De metro ratelt de Bijlmer in en de deuren schuiven open met een hydraulische zucht die klinkt als het opengaan van een kluis. Jane stapt als eerste uit, haar hakken klikken op het beton van station Ganzenhoef als naaldhakken op een marmeren vloer in een villa, maar hier weerkaatst het geluid tegen grauwe wanden vol graffiti-tags die ze niet kan lezen. Ze trekt haar korte rokje recht — een stukje stof dat op het Gooise matras door zou gaan voor een gordijntje — en haar opgestoken blonde haar zit als een toren op haar hoofd, vastgezet met genoeg speldjes om een slotgracht te beveiligen. Achter haar drommen de andere Barbiepoppen samen: Roos met haar rode haren die als koperdraad over haar schouders vallen, Brandy met haar enkele blonde vlecht die als een touw langs haar rug bungelt, en nog drie anderen — Chantal, Vanessa en Kim — allemaal opgedirkt alsof ze naar een brunch in Laren gaan in plaats van de wijk in waar elke straathoek naar wiet en bier ruikt.

Jane snuift de lucht op. Boven de geur van gefrituurd eten uit de Surinaamse snackbar links staat een wolk van iets zwaarders — zweet, oud beton, en iets wat ze niet direct kan plaatsen. Haar neus rimpelt. Ze kijkt links, ze kijkt rechts. De Bijlmerlaan strekt zich uit als een betonnen kloof, flatgebouwen aan beide kanten als kliffen van geelbruin baksteen, waslijnen als spinnenwebben tussen de balkons gespannen. Op de hoek zit een groepje mannen op een muurtje, flesjes bier in hun handen, hun stemmen een ritmische cadans van Straattaal en Sranan dat Jane niet volgt maar waarvan de klank haar ergens onder in haar buik raakt. Een van hen draait zich om, zijn ogen glijden over de groep blonde en roodharige vrouwen alsof hij een menukaart leest.

"Dit is het dus," zegt Roos, en haar stem klinkt alsof ze een museum binnenstapt in plaats van een wijk.

"Mooi is het niet," zegt Chantal, en ze trekt haar tas hoger op haar schouder.

Jane zegt niets. Ze loopt door, haar rug recht als een balletdame, haar kin omhoog. Arrogantie is haar pantser, altijd geweest. Op het Gooise matras — de club waar ze al sinds haar achttiende komt, waar de mannen in polo's en boordjes haar neuken met hun doorsnee lullen van vijftien, zestien centimeter, waar ze kreunt op een gepaste, gemeten manier alsof ze een script volgt — daar is ze koningin. Hier is ze een blond stuk vlees in een wijk die niet om koninginnen vraagt.

Ze passeren de snackbar, de geur van roti en pom trekt voorbij, en dan ziet Jane hem.

Coole Piet.

Hij staat tegen een muurtje, half afgewend, zijn rug naar de straat. Dreadlocks vallen als dikke touwen langs zijn schouders, sommige los, sommige samengebonden met leren bandjes. Hij is lang — langer dan de mannen op het muurtje, langer dan de meeste mannen die Jane kent — en zijn lichaam is mager maar hard, het soort magerheid dat komt van niet veel eten maar veel bewegen, van nachten op straat en dagen in de zon. Zijn T-shirt is omhooggeschoven en zijn hand houdt iets vast dat Jane's voetstappen doet stokken.

Zijn pik.

In het openbaar, tegen een muurtje in de Bijlmer, pist Coole Piet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar het is niet het pissen dat Jane's adem laat haperen — het is wat hij vasthoudt. Zijn lul hangt als een zwarte slang uit zijn broek, dik, lang, met een eikel die donker en glimmend is in de middagzon. Hij is niet eens stijf en al groter dan alles wat Jane op het Gooise matras heeft gezien. Haar ogen meten — ze kan het niet laten, ze is een vrouw die weet wat centimeters betekenen — en haar blik rekent: twintig, tweeëntwintig, misschien meer. Slap. Als dat ding hard wordt...

