We liepen naar binnen en in de hal keek Joline naar mij. Een lange, onderzoekende blik. Ik stond op het punt om er een grap over te maken, iets in de richting van ‘Heb ik iets van je aan, schat?’ toen ze zachtjes begon te praten. “Kees… Heb je enig idee hoeveel ik van je hou?” Ik hield me in. Geen geintjes nu. “Nee. Maar ik weet dat het veel moet zijn, anders stond je hier niet, schat.” “Dat klopt. En sinds vanavond is er weer wat bijgekomen. Je hebt een hele grote crisis tussen Claar en Ton en tussen Ton en Rob voorkomen, schat.”
Ik schudde mijn hoofd. “Misschien heb ik de oplossing iets versneld, Jolien, maar Ton was er op een gegeven moment zelf wel achter gekomen dat hij stom bezig was door te blijven pushen.” Joline humde. “Misschien. En waarschijnlijk exact op het moment dat Claar hem het ultimatum gaf: óf we trouwen met z’n vieren, óf wij trouwen niet. En dan was de beer pas écht los geweest, Kees. Mel had me gisteren al iets verteld: Clara was eerst verbijsterd geweest toen Ton met zijn plannen kwam. Compleet overdonderd. Maar na een paar dagen had ze tegen Mel gezegd dat ze het er heel moeilijk mee had. En Mel heeft toen tegen haar gezegd dat ze zich er niet mee ging bemoeien; ‘Jullie moeten er samen uitkomen, Claar. Het gaat om jullie relatie.’ Dat vertelde ze gisteravond, toen we samen op bed lagen. En ze heeft gehuild, schat.”

Ik was even stil. Melissa die huilde? De laatste keer dat ik daarvan hoorde was zeker een jaar of vier geleden… Mel was altijd nuchter, vrolijk en liet zich door weinig uit het veld slaan. “Dan zat het haar wel héél hoog, Jolien. Mel is geen jankert.” “Gelukkig heb je haar nu kunnen geruststellen, schatje. Ik denk dat er zowel in Berg en Dal als in Oirschot vanavond iets gevierd gaat worden.” Ze keek ondeugend. “En in Veldhoven ook wel. Kom, we gaan Mocca nog even uitlaten en dan sluiten we de boel af en gaan naar bed.” Ik keek naar haar. “Samen Mocca uitlaten? Da’s de beste manier voor jou om een forse blaasontsteking op te lopen, schat. In je rokje…” Ze haalde haar schouders op. “Dan doe ik wel een lange winterjas er overheen. Wél even andere schoenen aan. Momentje, Kees.”
Ik riep Mocca, die meteen opsprong en met de riem in z’n bek aan kwam lopen. “Goed zo… Brave hond, Mocca.” Joline kwam er even later aan in een lange winterjas met laarzen er onder aan. “Zo, da’s beter voor buiten. Let’s go Mocca!” De hond moest duidelijk erg nodig plassen en poepen. Het plassen geschiedde in de goot, opzij van het appartementencomplex, de poep lag even later iets verderop, ook in de goot. Meneer had pontificaal midden op de stoep willen poepen, maar Joline zag de waarschuwingssignalen op tijd en dirigeerde Mocca naar de goot. De oogst verdween in twee plastic zakjes; eentje was niet genoeg! “Nou, ik weet niet of Mel dacht dat het beest zou verhongeren, maar dit is wel redelijk uniek. En het ruikt ook anders, schat. Mocca is volgens mij schandalig verwend door tante Melissa. Hij haar haar gewoon omgekocht met zijn smekende ogen.”
Joline snoof even. “Ik ruik pens, Kees. Zo stinken de drollen van Bengel ook als ze weer eens pens heeft gehad. De zuster krijgt binnenkort even wat te horen van mij!” Pens… Getverderrie. Ik had de ‘boodschappen van Bengel inderdaad wel eens geroken na zo’n feestmaal; daar waren de keutels van Mocca niets bij qua stank. Mocca kreeg bij ons alleen maar het voer wat Hulphond Nederland verstrekte: kale brokken van Royal Canin. En als traktatie af en toe een kauwstaafje of een wat grotere kluif bestaande uit koeienhuid. Hij deed het er prima op. En de brokken wogen we af; Hij kreeg nu 3 x 180 gram brokken per dag. Én eens in de twee dagen een theelepeltje visolie er overheen. En het resultaat was een mooie slanke Lab met een glimmende vacht en een uitstekende conditie.

Eenmaal terug in huis schonk Joline twee glazen fris in en verwisselde haar laarzen weer voor haar sierlijke schoentjes. We gingen lekker op de bank zitten. Gewoon wat kletsen over van alles en nog wat. De studie van Joline, een paar projecten bij DT, de bruiloft van Anita en Greet… “Ik moet dat orgeltje nog op een nette manier inpakken, schat. Want om dat ding nou plompverloren mee naar de receptie te nemen… Bovendien: Greet en Anita gaan ’s avonds natuurlijk naar een geheime locatie… Wie brengt dat ding veilig bij hen thuis?”
Joline kneep haar wenkbrauwen samen. “Dat doen we anders, Kees. Morgen een nette foto van dat orgeltje maken, uitprinten op glossy papier en op de achterkant zetten dat ze het ding op een moment dat het hen uitkomt kunnen ophalen. Of… Nee, we brengen het bij hen thuis. Greet heeft niet zo’n grote achterbak als in de Volvo, volgens mij.” Ik haalde me de auto van Greet voor de geest: een Toyota Yaris. Ja, dat werd wat krapjes achterin. “Goed plan Jolien. We brengen het ding wel. Dan weten we zeker dat het veilig aankomt in Huize Zwart-Zondervan. Of wordt het Zondervan-Zwart? Verhip… Geen flauw idee.” Joline lachte. “We horen het wel in het gemeentehuis, Kees. Morgen een paar mooie foto’s maken. Ook van dat papier aan de binnenkant. Dan gaat Greet helemaal uit haar dak, denk ik.” “Ja, vast”, bromde ik. “Die is dan zó opgewonden dat ze op het feest, als ze die foto’s ziet, tegen Anita zegt: ‘Je komt er wel uit, schat… Ik ben met Kees mee.’ En de rest van de avond zit ze bij ons in de berging dat ding te stemmen. Met kwijl aan haar kin hangend…”
Ik kreeg een stomp. “Mocht je willen. Greet met jou mee? Alle leden van onze vriendengroep gaan daar dwars voor liggen, vriend. Inclusief jouw en mijn moeder. Nou, dan weet je het wel…” Ik knikte. “Ja, ik zie het voor me… En wie krijgt weer de klappen? Jawel, Kees Jonkman…” Joline trok mijn lege wijnglas uit mijn handen.

