De voordeur klikt open en Han trekt hem achter zich dicht met een achteloze beweging van zijn heup. Zijn schoenen roffelen over de tegels van de gang wanneer hij ze uitschopt, zijn jas glijdt van zijn schouders op de kapstok. Het huis ruikt naar de chloor van het zwembad waar hij vanmiddag nog baantjes trok—een scherpe, chemische geur die in zijn haar zit en in de vezels van zijn shirt. Hij woelt door zijn donkere haar, het ringbaardje kriebelt tegen zijn bovenlip wanneer hij gaapt.

De keuken is leeg. Yvonne is er niet. Haar schoenen staan niet in de gang, haar jas hangt niet aan de kapstok. Han trekt de koelkast open, pakt een biertje, wipt de kroonkurk eraf met zijn duim. Het bier is koud en bitter op zijn tong wanneer hij een teug neemt. Hij leunt met zijn rug tegen het aanrecht en staart door het raam naar de straat, waar de lantaarns net aanspringen in de blauwe schemering van de vroege avond.

Het huis is groot—te groot voor twee mensen, eigenlijk. Drie slaapkamers, twee badkamers, een tuin die druipt van de herfst. Ze kochten het vijf jaar geleden, vlak voor de bruiloft, met het idee dat er ooit kinderen zouden komen. Die zijn er nooit gekomen. Niet uit ongeluk, niet uit verdriet—gewoon geen behoefte. Wat er wel gekomen is, is ruimte. Ruimte voor andere dingen.

De bel gaat. Han zet zijn bier neer en loopt naar de deur.

Anna staat op de stoep. Achttien jaar, blond haar in twee strakke vlechtjes die als touwen over haar schouders hangen. Ze draagt een spijkerbroek die haar heupen omsluit als een tweede huid en een wit topje dat de ronding van haar borsten volgt. Haar wangen zijn rood—van de fiets, van de kou, van iets anders.

"Hé, buurman," zegt ze, en haar stem is helder en licht, als een glas dat tinkelt.

"Hé, Anna." Han doet een stap opzij. "Kom verder."

Ze schuift langs hem heen de gang in. Haar schouder strijkt langs zijn borst. Het is een klein ding, een millimeter huid die zijn overhemd raakt, maar het blijft hangen als een geur.

Ze loopt voor hem uit naar de keuken, haar vlechtjes zwaaiend met elke stap. Ze kent het huis—ze is hier vaker geweest, voor een kop suiker, voor een praatje, voor een biertje op een warme avond. Maar vanavond is er iets anders in de manier waarop haar heupen deinen, in de manier waarop ze zich omdraait en hem aankijkt met haar hoofd een beetje schuin.

"Yvonne er niet?" vraagt ze.

"Weg," zegt Han. "Weet niet wanneer ze terug is."

Anna knikt langzaam. Ze leunt tegen het aanrecht, precies waar Han net nog stond. Haar vingers trommelen op het marmer. "Ik zag je thuiskomen," zegt ze. "Door het raam."

"O."

"Je hebt gezwommen."

Han kijkt naar zijn eigen handen. De nagels zijn kortgeknipt, de huid tussen zijn vingers nog een beetje gerimpeld van het chloor. "Klopt."

Anna bijt op haar onderlip. Het is een klein gebaar, bijna onzichtbaar, maar Han ziet het en zijn blik blijft erop hangen—op de manier waarop haar tanden in de roze huid van haar lip zinken, op de manier waarop haar ogen donkerder worden in het keukenlicht.

"Han," zegt ze, en haar stem is nu zachter, een halve toon lager. "Ik wil iets vragen."

Hij zegt niets. Hij wacht.

"Ik wil dit al een tijdje vragen." Ze slaat haar ogen neer, dan op, dan weer neer. Haar vingers stoppen met trommelen. "Ik vind je... Ik bedoel, ik denk dat je dat wel weet."