Jane's mond wordt droog. Ze staat midden op de stoep, haar vriendinnen lopen door, maar zij staat stil als een standbeeld. Haar handen knijpen in de band van haar tas. Ergens onder in haar buik, onder de laag arrogantie en de jaren Gooise matras, trekt iets samen. Niet haar hoofd — haar lichaam denkt sneller dan haar hersenen. Haar kut, die op het Gooise matras geleerd heeft om te kreunen op commando maar zelden echt smeekt, begint nu te smeken. Er trekt een warme golf door haar onderbuik, een druk die ze herkent maar hier, op deze stoep, in deze wijk, met deze man, voelt als iets anders. Dit is geen Gooise kwartelmijl. Dit is ander koek. Dit zijn zwarte boomstronken.

"Jane?" Roos staat drie meter verder en kijkt om.

Jane hoort haar niet. Ze kijkt naar Coole Piet, die zijn pisstraal afsluit, zijn lul schudt — een beweging die zwaaiend vlees laat zien dat Jane's pupillen doet verwijden — en hem terugstopt zonder haast. Hij draait zich om en zijn blik valt op haar. Donkere ogen onder zware wenkbrauwen, een mond die hoekt in een halve grijns. Hij kijkt naar haar opgestoken haar, haar korte rokje, haar benen, en zijn grijns wordt breder.

"Kan ik je helpen, blondie?" Zijn stem is diep, met een Surinaamse cadans die elke lettergreep rond maakt.

Jane slikt. Haar arrogantie knalt als een zeepbel maar blaast zich direct weer op — ze is niet voor niets de koningin van het Gooise matras. Ze zet een stap naar voren. Dan nog een. Haar hakken klikken op het beton.

"Je laat er geen gras over groeien," zegt ze, en haar stem is hoger dan ze wil.

Coole Piet lacht. Het is een lach die van diep komt, een lach die zegt: ik weet waar je naar kijkt. "Gras? Hier groeit geen gras, blondje. Hier groeien bomen." Hij legt zijn hand op zijn kruis, een gebaar zo nonchalant als het vasthouden van een biertje, maar het laat zien wat hij heeft. De bobbel in zijn broek is een knots groter dan alles wat Jane ooit in een Polo Ralph Lauren heeft zien hangen.

De andere Barbies zijn gestopt met lopen. Ze staan in een kluitje achter Jane en staren. Roos bijt op haar lip. Brandy's vlecht zwaait alsof de wind eraan trekt maar er is geen wind.

"Bomen," herhaalt Jane, en ze likt haar lippen. Haar tong is droog maar haar lippen zijn nat. "Laat zien."

Coole Piet trekt een wenkbrauw op. Dan kijkt hij langs haar heen naar de groep blonde en roodharige vrouwen die achter haar staan als een collectie etalagepoppen. Hij kijkt naar de straat — auto's passeren, een man op een scooter toetert, de groep op het muurtje fluit — en dan kijkt hij weer naar Jane. Hij stapt naar voren, en in twee passen staat hij voor haar, zo dicht dat ze de geur ruikt van zijn huid: zweet, oud hout, en iets scherps als kruidnagel.

"Wil je de boom zien, blondje?" Zijn hand gaat naar zijn gulp.

Jane knikt. Ze kan niet spreken. Haar kut is nat genoeg dat ze het voelt door haar slipje, een warme vlek die zich verspreidt als inkt op papier. Op het Gooise matras wordt ze geneukt door mannen die haar eerst champagne aanbieden, die haar eerst vragen of ze comfortabel is, die haar kutje eerst likken alsof het een verplichting is. Hier staat een man die zijn pik uit zijn broek haalt alsof hij een gereedschap tevoorschijn haalt.

Coole Piet maakt zijn gulp los. Hij trekt zijn lul naar buiten en Jane's adem stokt voor de tweede keer. Hard nu — half hard, maar al langer dan alles wat ze kent. De donkere schacht is dik als haar pols, met aders die als rivieren onder de huid lopen, en de eikel is een donkere paarse kop die glimt in de zon. Hij is minstens twintig centimeter, en hij is nog niet eens volledig stijf.

