De parkeergarage onder het kantoorgebouw ruikt naar betonstof en koude lucht die nergens naartoe kan. Alfred trekt de handrem aan en laat het stuur los met een zucht die ergens diep uit zijn borst komt. Tweeënvijftig jaar, grijs aan de slapen, een baard die hij twee keer per week bijhoudt met dezelfde tondeuse waarmee hij ook zijn hoofdhaar kort houdt — kort genoeg om er verzorgd uit te zien zonder de indruk te wekken dat hij moeite doet. Mylène zit naast hem in de passagiersstoel, haar donkere haar in twee strakke vlechten die over haar schouders vallen, en ze checkt haar lippenstift in de zonneklep.

"Rij je mee naar binnen of moet ik alleen naar binnen?" vraagt ze, en ze klapt de klep dicht.

"Ik rij mee," zegt Alfred. Hij stapt uit, trekt zijn colbert recht, en loopt om de auto heen om haar portier open te houden. Mylène stapt uit met de soepele beweging van iemand die gewend is aan hakken — niet te hoog, niet te laag, precies genoeg om haar kuiten te spannen. Haar jurk is donkerblauw, tot net boven de knie, en ze draagt de dunne gouden ketting die hij haar vijf jaar geleden voor haar verjaardag heeft gegeven.

Ze lopen samen naar de lift. Alfred drukt op het knopje voor de vierde etage, waar de vergaderzaal is omgebouwd tot feestruimte. In de lift pakt Mylène zijn hand en knijpt er even in. Hij knijpt terug. Het is een gebaar dat ze al jaren maken — een kleine bevestiging die geen woorden nodig heeft.

De deuren schuiven open en het geluid van gesprekken, klinkende glazen en muziek uit een speaker ergens in een hoek spoelt over hen heen. De ruimte is groot, met hoge plafondlampen die nu gedempt zijn tot een warme, oranje gloed. Langs de muren staan tafels met hapjes en flessen wijn, en in het midden van de zaal beweegt een mensenmassa in kleine clusters van drie, vier, vijf. Overal pakken en cocktailjurken. De geur van aftershave, parfum en warme bladerdeeghapjes mengt zich tot een zware, zoete walm.

Alfred pakt twee glazen witte wijn van een passerend dienblad en geeft er een aan Mylène. Ze klinken het glas, nemen allebei een slok, en dan beweegt Alfred zich door de zaal met de rustige tred van iemand die al vijftien jaar bij hetzelfde bedrijf werkt en precies weet welke gezichten hij moet groeten en welke hij kan negeren. Mylène volgt, hier en daar een praatje makend met de vrouwen van collega's die ze kent van eerdere feestjes.

Het is Mark die hen vindt voordat zij hem vinden. Mark, tweeënveertig, kaalgeschoren hoofd, een stevig postuur dat zijn maatpak vult op een manier die meer aan een uitsmijter doet denken dan aan een directievoorzitter. Hij staat bij de grote glazen wand die uitkijkt op de stad, en naast hem staat iemand die Alfred nog niet eerder heeft gezien.

"Alfred! Mylène! Goed dat jullie er zijn." Mark schudt Alfreds hand met de stevige greep die hij altijd gebruikt — te hard, altijd net iets te hard, alsof hij bij elke begroeting zijn dominantie wil bevestigen. Mylène krijgt een luchtige zoen op de wang.

"Dit is Lavine," zegt Mark, en hij legt zijn hand op de onderrug van de vrouw naast hem. "Mijn vrouw. We zijn vorige maand getrouwd."

Lavine. Alfred kijkt naar haar en neemt in een fractie van een seconde details in die zich in zijn geheugen griffen. Tweeëndertig, schat hij. Braziliaans — de warme, donkere huidskleur, de hoge jukbeenderen, de volle lippen die van nature lijken te pruilen. Haar haar is een wilde bos blonde rastakrullen die tot over haar schouders vallen, het soort haar dat beweegt als zij beweegt. Ze draagt een zwart jurkje dat strak om haar slanke taille sluit en dan abrupt ophoudt, net boven de knie, en wat haar borsten betreft — groot, onmiskenbaar, onnatuurlijk rond en hoog, siliconen die onder de dunne stof van haar jurk de contouren van haar tepels laten zien.