Han zet zijn bier neer. Het flesje tikt op het aanrecht. Hij voelt zijn hartslag in zijn keel, niet van schuld, niet van schaamte—van iets dat ouder is dan dat, iets dat vijf jaar geleden begon toen hij en Yvonne elkaar betrapten en een week lang niet tegen elkaar praatten en toen op een avond, aan dezezelfde keukentafel, besloten dat exclusiviteit een leugen was die ze geen van beiden konden volhouden.

"Anna," zegt hij. "Weet je het zeker?"

Ze antwoordt niet met woorden. Ze doet een stap naar voren, legt haar hand op zijn borst, en haar vingers sluiten om de stof van zijn overhemd. Haar lichaam is warm tegen het zijne. Haar borsten drukken tegen zijn ribben. Ze ruikt naar zeep en naar iets zoets—vanille, misschien, of de suikerachtige geur van haar shampoo.

Han legt zijn hand op haar wang. Haar huid is glad, jong, strak over haar jukbeenderen. Ze sluit haar ogen en leunt in zijn handpalm. Haar lippen vallen een millimeter open.

"Kom," zegt hij.

Hij pakt haar hand en leidt haar de keuken uit, de gang door, de trap op. De logeerkamer is de tweede deur links—een tweepersoonsbed met een wit dekbed, een raam dat uitkijkt op de tuin, een kast met schone handdoeken. Han doet de deur achter zich dicht, maar niet helemaal. Er blijft een kier, een strook van drie centimeter waar het licht uit de gang doorheen valt.

Anna gaat op het bed zitten. De matras veert mee onder haar gewicht. Ze kijkt naar hem, haar vlechtjes over haar schouders, haar handen op haar knieën. Ze trilt—niet van kou, niet van angst. Van iets dat haar lichaam al weet voordat haar hoofd het begrijpt.

Han trekt zijn overhemd uit. De knopen klikken een voor een open. Zijn borst is smal, gespierd van het zwemmen, met een dunne lijn van donker haar die van zijn navel naar de band van zijn broek loopt. Anna's ogen volgen die lijn als een kat die een vogel volgt.

Ze steekt haar handen uit en maakt zijn riem los. Het leer sist door de lussen. Ze trekt zijn gulp naar beneden en zijn pik duwt tegen de stof van zijn boxershort, half hard, dik en zwaar. Haar vingers sluiten eromheen en Han haalt scherp adem.

"Je bent groot," fluistert ze, en ze zegt het niet als vleierij—ze zegt het als vaststelling, als een meisje dat voor het eerst een instrument bespeelt en de afmetingen opneemt.

Han trekt haar topje over haar hoofd. Haar borsten komen vrij in een simpele witte bh, rond en stevig, de tepels zichtbaar door de dunne stof. Hij maakt de sluiting open met één hand—trucs van vijf jaar huwelijk—en haar borsten vallen naar voren, zacht en jong, de tepels klein en donkerroze.

Hij buigt zich voorover en neemt een tepel in zijn mond. Anna snakt naar adem. "Mmm... je tong is zo zacht..." Haar hand grijpt zijn haar, haar vingers verstrengelen zich in de donkere lokken. Han zuigt, trekt, likt. Haar tepel hardt op tussen zijn lippen. Hij wisselt naar de andere borst en zijn hand masseert de eerste, kneedt het zachte vlees, wringt de tepel tussen zijn duim en wijsvinger.

Anna valt achterover op het bed. Han trekt haar spijkerbroek uit—strak, nodig, haar heupen tillen op om hem te helpen. Haar slipje is wit met kleine rode hartjes. Hij glijdt het over haar dijen, haar knieën, haar enkels. Haar kutje is glad geschoren, de lippen al gezwollen en glanzend van vocht. De geur die opstijgt is muskusig, warm, dik.

Han trekt zijn boxershort uit. Zijn pik staat nu volledig overeind—lang, dik, de eikel donker en glanzend. Anna's ogen worden groot. Ze likt haar lippen.

"Trek het condoom af," zegt ze. "Ik wil je voelen."

