Datum: 17-11-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 1108
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 64 minuten | Lezers Online: 8
De bas van de club dreunde nog na in hun oren toen Steve, Sam en Milan om half vier 's nachts de zware metalen deur achter zich dicht trokken. De ijzige novemberlucht sloeg direct op hun longen, een scherp contrast met de zweterige warmte van de dansvloer.
En nu? vroeg Sam, terwijl hij zijn kraag hoog optrok. De eerste bus rijdt pas over anderhalf uur.
"Ik heb totaal geen zin om hier bij de halte te staan verkleumen, zei Milan, die nog stijf stond van de energie en een paar biertjes te veel. Kom, we lopen een stukje.
Ze liepen zonder echt doel de grote uitgaansstraat uit, richting het oude havengebied en de achterkant van het station. Het was een wijk waar ze overdag nauwelijks kwamen en 's nachts al helemaal niet. De felle neonlichten van het centrum maakten plaats voor het flikkerende, oranje schijnsel van eenzame straatlantaarns.
Wacht even, fluisterde Steve plotseling en hield zijn hand op. Hij wees naar een breed viaduct verderop, waar de betonnen pijlers diepe schaduwen wierpen.
Onder het viaduct was het drukker dan ze hadden verwacht. Tegen de koude muren stonden tentjes opgesteld, sommige niet meer dan aan elkaar geknoopte dekzeilen en kartonnen dozen. Bij een roestige olievat laaide een klein vuurtje op, waar vier of vijf gedaanten dicht omheen stonden om hun handen te warmen.
Milan grijnsde wat ongemakkelijk. Zullen we even gaan kijken? Gewoon, even checken hoe dat eraan toegaat.
Ben je gek? siste Sam. Dat is toch niet netjes, een beetje gaan aapjes kijken?
We doen toch niks, zei Milan, maar zijn stoere toon zakte al wat weg toen ze dichterbij kwamen.
Ze liepen langzamer, bijna op hun tenen, alsof ze bang waren de stilte van de nacht te breken. Vanaf een meter of twintig afstand bleven ze staan bij de hoek van een verlaten pakhuis. De lacherige sfeer van het uitgaan was volledig verdwenen. Ze keken naar een man met een diepe groef in zijn voorhoofd die een dunne, geruite deken om zijn schouders trok. Naast hem zat een meisje die niet veel ouder leek dan zijzelf, starend in de vlammen van het vat met een blik die volkomen leeg was.
De rauwe werkelijkheid van de kou en de uitzichtloosheid kwam hard binnen. Geen van de drie zei een woord. De kater leek bij alle drie in één klap te zijn ingeslagen, nog voordat ze überhaupt in bed lagen.
Plotseling keek de oudere man op. Zijn ogen vonden de drie jongens in hun nette uitgaanskleren en witte sneakers, half verscholen bij het pakhuis. Er klonk geen boosheid in zijn blik, geen dreiging. Alleen een diepe, vermoeide berusting. Hij knikte één keer langzaam naar hen, wendde zijn blik weer af en gooide een stuk oud hout op het vuur.
Steve voelde een brok in zijn keel. Hij stak zijn hand in zijn jaszak en voelde het briefje van twintig euro dat hij eigenlijk had bewaard voor een broodje shoarma op de terugweg.
Kom, zei Steve zacht. Hij liep niet weg, maar stapte juist uit de schaduw, recht op het vuur af. Sam en Milan keken elkaar even aan en liepen toen aarzelend achter hem aan.
De mannen bij het vat keken hen zwijgend aan toen ze naderden. De warmte van het vuur straalde hen tegemoet.
Sorry dat we stoorden, zei Steve, zijn stem klonk schor in de koude lucht. Hij haalde het briefje van twintig uit zijn zak en stak het uit naar de oudere man.
De oudere man keek naar het briefje, toen naar Steve zijn gezicht, en er trok iets over zijn wangen dat geen glimlach wilde worden. Hij nam het geld niet meteen aan.