"Jezus," zegt Roos achter haar.

"Verdomme," fluistert Brandy.

Jane reikt uit. Haar hand — met manicurenagels, gelakt in een tint die 'Gooise Roze' heet — sluit zich om zijn schacht. Haar vingers halen het niet helemaal rond. Hij is warm, zwaar, en onder haar aanraking trekt hij samen, groeit nog een centimeter, en Jane voelt haar kutje samentrekken in antwoord. Ze kijkt op naar Coole Piet, die naar beneden kijkt met die halve grijns, en ze knijpt. Hij is zo hard als hout.

"Je wilt dit in je hebben," zegt hij. Het is geen vraag.

Jane knikt weer. Haar arrogantie is een herinnering. Haar lichaam heeft het overgenomen. Ze draait zich om, leunt met haar handen tegen het muurtje waar hij net nog stond te pissen, en schuift haar rokje omhoog. Het korte stukje stof rijdt op als een rolluik en onthult haar billen, rond en bleek in de middagzon, gehuld in een string die zo dun is dat het weinig verbergt. Ze trekt de string naar beneden, over haar dijen, over haar knieën, tot het slipje op haar enkels hangt als een witte band.

"Neuk me," zegt ze, en haar stem is niet meer dan een schor bevel.

Coole Piet grijpt haar heupen. Zijn handen zijn groot, zijn vingers lang, en ze sluiten om haar middel alsof hij een fietsstuur vastpakt. Hij zet zijn eikel tegen haar kut — Jane voelt de druk, de hitte van zijn kop tegen haar opening, en haar kutje is zo nat dat haar sappen langs haar dijen lopen als water dat een steilte afglijdt. Hij duwt. De eikel spreidt haar schaamlippen, duwt ze open als een deur die opengaat, en Jane's mond valt open.

"Ahhh—" Het geluid komt van diep, van onder haar middenrif, een geluid dat ze op het Gooise matras nooit gemaakt heeft. "Je bent zo— je bent zo groot—"

Coole Piet duwt verder. Zijn anaconda glijdt naar binnen, centimeter voor centimeter, en Jane voelt elke millimeter als een golf die haar binnenste vult, rekt, opent. Haar kutje is gewend aan vijftien centimeter Gooise standaard, maar dit — dit is een boomstronk die haar wanden oprekt, die haar dieper vult dan ze ooit gevuld is. Haar benen trillen. Haar hakken schuiven op het beton.

"Je lul is zo groot—" hijgt ze, en haar vingers krabben over het ruwe muurtje. "Mijn kutje wordt— wordt door je grote zwarte lul zo— zo opengerukt—"

Coole Piet lacht, een diepe grom, en dan stoot hij door. Zijn heupen klappen tegen haar billen, zijn lul verdwijnt tot aan de wortel, en Jane gilt. Het is geen Gooise gilletje — het is een schreeuw die tegen de flatgebouwen weerkaatst, die de mannen op het muurtje laat opkijken, die haar vriendinnen laat happen naar adem.

"Ah! Verdomme! Je— je neukt me— je neukt me kapot—"

Hij neukt haar hard. Tegen de muur, haar slipje op haar enkels, haar rokje omhoog, beukt Coole Piet zijn anaconda in Jane's kutje met stoten die haar lichaam tegen het beton drijven. Haar opgestoken haar schudt maar blijft zitten — de speldjes houden stand — terwijl de rest van haar schokt, meedeint, meegesleurd wordt op het ritme van zijn heupen. Het geluid van hun neuken is obsceen: nat, slurpend, het geluid van een kut die overloopt van sappen die langs zijn lul lopen en op het beton druppelen.

"Je bent zo hard—" Jane's stem breekt. "Je— je zwarte pik is zo— zo verdomd diep—"

De andere Barbies staan in een halve cirkel en kijken. Roos' mond hangt open, haar ogen groot, haar hand op haar eigen kruis gedrukt zonder dat ze het doorheeft. Brandy's vingers draaien aan haar vlecht, haar gezicht rood. Chantal, Vanessa en Kim staan als bevroren poppen, hun perfect gekapte haren en designertassen nutteloos in de hitte van wat ze zien.