Han pakt een condoom uit het nachtkastje—Yvonne zorgt ervoor dat elke logeerkamer voorzien is, een praktische vrouw, zijn vrouw—en rolt het af over zijn schacht. Het latex trekt strak om zijn pik.

Hij gaat tussen haar benen liggen. Anna spreidt haar dijen, haar knieën gebogen, haar voeten plat op het dekbed. Hij leidt zijn eikel naar haar opening, duwt tegen de vochtige hitte van haar kutje. Ze is krap—echt krap, de spieren van haar jonge lichaam spannen zich om hem heen zodra hij naar binnen glijdt.

"Ah... je bent zo dik..." Anna's stem breekt. Haar handen grijpen het dekbed. Han duwt dieper, centimeter voor centimeter, voelt haar wand zich uitrekken om hem heen, voelt de weerstand van spieren die nog nooit zoiets hebben opgenomen.

Hij begint te bewegen. Langzaam eerst, dan sneller. Zijn heupen stoten in een ritme dat oud is als de mensheid—duw, trek, duw, trek. Zijn pik glijdt in en uit haar kutje, het geluid is nat en zuigend, een ritmisch schlorp schlorp dat de kamer vult.

"Ah! Ah! Je neukt me zo diep..." Anna's hoofd wentelt heen en weer op het kussen. Haar vlechtjes zijn nu losgeraakt, de blonde haren sproeien over het witte dekbed. Haar borsten schokken mee met elke stoot, de tepels wijzen naar het plafond.

Han grijpt haar heupen en trekt haar naar zich toe. Hij verhoogt het tempo. Zijn ballen slaan tegen haar billen met een ritmische klap klap klap. Zweet glinstert op zijn buik, op haar dijen, op het kussen waar haar hoofd ligt.

"Harder," hijgt Anna. "Neuk me harder."

Han gehoorzaamt. Hij ramt zijn pik in haar, diep en meedogenloos, de kracht van zijn zwemmerslichaam achter elke stoot. Het bed kraakt. Het hoofdeinde bonkt tegen de muur. Anna's nagels graven in zijn rug, halen rode lijnen over zijn schouders.

"Ah! Je pik is zo groot! Mijn kutje wordt zo opengeremd!" Haar stem is nu luid, ongeremd. Ze schreeuwt niet, maar ze kreunt met een volume dat door de muren heen dringt.

In de gang, achter de kier van de deur, staat Yvonne.

Ze is twintig minuten geleden thuisgekomen. Haar fiets staat in de schuur. Ze had de voordeur opengedaan en de stilte in het huis gehoord, en toen het bonken boven gehoord. Ze had haar schoenen uitgedaan en was de trap op geslopen, haar hart bonzend in haar keel, en daar—door die drie centimeter kier—zag ze haar man tussen de benen van het buurmeisje liggen.

Yvonne's adem stokt. Haar hand rust op de deurpost. Ze ziet Anna's gezicht, vertrokken van genot, de mond open, de ogen dicht. Ze ziet Han's rug, de spieren spannen en ontspannen met elke stoot, de rode krabsporen op zijn schouders. Ze ziet zijn pik—dat dikke, zware ding dat ze vijf jaar lang in zich heeft gehad—in en uit Anna's glinsterende kutje glijden.

Yvonne's vrije hand glijdt naar haar eigen broek. Ze maakt de knoop open, ritst de gulp naar beneden. Haar vingers verdwijnen in haar slipje. Ze is nat—drijfnat, haar kutje druipt langs haar vingers zodra ze zichzelf aanraakt. Ze bijt op haar lip om geen geluid te maken.

Ze kijkt. Ze ziet Han's pik in Anna's kutje. Ze ziet de manier waarop Anna's lippen zich uitrekken rond zijn schacht, de manier waarop zijn eikel naar buiten komt glinsterend van haar sappen. Ze ziet Han's handen op Anna's borsten, knedend, knijpend.

