meer had willen missen. Ze pakte het washandje van de haak, kneep er een flinke klodder op en begon zichzelf stevig af te boenen. Eerst haar armen, haar schouders, haar hals. Dan haar buik, waar ze de lijnen van haar spieren onder haar vingers kon voelen. Haar benen, die nog steeds licht trilden van de split squats, en waar ze met wat extra druk overheen ging om het verzuurde gevoel eruit te wrijven. Haar heupen. Ze nam de tijd, en de geur van vijg vulde de beslagen badkamer.

Toen ging ze naar haar billen. Ze begon zoals altijd, met stevige, praktische bewegingen, maar al snel merkte ze dat haar handen trager werden. Ze voelde hoe vol en strak haar spieren nog waren van de training, hoe ze onder het washandje meegaven en meteen weer terugveerden. Ze ging er nog eens overheen, en nog eens, in langzame cirkels, veel langer dan nodig was om schoon te worden. Ze kneep er in en kneedde ze. Het schuim gleed in dunne stroompjes langs de achterkant van haar dijen naar beneden. De badkamer leek nog warmer te worden dan hij al was. De damp hing zwaar om haar heen, de spiegel was allang onzichtbaar en het water voelde ineens net iets heter op haar huid. Haar gedachten gleden mee, weg van de sportschool, naar iets wat zachter en trager was. Hoe het zou zijn als het niet haar eigen handen waren. Als iemand anders de tijd zou nemen, zonder haast, en precies zou weten hoe lang hij moest blijven hangen. Ze liet haar hoofd een beetje achterover zakken en ademde langzaam uit.

Ze kneep nog wat douchegel in het washandje en ging verder naar haar borsten, nog steeds langzaam, bijna afwezig, alsof haar handen het ritme hadden overgenomen dat haar gedachten hadden ingezet. De warme schuimlaag gleed langs haar huid naar beneden en het water spoelde het meteen weer weg. Ze voelde haar hart wat sneller slaan dan een gewone douche verklaarde.

Haar handen cirkelden nog langzamer over haar borsten, net zoals ze bij haar billen hadden gedaan, en ze merkte dat ze allang niet meer met haar hoofd bij het washandje was. Ze probeerde zich even voor te stellen hoe het met Lucas zou gaan. Zou hij aarzelen? Zou hij vragen wat ze wilde? Ze zag het helemaal voor zich: hoe ze hem zou laten wachten, hoe ze hem zou laten werken voor elke centimeter die ze toegaf, hoe hij met die lieve, gretige blik zou afwachten tot zij een teken gaf. Ja, dacht ze, zo zou het gaan. Zo ging het altijd. Zij bepaalde hoe het ging, en zo wilde ze het ook hebben. Daar hoefde ze niet eens over na te denken.

Ze dacht weer aan wat er tussen de sets door door haar hoofd was gegaan, dat het al zo lang geleden was. Ze voelde de warmte terugkomen, dieper nu, sterker dan in de sportschool, en ze stelde zich voor hoe zijn handen zouden voelen als ze geen kabel vasthielden. Hoe hij zou kijken als hij niet weg zou lopen. Als hij zou blijven staan en zou wachten tot zij zei wat hij moest doen.

Ze liet het washandje zakken en voelde het uit haar vingers glijden en met een zachte plof op de vloer van de douche vallen. Ze liet het liggen, sloot haar ogen en liet het water over haar gezicht stromen.

Ze pakte met een van haar handen haar borsten vast en begon deze te kneden, haar vingers gleden over de gladde natte huid naar haar tepels en grepen deze vast. Ze merkte aan haar tepels in wat voor bui ze was geraakt. De keiharde kleine tepels van Sam stonden strak overeind. Ze kneep er even in en een siddering gleed van haar borsten door haar buik heen recht naar beneden. Terwijl ze haar borsten beroerde gleed haar andere hand over haar buik naar de plek waar net haar siddering naartoe was geschoten. Haar tepels waren ongelofelijk gevoelig, op dit soort momenten had ze altijd het gevoel dat als ze het lang genoeg volhield dat ze kon komen door alleen maar met haar gevoelige kleine tepels te spelen, die tijd had ze vandaag echter niet.

Haar hoofd schoot weer weg in haar gedachte naar haar fantasie. Ze fantaseerde over dat het iemand anders handen waren. Dat de kundige handen van die lief lachende Zuid-Amerikaanse jongen haar beroerden en elke centimeter van haar lichaam wilde ontdekken. Dat hij bewonderende woorden in haar oor fluisterde en haar nek zoende terwijl hij zijn handen over haar gevoeligste delen liet afdalen. Dat hij zijn gespierde lichaam zich tegen haar aandrukte en zij zijn warmte tegen haar lichaam aanvoelde. Dat hij liefkozend maar toch ook een beetje gretig haar tepels bleef beroeren om haar te laten genieten.