“En nu, mooie majoor: voordat jij verder gaat fantaseren over Greet in onze berging: je gaat maar met je vrouw mee. En niet naar de berging, maar naar de slaapkamer.” Ze duwde me de slaapkamerdeur door. “Uitkleden jij. Je boxer mag aanblijven. Voorlopig.” Terwijl ik bezig was, kleedde Joline zich ook uit. Deels. Haar nylons bleven aan en een onderjurkje ook. Ze zag me kijken en glimlachte. “Ik weet dat dit voor jou heerlijk is, Kees. En weet je? Voor mij ook. Als ik je hier helemaal gek mee kan maken… Kóm, lekkere lover, in bed jij.” Even later lagen we dicht tegen elkaar, onze benen ineengestrengeld, onze armen om elkaar heen en elkaar langzaam en zacht zoenend. “Dit is heerlijk Jolien…” bromde ik tussen twee kusjes door. Een zacht lachje was haar antwoord.
“Voor mij ook, knul. Lekker even rustig van elkaar genieten. Geen jong meisje, geen boze directie, geen strenge mevrouw, maar gewoon Kees en Joline. Die netjes getrouwd zijn en van elkaar genieten. In hun eigen tweepersoons bed. En niemand kan daar iets over zeggen of van vinden.” Ze kuste me weer: zachtjes, teder en ik streelde haar bijna blote schouders. “Ga eens op je rug liggen, Kees.” Ik gehoorzaamde en ze veegde haar haren naar één kant van haar hoofd en legde haar hoofd toen op mijn borst. “Lekker zo… Ik voel je ademhaling en ik hoor je hart kloppen, schatje. Heerlijk intiem.” Ik streelde haar hoofd.
“En ik voel jouw mooie zachte haren op mijn borst, mooierd. Lekker warm en ze ruiken heerlijk.” Een brommetje kwam retour. Een tijdje lagen we zo: heerlijk van elkaar genietend. Toen trok Joline een been op en legde dat op de mijne. Ze kwam wat dichterbij. “Kees… Mag ik…” Ik voelde haar poesje tegen een been wrijven. “Natuurlijk mag je dat, schat. Lekker genieten, dat doe ik ook. Doe maar wat je fijn vind…” Ze zuchtte. “Me lekker tegen je aanwrijven. Bevredigen tegen jouw sterke been. Voel je me?” “Zeker weten… Ik voel een warm poesje tegen mijn been en een heerlijk lang been op me. Kan ik best wel van genieten.” Ze bromde. “In zo’n lekkere nylonkous? Ja, dat zal wel. Kan ik ook van genieten…”
Ze trok haar been wat verder op, tot het over mijn paal lag. “Oh, wat voel ik daar? Lekker hard… Daar wil ik meer van voelen, Kees!” Ik streelde haar borst. “En hoe had je dat willen voelen, mooie vrouw van me?” Ze tilde haar hoofd op. “Lekker diep in me, Kees. Vul me langzaam op met die lekkere paal van je en laat me je neuken. Ik wil je in me voelen klaarkomen! Woman on top!” Ik zei niets, keek haar alleen maar aan.

Ze klom langzaam op me, pakte mijn paal zachtjes vast en liet me in zich glijden. Haar blik verstarde. En ik genoot van die blik in haar ogen: ze zag niets, concentreerde zich op wat ze voelde. En dat gevoel mocht ik haar geven! Heel langzaam liet ze zich zakken en een langgerekt “Ahhh….” kwam uit haar mond. Nauwelijks hoorbaar, bijna een zucht met een beetje geluid. En voordat ik helemaal in haar was, kwam ze al klaar! Ik voelde haar plotseling schokken, haar ogen sperden zich open en toen keek ze me aan.
“Kéés… Ik… ik… kóm! Nu al! Wat lekker… Je bent…” Verder kwam ze niet: Ze liet zich in één keer verder zakken, tot ze niet verder kon. En ze begon op en neer te gaan, terwijl ze hevig klaarkwam. En ze stopte niet! “Nóg… een… keer, liefste… Ik wil nog een keertje, maar… dan… met jou samen… Toe maar! Lekker samen klaarkomen… Ik wil je voelen spuiten, mooie vent… Je bent zo….”
En weer trok haar poesje samen en deze keer hield ik het niet vol: ik streelde haar warme benen, haar mooie billen en toen moest ik ook… “Jolien… Ik… Je maakt me… gék!” Als ik al gewild had, ik kon het niet tegenhouden: ik móest klaarkomen! We keken elkaar aan en samen, onze ogen die elkaar vasthielden, beleefden we een heerlijk orgasme. Trillend zat ze op me, haar benen links en rechts van me, haar borsten hevig op en neer gaand onder haar sexy onderjurkje, stralende blauwe ogen…
Toen liet ze zich op me zakken en ik voelde haar warme, hijgende lichaam tegen me aan. Een tijdje bleven we zo liggen, elkaar strelend, zachtjes kussend en lieve woordjes uitwisselend. Mijn paal kromp en ik gleed uit haar. Een straaltje vocht gleed tussen mijn benen door; het boeide me niet. Ik genoot van de geur van haar haren, de warmte van haar lichaam, de liefde die Joline uitstraalde… En even later hoorde ik zachtjes in mijn oor: “Kees… Dit was zó hevig… Ik ben nog nooit zó snel klaargekomen als nu, weet je dat?” “Ik genoot ervan, mooie vrouw van me. En ik zag je ogen. Prachtig!” Een zoentje op mijn oor was haar antwoord.
Even bleef ze nog liggen, toen kwam Joline langzaam overeind. “Zullen we even douchen?” Ik knikte. “Wel zo prettig, schat.” Wat moeizaam kwamen we overeind, om even later, onder de warme straal wéér te knuffelen. “Dank je wel Jolien… Dat je jezelf zó laat gaan.” Ze glimlachte. “Bij jou wil ik dat, Kees. Jij bent de enige bij wie ik dat veilig kan en wil doen.” Ze legde haar hoofd op mijn schouder en ik wiegde haar zachtjes. “Kom, mooie vent. Doe die kraan maar uit, we drogen ons af en gaan dan lekker naar bed.” En was ze stil en vervolgde toen, zachtjes lachend: “Nadat we het verschoond hebben… Het is nogal vochtig, geloof ik.” Het bed was inderdaad niet meer zo fris, zagen we even later. “Nu weet ik weer waarom we na een hevige vrijpartij eerst het bed verschonen en dan gaan douchen, Kees.” Ik knikte. “Ja, ik ook. Maar dit heeft ook zo z’n voordelen, schat. Op deze manier kunnen we nog even genieten van de geur van onze liefde, voor dat we in slaap vallen.”
Joline keek nogal twijfelend terwijl we bezig waren. Vijf minuten later was het bed weer fris en gingen we liggen. Joline trok me tegen zich aan. “Hé echtgenoot van me… Weet je dat ik vreselijk van je genoten heb?” Ik knikte. “Ik meende zoiets gevoeld te hebben, schat. En gezien.” “Gezien?” “Ja. Vlak voor je voor de eerste keer klaarkwam had je je ogen open, maar je zag volgens mij niets. Was helemaal gefocust op je gevoel. Een gevoel wat ik je mocht geven, schat. En daar ben ik superblij mee.” Ze glimlachte en kuste me. “Ik hoop dat je me nog heel vaak dat gevoel kunt en wilt geven, Kees. En nu, voordat je weer een poging doet: we gaan nu lekker slapen.” Ik slikte een snedige opmerking in: nu geen grapjes maken, Kees… Joline kroop tegen me aan en kuste me zachtjes. “Hier kan ik weer even mee vooruit, Kees… Lekker slapen, jochie.” Een zachte zoen volgde en ik voelde haar ontspannen. “Jij ook welterusten, Jolien.” Even later zakte ik weg… Het was een pittig dagje geweest…