"Ah... ah... je bent zo sterk... je neuken is zo goed..." Anna's kreunen filteren door de kier als honing door een zeef. Yvonne's vingers bewegen sneller in haar eigen kutje, twee vingers die in en uit glijden in het ritme van Han's stoten. Ze matcht haar man, stoot voor stoot.

Han trekt Anna's benen over zijn schouders. De hoek verandert, hij komt dieper, en Anna gilt—een kort, scherp geluid dat door Yvonne's ruggengraat snijdt.

"Ah! O! Ik... ik kan niet... je bent te diep! Ah! Ah!" Anna's handen grijpen het dekbed, haar knokkels wit. Haar lichaam schokt. "Ah! Ah! Ik ga komen! Ik ga klaarkomen! Ah!"

Yvonne's vingers rammen in haar eigen kutje. Haar tanden zinken in haar onderlip. Ze proeft bloed. Haar heupen deinen mee, onbewust, haar lichaam volgt het ritme dat door de kier komt.

Anna komt. Haar rug kromt zich, haar borsten drukken naar het plafond, haar kutje klapt om Han's pik samen in golven van samentrekkende spieren. Ze schreeuwt zijn naam, en het geluid is rauw en jong en volledig.

Yvonne komt gelijktijdig. Haar orgasme spoelt door haar heen als een golf die ze niet zag aankomen, haar kutje knijpt samen om haar vingers, haar sappen druppelen op de houten vloer van de gang. Ze drukt haar hand tegen haar mond om haar kreun te smoren. Haar knieën knikken.

Han trekt zich niet terug. Hij neukt Anna door haar orgasme heen, zijn stoten worden harder, korter, wanhopiger. Dan, met een diepe grom die vanuit zijn borst omhoogkomt, trekt hij zich terug, rukt het condoom af, en spuit zijn sperma over Anna's buik. Witte, dikke strengen landen op haar navel, op haar borsten, op haar kin. Anna opent haar ogen en lacht, een lach die trilt van naspiering, en ze veegt met een vinger door zijn sperma en brengt het naar haar lippen.

Yvonne trekt zich terug van de deur. Ze ritst haar broek dicht, veegt haar hand af aan haar shirt, en sluipt de trap af naar de woonkamer. Haar hart bonst. Haar dijen trillen. Ze valt op de bank en staart naar het plafond.

Boven hoort ze water lopen. De douche. Han en Anna douchen samen. Ze hoort Anna's lach, hoog en helder door het water heen. Ze hoort Han's stem, zacht, onverstaanbaar. Ze hoort het geluid van natte huid op natte huid, en ze weet dat ze daarboven niet alleen staan te wassen.

Tien minuten later komen ze de trap af. Anna hangt om Han's nek als een klimplant om een boom. Haar haar is los en nat, de vlechtjes verdwenen. Ze draagt Han's badjas, veel te groot, de mouwen opgerold. Han draagt een boxershort en een shirt. Zijn haar is vochtig.

Anna lacht. Ze lacht naar Han, naar het plafond, naar de wereld. Haar ogen glanzen met de dromerige voldaanheid van een meisje dat net goed geneukt is. Han grijnst, een scheve grijns die Yvonne vijf jaar lang heeft gezien, en Yvonne voelt iets dat ze niet benoemt—een steek, een hitte, een mengeling van trots en honger.

"Hey," zegt Han. "Anna was er even langs."

"Ik zie het," zegt Yvonne. Haar stem is vlak. Haar ogen gaan van Han naar Anna, die haar een verlegen, stralende glimlach geeft.

"Hoi Yvonne," zegt Anna.

"Hoi Anna."

Han en Anna zakken op de bank—de andere bank, niet die waar Yvonne op zit. Anna kruipt tegen Han aan, haar hoofd op zijn schouder, zijn arm om haar middel. Ze zoenen. Langzaam, zacht, met de luie tederheid van mensen die net hebben gevrijd en de nasmaak van elkaar proeven.

