Het was maandagmiddag in februari en het huis was leeg. Marie was naar de markt, Iris zat op kantoor, Sofia had werkcollege tot vier uur. Buiten lag sneeuw die al drie dagen niet wilde smelten, grijs langs de stoep en wit op de schuttingen.

Elena stond in de gang toen hij thuiskwam van zijn rondje. Ze had hem zien aankomen door het glas in de voordeur: de laatste honderd meter, het tempo dat hij altijd opvoerde als hij de straat in draaide, alsof iemand keek. Iemand keek. Zij.

Hij kwam binnen met damp om zijn schouders. Zijn wangen waren rood van de kou, zijn wenkbrauwen wit van de rijp. Zijn hardloopshirt plakte aan zijn rug, en zijn tights lieten alles zien wat dertig jaar lopen van zijn benen had gemaakt: de lange spier aan de voorkant van zijn dijen, de kuiten die bij elke stap aanspanden, de knieën van een man die nooit een training oversloeg. En ook de rest. Daar was niets aan te doen. De stof was niet gemaakt voor wat hij nu was.

"Je staat in de gang," zei hij, buiten adem.

"Ik wacht op je."

"Ik ben vies. Ik moet douchen."

"Nee," zei Elena. "Niet douchen."

Ze droeg haar lange wollen jas, dichtgeknoopt tot aan haar keel, binnen, in een verwarmd huis. Hij zag het en zei er niets van. Hij kende haar lang genoeg om te weten dat een jas binnen iets betekende.

Ze deed de bovenste knoop open. Toen de tweede. Hij hield op met hijgen.

Onder de jas droeg ze leer. Zwart, smal, nieuw; hij rook het meteen: nieuw leer, warm van haar huid. Riemen over haar schouders die op haar borstbeen samenkwamen in een zilveren ring. Twee riemen die onder haar borsten doorliepen en ze optilden, zodat ze zwaarder leken dan ze waren. Een riem om haar middel. Verder niets. Haar tepels stonden hard van de kou die met hem was binnengekomen.

"Ik heb iets gekocht," zei ze. "Voor mezelf. Niet voor de foto's. Niet voor jou. Voor mij."

"Het staat je," zei hij. Zijn stem was een octaaf lager dan daarnet.

"Dat weet ik. Ik heb een uur voor de spiegel gestaan." Ze liet de jas van haar schouders glijden en hing hem aan de kapstok, netjes, aan het lusje, zoals ze alles deed. "Ik heb dertig jaar anderen aangekleed voor jou. Vandaag kleed ik mezelf aan. En dan kleed ik jou uit. Hier. In de gang."

* * *

Ze begon bij zijn gezicht, omdat ze daar nooit begon.

Ze nam het in haar handen. Zijn huid was koud aan de buitenkant en warm daaronder. Ze kuste de rijp van zijn wenkbrauwen en proefde water. Ze kuste de lijnen naast zijn ogen, de lachrimpels die er al zaten toen ze hem leerde kennen en die sindsdien dieper waren geworden, één voor elke grap die hij had gemaakt en zij niet grappig had gevonden. Ze kuste zijn neus, die koud was, en zijn mond niet. Nog niet.

"Elena," zei hij.

"Stil. Ik ben bezig."

Ze trok zijn shirt over zijn hoofd. Het kwam los van zijn huid met een zacht, nat geluid, en de stoom sloeg van zijn schouders in het licht van de gang. Ze zette haar mond op zijn rechterschouder en likte. Zout. Veel zout. Een uur hardlopen in de vorst, en alles wat hij had gegeven zat nog op zijn huid. Ze likte over het bot naar zijn nek, waar het zout dikker was, en naar zijn andere schouder, en hij stond stil met zijn armen langs zijn lichaam en ademde door zijn neus.

Ze liep om hem heen.

Zijn rug was het deel van hem dat niemand ooit zag. Zij niet, de anderen niet. Ze keken altijd naar de voorkant, naar zijn buik, naar zijn pik, naar zijn gezicht als hij kwam. Nooit naar dit: de twee lange spieren langs zijn ruggengraat, de schouderbladen die bewogen als hij ademde, een moedervlek onder zijn linkerschouderblad die ze vergeten was. Ze legde haar handen plat op zijn rug en voelde hem warm worden onder haar palmen.

Toen zette ze haar tong onder in zijn nek en likte naar beneden. Wervel voor wervel. Langzaam, langs de geul van zijn ruggengraat, waar het zweet naar beneden was gelopen. Hij kreunde toen ze bij zijn onderrug kwam, een geluid dat ze nooit eerder van hem had gehoord bij zijn rug, en ze glimlachte tegen zijn huid.