"Leuk je te ontmoeten," zegt Lavine, en ze geeft Alfred een hand. Haar handpalm is warm en droog, haar vingers sluiten zich om de zijne en ze houdt net iets langer vast dan beleefd is. Haar ogen — donkerbruin, bijna zwart — vinden de zijne en houden ze vast met een blik die iets bevat wat Alfred niet meteen kan benoemen maar dat zijn nekhaar laat prikken.

"Aangenaam," zegt Alfred, en hij laat haar hand los.

Mylène schudt ook haar hand en complimenteert haar jurk. Lavine glimlacht en bedankt haar met een licht accent dat haar Nederlandse woorden een zangerige cadans geeft. Mark slaat zijn arm om haar heen en trekt haar even tegen zich aan.

"We komen net uit Rio terug," zegt Mark. "Lavines familie woont daar. We zijn twee weken geweest — prachtig weer, fantastisch eten, maar God, die vlucht terug was een nachtmerrie."

Alfred knikt, luistert, maakt op de juiste momenten de juiste geluiden. Mylène vraagt naar Rio, naar het eten, naar de trouwerij, en Lavine vertelt met een stem die melodieus en zacht is, maar die af en toe iets scherps krijgt als ze een woord benadrukt. Alfred merkt dat hij naar haar mond kijkt — naar de manier waarop haar lippen zich vormen om de klinkers, naar de glans van lipgloss die het licht vangt. Hij kijkt weg, neemt een slok wijn.

Een collega in een te ruim pak komt naar Mark toe en fluistert iets in zijn oor. Mark vloekt binnensmonds.

"Klanten. Net aangekomen. Ik moet even—" Hij maakt een gebaar naar de deur. "Lavine, blijf jij hier bij Alfred en Mylène?"

"Natuurlijk," zegt Lavine, en ze glimlacht naar hen allebei. Mark knikt, draait zich om, en verdwijnt in de massa met de looppas van iemand die gewend is dat mensen voor hem opzij stappen.

Ze staan met zijn drieën. Mylène en Lavine raken in gesprek over het leven in Rio, over het verschil met hier, over de kou die Lavine nog steeds niet kan wennen. Alfred luistert, kijkt, drinkt. Hij merkt dat Lavine af en toe naar hem kijkt als ze spreekt — snelle, steelse blikken die Mylène niet opmerken maar die hij voelt als vingertoppen langs zijn ruggengraat.

"Ik moet even naar het toilet," zegt Mylène na een tijdje. Ze legt haar hand op Alfreds arm. "Ben zo terug."

Ze loopt weg, haar vlechten zwaaiend tegen haar rug, en Alfred kijkt haar na tot ze in de gang verdwijnt. Dan draait hij zich om en vindt Lavine vlak naast zich — dichter dan ze daarvoor stond, veel dichter, haar parfum een warme, muskusachtige wolk die zijn neusgaten vult.

"Kom mee," zegt ze, en haar hand sluit zich om zijn pols.

Ze trekt hem mee. Niet hard, maar met een beslistheid die geen ruimte laat voor vragen. Ze leidt hem door een zijdeur de gang in, langs twee gesloten kantoren, naar een derde deur die ze openduwt en hem naar binnen trekt. Het is een klein kantoortje — een bureau, een stoel, een archiefkast, en één raam dat uitkomt op een binnenplaats waardoor het enige licht een blauwgrijs schijnsel is dat nauwelijks de muren raakt. Ze sluit de deur achter zich. Het slot klikt.

Alfred opent zijn mond om iets te zeggen — wat precies weet hij niet, iets verstandigs, iets dat begint met "Wacht" of "Lavine, ik—" maar ze staat al tegen hem aan, haar mond op de zijne, haar lippen warm en zacht en smakkend van de lipgloss, en haar tong schiet tussen zijn lippen door en vindt de zijne.

Ze zoent hem zoals hij in jaren niet gezoend is — hongerig, agressief, haar mond zuigend en bijtend, haar handen in zijn grijze haar grijpend, hem naar zich toe trekkend alsof ze hem wil opsouperen. Hij proeft rum en lipgloss en iets zoets, en zijn lichaam reageert voordat zijn hoofd kan ingrijpen. Zijn handen vinden haar heupen, de dunne stof van haar jurk, de warme huid eronder, en hij trekt haar tegen zich aan.