Haar vingers hadden haar vagina bereikt. Niet geheel onverwachts voelde ze een intense vochtigheid die niet van het water kwam. Ze streelde met een vinger door haar vagina en begon meteen te trillen op haar benen. Ze liet de vinger een aantal keer heen en weer glijden, en begon harder te zuchten. Ze drukte haar vinger even zacht naar binnen en voelde hoe makkelijk haar lippen uit elkaar weken, ze was kletsnat. Ze was lang tijd niet zo gevoelig geweest en wist dat ze vandaag niet veel nodig zou hebben om haar hoogtepunt te bereiken. Ze besloot niet langer voorzichtig met zichzelf om te gaan. Ze bracht nog twee vingers in beweging en begint voorzichtig rondjes te draaien rond haar overgevoelige klit. Steeds sneller begint ze cirkels te draaien en steeds harder kreunt ze daarbij. Ze is niet altijd het meest luidruchtige type, maar vandaag, in de bui waar ze nu in is kan ze zich niet inhouden. Ze begint nog intenser haar borsten te kneden en haar fantasie vervolgt zich.

Ze denkt eraan hoe het is om die lieve glimlach en die aardige lippen over haar lichaam te voelen afdalen, over haar borsten, zuigend op haar tepels. Terwijl hij aankijkt daalt hij verder af. Kussend en likken over haar buik waarbij geen centimeter niet liefkozend beroerd wordt. Om uiteindelijk te belanden op zijn knieën voor haar, lucht uitblazend op haar spleetje. Dat hij verwachtingsvol zijn blik omhoog richt en haar diep in haar ogen aankijkt. Hoe hij haar billen begint te kneden, hongerig wachtend tot hij over mag gaan tot actie. Dat ze op hem neerkijkt naar die gespierde rug, die brede schouders en dat nat geworden krullende haar. Steeds steviger zou hij haar perfecte billen kneden en kreunend uitbrengen hoe perfect ze zijn. Dan, als hij haar bijna smekend aankijkt, draagt ze hem op om haar lippen te kussen, hij trekt haar aan billen tegen zijn mond aan en begint haar zonder twijfel te kussen.

Haar vingers draaien in steeds hoger tempo rond haar klit en ze voelt dat haar orgasme in hoog trein vaart nadert, ze kreunt steeds harder en draait met haar heupen op het tempo van haar vingers. Ze trekt ondertussen aan haar tepels en laat ze door haar vingers rollen, van de ene borst naar de ander. Haar hoofd hangt in haar nek en ze voelt het water op haar gezicht neerkletteren terwijl ze steeds ongecontroleerder trilt.

Op dat moment zou ze hem opdragen om haar te likken een haar naar een hoogtepunt te brengen. Hij zou haar billen nog gretiger beroeren en ze bijna vereren, met een hand zou hij naar haar borsten zoeken en haar tepels pakken om deze te verwennen terwijl hij met zijn tong in alle macht haar speelt likt om haar zo lekker mogelijk te verwennen. Op dat moment zou ze hem opdragen op haar klitje te focussen en deze vol te likken en er op te zuigen.

Op dat moment voelt ze van onder haar flitsende vingers een bekende trilling door haar lichaam glijden die zich vanuit haar vagina verspreid over haar lichaam. Met een enorme opbouwende trilling begint een hoogtepunt zich aan te kondigen. Ze kreunt nog onder haar adem een paar keer zijn naam:

‘Ah Lucas ja zo, ga door Lucas!’

Terwijl ze met haar ogen dicht haar fantasie de loop komt ze keihard trillend klaar en laat kan ze niet voorkomen dat ze van haar eigen genot kreunend en zuchtend tot een hoogtepunt komt. Ze kan in haar trillingen net voorkomen dat ze door haar knieën zakt en laat haar vingers langzaam in tempo afbouwen tot ze het helemaal niet meer aankan haar overgevoelige klitje meer aan te raken. Het gevoel lijkt wel minutenlang aan te houden, ze geniet als in trance nog een tijdje na en na wat een eeuwigheid lijkt ebt het gevoel eindelijk weg en komt ze weer een beetje bij zinnen.