"Dertig jaar," zei ze, "en ik heb dit nooit gedaan."

"Ik wist niet dat het kon," zei hij.

"Ik ook niet."

Ze ging op haar knieën achter hem, op de koude tegels van de gang, en trok zijn tights naar beneden. Langzaam, over zijn billen, over de achterkant van zijn dijen. Ze kuste de plek waar zijn bil overging in zijn been, de huid daar zacht en warm, en ze beet erin, niet hard, en hij greep zich vast aan de kapstok.

De tights bleven hangen op zijn kuiten. Ze stroopte ze verder af, over zijn hielen, en hij stapte eruit, eerst links, dan rechts, en ze bleef op haar knieën en keek naar zijn benen. Hardloopbenen. Ze had er nooit naar gekeken als iets wat aanbeden kon worden. Ze waren er gewoon geweest, ze brachten hem elke ochtend weg en elke ochtend terug. Ze likte langs de achterkant van zijn rechterkuit naar boven, over de holte van zijn knie, waar hij kietelig was en zijn been schokte, verder over de achterkant van zijn dij. De haren daar waren nat. Ze kuste ze droog.

Toen draaide ze hem om aan zijn heupen.

* * *

Hij hing voor haar gezicht. Niet hard. Nog niet. Zwaar en warm van het lopen, rood van de kou en het bloed, en hij was zo groot geworden dat hij half hangend al tot halverwege zijn dij kwam. Ze keek ernaar en raakte hem niet aan.

Ze pakte zijn hand.

Zijn hand was groot en had eelt aan de binnenkant van zijn vingers, van de pen. Ze nam zijn wijsvinger in haar mond en zoog. Hij smaakte naar zout en naar de rubberen handschoenen die hij droeg bij het lopen. Ze nam zijn middelvinger erbij. Ze keek naar hem op, met haar mond vol van zijn hand, en zag zijn pik bewegen zonder dat iemand hem aanraakte, een schok, en nog een, en hij begon te stijgen.

Ze liet zijn hand los. Ze kuste zijn dijen aan de voorkant, waar de spier lag die hem elke heuvel op droeg, links, rechts, en zijn pik streek langs haar wang terwijl hij omhoogkwam, zwaar, langzaam, de kop langs haar oor, haar slaap, haar haar.

"Elena." Zijn stem brak. "Ik ben vies."

"Je bent zout. Dat is iets anders."

Ze stond op. Ze liep langs hem heen, met het leer krakend om haar borsten, tot aan de trap. Op de derde tree draaide ze zich om.

"Kom," zei ze. "Ik wil iets wat ik nooit vraag."

* * *

Boven trok ze hem niet naar het bed. Ze duwde hem erop. Plat op zijn rug, zijn hoofd op haar kussen, en hij liet zich duwen zoals hij zich altijd had laten duwen, maar zijn ogen waren anders. Hij keek naar haar alsof hij haar niet kende.

Ze klom over hem heen. Niet over zijn heupen. Verder. Haar knieën naast zijn borst, toen naast zijn schouders, toen naast zijn oren. Het leer van de middelriem kraakte. Ze keek naar beneden, langs haar eigen buik, en zag zijn gezicht tussen haar dijen.

"Ik heb nooit op je gezeten," zei ze. "Dertig jaar. Ik zat altijd op de rand. Op de stoel. Naast iemand die dit wel deed."

"Ik weet het."

"Ik ga nu zitten."

"Ja," zei hij, en het was half een woord en half een adem tegen haar kut.

Ze zakte.

Zijn mond was heet na de kou. Zijn neus drukte tegen haar venusheuvel, zijn tong lag plat tegen haar opening, en ze bleef even stil zitten, met haar handen op het hoofdeinde, om te voelen hoe dat was: zijn hele gezicht onder haar gewicht. Zijn stoppels tegen de binnenkant van haar dijen. Zijn adem die zich een weg zocht. Zijn handen die omhoogkwamen en haar billen vastpakten, niet om haar weg te duwen maar om haar dichter te trekken.

Ze voelde haar clit kloppen tegen zijn bovenlip. Ze voelde hoe nat ze was, dat het langs zijn kin liep. Ze bewoog nog niet. Ze liet zichzelf wachten, en hem.

Toen begon ze te bewegen.