Twintig euro, zei hij, met een stem als schuurpapier. Voor wat? Jullie hoeven niks te geven, jongen. We zitten hier niet te collecteren.
Voor de koffie dan, zei Steve. Of wat dan ook. Het is klote-koud.
De man lachte kort, zonder geluid, en pakte het briefje toen toch aan. Hij frommelde het weg in de zak van een jas die ooit groen was geweest. Koffie, mompelde hij. Weet je wat koffie kost tegenwoordig? Vijf euro voor een bekertje." Hij haalde zijn schouders op. Maar goed. Dank je.
Achter het olievat kwam beweging. Het meisje was opgestaan van de autoband waar ze op zat, en nu ze stond zagen ze pas hoe klein ze was — smaller nog dan ze in het flakkerende licht had geleken. Ze droeg een veel te grote legergroene trui met een opgerold kraagje, een spijkerbroek met gaten op de knieën en gympen waarvan de witte zolen grijs uitgeslagen waren. Ze stak haar handen diep in de mouwen van de trui.
Jullie komen van de club zeker, zei ze. Geen vraag. Ze knikte naar Sams sneakers, die nog glommen van de regen. Mooie schoenen. Die van mij zijn vorige week gejat. Nou ja. Geruild. Met iemand die ze harder nodig had, zei die.
Milan lachte ongemakkelijk. En, bevalt het een beetje? Het leven hier?
Ze keek om zich heen, naar het viaduct, naar de dekzeilen, naar de mannen die zich weer om het vuur hadden geschaard en hen niet meer aankeken. Het is wat het is, zei ze. Er is hier ten minste niemand die je 's ochtends wakker maakt omdat je de huur niet hebt betaald. Alleen de treinen. Ze knikte omhoog. Om tien over zes begint het. Dan dreunt alles. Dan ben je toch wakker.
Waar slaap je dan? vroeg Sam, en hij deed meteen zijn best om niet te klinken als iemand die een rondleiding door de dierentuin verwachtte.
Ze haalde haar schouders op en wees met haar kin naar achteren, naar de donkere ruimte tussen twee betonnen pijlers. Daar. Ik heb een eigen plek. Beetje gebouwd. Beetje van alles.
Van karton, zei Milan.
Van karton, ja. Er kwam iets van trots in haar stem. Mensen gooien de beste dingen weg bij de containers achter de meubelzaak. Grote dozen, van die dikke, van banken en zo. Daar kun je muren van maken. En er liggen kussens in van de kringloop, van die oude, die ze niet meer verkopen. Ze ruiken een beetje. Maar je zakt er niet doorheen.
Steve keek naar zijn vrienden. Sam trok zijn wenkbrauwen op, Milan knikte traag, bijna onmerkbaar, met iets van spanning in zijn kaken dat niets meer met de kou te maken had.
Mag ik het zien? vroeg Steve.
Het meisje keek hem lang aan. Toen draaide ze zich om en liep weg, zonder te wachten of ze wel volgden, en ze liepen achter haar aan, tussen de pijlers door, over een vloer van platgetrapt karton en grind, tot de verlichting van het viaduct achter hen viel en het donker werd.
Het was geen ruimte, het was een hol. Twee pijlers aan de zijkanten, aan de voorkant een muur van gestapelde dozen die ze met tape en stukken touw aan elkaar had geregen, en bovenop een dekzeil dat ze over de hele boel had getrokken en aan de randen met stenen verzwaard. Binnen was het een meter of drie bij tweeënhalf. De vloer lag vol kussens bloemetjesdessins, bruin leer dat op de naden was gescheurd, een oranje exemplaar waar de vulling uitpuilde. Ze stonken naar oude hond, naar sigarettenrook en naar iets zoets en zurigs tegelijk, iets wat in het schuim was gekropen en er nooit meer uit was gegaan. Aan de muur van dozen hing een zaklamp aan een spijker, een halflege fles kraanwater en een tijdschrift dat van de regen krulde.