Yvonne kijkt. Ze kijkt hoe Han's lippen over Anna's mond gaan, hoe Anna's hand over zijn borst dwaalt. Ze voelt haar eigen kutje weer kloppen, het lege verlangen dat nog niet bevredigd is—alleen gekeken, niet aangeraakt.

Ze staat op. "Ik ga me even opfrissen," zegt ze.

Han kijkt op. Zijn arm blijft om Anna heen. "Oké."

Yvonne gaat naar boven, naar de badkamer. Ze wast haar gezicht, haar handen. Ze trekt een zwart jurkje aan—kort, laag uitgesneden, de stof sluitend om haar ronde borsten. Ze doet lippenstift op, rood. Ze trekt hoge hakken aan.

Als ze de trap afkomt, zitten Han en Anna nog op de bank. Anna's hand ligt op Han's dij. Han's vingers tekenen cirkels op Anna's schouder.

"Ik ga even stappen," zegt Yvonne. Ze houdt haar tas omhoog. "Even de stad in."

Han kijkt naar haar. Hij kent die jurk. Hij kent die hakken. Hij kent wat dat betekent. Hij knikt. "Veel plezier."

Yvonne glimlacht. "Jij ook."

De discobar is drie straten verderop. De bas dreunt door de muren naar buiten als Yvonne de deur opent. Binnen is het donker en warm en vol. Lichten flitsen blauw en rood. Lichamen deinen op de dansvloer.

Ze bestelt een wodka-cola en leunt tegen de bar. Ze scant de ruimte. Mannen kijken naar haar—naar haar borsten in dat strakke jurkje, naar haar benen in die hoge hakken, naar haar blonde staart die over haar schouder valt. Ze kijkt terug. Ze kiest niet.

Dan ziet ze hem. Lang, donker haar, een kaaklijn als een scheermes. Hij staat aan de andere kant van de bar met een biertje in zijn hand en kijkt naar haar. Hun blikken kruisen. Hij glimlacht niet. Hij kijkt gewoon.

Yvonne heft haar glas. Hij heft zijn bier. Ze drinken.

Hij komt naar haar toe. "Ik ben Marc," zegt hij, en zijn stem is diep en ruw als grind.

"Yvonne."

"Dansen?"

Ze dansen. Zijn handen komen op haar heupen, zwaar en zeker. Ze deint tegen hem aan, haar billen tegen zijn kruis. Ze voelt hem hard worden door zijn broek. Zijn handen glijden over haar zijden, over haar buik, over de ronding van haar borsten. Ze leunt achterover tegen zijn borst. Zijn mond is bij haar oor.

"Hier of buiten?" vraagt hij.

"Buiten."

Ze verlaten de bar door de zijdeur. De steeg ernaast is smal en donker, de lucht ruikt naar bier en afval en natte stoeptegels. Marc duwt haar tegen de muur. De bakstenen zijn koud door de stof van haar jurk. Zijn mond komt op de hare—hard, hongerig, zijn tong dringt haar lippen binnen.

Zijn handen trekken haar jurk omhoog. De stof bundelt om haar middel. Zijn vingers haken in haar slipje en trekken het opzij. Yvonne's handen maken zijn riem los, zijn gulp. Zijn pik springt vrij—hard, dik, kloppend in haar hand.

"Neuk me," zegt ze. "Nu."

Hij tilt haar op. Haar benen sluiten om zijn heupen. Hij leidt zijn pik naar haar kutje—nat, druipend, klaar—en ramt naar binnen.

"Ah! God!" Yvonne's hoofd slaat achterover tegen de muur. Haar nagels graven in zijn schouders. Hij neukt haar tegen de bakstenen, hard en snel, zijn heupen een zuiger die in en uit haar drijfnat kutje pompt.

"Je kutje is zo strak," gromt Marc in haar oor. "Je bent zo geil."

"Ah... ah... je pik is zo hard... je neukt me zo goed..." Yvonne's stem echoot in de steeg, gedempt door de bas die door de muur van de bar trilt. Haar benen knijpen om zijn heupen. Haar kutje slurpt bij elke stoot, het geluid nat en obsceen.