Haar vingers vinden zijn gulp. Ze maakt de riem los met een behendigheid die suggereert dat ze dit vaker doet — de gesp klikt, de knop draait, de rits glijdt naar beneden — en haar hand glijdt zijn broek in, over de stof van zijn boxershort, en sluit zich om zijn pik die al halfhard is en in een paar seconden volledig stijf wordt onder haar greep.

Ze trekt zich terug uit de zoen, haar lippen nat en gezwollen, en ze brengt haar mond naar zijn oor. Haar adem is heet tegen zijn oorschelp. "Ik ben geil," fluistert ze, en haar stem is laag en schor, "ik wil je lul in me voelen. Kom. Neuk me."

Haar hand trekt aan zijn pik — lange, langzame halen, haar duim over de eikel, door het voorvocht dat al uit hem lekt. Alfred laat een geluid ontsnappen dat ergens tussen een zucht en een grom in zit. Zijn heupen bewegen mee met haar ritme, zijn pik klopt in haar hand.

"Lavine—" begint hij, en ze onderbreekt hem.

"Ssst." Ze zoent hem weer, kort en hard. "Niet denken. Neuk me gewoon."

Ze stapt een halve pas achteruit, pakt de zoom van haar jurk, en tilt hem op. Het zwarte stof glijdt omhoog over haar dijen — lang, donker, glad — en dan over haar heupen, en hij ziet het. Geen slipje. Niets. Alleen haar kut, kaalgeschoren, de lippen donkerroze en glinsterend van vocht dat al langs haar binnenbeen is gedruppeld. Ze is nat — echt nat, doorweekt, het soort nat dat alleen komt van urenlang opgewonden zijn zonder aanraking.

Ze leunt achteruit tegen het bureau, haar kont op de rand, en ze trekt hem naar zich toe door zijn riem. Haar ene hand grijpt zijn stijve pik, positioneert hem, en ze duwt haar heupen naar voren. De eikel raakt haar schaamlippen, glijdt door de nattigheid, en dan — met één beweging van haar bekken — glijdt hij naar binnen.

"Ooooh," kreunt Lavine, en haar hoofd valt achterover, haar rastakrullen zwaaiend tegen haar schouders. "Je bent zo groot... ah... zo hard..."

Haar kutje is warm en strak en kletsnat, en het sluit zich om zijn pik als een vuist. Alfred grijpt haar heupen, zijn vingers in het vlees van haar kont, en hij begint te bewegen. Eerst langzaam — uit, in, uit, in — voelend hoe ze om hem heen knijpt, hoe haar wanden hem masseren en zuigen.

"Ja... ja, zo... neuk me... harder..." Lavine's benen slaan zich om zijn heupen, haar hakken in zijn billen, en ze trekt hem dieper naar binnen. Haar nagels krabben over zijn schouders door zijn overhemd.

Alfred versnelt. Hij neemt haar zoals ze gevraagd heeft — hard, stevig, elke stoot een pompende beweging die haar over het bureau schuift. Het geluid van hun neuken vult het kleine kantoortje: het kletsende, natte geluid van zijn ballen tegen haar kont, het zuigende, slurpende geluid van haar kut die zijn pik verslindt, hun ademhaling die steeds zwaarder en sneller gaat.

"Je lul is zo fucking goed," hijgt Lavine in zijn oor. "Mijn kutje is zo vol... ah... je vult me helemaal..."

Alfred gromt. Zijn heupen pompen harder. Hij voelt haar tieten tegen zijn borst, de harde siliconen die niet meedeinen zoals natuurlijk borstweefsel maar die desondanks een hitte afgeven die door zijn overhemd brandt. Hij grijpt er een, knijpt, vindt haar tepel door de stof en wrijft erover.

"Aaaah... ja... speel met mijn tieten... raak me aan..." Haar stem breekt, haar ademhaling wordt onregelmatig.