Zaterdagochtend verliep eerst in redelijke rust. Een uurtje het huis aan kant maken, ik ging nog even blazen, want de stukken voor de bruiloft moesten wel goed ik m’n systeem zitten. Na eren halfuurtje blazen ging mijn telefoon over. Heee… De familie Boogers, afdeling Malden!

Ik nam op. “Eindhoven Airbase, met de verkeerstoren…”
Rob schoot in de lach. “Jaja… En dat moet ik geloven? Hoi Kees. Hoe is het daar?”
“Wel lekker, Pa. Ik was nog even aan het oefenen voor de trouwdienst, Jolien zit met haar laptop op schoot in de kamer. Of ze aan het studeren is, of dat ze een aflevering van ‘as the world turns’ op Youtube aan het kijken is… Dat weet ik niet.”
Ik liep ondertussen de kamer in en Joline keek vragend op. Ik fluisterde: “Je lieve pa!”
Die zei ondertussen: “We willen jullie bedanken dat jullie hebben geholpen Ton even naar rechts te richten, jongelui. We kregen net een telefoontje van Claar. Die was dolblij.”
“Graag gedaan, pa. Geen zin in twee trouwerijen die nét niet zijn wat ze hadden kunnen zijn. Ondanks dat we dan twee keer taart kunnen eten…”
De stem van Tony schoot uit: “Idioot! Vreetbaal! Je lijkt Bengel wel, verdorie!”
“Dat zijn er vijf, lieve schoonmoeder…”
Ze gromde, ging toen over naar de trouwpartij van Greet en Anita. “Daar hebben we ook veel zin in, Kees. Een heel mooi stel mensen die we graag gelukkig willen zien.”
“Hier staan wij exact hetzelfde in de wedstrijd, ma. En ze krijgen een heel mooi cadeau van ons.”
Even was het stil, toen hoorden we Tony. “Die dubbele dildo? Die zullen ze toch wel hebben?”
Joline en ik keken elkaar even sprakeloos aan, toen gilde Joline: “Má! Dat durf jij niet te zeggen tijdens die receptie!”
Een grinnik volgde. “Nee, laat ik dat maar niet doen. Dan is mijn reputatie van strakke professor in no time naar de bliksem. Maarre…. Wat is het dan wél, jongelui?”
“We hebben een paar weken terug een oud huisorgeltje op de kop getikt bij een antiek- en curiosazaak in Gorinchem, Ma. Stond daar als ornament. Eén klavier, twee houten registers. Met behulp van Brecht hebben we het ding gedemonteerd, schoongemaakt en een paar kleine reparaties uitgevoerd en nu doet dat ding het weer feilloos. Is gebouwd door ene meneer Flentrop, ergens begin vorige eeuw. En aangezien Greet, maar ook Anita, helemaal gek zijn van huisorgeltjes… We konden hem niet laten staan. En aan de binnenkant, tegen een schot gelijmd, zit een papiertje met de naam van de bouwer en het bouwjaar er op. Beide dames gaan ballistisch als ze het zien, dat weten we zeker.”
“Wauwww… En jullie zijn daar zomaar tegen aan gelopen?”
“Nou, we waren op zoek naar een sinterklaascadeau. Jolien wist die antiekzaak te vinden en terwijl zij met de verkoper kletste, zag ik dat orgeltje. De man wilde dat voor een paar tientjes meegeven, maar daar hebben we hem vanaf gepraat. We hebben er een nette prijs voor betaald, Ma.”
“Goed zo. Netjes zakendoen, daar hou ik van. We gaan dat wonder der muzikale muziek wel zien. Maar daar belde Rob niet voor; hij wilde Kees spreken. Hier komt hij.”
Joline gaf de telefoon weer aan mij terug. “Pa. Voor jou. Zal wel weer iets technisch zijn of hij wil je een lompe mannengrap vertellen.”
Rob hoorde hert en grinnikte. “Pas je een beetje op, blond krengetje?” Toen ging hij verder. “Kees?”
“Ik ben één en al oor, beste schoonvader…”
“Da’s nogal link als je mijn lieve vrouw tegenkomt, Kees. Dan kan ze die oren makkelijker raken.”
Ik humde. “Kees, jij beval die autodealer aan waar jij je Volvo gekocht hebt, toch?”
“Harold? Ja. Eerlijke vent. Hoezo?”
“Die heeft nu een Volvo V60 op zijn website staan. Benzine, ‘mild hybryd’, een jaar oud, 80.000 kilometer op de teller. En voor een redelijk nette prijs: 23.950 euro. Geen importauto, kilometerstand klopt met de nationale autopas… nogal wat opties er op. Zin om met me mee te gaan kijken?”
“Bij Harold? Da’s prima. Als ik meekom weet ik zeker dat hij je geen vel over de neus durft te trekken. En neem vooral je eigen echtgenote mee, dan neem ik die van mij ook mee. Voor het onderhandelen zeg maar. Zijn die dames best wel goed in, heb ik uit betrouwbare bron vernomen… Wacht even Pa, hier worden een paar blauwe kooldioxidelasers opgewarmd.”
“Hier ook, Kees. Zorg dat je oren goed ingepakt zijn als je Tony tegenkomt…”
De stem van Tony klonk. “” Zeker weten, rotzakje!”
“Ach ma, dan kun jij weer lekker onderhandelen over ‘extra opties’… Niet miepen.”
Een zucht klonk, toen Rob weer. “Het voordeel is: het is bijna oudjaar. Autoverkopers zijn dan wat meer geneigd tot onderhandelen, voor ze de boeken sluiten.”
“Klopt. Ehhh…”
“We springen zo in mijn auto, Kees en rijden rechtstreeks naar die garage. Ik zal hem even bellen en vragen of een proefrit tot de mogelijkheden behoort.” “Da’s prima, Pa. Bel maar als jullie Batadorp voorbij rijden, dan springen wij ook in de auto en zien we elkaar bij Harold, oké?”
“Is goed! Tot straks!”