Ze reed op zijn gezicht zoals ze nog nooit op iets had gereden. Langzaam eerst, haar heupen in kleine rondjes, zijn tong die haar volgde. Toen sneller. Ze greep het hoofdeinde zo hard dat het tegen de muur tikte. Ze hoorde zichzelf, een laag geluid dat uit haar buik kwam, en het kon haar niet schelen. Ze wreef haar kut over zijn mond, over zijn kin, over zijn neus, en hij at haar, hij at haar alsof hij dertig jaar honger had gehad, en zijn handen kneedden haar billen en spreidden ze en hielden haar vast.

Ze keek naar beneden. Zijn ogen waren open. Ze keken naar haar omhoog, langs haar buik, langs het leer, langs haar borsten die schudden in hun riemen. Hij keek naar haar gezicht. Niet naar zijn eigen pik. Niet naar een andere vrouw. Naar haar.

Ze kwam met haar hoofd in haar nek en haar handen om het hoofdeinde. Het ging door haar heen van haar kut naar haar keel, drie golven, vier, en ze drukte zich op hem neer zonder te denken aan of hij kon ademen, en hij kon niet ademen, en hij hield haar vast tot ze klaar was.

Toen ze van hem af gleed, glansde zijn gezicht van kin tot wenkbrauw. Hij lachte. Hij lachte met zijn hele lijf, met zijn natte gezicht, zijn borst die schudde.

"Wat?" zei ze, buiten adem.

"Niks," zei hij. "Ik dacht net: hier heb ik dertig jaar voor gelopen."

* * *

Ze kuste hem. Ze proefde zichzelf op zijn lippen, zwaar en zoutig, en ze likte het van zijn kin, van zijn bovenlip, van de kuil in zijn kin waar het was blijven staan. Ze had zichzelf nooit zo geproefd. Altijd anderen. Altijd hem, uit een glas, van een vinger, van een andere mond.

Zijn pik lag tegen haar buik. Hij was nu hard, helemaal, en zo lang dat de kop tussen haar borsten drukte terwijl zijn ballen nog tegen haar dij lagen. Ze voelde hem kloppen tegen de zilveren ring op haar borstbeen.

"Nu wil ik je," zei ze. "Gewoon. Jij boven. Ik wil onder je liggen."

Hij keek haar aan. Ze wist wat hij dacht. Elena lag niet onder. Elena zat, stuurde, telde, hield het glas. Elena keek toe hoe anderen onder hem lagen.

"Gewoon," herhaalde ze. "Zoals mensen dat doen."

Hij draaide hen om. Voorzichtig, alsof ze van iets breekbaars was gemaakt, en ze sloeg hem tegen zijn schouder en zei dat ze niet van glas was, en toen draaide hij hen om zoals hij het meende, met zijn hele gewicht, en ze lag op haar rug met haar haar uitgewaaierd op het kussen en zijn borst boven haar.

Ze trok haar knieën op. Ze nam hem in haar hand en zette hem tegen zich aan. Ze was nat van daarnet, nat van zijn mond, nat van een hele middag wachten in een jas in de gang. Toch duurde het. Hij was groter dan ze gewend was; dikker dan in de herfst, toen ze hem voor het laatst zo had gehad, zonder anderen in de kamer. Ze moest zich openen voor hem en ze deed het, met haar ogen dicht, haar adem lang, en hij wachtte bij elke centimeter tot ze knikte.

"Ga door," zei ze. "Niet wachten. Ik wil het voelen."

Hij duwde. Ze voelde hem tot onder het leer om haar middel. Ze voelde hem tot in haar buik, een druk die ze kende van Iris' gezicht en Marie's geluiden en nu van haarzelf. Ze opende haar ogen.

Hij keek naar haar. Zijn gezicht glansde nog van haar.

Hij begon te bewegen. Lang, uit, en lang, in. Geen haast. Ze had hem dertien weken op het randje gehouden en daarna drie weken rust gegeven en daarna had iedereen hem gehad, hard en snel en met publiek, en nu deed hij dit: langzaam, alsof de middag geen eind had. Ze sloeg haar benen om zijn heupen. Haar hielen lagen op zijn billen. Ze voelde de spieren daar werken bij elke stoot, de spieren van een man die heuvels op liep.

Ze legde haar handen op zijn rug. Op die plek die ze daarnet had gelikt. Ze voelde zijn ruggengraat onder haar vingers en ze voelde hoe het zweet weer opkwam, nieuw zweet, dat van haar was.

"Thomas."

"Ja."

"Ik heb iets besloten."

Hij stopte. Diep in haar. Hij steunde op zijn ellebogen en hield zijn gezicht vlak boven het hare.