Op het muurtje zijn de mannen opgestaan. Ze kijken. Ze fluiten. Ze roepen dingen in Straattaal die Jane niet verstaat maar waarvan de toon duidelijk is. En dan — van achter de flat, van uit de portieken, van uit de snackbar — komen meer mannen. Zwarte machtsmannen. Groot, zwart, breed, met lichamen die gebouwd zijn als betonblokken en met blikken die de groep Barbiepoppen scannen als radar.

De eerste die nadert is Harde Harry. Hij is niet de grootste maar hij heeft iets in zijn ogen — een honger die brandt als een kaars in een donkere kamer. Hij loopt recht op Roos af, die nog steeds staat te kijken hoe Jane tegen de muur genaaid wordt, haar hand op haar kruis, haar rode haren in de war.

"Jij," zegt Harde Harry. "Kom."

Roos kijkt hem aan. Ze is achtentwintig, ouder dan de andere Barbies, en haar lichaam is voller — heupen die als bergen rond zijn, borsten die haar topje vullen tot het kraakt. Haar rode haren vlammen in de zon. Ze kijkt naar Harry's hand, die naar haar pols reikt, en ze laat zich pakken. Hij trekt haar naar het bankje dat tegen de struiken staat, een houten bankje met verflaagjes die afbladderen, en hij duwt haar erop.

Roos gaat zitten. Harry staat voor haar, maakt zijn broek open, en zijn lul springt naar buiten — donker, hard, lang als een polsstok. Hij is niet zo dik als die van Coole Piet maar langer, met een lichte buiging naar boven die belooft dat hij tegen de voorkant van een kutje gaat schuren waar andere lullen niet bij komen.

"Open," zegt hij.

Roos opent haar benen. Ze draagt een jurkje dat tot halverwege haar dijen komt, en als ze haar benen spreidt rijdt het omhoog tot haar heupen. Haar slip is doorweekt — een donkere vlek op roze katoen — en Harry grijpt het, trekt het opzij, en stopt zijn lul naar binnen zonder waarschuwing.

"Ahhh—" Roos' rug kromt als een boog. "Je— je bent zo hard— je lul is zo— zo stevig—"

Harry neukt haar hard. Op de Harde-Harrywijze — stoten die als hamerslagen komen, snel, diep, meedogenloos. Zijn heupen bewegen als een zuiger, zijn lul pompt in en uit haar kutje met een ritme dat nat en luid klinkt, een slurpend geluid dat mengt met het klappen van zijn ballen tegen haar billen. Roos leunt achterover op het bankje, haar handen achter zich op het hout, haar borsten die schokken in haar topje bij elke stoot.

"Ah! Ah! Je— je neukt mijn kut zo— zo verdomd diep—" Haar stem is schor, haar hoofd gooit heen en weer, haar rode haren zwepen als vlammen. "Je zwarte pik in mijn kut is— is zo—"

Intussen is Jane nog steeds tegen de muur. Coole Piet heeft haar bij haar heupen gepakt en tilt haar op — haar voeten laten de grond, haar hakken bungelen in de lucht, en hij neukt haar in de lucht, zijn lul beukt omhoog in haar kutje terwijl haar rug tegen het beton schuurt. Haar slipje hangt nog steeds om haar enkels als een witte boei.

"Je bent zo sterk—" hijgt Jane, en haar ogen draaien. "Je— je anaconda is zo— zo verdomd diep in mijn kutje— ik— ik kan niet—"

"Neem het," gromt Coole Piet, en hij stoot zo diep dat Jane's buik uitsteekt. "Neem elke centimeter, blondje."

"Ik— ah!— ik neem— ik neem je hele— je hele zwarte lul—"

Aan de andere kant van de straat is Dirty Mike verschenen. Hij is een meter negentig, een zwarte spiermassa die loopt als een panter, zijn T-shirt strak over een borstkas die als een pantserplaat is gebouwd. Zijn armen zijn dik als boomstammen, zijn schouders breed als een deuropening, en zijn blik valt op Brandy.