Ik drukte de telefoon uit en keek Joline aan. “Nou, dat wordt weer een pittig dagje voor meneer de voorzitter… Twee dames Boogers die zijn mooie autobedrijf onveilig gaan maken…” Joline lachte liefjes. “Ja. En als hij daarna wéér een wedstrijdje wil schieten, komt hij wéér van de kouwe kermis thuis. Met z’n dure Ataman…” Ik grinnikte. “Zo stom zal hij toch wel niet zijn? Kom, dan kijken we even wat voor slee je pa op het oog heeft.” Even later hadden we de website van Harold voor ons staan. “Eens kijken… Occasions… Volvo V60 B3… Aha, gevonden!”
De foto’s lieten een mooie V60 zien. Met inderdaad behoorlijk wat opties: schuif/kanteldak, leren bekleding, elektrisch bedienbare stoelen, stoelverwarming en – koeling, lane assist, adaptive cruise control, elektrische achterklep, afneembare trekhaak, mistlampen voor…
“Hmm… De dames Boogman kunnen thuisblijven, Kees. Het ding is al voorzien van dode hoek-indicatoren.” “Mooi, dan hebben die ook een rustig dagje, schat.” Ze giebelde. “Zo te zien is dit inderdaad een nette auto voor een redelijke prijs, Kees. Als Pa dan ook een redelijk nette prijs voor zijn Mondeo kan scoren…” Joline keek nu twijfelend. “… Die is ondertussen bijna tien jaar oud, Kees.”
Ik groef even in m’n herinnering. “En had vijf ton gelopen, zei hij tijdens dat ritje in Duitsland. Even kijken op de site van Bovag. Zo’n oude Mondeo stond niet eens op de lijst. Er stonden er 7 op, allemaal jonger dan die van Rob sr. en met beduidend minder kilometers. Degene die er het dichtst bij in de buurt kwam was 6 jaar oud en had nét 2 ton op de teller. En die stond voor 8.900 euro te koop. “Nou… Je pa mag blij zijn als hij drieduizend euro voor zijn Ford terug krijgt, Jolien…” “Dan gaat Ma wel even onderhandelen, Kees. En ik help haar wel!” Ze keek strijdlustig. “Hé! Een beetje aardig doen tegen onze geliefde voorzitter hé?”
Nu keek ze gemeen. “Ik zal me wel even omkleden, Kees. Je vriendinnetje Jolientje kan ook wel onderhandelen…” Ik zuchtte. “Arme Harold. Een levensgrote professor en haar oh zo onschuldig en maagdelijk uitziende dochtertje tegenover je krijgen. Beiden met blauwe lasers uitgerust… Die vraagt zich vanavond maar één ding af: waarom hij in vredesnaam in auto’s is gaan handelen.” Er klonk een snuif naast me. “Had hij eerder moeten bedenken. ”
Ik knuffelde haar even lekker en ze giebelde. “Eens kijken of Ma zich heeft opgedoft. Dat had ze wél gedaan toen ze haar eigen auto ging kopen, het boefje…”
“We zien het wel, schat. Ehhh… En we horen het wel als de familie Boogers bij Batadorp is aangekomen. Kan ik in de tussentijd me mooi verdiepen in een V60 B3 én op zoek gaan naar een nette inruilprijs voor een Ford Mondeo.”

Ik ging naar de site van de ANWB en daar vulde ik zo goed als mogelijk de gegevens van Rob z’n auto in. En kwam uit op een waarde van een krappe 5000 euro, zonder aanvullende opties. Als Rob er nog wat opties in had laten zetten, kwam de waarde misschien op 6000 euro, maar dan hield het ongeveer wel op. Hmmm… Dat konden we als uitgangspunt nemen. Als Harold een inruilprijs bood van minder dan 4000 euro… Dát moest ik wel nog even met Rob en Tony afspreken.