Ze neuken. De vrouw van zijn baas. In een donker kantoortje op een bedrijfsfeest terwijl zijn eigen vrouw dertig meter verderop op het toilet zit. De gedachte flitst door Alfreds hoofd als een bliksem en in plaats van hem te doen stoppen, maakt het hem harder. Zijn pik bonkt in haar, diep, elke stoot tot aan de wortel, zijn ballen kletsend tegen haar natte, opengesperde kut.

Lavine begint te trillen. Haar benen verstevigen hun greep om zijn heupen, haar nagels doorboren zijn overhemd, en haar kut — al strak — knijpt samen in ritmische, pulserende golven die zijn pik melken.

"Ah... ah... ik... ik kom... ik ga komen...!" Haar ogen rollen, haar mond valt open, en dan: "Aaaah! Ah! Ah! Ik kan niet — ik kom! Verdomme! Ah! Ah!"

Ze schokt onder hem, haar lichaam schokt en beeft, haar kut spast om zijn lul en perst hem, en Alfred voelt een golf warm vocht over zijn pik en ballen stromen. Ze komt — hard, nat, haar sappen druipend langs zijn ballen op de grond.

Hij neukt haar door haar orgasme, elke stoot nu een harde, diepe ram die haar kreunen laat overslaan in hoge, scherpe kreetjes. En dan voelt hij het — dat samenknijpen onderaan zijn buik, dat trekken in zijn ballen, die onontkoombare golf die opkomt.

"Ik ga komen," gromt hij.

"Ja — kom in me — spuit in mijn kutje — ik wil het voelen—" Lavine's stem is schor, kapot, haar ogen glazig en wijd.

Alfred ramt zich tot de wortel in haar, zijn pik klopt, en hij komt. Hard. Zijn sperma schiet in dikke, warme stralen diep in haar kut, golf na golf, zijn heupen stotend met elke ejaculatie, zijn ballen samenknijpend. Hij gromt, een laag, dierlijk geluid dat hij niet kan tegenhouden. Hij spuit en spuit, zijn lul pulserend in haar doorweekte, kletsnatte kut, tot hij leeg is en zijn heupen staken.

Ze staan daar. Allebei hijgend. Zijn pik nog in haar, halfhard, langzaam zachter wordend. De lucht in het kantoortje is zwaar van de geur van seks — muskus, zweet, sperma, kutvocht — een dikke, zoete lucht die in de neusgaten blijft hangen.

Lavine trekt zich terug. Zijn lul glijdt uit haar met een nat, slurpend geluid, en een dikke, witte druppel sperma loopt uit haar kut langs haar dij. Ze trekt haar jurk naar beneden, strijkt hem glad, en brengt haar vingers naar haar kut — veegt de druppel weg, likt haar vinger af.

Ze zoent hem. Zacht dit keer, bijna teder, haar lippen licht op de zijne. En dan brengt ze haar mond naar zijn oor.

"Bedankt," fluistert ze.

Alfred ritst zijn gulp dicht, trekt zijn riem aan, strijkt zijn overhemd recht. Zijn handen trillen — nauwelijks merkbaar, maar ze trillen. Lavine checkt haar lipgloss in de reflectie van het raam, trekt een lok van haar rastakrullen recht, en opent de deur op een kier. Ze gluurt de gang in.

"Leeg," zegt ze.

Ze glipt naar buiten en loopt linksaf de gang in. Alfred wacht vijf seconden, loopt dan naar buiten en gaat rechtsaf. De gang is koel en leeg en de muziek van het feest klinkt gedempt door de muren. Hij loopt terug naar de zaal, pakt een nieuw glas wijn van een dienblad, en neemt een slok die zijn mond spoelt met een smaak die niet de zijne is.

Hij vindt Mylène bij de hapjestafel. Ze staat met een stukje brie op een bordje en ze glimlacht als ze hem ziet.

"Waar was je?" vraagt ze.

"Netwerken," zegt Alfred, en hij neemt nog een slok wijn.

Het feest duurt nog anderhalf uur. Alfred praat met collega's, schudt handen, lacht om grapjes die hij niet grappig vindt, en af en toe — als hij denkt dat niemand kijkt — glijdt zijn blik over de zaal naar Lavine, die naast Mark staat, zijn arm om haar middel, haar gezicht een masker van charmante glimlach en beleefde interesse. Eén keer vangt ze zijn blik. Ze houdt hem vast, drie seconden, vier, en dan draait ze zich om naar de man die tegen haar praat alsof er niets is gebeurd.