Brandy is achttien, de jongste van de groep, met een gezicht dat nog meisjesachtig is maar een lichaam dat vrouw is — volle borsten, ronde heupen, en een kont die haar spijkerbroek vult als een handschoen. Haar blonde vlecht hangt over haar schouder als een touw.

Dirty Mike loopt op haar af, grijpt haar bij haar middel, en draait haar om. Brandy laat het toe — haar ogen groot, haar lippen getuit — en Mike bukt haar voorover over de motorkap van een geparkeerde auto. De motorkap is warm van de zon en Brandy's handen landen op het metaal als ze vooroverbuigt. Mike trekt haar spijkerbroek naar beneden — over haar heupen, over haar billen, tot hij op haar knieën hangt — en onthult haar kont, rond en bleek, met een sterretje dat knipoogt tussen haar billen.

"Hier?" zegt Brandy, en haar stem is klein.

"Hier," zegt Dirty Mike. Hij spuugt in zijn hand, smeert het over zijn eikel — zijn lul is een knots, dik als een bierblikje, donker als ebbenhout — en zet hem tegen haar sterretje.

Brandy's kontje is strak. Ze is daar nog niet vaak geneukt — op het Gooise matras doen de mannen in polo's dat niet, dat is te veel gevraagd voor heren met een agenda — maar Mike duwt en Brandy's sterretje opent zich als een bloem die langzaam bloeit. Zijn eikel verdwijnt naar binnen, en Brandy gilt.

"Ahhh! Je— je bent zo— je lul is zo verdomd dik—"

Mike duwt verder. Centimeter voor centimeter, zijn enorme zwarte lul verdwijnt in Brandy's kontje, en bij elke centimeter kreunt Brandy — een geluid dat van diep komt, dat pijn en genot mengt als water en olie die niet willen scheiden.

"Mijn— mijn sterretje wordt— wordt door je grote lul zo— zo opengerukt—"

Mike begint te bewegen. Langzaam eerst, dan sneller, zijn heupen pompend als een machine, zijn lul in en uit haar kontje glijdend met een geluid dat nat en obsceen is — het geluid van glijmiddel dat hij niet nodig heeft omdat Brandy's kontje zich aanpast, zich opent, zich overgeeft. Bij elke stoot kreunt Brandy, en haar kreunen worden hoger, scherper, als een instrument dat opgestemd wordt.

"Ah! Ah! Je— je neukt mijn kont— je neukt mijn kontje zo— zo diep—"

De andere Barbies — Chantal, Vanessa, Kim — worden ondertussen omsingeld. Zwarte machtsmannen sluiten om hen als water om een eiland, en binnen een mum van tijd staan er overal pikken uit broeken. Grote zwarte pikken, dikke zwarte pikken, pikken die boven de twintig centimeter hangen als staven donker staal. Chantal, die op het Gooise matras bekend staat als de koudste vrouw van de regio, staat met haar hand om een lul die zo lang is dat haar vingers elkaar niet raken, en haar mond hangt open alsof ze iets wil zeggen maar de woorden niet vindt. Vanessa zit al op haar knieën, haar mond rond de eikel van een zwarte machtsman die zijn hand op haar achterhoofd legt en naar voren duwt. Kim wordt overeind gehouden door twee mannen — een voor, een achter — die haar tussen zich in hangen als een pop.

De straat is veranderd in een arena van vlees. Overal is het geluid van neuken — slurpende kutten, klappende billen, kreunende vrouwen, grommende mannen. Jane tegen de muur, Roos op het bankje, Brandy over de motorkap, Chantal met een lul in elke hand, Vanessa met een lul in haar mond, Kim tussen twee lullen in.

Coole Piet neukt Jane sneller nu. Zijn anaconda beukt in haar kutje met stoten die haar lichaam doen schokken als een pop die aan een touwtje hangt. Haar opgestoken haar begint los te raken — speldjes vallen op het beton als confetti — en haar kreunen zijn niet meer dan schokkerige geluiden, adem die in stukken breekt.