Marc neukt haar sneller. Zijn ballen slaan tegen haar billen. De muur schuurt haar rug door haar jurk. Ze voelt het komen—dat samentrekken diep in haar buik, die hitte die zich opbouwt.

"Ik ga komen," gromt Marc.

"Kom in me," zegt Yvonne. "Spuit me vol."

Hij ramt diep en blijft hangen. Zijn pik klopt in haar kutje. Ze voelt zijn sperma—heet, dik, golf na golf—haar kutje vullen. Het druipt langs haar dijen zodra hij zich terugtrekt.

Yvonne leunt tegen de muur, haar jurk nog omhoog, haar ademhaling zwaar. Marc stopt zijn pik terug in zijn broek. "Bedankt," zegt hij.

"Bedankt," zegt zij.

Ze loopt naar huis. Het sperma druipt langs haar benen in haar slipje. De koele lucht voelt goed op haar hete huid.

Als ze thuiskomt, is het huis donker en stil. Ze gaat naar de master slaapkamer. Han ligt in bed, op zijn zij, zijn ademhaling zwaar en regelmatig. Anna is weg—naar haar ouderlijk huis, waarschijnlijk.

Yvonne gaat naar de losse badkamer. Ze trekt haar jurk uit, haar slipje uit. Ze wast zich onder de douche, het warme water spoelt Marc's sperma van haar dijen, spoelt haar eigen sappen weg. Ze droogt zich af, trekt een t-shirt aan, en kruipt in bed naast Han.

Han beweegt. Zijn arm komt om haar heen. "Hoe was het?" mompelt hij, half slapend.

"Goed," zegt Yvonne. "Jij?"

"Goed."

Ze slapen.

's Ochtends, aan het ontbijt, vertellen ze het elkaar. Yvonne vertelt over Marc—de steeg, de muur, hoe hij haar volspoot. Han vertelt over Anna—hoe strak haar kutje was, hoe ze kreunde, hoe ze zijn sperma van haar lippen likte. Ze vertellen het zoals andere koppies vertellen over hun werkdag—routinematig, warm, eerlijk.

"Bevredigend?" vraagt Yvonne.

"Zeer," zegt Han.

"Ja," zegt Yvonne. "Ja, hier ook."

De zaterdagmiddag loopt traag en zonnig. Han zit in de tuin met een biertje als hij Anna ziet langskomen op de stoep. Ze loopt tussen twee meisjes—beide in hockeyrokjes, de korte plooirokjes die nauwelijks hun dijen bedekken. Het ene meisje is lang en roodharig, de borsten zichtbaar onder haar strakke shirt. Het andere is donker van huid, met korte dreadlocks die als kleine touwtjes om haar hoofd staan.

Anna ziet Han. Ze zwaait. Han zwaait terug. Anna zegt iets tegen haar vriendinnen, en ze veranderen van richting—naar het hek van Han's tuin.

"Han!" roept Anna. "Mag ik even Louise en Mya voorstellen?"

Han staat op. "Natuurlijk. Kom verder."

De drie meisjes komen de tuin in. Anna voorop, haar vlechtjes weer strak in, haar ogen nog steeds met die glans van gisteravond. Louise—negentien, rood haar dat over haar schouders valt, borsten die groter zijn dan Anna's, ronde en zwaar onder haar shirt. Mya—achttien, donkere huid die glanst in de zon, korte dreadlocks, een lichaam dat slank en gespierd is van de hockey.

Yvonne komt naar buiten met koffie. "Oh, bezoek," zegt ze.

"Anna's hockeyvriendinnen," zegt Han.

Yvonne zet de koffie op de tafel. Ze kijkt naar Anna, naar de manier waarop Anna naar Han kijkt, en ze begrijpt het. Ze begrijpt het meteen.

"Ik laat jullie even," zegt Yvonne, en ze gaat naar binnen.