Tja, zei ze, en ze liet zich in de kussens zakken, zodat ze voor hen zat met opgetrokken knieën. Hier is het. Paleis.
Sam ging op zijn hurken zitten bij de ingang en stak zijn hoofd naar binnen. Het is... knus.
Jij zegt dat altijd, zei Milan. Bij alles wat eigenlijk kut is zeg jij 'knus'.
Het is toch zo.
Ze lachten, alle vier, en de zaklamp wierp hun schaduwen groot en wiebelend over het karton. Het meisje keek van de een naar de ander, en toen naar Steve, die vooraan stond en haar nog steeds aankeek op die manier van hem, alsof er iets te winnen viel.
Willen jullie blijven? vroeg ze.
Ja, zei Steve. Zijn stem sloeg een beetje over. Als jij dat goed vindt.
Ze trok haar trui over haar hoofd en legde hem naast zich neer. Eronder droeg ze een dun wit hemdje dat tegen de kou was opgetrokken en waar de contouren van haar kleine borsten doorheen kwamen. Ze was mager, met de ribben zichtbaar onder de stof als ze haar armen ophief, en haar sleutelbenen stonden scherp uit. Ze had kippenvel over haar hele armen.
Kom dan, zei ze. Maar doe de ingang een beetje dicht, anders waait het.
Sam trok een doos voor de opening en het werd meteen stiller, warmer, dichter. Steve zakte op zijn knieën in de kussens en de lucht van de kussens sloeg in zijn gezicht hij rook de schimmel in het schuim, hij rook het oude zweet van mensen die hier voor hem hadden gelegen, en onder dat alles rook hij háár, iets van goedkope zeep en huid. Het maakte hem harder dan de hele clubavond had gedaan.
Hij legde zijn hand op haar dij, over de spijkerbroek, en ze schoof zijn hand zonder iets te zeggen hoger, tussen haar benen, tot hij de warmte voelde. Ze was al nat door de stof heen. Hij knoopte de broek open, trok hem aan de pijpen naar beneden en ze tilde haar billen op zodat hij mee kon, en het karton kraakte om hen heen toen ze zich uitstrekte om hem te helpen.
Onder de broek droeg ze niets. Ze was geschoren, op een smalle streep na, en het was zo koud in het hol dat ze meteen weer kippenvel kreeg. Milan was achter Steve komen zitten en Sam zat aan de zijkant, en geen van beiden zei nog iets.
Steve stak twee vingers in haar en ze was zo warm dat hij het tot in zijn pols voelde. Ze zette zich schrap met één hand in een kussen en duwde haar heupen tegen zijn hand. Het schuim in dat kussen gaf mee onder haar vingers en er kwam een walm oude hond uit. Niemand deed iets aan de geur. Steve boog zijn hoofd en likte haar, één lange haal van onder naar boven, en ze proefde zuur en zout en naar iets metaal achtigs, alsof ze al de hele nacht op haar lip had liggen bijten. Hij likte tot ze haar vingers in zijn haar zette en trok, en het karton achter haar hoofd boog door toen ze haar hoofd achterover gooide en kreunde, kort en schor, alsof ze vergeten was hoe dat klonk.
Jezus, zei Milan zacht. Hij had zijn broek al open.
Steve ging rechtop zitten, spuugde in zijn hand en wreef het over zichzelf, toen hij bij haar naar binnen ging zakte ze met haar hele rug in het kussen en zette ze haar nagels in de stof. Het was krap en hij moest twee keer stoten voor hij er helemaal in was, ze hijgde met elke stoot dieper, korte stoten lucht door haar neus, ze keek hem aan met diezelfde lege blik van bij het vuur, maar nu niet meer leeg nu iets wat zich vastklampte.