"Ik dacht altijd," zei ze, "dat ik je moest delen om je te houden. Dat als ik je aan iedereen gaf, niemand je van me af kon pakken. Dat als ik regisseerde, ik niet kon verliezen." Ze slikte. "In de badkamer, die nacht, met dat slot en jij op de vloer, dacht ik dat ik je kwijt was. Door mijn eigen regie."

"Je was me niet kwijt."

"Ik weet het. Laat me uitpraten." Ze kneep in zijn rug. "Ik deel je nog steeds. Ik wil dat. Ik wil Iris onder je zien en Marie op je en Sofia met haar meetlint. Maar niet meer om je te houden. Ik houd je zo al. Ik kies je. Niet het lichaam. Niet het getal. Jou. Ik blijf bij jou."

Hij zei niets. Zijn ogen werden nat. Ze voelde hem kloppen in haar, één keer, hard.

"Zeg het," zei ze.

"Ik blijf bij jou," zei hij. "Ik ben nooit weggegaan. Ik dacht het alleen heel hard."

"Ga dan door," zei ze. "Want ik lig hier al een minuut met jou in me en je doet niks."

Hij lachte. Hij lachte zo hard dat hij uit haar gleed, en ze vloekte en lachte ook en greep hem en zette hem terug, en toen lachte niemand meer.

* * *

Hij neukte haar zoals hij haar in jaren niet had geneukt. Diep en zwaar, zijn gewicht op haar, zijn mond op haar hals, haar oor, haar mond. Het bed kraakte. Het leer kraakte. Ze kneep haar benen om hem heen en voelde hem tot aan haar navel en hoger, en ze legde haar hand op haar buik en voelde hem daar ook, van buiten, een ronding die kwam en ging.

"Voel," zei ze, en ze nam zijn hand en legde die naast de hare. Hij voelde zichzelf door haar heen bewegen en kreunde in haar hals.

Ze kwam een tweede keer, sneller dan de eerste, met haar nagels in zijn schouders en haar mond open tegen zijn wang. Hij ging door. Hij ging door tot ze een derde keer kwam, kleiner, een naschok die bleef rollen, en toen pas begon hij te trillen.

"Waar," hijgde hij. Hij vroeg het altijd. Het was het enige wat hij altijd vroeg.

Ze had er de hele ochtend over nagedacht. Over het glas op de vensterbank. Over de kristallen kom in de vitrinekast. Over Iris met wit op haar littekens en Marie die ervan wist te genieten met een ernst die Elena benijdde. Ze had zoveel van hem verzameld. Ze had het bewaard, gemengd, uitgedeeld, van andermans vingers gelikt. Nooit had ze er zelf in gelegen.

"Op mij," zei ze. "Alles. Ik wil het dragen. Ik wil zien hoeveel het is."

Hij trok zich terug. Hij kwam op zijn knieën tussen haar benen, zwaar en glanzend van haar, en ze nam hem in haar beide handen en hield hem op zichzelf gericht. Ze hoefde niets te doen. Hij keek naar haar: zijn vrouw in leer, nat van hem, haar handen om hem heen, haar mond open. Zijn ballen trokken op. Daar was het.

De eerste stoot kwam tot aan haar haar. Hij trof haar voorhoofd, haar wenkbrauw, liep over haar slaap het kussen in. De tweede kwam op haar mond en haar kin. Ze opende haar lippen en liet het erin, dik en warm, en hield het op haar tong zonder te slikken. De derde over haar hals, tussen de riemen, op de zilveren ring. Hij bleef komen. Het was meer dan ooit, meer dan in het glas, meer dan in Iris' mond, meer dan op Marie's tafel, een witte draad over haar linkerborst, over haar rechter, in de holte onder haar borsten waar het leer ze optilde, over haar buik, in haar navel, die vol liep en overliep. Ze hield hem vast en richtte hem en lachte met haar mond vol, en hij kreunde haar naam bij elke stoot, en toen het minder werd liet ze de laatste druppels op haar kut vallen, op haar schaamhaar, op de plek waar hij net nog in haar had gezeten.

Toen viel hij naast haar neer.

Ze lag stil. Ze voelde het overal. Warm eerst, dan minder warm, dan het trekken van de huid waar het begon op te drogen. Ze tilde haar hand op en haalde met haar wijsvinger een streep van haar borst. Ze keek ernaar, in het grijze licht van februari, en stak hem in haar mond.

Hij keek naar haar.

Ze haalde nog een streep van haar buik. Ze hield haar vinger voor zijn mond. Hij likte hem af, en ze kuste hem meteen daarna, met wat er nog op haar tong lag, zodat het tussen hun twee monden heen en weer ging. Zout. Bitter. Van hen allebei.