Buiten is het gesprek luchtig—hockey, het weer, de buurt. Maar Anna's ogen blijven naar Han gaan, en Han's ogen blijven naar Anna's borsten gaan, en Louise merkt het op en Mya merkt het op, en er ontstaat een stilte die zwaar is van betekenis.

"Zullen we naar binnen gaan?" stelt Anna voor. Haar stem is nonchalant, maar haar hand rust al op Han's arm.

Ze gaan naar binnen. Anna leidt Han—en Louise en Mya volgen—de trap op naar de logeerkamer. Dezelfde kamer als gisteravond. Het bed is opgemaakt, de geur van seks nog vaag aanwezig onder de schone lakens.

Anna duwt Han op het bed. Letterlijk—haar handen op zijn borst, een zachte duw, en hij valt achterover op de matras. De twee andere meisjes staan bij de deur, hun ogen groot, hun hockeyrokjes kort.

Anna knielt voor hem. Ze maakt zijn riem los, trekt zijn gulp open, haalt zijn pik uit zijn broek. Hij is half hard—dik en zwaar in haar handen. Ze slaat haar vingers om de schacht en brengt haar mond naar de eikel.

Louise snakt naar adem. Mya's handen komen omhoog naar haar eigen borsten, ze cuppen ze door haar shirt, onbewust, instinctief.

Anna pijpt Han. Haar mond neemt zijn eikel naar binnen, haar lippen sluiten om de schacht, ze zuigt met een geluid dat nat en zuigend de kamer vult. Haar hoofd beweegt op en neer, haar vlechtjes zwaaien mee.

"Anna..." Han's hand komt op haar hoofd. Zijn vingers verstrengelen in haar haren. Zijn heupen bewegen—kleine stootjes, zijn pik dieper in haar mond duwend.

Louise staat te kijken. Haar wangen zijn vuurrood. Haar handen trillen. Ze maakt haar hockeyrokje los, laat het vallen. Ze draagt een zwart slipje. Ze trekt het uit—en daar staat ze, van de taille af naakt, haar rossige schaamhaar een driehoek van koper tussen haar dijen. Haar vingers gaan naar haar kutje, ze begint zichzelf te vingeren, haar vingers glijden tussen haar lippen door, nat, glinsterend.

Mya staat naast haar. Haar handen omklemmen haar eigen borsten, knedend door de stof van haar shirt. Ze zegt niets. Ze kijkt.

Anna trekt zich terug. Ze staat op, trekt haar slipje uit onder haar rokje, en klimt op Han. Ze grijpt zijn pik, leidt hem naar haar kutje, en zakt eroverheen. Han's pik verdwijnt in haar—centimeter voor centimeter, haar kutje opslokt, haar lippen uitgerekt rond zijn schacht.

"Ah... je bent weer zo dik... mijn kutje wordt zo opgerekt..." Anna's stem is hoog en trillend. Ze begint te rijden, haar heupen deinend op en neer, haar borsten stuiterend onder haar shirt.

Han grijpt haar heupen. Hij stoot omhoog, ontmoet haar ritme. Het geluid van hun lichamen—klap klap klap—vult de kamer.

Louise vingert sneller. Twee vingers, in en uit, haar andere hand knijpt in haar eigen borst. "Oh god," kreunt ze. "Oh god, kijk haar."

Mya trekt haar shirt uit. Haar borsten komen vrij—donkerbruin, rond, de tepels groot en donker. Ze knijpt erin, haar vingers zinken in het vlees.

Anna rijdt Han harder. "Ah! Ah! Je pik is zo diep! Mijn kutje wordt zo geneukt!" Haar hoofd gaat achterover, haar vlechtjes zwepen door de lucht. "Ah! Ah! Ik ga al bijna komen!"

Han ramt omhoog. Anna gilt en komt, haar lichaam schokt op hem, haar kutje knijpt samen. Han houdt haar vast, neukt haar door haar orgasme heen.

Dan kijkt Anna naar Louise. "Jij nu," zegt ze, buiten adem.