De dozen om hen heen schoven langzaam uit elkaar. Bij elke stoot duwde Steve met zijn handen tegen de muur achter haar en de tape liet met kleine scheurtjes los, en het dekzeil boven hen bolde op en zakte weer neer alsof het meedeed. Sam stak zijn hand uit en legde hem op de muur om te voorkomen dat de hele boel omviel.
Zachter, zei ze. Niet omdat het pijn doet. Omdat de buren wakker worden.
Steve ging langzamer, dieper, en ze sloeg haar benen om zijn heupen en trok hem naar zich toe met de hielen in zijn onderrug. Ze was mager genoeg dat hij bij elke stoot zijn bekken tegen haar schaambeen voelde stoten, hard been tegen hard been, en ze begon mee te bewegen in hetzelfde ritme. Het kussen onder haar was doorweekt van het zweet en van haar en rook nu naar allebei.
Milan kroop dichterbij en ze pakte hem bij zijn pik zonder te kijken, en toen Steve uit haar ging om even op adem te komen trok ze Milan al naar zich toe. Hij ging erin met een nat geluid dat in het kleine hol veel te hard klonk, en ze sloot haar ogen en zette haar tanden op elkaar. Milan was grover dan Steve, stootte met zijn hele gewicht, en het karton achter haar scheurde nu echt door, zodat de muur een stuk naar achteren zakte en de kou door de kier naar binnen kwam. Ze rilde, maar ze duwde hem niet weg.
Wacht, zei Sam. Hij had de muur vast en keek naar het gat. Als we nóg harder doen valt het om.
Dan valt het om, zei ze, met haar ogen nog dicht. Doe maar.
Sam liet de muur los, en even later lag de muur inderdaad plat achter haar, een rij dozen die één voor één open klapte, ze lag met haar schouders op de koude grond ernaast en lachte tussen het hijgen door. Milan stootte door tot hij krom ging staan en zich terugtrok, ze stak haar hand uit en pakte hem, hij kwam over haar buik en over haar hand.
Steve was alweer bij haar, Sam ook. Ze gingen niet weg. Sam ging achter haar zitten en trok haar overeind tegen zijn borst, zodat ze rechtop zat met haar rug tegen hem aan, Steve ging voor haar op zijn knieën en ze nam hem zelf naar binnen, met haar hand nog nat van Milan. Sam hield haar borsten vast onder het hemdje, met zijn duimen over haar tepels, ze stootte zelf tegen Steve op, in een ritme dat ze zelf bepaalde, het was nu zo warm in het hol dat het zweet in straaltjes van Steve zijn slapen liep en in zijn ogen prikte.
Ze kwam met een lange, hoge kreun die ze in Sams hals probeerde te dempen, ze kneep zo hard om Steve heen dat hij het bijna niet meer hield. Hij trok zich terug, ook hij kwam over haar dijen en over de kussens, Sam kwam als laatste, tegen haar rug aan, met zijn hoofd in haar nek.
Toen was het stil. Alleen het dekzeil nog, en ver weg het geluid van een auto over de natte kade. De lucht in het hol was niet meer die van kussens en kou, maar die van zweet en zaad en van warme lijven op karton, en die geur zou de rest van de nacht blijven hangen.
Milan liet zich achterover vallen en trok een kussen over zijn gezicht. Nou, zei hij, gedempt. Dat was het beste dat dat ding ooit heeft meegemaakt.
Dat kussen, zei Sam. Of het hol?
Allebei.
Ze lachte weer, het was een ander geluid dan daarnet bij het vuur. Ze veegde met de rug van haar hand haar buik schoon en ging toen liggen, met haar hoofd op de dij van Steve, Steve legde zijn hand in haar haar en keek naar het dekzeil boven zich, waar de eerste grijze streep van de ochtend al door de naden kwam.
Om tien over zes, zei ze, met haar ogen dicht. Dan komt de trein.