"Ah— ah— ik— ik kan niet— je— je bent zo— je lul is zo—"

"Ga je komen, blondje?" gromt Coole Piet in haar oor.

"Ik— ah!— ik ga— ik—"

"Zeg het."

"Ik— ik ga komen! Je— je grote zwarte lul maakt me— maakt me gek— ik kom— ik—"

Jane's kutje explodeert. Haar sappen spuiten langs zijn lul, druppelen op het beton, en haar lichaam schokt alsof ze een stroomdraad vasthoudt. Ze gilt — een lange, hoge gil die als een sirene door de Bijlmerlaan snijdt — en dan verslapt ze tegen de muur, haar benen nutteloos, haar kutje kloppend rond Coole Piets lul die nog steeds in haar zit.

Op het bankje neukt Harde Harry Roos met een ritme dat geen genade kent. Zijn lul pompt in en uit haar kutje als een zuiger die olie pompt, en Roos' kreunen zijn continu — een soundtrack van genot dat geen pauze kent.

"Je— je neukt me— je neukt me zo— zo hard—" Roos' stem trilt. "Je zwarte pik in mijn kut is— is zo— zo verdomd goed—"

Harry grijpt haar heupen en tilt haar op, draait haar om, zet haar op zijn schoot op het bankje. Roos daalt neer op zijn lul, haar gewicht drijft hem dieper dan ooit, en ze begint te rijden. Haar heupen bewegen als een golf, haar rode haren zwepen, en haar borsten deinen in haar topje.

"Ah— ah— ik— ik kan niet stoppen— je— je bent zo diep—"

"Kom," zegt Harry, en hij grijpt haar heupen en stoot omhoog.

"Ik— ah!— ah!— ik kom! Je— je lul— je neukt me— ik kom! Ah! Ah! Aaaahhh—"

Roos' lichaam verstijft, haar kutje knijpt samen rond Harry's lul, en ze schreeuwt — een schreeuw die overgaat in een trillende zucht. Haar sappen lopen langs zijn lul, over zijn ballen, druppelen op het bankje.

Dirty Mike neukt Brandy's kontje met een ritme dat als een metronoom werkt — constant, krachtig, diep. Zijn lul glijdt in en uit haar sterretje, en bij elke stoot kreunt Brandy, haar stem als een echo die terugkaatst.

"Je— je bent zo— je lul is zo dik— mijn sterretje wordt— wordt door je grote zwarte lul zo— zo opengerukt—"

"Je kunt het hebben," gromt Mike. "Je kunt alles hebben."

"Ah— ah— ik— ik kan niet— je— je neukt mijn kont— zo— zo diep—"

Dan versnelt Mike. Zijn stoten worden sneller, harder, zijn ballen slaan tegen Brandy's kut met een geluid dat als applaus klinkt. Brandy's kontje klopt rond zijn lul, en ze begint te trillen.

"Ah— ah— ow! Ik— ik kan niet— ik— ik ga— ik ga komen! Help! Ah! Ah! Ah!"

Brandy komt — haar lichaam schokt over de motorkap, haar kontje knijpt samen, en Mike gromt als haar spieren zijn lul fijnknijpen. Hij trekt haar omhoog aan haar vlecht, zijn lul diep in haar kont, en stoot een laatste keer — diep, diep, diep — en komt. Zijn sperma vult haar kontje, warm en dik, en het stroomt langs zijn lul naar buiten als lava die een berg afvloeit.

Brandy zakt over de motorkap, haar lichaam schokt na, haar vlecht hangt als een touw langs haar gezicht. "Je— je hebt me— je hebt mijn kontje volgespoten—"

Op het bankje komt Harde Harry. Hij grijpt Roos' heupen, trekt haar neer, en zijn lul explodeert in haar kutje — sperma dat als een geiser naar binnen spuit, dat haar kutje vult tot het overloopt, dat langs zijn lul naar buiten druppelt en op het bankje drupt. Roos voelt het — de warmte, de druk, het vloeibaar maken van haar binnenste — en ze kreunt als een dier.

