Proloog

De advocaat Julia F. had zichtbaar plezier in ons gesprek op haar kantoor. Over de feiten kon geen twijfel bestaan. Nadat hooligans mij in het zwemparadijs Subtropica hadden aangevallen en zodanig hadden toegetakeld dat ik moest worden opgenomen in het ziekenhuis, had Sara T. mijn taak als badmeester waargenomen. En zij had op mijn computer duizenden foto’s en video-opnamen van honderden vrouwen en meisjes ontdekt die kennelijk waren gemaakt terwijl zij onder de douche stonden of zich in een van de badhokjes uitkleedden om zwemkledij of juist weer hun gewone plunje aan te trekken. Zeker, Sara had niet het recht om op mijn computer te gaan rondsnuffelen, maar het was algemeen bekend dat ik regelmatig rondliep in vrouwenkleren, daarom hadden die hooligans mij ook te grazen genomen. En daar wilde Sara nu wel eens het fijne van weten.

Toen ze eenmaal begreep waar ze naar moest zoeken had ze ook snel de gebruikte apparatuur gevonden, ingenieus verstopt in de verlichting van een badhokje en een douchecabine. Wat aan de foto’s en de opnamen opviel was dat ik kennelijk in het anale stadium van seksuele ontwikkeling was blijven steken: zij waren in hoofdzaak, zoals Julia het uitdrukte ‘bips-georiënteerd’. O ja, Sara had op die computer ook grote hoeveelheden selfies gevonden, waarop ik inderdaad in vrouwenkleren te zien was, meestal in lingerie, met ontblote billen en schaamdelen. Ik liep daarin rond in een overigens leeg zwembad, blijkbaar voor of na sluitingstijd. Okay, het was op zichzelf misschien geen misdrijf om zo rond te paraderen, maar het was wel een saillant detail. Sterker nog, er was toch wel een zekere verdenking van exhibitionistisch gedrag.

Van die honderden vrouwen hadden Sara en Julia er negenenveertig kunnen opsporen, die zij, Julia, nu vertegenwoordigde. Zij had de dames ervan kunnen overtuigen dat een schadevergoedingsclaim geen kans maakte, ik was immers, om het maar ronduit te zeggen, een kale kip van wie toch niets te plukken viel. Wel zou ik, als ze aangifte deden, in het huidige #MeToo tijdperk zeker een flinke straf krijgen, Julia dacht wel anderhalf jaar onvoorwaardelijk. Zeker als er ook bewijs zou blijken te zijn van exhibitionisme. Ach, Julia wilde het wel opbiechten, ze had een haar bekende agente in de arm genomen, die had vastgesteld dat ik op dat gebied al een strafblad had. In de gevangenis zou het, zei ze verlekkerd, gezien de aard van mijn misdrijf, wel geen pretje voor mij worden. Om maar iets te noemen, die hooligans zaten daar nu ook. Maar de 49 gelaedeerde vrouwen waren bereid mij een alternatief aan te bieden. Ze zouden geen aangifte doen als ik instemde met hun voorwaarden.

Wat die voorwaarden dan wel waren? Hier kreeg Julia echt schik in de zaak. Ik moest gedurende een heel jaar, met alleen drie weken onderbreking in de zomer, mij iedere week op vrijdagavond tussen acht en tien ter beschikking stellen van telkens één van de vrouwen, zodat ze na afloop van dat jaar allemaal aan hun trekken waren gekomen. Zij zouden mij elke keer laten weten in welke kledij ik aan de deur verwacht werd. Of gebrek aan kledij, voegde Julia daar lachend aan toe. Gedurende die twee uurtjes zou ik telkens de opdrachten van de betrokken vrouw stipt en precies moeten uitvoeren. Als ik dat weigerde zou de sessie worden afgebroken en zouden Sara en Julia samen beoordelen of ik de opdracht inderdaad mocht weigeren. Zo nee, dan zou de sessie in een later stadium alsnog worden herhaald. Inderdaad, zo zou het hele proces ook langer dan een jaar kunnen duren, dat hing grotendeels van mijzelf af.

Het doel van elke sessie was om mij te straffen en de straf zou steeds bestaan uit lijfstraf en vernedering. Bij ‘vernedering' moest ik denken aan ontbloting, betasting, en opstelling in gênante poses. De lijfstraf zou grotendeels, maar niet uitsluitend, bips-georiënteerd zijn. Slaag, kortom, voornamelijk op mijn blote billen. Daarom zat er ook telkens een week tussen de sessies, dan konden die billen intussen weer een beetje toonbaar worden. Ik mocht blij zijn dat ik geen zittend beroep had. Nee, ze eisten niet dat ik ontslag nam. Eerlijk gezegd kon het de meeste vrouwen niet zoveel schelen dat ik hen begluurd had, sommigen vonden het zelfs wel leuk. Een belangrijke voorwaarde voor deelname was nog dat geen van de deelnemende vrouwen foto’s of opnamen van mij zou maken waarop ik herkenbaar was, ook niet voor eigen gebruik. Wel moest elk van hen ten minste één foto naar Julia sturen om te bewijzen dat zij inderdaad haar aandeel aan mijn bestraffing geleverd had.