Ik belde hen even; ze waren al onderweg. “Volgens Tomtom zijn we rond twaalf uur bij die garage, Kees.”
“Oké Rob. Dan zijn we er ook. Ehhh… Ik heb net zitten snuffelen op de website van de ANWB: jouw huidige auto is, zonder opties, zo’n 5000 euro waard. Als je er allerlei toeters en bellen in hebt laten bouwen wellicht duizend euro meer, maar dan houdt het wel op. Hou dat in je achterhoofd als je gaan kletsen over de inruilwaarde van je Mondeo.”
Er klonk een hummetje over de lijn. “Hadden wij ook al gedaan, Kees. En ja, er zitten wat extraatjes in die Mondeo. Ik kwam op 6300 euro uit.”
“Oké, oké… Dan heb je een mooie basis om te onderhandelen.”
“Daar heb ik personeel voor, Kees. Tony heet ze. Professor van voren. Momentarely dressed to kill.”
“Arme Harold…” klonk er naast me, wat een lachbui tot gevolg had.
“Ehhh…. We zien elkaar over een halfuurtje Kees. Tot zo!”

Hij (of Tony) verbrak de verbinding. “Nou, dat wordt vuurwerk zo dadelijk, Jolien…” Ze gniffelde gemeen. “Dat wordt lachen, Kees. Als Pa en Ma eerst naar binnen lopen en wij komen er een minuutje later achteraan? Ik denk dat Harold z’n ogen uit z’n kassen springen… Ik ga toch even iets anders aantrekken. Deze spijkerbroek zit weliswaar prima, maar het is niet de kleding waarmee ik in een gerenommeerde autohandel binnen wens te lopen. En als Ma zich opgedoft heeft, kan ik natuurlijk niet achterblijven” “Ik ben blij dat je niet zegt: ‘Ik ga toch even wat makkelijks aantrekken’, schat. Daar zou ik wel iets van vinden.”
Twee vuurspuwende ogen keken mijn kant uit en vlak voor dat de slaapkamerdeur nogal stevig dicht ging hoorde ik een luid en duidelijk “Lulhannes!” Ik grinnikte. Had ik Joline toch weer lekker op de kast kunnen krijgen… Een kwartiertje later kwam ze weer binnen. “Zo. Klaar voor een nieuwe onderhandelingsronde met Harold. Kees: hoe zie ik eruit?” Ze keek me met een lief glimlachje aan. Haar blauw-oranje combinatie, een wit vestje over de blouse heen, huidkleurige panty, zwarte pumps en licht opgemaakt. “Harold doet, zodra hij je ziet, meteen 5000 euro van de prijs af, schat…” Ze keek fronsend. “Je suggereert nu iets waar ik minder blij van word, Kees. Dáár doe ik het niet voor. Nette kleding houdt ook in dat je jezelf zekerder voelt. Voor hetzelfde geld heeft Harold z’n driedelig kostuum weer aan; dan wil ik niet in een nogal versleten spijkerbroek en truitje tegenover hem zitten.”
Ik legde een hand op haar arm. “Sorry. Niet mijn bedoeling om zoiets te suggereren.” Een knipoog volgde. “Kom. We laten Mocca nog even uit, daarna rijden we naar Harold. Ben wel benieuwd hoe hij gaat reageren…” Joline grinnikte. Nadat we Mocca hadden laten plassen en poepen piepte mijn telefoon.
‘Nog vijf minuten, dan zijn we er! Tony’

“Nou, instijgen, mooie vrouw. Dan zijn we er een paar minuten na Rob en Tony.” Ik slingerde beschaafd door Veldhoven heen. Industrieterrein op… Op de parkeerplaats voor Harold z’n bedrijf stond al een bekende Mondeo. “De klanten zijn al gearriveerd, Kees!” Joline keek ondeugend. Ik parkeerde de Volvo expres niet naast de Ford, maar aan een andere kant. We haalden Mocca uit zijn ligplaats en liepen de showroom in. Dezelfde receptioniste als bij de aanschaf van de V90 stond ons te woord.
“Goedendag mevrouw, meneer… Wat kan ik voor u doen?” Zonder blikken of blozen zei Joline: “Dag mevrouw. Wij hebben een afspraak met Harold. Jonkman is de naam.” “Ik zal het ‘m even zeggen mevrouw. Het kan even duren, hij is net met een paar andere klanten in gesprek, kijkt u maar.” Ze wees naar een andere kant van de showroom: Harold, Tony en Rob Sr, in gesprek naast een blauwe V60. “Doet u geen moeite mevrouw. We lopen wel even naar hem toe. Duurt niet lang.” Joline draaide zich om. “Kom, Kees.” We liepen rustig richting het gezelschap en Harold zag ons aankomen. We hoorden nog nét: “Heeft u één momentje?”, toen liep hij onze kant uit.
“Hoi Joline en Kees… Kunnen jullie even wachten, ik ben met een klant bezig. Neem een bak koffie, over een kwartiertje ben ik tot jullie beschikking, oké?” Joline schudde haar hoofd. “Nee Harold. We sluiten wel aan bij je klant. Willen jouw verkooptactieken eens onder de loep nemen.” Hij keek haar verbijsterd aan. “Wát?” Joline zei liefjes: “Je weet toch dat ik iets met cijfertjes doe? Nou dan…” Toen liep ze Harold vlot voorbij, knuffelde Rob en even later Tony.
Ze ging pontificaal naast Tony staan en zei droog: “Mijn meisjesnaam is Boogers, Harold. Dit zijn mijn ouders. We hebben jouw bedrijf een beetje gepromoot.” Hij schudde zijn hoofd en keek vragend naar mij.
“Maak beide dames maar eens kwaad, Harold. Dan kijk je in dezelfde blauwe lasers…” Hij keek van Joline naar Tony. “Ja, nou je het zegt… Sorry, dit overviel me even, dames en heren.” Tony lachte liefjes. “Hadden we een beetje afgesproken. Misschien gemeen van ons, maar het leek de jongelui wel een leuke grap.” Harold bromde: “Ik ken de grappen van die twee daar ondertussen… Breek me de bek niet open. Ehhh… pardon, mevrouw Boogers.” Tony lachte weer.
“Wij ondertussen ook, dus we zijn lotgenoten. En die mogen elkaar tutoyeren. Ik ben Tony en die knappe kerel naast me heet Rob.” Ze stak haar hand uit, die Harold accepteerde. “Dank je wel. Maar…” “We hebben Kees en Joline meegenomen omdat die een beetje Volvofiel zijn, Harold. En om assisteren tijdens de prijs-onderhandelingen natuurlijk.” Rob lachte een beetje gemeen en Harold fronste. “Ja, dat ken ik ondertussen wel van hen… Hou op, schei uit…”