"Dertig jaar," zei ze tegen zijn lippen. "En ik had nooit zelf in het glas gelegen."

"Hoe is het?"

"Plakkerig," zei ze. "En warm. En het mooiste wat ik heb gedragen. Mooier dan het leer."

* * *

Daarna hield hij haar vast. Ze lag met haar rug tegen zijn borst, en het zaad tussen hen in maakte hun huid aan elkaar vast. Zijn arm lag over haar middel, over de riem, zwaar. Zijn dij lag tussen de hare. Ze voelde zijn hart tegen haar schouderblad, nog snel, en toen langzamer.

Ze huilde een beetje. Niet om iets. Om alles wat eruit was gekomen, uit hem en uit haar. Hij merkte het pas toen een traan op zijn arm viel, en hij zei niets en trok haar dichter tegen zich aan, en ze huilde verder in de warmte van iemand die haar niet probeerde op te lossen.

"Je bent plakkerig," zei hij na een tijd, in haar haar.

"Jij ook. Van mij."

"Ik ruik naar jou. Mijn hele gezicht."

"Mooi zo," zei ze. "Ga zo maar naar je college morgen."

Hij lachte in haar nek. Ze voelde zijn pik, zacht nu, zwaar tegen de achterkant van haar dij, en ze legde haar hand naar achteren en hield hem vast. Niet om iets te beginnen. Alleen om te houden wat ze had gekozen.

Beneden ging de voordeur open. Iemand stampte sneeuw van haar laarzen. Marie, aan het geluid te horen; niemand anders zette boodschappentassen zo hard neer. Even later kraakte de trap, en klopte er iemand op de deur, één keer, wat in dit huis inmiddels betekende: ik kom toch binnen.

Marie bleef in de deuropening staan. Ze keek naar het bed. Naar Elena in het leer, wit tot aan haar haarlijn. Naar Thomas met zijn natte, glanzende gezicht. Naar het kussen.

"Mevrouw," zei ze.

"Marie."

"Dat kussen was van zijde."

"Dat weet ik."

Marie knikte langzaam. Haar ogen gleden over het leer, over de ring, over de witte strepen tussen de riemen, en Elena zag dat ze bloosde, voor het eerst in maanden, en dat ze niet wegkeek.

"Het staat u goed," zei Marie. "Allebei."

"Dank je."

"Wilt u dat ik later help met afwassen?" vroeg Marie. Ze bedoelde niet de vaat. "Of moet het blijven zitten?"

Elena dacht na. Ze voelde het trekken op haar borsten, op haar buik, in haar wenkbrauw.

"Het blijft nog even zitten," zei ze. "Ik draag het tot het avondeten. Daarna mag jij."

Marie haalde haar adem op een manier die bijna niet hoorbaar was. Ze knikte, en sloot de deur zacht, en ze hoorden haar op de overloop een keer stilstaan voordat ze naar beneden ging.

Thomas begroef zijn gezicht in Elena's nek. "Je hebt haar net iets beloofd," zei hij.

"Ik heb haar iets gegeven," zei Elena. "Dat is nieuw voor mij. Iets geven waar ik zelf in zit." Ze draaide zich half om in zijn armen. Haar gezicht was nog wit aan één kant. "Ik ga haar dit vanavond van mijn borsten laten likken, Thomas. En dan ga ik naar haar kijken als ze het doet. Niet om te regisseren. Omdat het van mij is, en ik het mag weggeven."

Hij kuste haar wenkbrauw, waar het het dikst zat, en kreeg het op zijn lip.

"Ik blijf bij jou," zei hij.

"Dat zei je al."

"Ik zeg het nog een keer. Voor als je het vergeet."

"Ik vergeet het niet," zei Elena. "Ik heb het gekozen. Dingen die ik kies, vergeet ik niet."

Buiten begon het weer te sneeuwen. Ze bleven liggen tot het donker werd, aan elkaar vastgeplakt, en niemand kwam hen halen.

* * *

Een middag, een gang, een jas die binnen dichtbleef. Een vrouw die dertig jaar het glas vasthield en er nu zelf in lag.

Vertel me wat jij had gekozen, als jij Elena was geweest: op zijn gezicht, onder hem, of alles op je huid tot het avondeten?

Mijn adres is nachtegaal.schrijft@gmail.com, en de reacties staan open. Achter Vera zit een man die ook ooit in een gang stond met zout op zijn schouders. Schrijf hem, hij antwoordt.

— Vera Nachtegaal