Steve keek op zijn telefoon. Het was tien over vijf.
We hebben nog een uur, zei hij.
Dan hebben we nog een uur, zei ze.
Ze bleef liggen met haar ogen dicht, en net toen Steve dacht dat ze in slaap viel, zei ze het.
Vijftig.
Steve keek opzij. Wat?
Vijftig euro. Ze deed haar ogen open maar ging niet rechtop zitten, bleef met haar hoofd op zijn dij liggen alsof ze het over het weer had. Voor de drie van jullie samen. Dat is dan... zestien, zeventien per man. Dat is niks, eigenlijk. In de stad betaal je dat voor een rondje.
Sam kwam overeind van het kussen waar hij in lag. Vijftig? Voor dit?
Ze trok één wenkbrauw op, langzaam. Voor dit, ja. Wat dacht je dan?
Ik dacht... Sam keek naar Steve, toen naar Milan. Nou ja. Gewoon. Niks eigenlijk. We kwamen hier toch niet voor te betalen?
Jullie kwamen hier om te kijken hoe de armen leven, zei ze, en het was niet verwijtend, ze zei het gewoon. En toen hebben jullie me geneukt. Dat is toch wat anders dan kijken.
Milan zat met zijn rug tegen een pijler en had zijn broek nog half open. Ze heeft wel gelijk.
Jij hebt makkelijk praten, jij hebt die twintig nog niet gegeven, zei Sam.
Die twintig was voor koffie, zei Steve.
Die twintig was omdat je je schuldig voelde. Ze zei het zonder er iets bij te doen, en ze ging nu toch rechtop zitten, met opgetrokken knieën, en trok haar trui weer over haar hoofd. En dat is prima. Maar koffie kost vijf euro en ik heb net drie kerels over me heen gehad op een kussen dat naar een dode hond ruikt. Dus. Ze stak haar hand op. Vijftig.
Het was even stil. Steve voelde de kou weer, en het plakkerige op zijn buik, en plotseling ook hoe raar het was dat ze daar zo rustig bij zat terwijl hij nog stond te hijgen van iets wat hij twee minuten geleden nog voor iets onbenoembaar hield.
Ja, zei hij. Ik heb nog dertig.
Dan heb je er twintig tekort, zei ze.
Ja.
Ze bleef staan met haar hand nog op de doos die ze wilde wegschuiven, en keek hem aan, en toen naar de twee anderen. Iets in haar gezicht veranderde niet onvriendelijk, eerder berekenend, zoals iemand die een som maakt waarvan de uitkomst haar zelf ook verrast.
Jullie hebben niks meer, zei ze. Toch?
Sam haalde zijn schouders op en liet zijn portemonnee zien, leeg op een pasje en een stuk karton van de kapper. Milan ook.
Ze knikte langzaam, alsof het klopte wat ze al dacht, en toen draaide ze zich om naar de opening en stak haar hoofd naar buiten, de kou in.
Willem! Hé. Willem. Bruno. Haar stem was ineens hard en droeg ver. Kom eens. Allebei. En Jan ook, als ie wakker is.
Steve hoorde gemompel bij het vat, en geschuif van voeten over grind. Wat is er? klonk de stem van de man met de groef in zijn voorhoofd.
Kom nou maar.
Ze kwamen, drie van hen, de een na de ander door de kier: Willem voorop, gebogen, de geruite deken nog om zijn schouders en zijn adem in witte wolken; achter hem een dikke man van een jaar of vijftig met een baard waar etensresten in zaten en handen als kolenschoppen; en als laatste een jongere, mager, met een pet en een geel geworden jack, die zijn ogen stond te wrijven alsof hij net wakker was.
Willem keek van de drie jongens naar het meisje. Wat?
Ze hebben dertig, zei ze. En ze zijn er tien tekort, en ze hebben geen pin en geen geld meer in de app ook, denk ik zo.