Ik vond dat we hem nu lang genoeg hadden staan pesten.
“Harold: Joline heeft niet gejokt; we hebben jouw bedrijf een beetje gepromoot. Gewoon, omdat je een nette zakenman bleek te zijn. En je hebt hier een mooie V60 staan waar Rob belangstelling voor heeft. Met hém en met Tony doe je zaken. Niet met ons.” Hij veegde denkbeeldig zweet van zijn voorhoofd. “Poeh, dat is in ieder geval een opluchting…” Ik zei het niet, maar dacht het wel: Reken je niet rijk, Harold. Doe dat vooral maar niet!
Harold dacht even na. “Jullie hadden om een proefrit gevraagd. Da’s prima, tijd genoeg, maar dan wil ik even een kopie van je rijbewijs, Rob. En de sleutels van jouw auto, zodat ik gefundeerd bod kan doen qua inruilen. Verder hebben jullie je eigen Volvo kennisbank meegenomen: vinden jullie het goed als ik even wat administratie voor m’n rekening neem? Dan kunnen jullie ondertussen de auto goed bekijken. Technische vragen mag Kees antwoord op geven en als hij het niet weet mag je mij aanklampen. Over een kwartiertje ben ik weer hier, dan doe ik de roldeur open, oké?” Rob knikte.

“Nou, laat me dit Zweedse wonder der techniek eens zien, Robbie…” Tony ging op de bijrijdersplaats zitten en Rob achter het stuur. Joline bleef met Mocca buiten de auto en ik ging achterin zitten en legde zaken uit over de bediening. Die was vrijwel identiek aan de V90. Oké hier en daar nét wat anders, maar de belangrijke zaken waren hetzelfde. Tony viste het onderhoudsboekje uit het kastje voor haar zitplaats en bladerde er in. “Mooi, de onderhoudshistorie is op papier compleet, Rob. Geen gekke gaten tussen de onderhoudsbeurten. En de vorige eigenaar heeft bij elke onderhoudsbeurt opgeschreven wat er gedaan is! Prima…” Rob keek ook in het boekje. “Hé, da’s mooi… De distributieketting is een 5000 kilometer geleden vervangen. Dat scheelt.” Hij draaide zich half om.
“Kees… wat doet zo’n ‘mild hybrid’ nou precies?” Ik keek even moeilijk. “Ehhh… Het is geen plug-‘m-d’r-maar-in-hybride, Rob. Achterin zit een kleine 48 Volts accu, die tijdens het remmen via de startmotor opgeladen wordt, volgens mij. De startmotor i daarom ook wat zwaarder uitgevoerd, wat weer gunstig is in verband met het start-stop-systeem. Die 48 Voltaccu drijft een elektromotor aan op de momenten dat het nodig is: bij snel optrekken en tijdens het schakelen houdt die vaart er een beetje in, zeg maar. Het scheelt een 20 PK. Niet zo gek veel, maar genoeg. Die accu neemt niet zoveel ruimte in als de tractieaccu van een ‘echte’ hybride. Ik geloof dat het ding onder de afdekking van de bagageruimte zit, maar dat zien we zo wel. Dus je rijdt geen kilometer alleen maar op de accu; het ding ondersteunt. Kom, we gaan even verder kijken naar dit Zweedse rendier.” We stapten uit. "En neem die transpondersleutel mee. Heb je nodig.”

De achterklep zoefde open nadat Rob op de knop had gedrukt en de bagageruimte werd zichtbaar. Ik trok de bodemklep omhoog en ziedaar: een compacte accu. “Hier kun je nog wat spul in kwijt: veiligheidshesjes, klein gereedschap enzo.” Hij keek. “En het reservewiel?” Ik schudde mijn hoofd. “Niet nodig. Een 12V compressor en zo’n schuimspuitbus. Genoeg om je thuis te brengen. En Bengel kan prima in de bagageruimte liggen, denk ik.” Tony knikte. “Groot genoeg… Mits Balou mee komt, anders stapt mevrouw niet in.”
Mocca vond het ondertussen wel gezegend; die was pontificaal op de grond gaan liggen. “Brave hond, Mocca. Wait.” Rob opende de motorkap. “Nou, daar is niet zoveel te zien…” Dezelfde afdekking als in de V90 en ook deze motorruimte zat… vól! “Ik weet weer waarom ik geen automonteur ben geworden, Kees. Je moet een slangemens zijn om overal bij te kunnen.” “Ga maar eens met je oudste zoon praten. Ook de een ruime machinekamer van een schip weten de ontwerpers alles op een onlogische plaats weg te frotten.”
Joline humde. “Ja. En jij bent zo’n ontwerper, Kees Jonkman. Ben je dat gewoon vergeten of heb je dat voor het gemak maar even geblokt?” Tony giebelde. “Zo, die heb je weer eens te pakken… Majóór!” Ik bromde wat. “Even van onderen inspecteren… Ik ging liggen en bekeek het motorblok van onderen. Schoon. Geen sporen van lekkage, prima. Maar goed, voor hetzelfde geld was de auto gisteren met een stoomreiniger schoongespoten… “Lig jij nou mijn schone showroomvloer te besmeuren, Kees?” Opzij kijkend zag ik de schoenen van Harold en ik schoof onder de auto vandaan. “Nee, ik zag net een stofvlokje op die smetteloze vloer. Dat wilde ik even verwijderen, Harold. Maar ja, als je het zelf wil doen… Ook goed hoor. Piepert.”
Hij gaf me een nadenkende blik. “Doe dat maar op de schietvereniging. Ehh… Tony, Rob: ga lekker een stuk rijden met deze V60 en neem die twee daar alsjeblieft ook mee. Dat scheelt mij pesterijen over mijn schietscores én ik kan even rustig gaan rekenen en je een goed gefundeerd bod doen. Dat kost even tijd. Als jullie vóór vijf uur vanmiddag terug willen zijn, zou dat fijn zijn. Dan hebben we nog even om wat financiële zaken door te spreken, oké?” Rob knikte. “Vijf uur gaan wel halen, Harold. Een proefrit duurt geen vier uren, hoor.” “Ik heb hier lui gehad die dachten dat een proefrit de hele dag duurde, maar goed. Ehh… Ik zet de groene platen er even op. Mocht je aangehouden worden: alle autopapieren zitten in het dashboardkastje.”