Toen ze uiteindelijk de kraan dichtdraaide, was de hele badkamer beslagen en stond ze nog even met haar hand tegen de muur te ademen voordat ze de deur van de douchecabine openschoof. Ze voelde het nog nazinderen in haar lichaam, tot in haar vingertoppen, en moest toegeven dat het misschien toch langer geleden was dan ze zichzelf had willen toegeven. Ze droogde zich af met een grote, zachte handdoek, wreef haar huid in met een bodylotion die naar dezelfde vijg rook en föhnde haar haar tot het glansde en in zachte golven tot halverwege haar rug viel.

In de slaapkamer trok ze de bovenste la van haar ladekast open. Lingerie was iets waar ze altijd zorg aan had besteed, al sinds haar studententijd. Niet de overdreven, ongemakkelijke sets die eigenlijk alleen bedoeld waren om bekeken te worden, maar mooie, goed gesneden stukken die lekker zaten en die ze een hele lange werkdag kon dragen zonder er een moment aan te hoeven denken. In de slaapkamer trok ze de bovenste la van haar ladekast open. Lingerie was iets waar ze altijd zorg aan had besteed, al sinds haar studententijd. Niet de overdreven, ongemakkelijke sets die eigenlijk alleen bedoeld waren om bekeken te worden, maar mooie, goed gesneden stukken die lekker zaten en die ze een hele lange werkdag kon dragen zonder er een moment aan te hoeven denken. Niet dat ze niets had voor specialere gelegenheden. Uit haar vorige relatie lagen er achter in de la nog een paar sets voor avonden waarop ze zich echt helemaal wilde uitdossen, maar de laatste tijd kwam ze er steeds minder aan toe om die te dragen. Ze koos een setje in een diep nachtblauw, met fijn kant langs de randen van de beha en het slipje, zacht tegen haar huid en precies goed van pasvorm. Het tilde haar borsten mooi een klein stukje op, zonder ook maar een moment ordinair te worden. Ze vond het fijn als alles bij elkaar paste. Niemand zou het vandaag zien, en dat was ook helemaal niet de bedoeling. Het ging erom dat zíj wist dat het klopte. Het was hetzelfde gevoel als een perfect geformuleerde memo: misschien las niemand elke zin aandachtig, maar zij wist dat elke zin op zijn plaats stond.

Daarna rolde ze voorzichtig een paar fijne, huidkleurige kousen over haar benen, eerst de ene, dan de andere, en streek ze glad tot er geen enkele plooi meer in zat. Ze hield van het gevoel van goede kousen onder een rok: het gaf haar benen iets glads en afgewerkts.

Uit de kast pakte ze het mantelpak dat ze de avond ervoor had klaargehangen. Het was donkergrijs, met een getailleerd jasje dat precies op haar heupen viel en een kokerrok tot net boven de knie. Ze had het laten vermaken bij een kleermaker in de stad, en dat zag je: het volgde de lijnen van haar lichaam zonder ooit te strak te worden. Het liet zien dat ze vrouwelijk was zonder dat iemand er op kantoor ook maar één wenkbrauw over zou optrekken. Eronder droeg ze een eenvoudige zijden blouse in gebroken wit, waarvan ze het bovenste knoopje open liet. Ze knoopte het jasje dicht, trok de mouwen recht en draaide zich om voor de spiegel. Precies goed.

Ze stapte in een paar zwarte pumps met een bescheiden hak, hoog genoeg om haar houding nog iets rechter te maken en laag genoeg om er de hele dag de trappen van het kantoor mee op en af te kunnen. Ze deed kleine gouden oorknopjes in, bracht een dun laagje mascara en een beetje kleur op haar lippen aan, en niets meer. Ze had niet meer nodig.

Ze pakte haar telefoon van het nachtkastje om haar mails te checken, en haar blik viel op de klok. Tien over acht. Ze verstijfde. Normaal stond ze om deze tijd al op het perron. Ze plande haar ochtenden altijd tot op de minuut, juist zodat ze nooit hoefde te haasten. Haast was iets voor mensen die hun leven niet op orde hadden, vond ze. En toch was ze er nu ergens tussen de sportschool en de douche zo uit gegleden dat ze een kwartier kwijt was. Gelukkig had ze haar ochtenden zo strak vormgegeven dat ze nog op tijd kon komen zelfs als er iets niet volgens plan verliep.

Ze vloekte zachtjes, griste haar tas en haar laptop van de stoel in de gang en wierp nog een allerlaatste blik in de spiegel bij de deur. Een jonge advocaat in opleiding, keurig, verzorgd en scherp. Niemand die haar vandaag in de vergaderzaal zou zien, zou ooit vermoeden waar haar gedachten een half uur eerder waren geweest. Ze glimlachte er even om, pakte haar sleutels en trok de deur achter zich dicht.

Nog één dag, en dan was het weekend.