Of ik nog vragen had. Nee, de dames zouden mij niet zonder mijn toestemming mogen vastbinden, en zij zouden er in geen van de gevallen zonder mijn toestemming een derde persoon bijhalen. Ze waren bijna allemaal single, vaak gescheiden, een enkeling had een vriend of vriendin die dan maar even een eindje om moest. Alleen haar, Julia, zouden ze bij problemen kunnen inschakelen. En, o ja, goed dat ik er over begon, ze zouden ook zeker seksuele handelingen met mij mogen verrichten, ik moest mij maar voorbereiden op veel geslachtsverkeer, oraal, anaal en genitaal. Met mijn toestemming, natuurlijk, maar ja, ik had gelijk, weigering zou niet altijd zonder consequenties kunnen blijven.

Sommige dames zouden mij ook wel huishoudelijk werk willen laten doen, zoals dweilen, schrobben of de WC schoonmaken. In allerlei stadia van ontkleding natuurlijk, dat viel dan onder het kopje ‘vernedering’. Hierover zou misschien wel eens te onderhandelen zijn. Ik kon bijvoorbeeld een aanbod aanvaarden om langer te blijven voor het werk als ik verder geen of weinig klappen of seksuele opdrachten zou krijgen. Ik moest de dames aanspreken met Mevrouw en hun voornaam, dus bijvoorbeeld in haar geval Mevrouw Julia. O ja, zij hoorde zelf ook bij de 49, herkende ik haar niet? Ja, ze verheugde zich er zeer op mij onder handen te nemen. Ze had zichzelf als negenenveertigste ingepland, in principe dus precies over een jaar. Dan zou zij dus voor de Grande Finale zorgen.

Ik kreeg drie dagen bedenktijd. O, had ik die niet nodig? Had ik dan wel een goed beeld van wat mij dit jaar te wachten stond? Alle dagen een dieprode of zelfs paarse bips, zere tepels en een permanente productie van sperma voor misschien wel dertig of veertig kutjes? Oké, het was mijn eigen keuze. Natuurlijk kon ik ook later op elk gewenst moment uitstijgen, om maar eens een Germanisme te gebruiken. Maar dan zouden de negenenveertig alsnog aangifte doen.

Alle dames hadden mijn email-adres om mij instructies te kunnen sturen. Al vanaf de tweede week kreeg ik regelmatig de opdracht om lingerie aan te trekken of bij me te hebben. Ze wisten natuurlijk dat Sara die foto’s van mij gevonden had. Wat ik nog niet wist was dat zij alle dames een selectie van honderd foto’s uit die collectie had toegestuurd. Daaruit viel natuurlijk van alles over mijn lichamelijke verschijning en seksuele voorkeuren op te maken. Wat ik ook niet wist maar al heel gauw ontdekte was dat bijna alle dames meededen aan een app-groep waarin zij ervaringen en ideeën uitwisselden.

Julia en Sara stelden het bestuur van de zwembadvereniging van de ontdekking van Sara op de hoogte, maar lieten daarbij ook weten dat niemand van de gelaedeerde dames aangifte zou doen. Het was natuurlijk duidelijk dat ik niet te handhaven was, maar om iedere negatieve ruchtbaarheid te vermijden kreeg ik op advies van Julia eervol ontslag, met een overgangsregeling tot mijn pensioen.

Waarom ging ik akkoord met Julia’s voorstel? In die onvoorwaardelijke straf van anderhalf jaar geloofde ik niet. Ik had wel op grote schaal beeldmateriaal gemaakt maar het niet verspreid. Maar ik kon er niet zeker van zijn dat ik helemaal geen onvoorwaardelijke straf zou krijgen, en ook een paar maanden brommen was een vreselijk vooruitzicht. Zwaarder woog dat mijn gunstige ontslagregeling ongetwijfeld niet door zou gaan als ik niet zou meewerken. Maar gek genoeg was ik ook benieuwd naar mijn ervaringen met die 49 vrouwen. Ja, natuurlijk realiseerde ik me wel dat mij veel pijn en narigheid te wachten stonden. Maar ik ben minder kleinzerig dan de meeste mannen, en, laat ik eerlijk zijn, het idee om door een vrouw uitgekleed, betast en geslagen te worden, windt me op. Dat is ook de fantasie die ik heb als ik, in het zwembad of elders, rondloop in lingerie. Kortom, ik was er bang voor, doodsbenauwd mag ik wel zeggen. Maar ik zag er ook naar uit.