Vijf minuten later reed Rob uiterst voorzichtig de showroom uit, Tony naast zich, wij op de achterbank en Mocca in de bagageruimte. “Nou, laat maar eens zien hoe dat rijdt met zo’n automaat, Kees…” “Hetzelfde als met ons ritje in Duitsland, Rob. Linkerpoot op de wielkast zetten en je vooral niet met de pook bemoeien. Een kind kan de was doen.” Hij humde en loodste de auto redelijk voorzichtig van het industrieterrein af. “Eerst de snelweg op, Tony.” Even later reden we op de A2 richting Maastricht. Netjes honderd, op de cruisecontrol. Rob genoot, dat was duidelijk te zien. “Ga er bij afslag 37 maar af, Rob. Dan keren we daar en mag Tony het Zweedse roer overnemen.”
Die protesteerde. “Hé! Als ‘m dit wordt: het wordt Rob z’n auto, hoor. Niet de mijne.” Joline gaf wat tegengas. “Ma… Als pa om wat voor reden dan ook niet kan rijden, zul jij deze kermisattractie thuis moeten brengen. Ik rij ook regelmatig in de Volvo. Kees wat minder in de Mini, maar dat komt omdat hij niet zo goed tegen die spartaanse stoeltjes kan. Het watje. Veel te veel verwend door meneer Volvo…” Ik gromde even. “Tutje. ‘Stubborn English Cars’, weet je nog? Met een maandagmorgen startmotor die het gewoon op een vrijdagavond begeeft. Ik zie je nog stampvoeten op die parkeerplaats. Een klap op het dak geven en roepen: 'Rotding! Waarom nu?' Oh, wat een fijne auto’s, die Mini’s…”
Voorin klonk wat gegrinnik, maar even later draaide Rob de afrit op. “Rij op de kruising maar naar rechts en dan de weg volgen, Rob. Dan staan we straks bij de poort van het AZC in Budel; daar is ruimte om even over te stappen.” Joline keek me aan. “Hoe weet jij dat zo goed?” “Dit AZC was vroeger een Nederlands/Duitse kazerne, schat. Nederlandse troepen in Seedorf en Langemanshof, Duitsers hier. Een soort uitwisselingsproject. Ik ben hier een keertje wezen schieten.” Ze humde.
Inderdaad: voor de poort van het AZC was een parkeerstrook. Rob wilde uitstappen, maar dat vond meneer Volvo niet zo’n goed plan: een alarm begon lawaai te maken. “Het ding in de P van parkeren zetten, Rob. Of de motor uit.” Hij draaide aan de start/stopknop en de motor kwam tot rust. “Dit rijdt heerlijk, Kees. Veel minder lawaai als in de Mondeo, betere stoelen… nog even zoeken naar de diverse functies, maar dat komt wel.”
Tony bromde, terwijl ze instapte. “Ik ga het allemaal wel zien, jongens. Fasten seatbelts en niet praten met de bestuurster!” Ze keerde vlot en reed terug naar de snelweg. “Probeer de acceleratie maar eens uit, Tony. Op de oprit gewoon plankgas, tot de honderd. Advies: hoofd tegen de hoofdsteun.” “Nou, maak me gek…” klonk achter het stuur. Ze draaide de oprit op en de auto schóót vooruit. Niet zo snel als de V90, maar ook deze auto zou een Golfje GTI waarschijnlijk voor schut zetten. Halverwege de oprit stond de snelheidsmeter al boven de honderd en Tony nam gas terug.
“Da’s wel leuk, jongens… Even mijn hormonen bevredigen.” “Dat doe je vanavond maar, professor. In je bed.” Rob keek haar aan en Joline riep: “Ieeeuwww…. Bejaardenseks!”

Rob keek achterom. “Jaja, nou durf je wel hé? Met je moeder achter het stuur, zodat ze niet kan meppen… Rotkind!” Tony zei droogjes: “De dag is nog lang, Rob. En mijn geheugen werkt nog steeds prima.” Bij Leende nam Tony de afslag. “De snelweg hebben we nou wel gezien; ook even binnenweggetjes rijden, Rob. Kijken hoe dat voelt.” Hij knikte. De navigatiejuffrouw vond het maar niks; die wilde ons zo snel mogelijk terug naar de snelweg hebben, maar Tony reed stug haar de route die ik haar influisterde. En op een gegeven moment gaf ze het maar op. Nou ja, Rob zette de navigatie uit. We slingerden door het Brabantse landschap; ook daar kwamen geen bijzonderheden aan het licht. “Schat, we rijden naar de garage en openen de onderhandelingen. Ik vind het óók een prima auto. Naar jouw mening hoef ik niet te vragen, jij was binnen drie kilometer al verkocht. Ik zag het aan je gezicht.”
Joline legde een hand op mijn knie. “Het is uiteindelijk overal hetzelfde, Kees. De man wil iets, de vrouw beslist. Prima geregeld door Onze Lieve Heer.” “Ik ken delen van het land waar men er anders over denkt, schat.” Ze keek nadenkend. “Ik ook. Maar daar wonen wij gelukkig niet. Einde onderwerp.”