Louise trekt haar shirt uit. Haar borsten zijn groot—groter dan Anna's, zwaar en rond met grote, bleekroze tepels. Ze klautert op het bed. Han trekt zich uit Anna terug, en Anna schuift opzij, nog nahirrend.

Han legt Louise op haar rug. Ze spreidt haar benen. Haar kutje is druipnat van het vingeren, de lippen gezwollen en rood. Han leidt zijn pik naar haar opening en duwt naar binnen.

"AH!" Louise's rug kromt. "Oh god! Je bent zo groot!" Haar handen grijpen het dekbed. Han begint te neuken—langzaam eerst, dan harder. Haar grote borsten schokken mee met elke stoot, golvend als water.

"Ah... ah... je neukt me zo diep... je pik is zo hard in mijn kutje..." Louise's stem is lager dan Anna's, voller, als een cello die resoneert. Han pakt haar borsten, knijpt erin, zuigt aan een tepel terwijl hij haar neukt.

Anna zit aan de kant, haar kutje nog glinsterend van haar eigen sappen, en kijkt toe met een glimlach die bezitterig is—alsof Han haar cadeau is dat ze leent aan vriendinnen.

Mya kleedt zich nu ook uit. Haar lichaam is donker en glad, haar borsten rond en stevig, haar kutje een gleuf van zwart haar tussen haar dijen. Ze staat naast het bed, naakt, en kijkt.

Louise komt. "Ah! Ah! Oh! Ik... ik kan niet... ik ga klaarkomen! Ah! Ah!" Haar lichaam schokt, haar borsten trillen, haar kutje klapt om Han's pik samen.

Han trekt zich terug. Hij kijkt naar Mya. "Kom hier," zegt hij.

Mya klimt op het bed. Ze gaat op haar rug liggen, haar donkere lichaam een contrast met de witte lakens. Han gaat tussen haar benen liggen. Hij leidt zijn pik naar haar zwarte kutje—de lippen donkerroze, de binnenkant warm en nat—en duwt naar binnen.

Mya slaakt een kreet. "Oh! Oh, fuck!" Haar handen grijpen Han's schouders. Haar dreadlocks spreiden over het kussen als een krans.

Han neukt haar. Hard, diep, meedogenloos. Mya's lichaam deint mee, haar borsten schokken, haar donkere huid glanst van het zweet.

"Ah... ah... je pik is zo hard... je neukt mijn zwarte kutje zo goed..." Mya's stem is hees, gebroken. Han stoot harder. Anna en Louise kijken toe, Anna vingerend, Louise haar borsten vasthoudend.

Dan—Han trekt zich terug. Hij rukt het condoom af. Zijn pik klopt, rood en dik. Hij spuit—zijn sperma spuit over Mya's donkere buik, witte strengen op zwarte huid, dik en glinsterend. Mya lacht, een lach die trilt van opwinding, en veegt met haar vingers door zijn sperma.

Achter de deur, in de gang, staat Yvonne. Ze kijkt door de kier. Haar hand is in haar broek, haar vingers in haar kutje, en ze komt—stil, huiverend, haar tanden in haar lip, terwijl ze kijkt hoe haar man drie meisjes neukt en volspuit.

Ze leunt tegen de muur. Haar ademhaling is zwaar. Haar ogen zijn gesloten.

Binnen, op het bed, liggen vier lichamen—Han, Anna, Louise, Mya—in een warboel van ledematen en zweet en sperma. Anna kruipt tegen Han aan. Louise ligt aan zijn andere kant. Mya ligt aan het voeteneinde, haar donkere huid nog glinsterend.

Yvonne opent haar ogen. Ze kijkt nog één keer door de kier—ze ziet Han's hand op Anna's borst, Anna's hoofd op zijn schouder, Louise's vingers verstrengeld met de zijne, Mya's glimlach.

Ze trekt zich terug. Ze gaat naar beneden. Ze zet koffie.

Ze wacht.