"Je— je spuit me vol— je— je vult mijn kut met je— je sperma—"

Coole Piet, die Jane tegen de muur nog steeds neukt, is de laatste die komt. Hij trekt zijn anaconda bijna helemaal terug — Jane gilt bij het verlies — en dan stoot hij helemaal naar binnen, tot aan de wortel, en komt. Zijn sperma vult Jane's kutje als een dam die breekt, warm en veelvuldig, en het stroomt langs haar dijen, over haar slipje dat nog steeds op haar enkels hangt, op het beton.

Jane voelt het — de warme golf die haar binnenste vult — en haar ogen draaien. "Je— je spuit me vol— je— je zwarte sperma in mijn— in mijn kutje— je—"

Ze kan niet uitpraten. Haar lichaam hangt tegen de muur, haar opgestoken haar een ruïne van losse speldjes en verward blond, haar rokje omhoog, haar slipje op haar enkels, haar kutje lekkend van sperma als een kraan die niet dicht kan.

De andere Barbies zijn ook bezig. Chantal ligt op de grond, twee zwarte machtsmannen boven haar, een in haar kutje en een in haar mond, en ze wordt als een flipperbal heen en weer geschoven tussen hun lullen. Vanessa rijdt een zwarte machtsman die op de grond ligt, zijn lul diep in haar kutje, terwijl een andere man achter haar staat en zijn lul in haar kontje duwt — ze is dubbel gevuld, haar ogen groot, haar mond open in een geluidloze schreeuw. Kim hangt tussen twee mannen die haar optillen, een voor en een achter, en ze neuken haar in de lucht, hun lullen in haar kutje en haar kont, en ze kreunt met elke stoot.

De straat is een symfonie van neuken. Overal zijn lichamen — blank en zwart, verstrengeld, bewegend, pompend. De geluiden mengen: natte kutten, klappende ballen, kreunende vrouwen, grommende mannen, het slurpen van sperma, het krijsen van komen. De Bijlmerlaan is veranderd in een openluchtbordel waar Gooische meiden door Bijlmernegers geneukt en volgespoten worden.

Jane hangt tegen de muur, Coole Piets lul nog half in haar, en ze kijkt naar de straat. Haar vriendinnen — de Barbiepoppen — zijn overal. Roos op het bankje, haar kutje lekkend van sperma. Brandy over de motorkap, haar kontje druppend van Dirty Mikes lading. Chantal op de grond, dubbel gepenetreerd. Vanessa rijdend, dubbel gevuld. Kim in de lucht, dubbel geneukt.

En de zwarte machtsmannen staan overal, hun lullen half hard, druipend van sperma en kutvocht, en ze kijken naar de Barbiepoppen als jagers die net gejaagd hebben maar weten dat er meer komt.

Coole Piet trekt zijn lul uit Jane's kutje. De anaconda glijdt naar buiten — nat, glimmend, dik — en een golf sperma volgt, loopt langs Jane's dij als een rivier die een vallei afdalt. Jane leunt tegen de muur, haar benen trillen, haar kutje open en kloppend.

"En?" zegt Coole Piet, en hij stopt zijn lul terug in zijn broek.

Jane kijkt hem aan. Haar arrogantie is weg. Haar opgestoken haar hangt los. Haar mascara is uitgelopen. Ze ziet eruit als een Barbiepop die door een wasmachine is gegaan.

"Wanneer," zegt ze, en haar stem is schor, "doen we dat nog een keer?"

Coole Piet grijnst. Hij kijkt naar de straat, waar de andere zwarte machtsmannen de andere Barbies nog steeds neuken, en dan terug naar Jane.

"Dit is de Bijlmer, blondje," zegt hij. "Hier is altijd meer."

En ergens in de verte, voorbij de flatgebouwen en de snackbar en de waslijnen, klinkt de metro weer — een nieuw stel Gooische meiden op weg naar het hol van de leeuw.