Om elf uur rijden Alfred en Mylène naar huis. Mylène praat over het feest, over de vrouw van een van de jongere collega's die te veel had gedronken, over de catering die dit jaar beter was dan vorig jaar. Alfred rijdt, kijkt naar de weg, en zegt weinig.

Twee maanden later staat Alfred in dezelfde vergaderzaal, dit keer voor een maandelijkse teamvergadering. Mark staat vooraan, bij het whiteboard, en hij straalt. Niet het gebruikelijke, zakelijke soort stralen — dit is iets anders, iets wat Alfred ziet aan de manier waarop Marks schouders rechter zijn, zijn stem luidruchtiger, zijn lach breder.

"Ik heb goed nieuws," zegt Mark, en hij kijkt de zaal rond. "Ik word opnieuw vader."

Een golf van geluiden — felicitaties, applaus, gefluit. Alfred klapt mee, zijn gezicht in de plooi.

Mark steekt zijn hand op om stilte. "Het is een grote verrassing, moet ik zeggen. Enkele jaren geleden heb ik me laten helpen — je weet wel, medisch, de hele route — en de doktoren zeiden dat het vrijwel uitgesloten was. Maar ze zeggen er ook bij: er is altijd nog een kleine kans. Eén procent, noemen ze het. En blijkbaar..." Hij grijnst, een brede, trotse grijns die zijn hele gezicht vult. "Blijkbaar hoor ik bij die één procent."

Alfred kijkt naar Lavine, die naast Mark staat. Ze draagt een losse blouse vandaag, en er is iets aan haar silhouet dat er twee maanden geleden niet was — een ronding, een volle bolling onderaan haar buik die de stof spant. Een buikje. Klein maar onmiskenbaar.

Ze kijkt hem aan. En terwijl Mark praat over doktoren en percentages en verrassingen, geeft Lavine — de vrouw van zijn baas, tweeëndertig, Braziliaans, met haar blonde rastakrullen en haar grote siliconen borsten en haar kut die hij twee maanden geleden volgespoten heeft in een donker kantoortje — hem een knipoog.

Alfred knikt, kijkt weg, kijkt naar zijn papieren.

Na de vergadering staat hij alleen bij de koffiemachine. Het is stil in de gang — iedereen is terug naar zijn bureau. Voetstappen. Hij draait zich om en Lavine staat naast hem, dichtbij, te dichtbij, haar buik zichtbaar onder de blouse.

"Het is van jou," fluistert ze, en haar stem is zacht en zeker. "Maar Mark weet dat niet."

Ze loopt weg. Haar hakken klikken op de vloer, haar rastakrullen deinzen op haar schouders, en ze verdwijnt om de hoek.

Alfred staat bij de koffiemachine. De koffie stroomt in zijn bekertje, zwart en heet, en de stoom stijgt op langs zijn gezicht. Binnen in hem — ergens diep, op een plek waar geen gewetenswroeging of schuldgevoel reikt — beweegt iets. Een lach. Niet een lach die naar buiten komt, niet een lach die zijn lippen bereikt. Een lach die in zijn borst blijft, die zich uitrekt als een kat in de zon.

Zijn baas heeft zich laten helpen. Medisch, de hele route. De doktoren zeiden: vrijwel uitgesloten. Eén procent kans. En die één procent — die ene, kleine, statistisch verwaarloosbare kans — die is nu bezig met het kweken van een kind in de buik van een Braziliaanse met blonde rastakrullen. Een kind dat zijn chromosomen draagt. Zijn genen. Zijn nazaat.

Mark is rijk. Mark heeft het bedrijf, het huis, de auto's, de vakanties naar Rio. Mark zal dit kind grootbrengen als het zijne, het opvoeden, ervoor betalen, het liefhebben. En Alfred — vijftigplus, grijs haar, grijze baard, netto minderjarig in Marks hiërarchie — Alfred staat bij een koffiemachine en lacht inwendig een lach die nergens naartoe gaat maar die alles zegt.

Zijn nazaat wordt rijk.

Hij pakt zijn koffiebekertje, loopt terug naar zijn bureau, en gaat aan het werk.