Dus?
Dus dan betalen ze de rest maar met hun reet, zei ze. En hun bek.
Milan lachte, kort en zenuwachtig, alsof ze een grap had gemaakt. Niemand lachte mee. Willem keek de drie jongens één voor één aan met die vermoeide, onbewogen blik van hem, en Steve voelde de kou van zijn eigen zweet koud worden op zijn rug.
Alle drie? vroeg de dikke man, Bruno.
Ja, zei ze. Alle drie. En jullie niet te lang, want de trein komt en dan moet het hier leeg zijn.
Willem knikte en vouwde zijn deken van zijn schouders. Oké dan.
Oké? zei Sam. Gewoon... oké?
Jij hebt geen geld, zei ze, ze ging weer zitten op het kussen waar ze net op had gelegen, met opgetrokken knieën, en sloeg haar armen eromheen alsof ze naar een film ging kijken. Dus je betaalt met wat je hebt. Zo werkt het hier.
Steve wilde iets zeggen, maar Willem was al bij hem, die hand van hem was niet hard, maar ook niet voorzichtig. Hij pakte Steve bij zijn schouder en duwde hem om, Steve zette zijn handen tegen de pijler om niet te vallen.
Broek naar beneden, zei Willem, en het klonk niet als een bevel maar als iets wat hij duizend keer gezegd had, tegen iedereen.
Ze ging zitten zoals ze al zat, met opgetrokken knieën en haar armen eromheen, maar toen Willem zijn deken van zijn schouders vouwde en Steve omduwde, trok ze haar handen los en legde ze op haar dijen. Ze keek niet naar Willem. Ze keek naar Steve zijn vingers die aan zijn knoop worstelden.
Toen Willem de broek van Steve met een ruk naar beneden deed, ging haar ene hand tussen haar benen, over de spijkerbroek heen, ze drukte hem plat tegen zich aan en begon langzaam te wrijven. Ze deed het niet verlegen. Ze spreidde haar knieën een stuk, zover de spijkerbroek het toeliet, toen Bruno Steve tegen de pijler duwde en zijn vingers in zijn poep stak, knoopte ze haar broek open en schoof hem naar beneden, tot op haar dijen, en stak haar vinger in zichzelf.
Steve zag het vanuit zijn ooghoek gebeuren, met zijn wang tegen het beton: haar vingers die in haar schaamhaar verdwenen, hoe ze zichzelf opende met twee vingers en met haar middelvinger in haar gleuf gleed, nat van daarnet nog, van Milan van Sam en van hem. Ze was nog nat. Ze hoefde niets te doen om te beginnen.
Ze wreef traag, van onder naar boven, en bleef even stil staan bij haar clit en drukte er harder op, en haar adem ging meteen anders. Ze had haar onderlip tussen haar tanden en ze deed het geluidloos, opzettelijk geluidloos, en ze keek onafgebroken naar Steve zijn gezicht.
Haar vingers gingen naar binnen en kwamen er glimmend weer uit. Ze stak er twee in, tot aan de knokkels, en ze krulde ze en duwde haar heupen mee in de kussens, en de oude hondenlucht uit dat schuim kwam in golven omhoog. Met haar andere hand trok ze haar hemdje op tot over haar borst en ze pakte zichzelf vast en kneep in haar tepel tot die hard en rood was, en ze kreunde zacht.
Toen Milan die alles zag gebeuren begon te vloeken, ging ze sneller. Ze duwde haar heupen omhoog tegen haar eigen hand en het kussen onder haar schoof weg over het karton met een schrapend geluid, en ze was nu zo nat dat het geluid van haar vingers in het hol hoorbaar werd, een nat, zuigend geluid dat onder Milans gevloek door liep.