Bij de garage parkeerde Tony de auto achteruit in een vak. En op de centrale display zag je plotseling het beeld van de achteruitrijcamera, inclusief ‘geleidelijnen’. “Hé, da’s makkelijk…” Vlot zette ze de auto weg en stapte uit. “En nou laat ik jullie nog een geheimpje zien, Tony…” Ik wees op de knoppen opzij van de bestuurdersstoel. “Kijk, hiermee kan je je stoel instellen: naar voren, naar achteren, rugleuning, lendesteun, stoelverwarming of juist -koeling… Maar hier zie je de cijfers 1, 2 en 3. Als Rob die stoel instelt op een voor hem prettige stand, drukt hij daarna het cijfer 2 in. Dan weten alle chips in de auto: Oh, da’s Rob. Dan moet de stoel in deze stand staan…” Een dag later wil jij naar de Ikea, Tony en dat doe je natuurlijk in een Zweedse auto. Jij stelt je stoel lekker in en drukt vervolgens op 1. Dan weet de auto jouw voorkeuren ook. En volgens mij gaan de binnen- en buitenspiegels meteen mee, maar dat weet ik zo net nog niet; bij mijn auto in ieder geval wel.” "Waarom Tony nummer 1 en ik nummer 2 als ik vragen mag, Kees?" "Dat leg ik je nog wel eens uit als we samen zitten te vissen, Rob..." Ik wachtte op een reactie die prompt kwam. "Kees aan het vissen? Hahaha, met Sint Juttemis, eerder niet, Pa."
Tony keek Rob aan. “Stoelkoeling? Het moet niet veel gekker worden Rob Boogers…” Toen zuchtte ze. “We gaan maar eens onderhandelen. Eén voordeel: we hebben Lot en Mar niet nodig. Die dodehoek-indicatoren doen het prima.” We grinnikten alle vier en liepen naar binnen. De receptioniste keek op. “Oh, u bent terug van uw proefrit… Wilt u koffie? Of liever thee?” We gingen alle vier voor een kop thee. Harold kwam uit zijn kantoor. “En? Hoe beviel de V60?” Rob knikte. “Fijne auto, Harold. En we hebben niks geks ontdekt wat niet zou kloppen.” “Mooi. Had ik ook niet verwacht. Hij is van een klant geweest die er toch iets te weinig PK’s in vond zitten. Die is overgestapt naar een T6. Bijna het dubbele aan PK’s.”
“Nou, dan heb je aan hem waarschijnlijk een goeie klant als het om banden gaat, Harold.” Joline keek nogal sceptisch en hij lachte. “Dat zien we over een paar maanden wel, Jolien. Hij heeft die T6 nog maar twee weken… Maar goed: even recht voor z’n raap: Rob en Tony: kunnen we zaken doen of…?” “We kunnen zaken doen, Harold. Dit is een fijne auto; als er geen addertjes onder het gras vandaan komen en we kunnen het qua prijs eens worden…”

“Willen jullie ons er nog bij hebben, Rob? Anders laten wij Mocca even rennen.” “Kom er maar bij zitten jongelui. Gaan we niet moeilijk over doen.” Harold keek even en Joline zei liefjes: “Nee, we gaan ons nergens mee bemoeien, Harold. De delegatie is zonder ons al zwaar genoeg.” Hij keek vragend. “Pardon?” Joline giebelde. “Je had een paar weken terug een ingenieur en een bachelor voor je zitten. Nu is het een professor en een doctor, beiden universitair docent.”
Tony keek haar even strak aan. “Gaan we met titels gooien, tutje? Jij weet donders goed dat wij niet zulke types zijn! En anders help ik je wel weer even herinneren… met een tik op je oren!” “Ja ma, goed ma. Ik ben een bescheiden meisje, ma…” Harold bromde: “Nou op de schietbaan is daar anders weinig van te merken, mevrouw Jonkman…” Ik stak een duim op. “Tot zover onze bijdrage aan de onderhandelingen; Harold: van ons heb je geen last, Jolien: wij gaan Mocca even laten rennen. Kóm.”
Eenmaal buiten zei ik: “Harold zit er best wel een beetje mee. Ik wil hem niet op hete kolen laten zitten, schat. Overigens: jouw opmerking over titels vond ik minder geslaagd. Zoals Tony al terecht zei: wij zijn niet van dat soort types. En ze had gelijk, schat.” Joline werd een beetje rood. “Sorry. Soms ben ik nog steeds een flapuit.” Ik drukte haar arm even. “Ja. En meestal is dat prima en leuk. Soms ook even niet. Nu was zo’n moment, schat. Kom, we hebben het er niet meer over; Mocca moet even kunnen rennen. Ik zie daar een grasveldje.” We gingen een meter of dertig van elkaar staan en Mocca rende van de een naar de ander, zijn staart hevig zwaaiend. Nou ja, het hielp natuurlijk wel dat we beiden brokjes bij ons hadden…
Een kwartiertje later riep Tony ons om weer binnen te komen. Joline lijnde Mocca aan en we volgden Tony. Binnen tekende Rob nét het voorlopig koopcontract. “Volgende week woensdag is de auto gereed voor aflevering, Rob. Ik regel het met de RDW, als jij je verzekering inlicht... Als jij met je Mondeo dan hierheen rijdt, kunnen we ruilen.” Rob lachte. “Lijkt me een goeie deal, Harold.” Die zei vervolgens: “Als je vanavond het geld overmaakt, kan ik die V60 nog nét voor dit jaar in de boeken schrijven.” “Komt voor de bakker. Het was goed zaken doen met je, Harold. Die twee daar hebben niet zitten jokken. Ook zeldzaam trouwens.”

Joline keek beledigd. “Nou ja zeg… Ik was van plan geweest om jullie uit te nodigen om bij ons te eten, maar nu twijfel ik behoorlijk!” Tony keek me aan. “Dan kook jij toch, Kees? Als mijn recalcitrante dochtertje geen zin heeft om de piepers te schillen…” Ik legde een arm om haar schouders. “Is goed hoor. Voor zo’n schoonmama heb ik een boel over…” Ik dook preventief weg, maar tot mijn verwondering haalde ze niet uit. “Dat bewaar ik wel voor na het eten”, zei ze gemeen.
Harold stond het een en ander aan te kijken. “Nou, ik begin wat dingen in perspectief te zien, geloof ik…”
Joline katte: “Mooi. Dan hoop ik dat je ook door je richtkijker de zaken in perspectief kunt zien, Harold.
De laatste keer mankeerde daar nog wat aan. Toedels...”
Met een handdruk namen we afscheid. “Rijden jullie achter ons aan, Rob? Ik hoorde net dat het vandaag mijn kookbeurt was, dus we rijden even langs 'Kleffe Hennie' oftewel de plaatselijke snackbar." "Niks ervan, macho! Jij kookt en je zorgt maar dat het te eten is!" Ik zuchtte demonstratief en we reden weg. Een Ford Mondeo achter een Volvo... Nog wel.