Bruno duwde Steve nu met zijn hele gewicht tegen de pijler, tot Steves wang plat op het beton lag en hij de korrels en het zand in zijn gezicht voelde. De man zette zijn knie tussen Steves benen en duwde ze uit elkaar, Steve voelde hoe de kou meteen tussen zijn dijen sloeg, hoe zijn eigen pik, die nog slap hing van de kou, tegen het beton werd gedrukt.
Handen hoog, zei Bruno, Steve verzette zich niet meer en plaatste ze tegen de pijler, boven zijn hoofd, hij stond met zijn rug hol en zijn blote billen naar achteren, met zijn broek op zijn enkels en zijn sneakers nog aan.
Bruno spuugde. Steve voelde het natte op zijn aars neerkomen het was lauw en het liep in één straal naar beneden, over zijn ballen, over de binnenkant van zijn dij, tot in zijn knieholte. Toen kwam de vinger. Droog was hij niet, maar hij was dik en hij duwde zonder te wachten, Steve kromp in elkaar en perste zijn voorhoofd tegen het beton.
Rustig, zei Willem vanachter hem. Hij is niet klein. Duwen helpt niet, ontspannen wel.
De vinger ging er tot de knokkel in Steve voelde het branden tot achter zijn navel, hij hijgde met zijn mond open tegen de pijler zijn adem kwam nat terug. Bruno trok hem er half uit en duwde er een tweede bij, Steve schreeuwde het uit, één korte kreet die hij meteen inslikte.
Hij probeerde het. Het hielp niks, want Bruno stak er een derde vinger bij en spreidde ze, het was te vol te snel en Steve voelde zijn eigen aars om die vingers kloppen, strak en warm, hij hoorde het natte geluid van het spuug dat eruit werd geperst.
Toen trok Bruno zijn vingers terug. Steve hoorde de rits, en toen iets warms en stoms tegen zich aan, en hij wist dat het de eikel was en dat hij hem erin ging duwen en zijn hele lijf spande zich aan als een kabel.
Rustig, zei Willem weer, tegen Steve nu. Uitademen op het moment dat hij duwt. Anders scheur je.
Steve blies zijn longen leeg en op dat moment duwde Bruno. Het was te groot, het was veel te groot, en het ging met een schurend trekken naar binnen dat Steve zijn tenen in zijn schoenen kromde en zijn handen tot vuisten maakte tegen het beton. Hij wilde weg, hij wilde zijn heupen naar voren trekken, maar Bruno hield hem bij zijn heupen vast en trok hem juist terug, en de eerste centimeters zaten er in en Steve kreunde met zijn tanden op elkaar.
De baard van de man lag tegen zijn nek. Zijn adem stonk naar koffie naar iets zoets en bedorven, zijn handen lagen om Steves heupen als twee klemmen met eelt eraan. Hij wachtte niet lang. Hij trok zich terug tot Steve hem bijna kwijt was en duwde er weer in, traag, diep, tot Steve hem tot in zijn buik voelde, Steve voelde zijn eigen ingewanden opschuiven en er kwam een geluid uit hem dat hij nog nooit had gemaakt.
Toen gebeurde het waar hij bang voor was geweest. Zijn pik, die tussen zijn buik en het beton heen en weer schoof bij elke stoot van Bruno, werd hard. Eerst half, nog tegenstribbelend, maar bij de derde stoot was hij zo hard dat hij niet meer plat tegen het beton kon liggen en recht naar beneden kwam te hangen, bij de vierde stoot schoof hij met elke duw van Bruno over het koude beton en dat was zo'n andere prikkel dat Steve zijn ogen dicht moest knijpen.
Hij wilde het niet. Hij wilde niet dat het geil was. Hij wilde gewoon dat het voorbij was en dat hij het later kon navertellen als iets wat hem was overkomen, iets waar hij niets aan had gedaan. Maar zijn lijf deed niet mee aan dat verhaal. Er kwam een druppel aan zijn eikel te staan en bij de volgende stoot van Bruno veegde hij hem over het beton uit, Steve zag het zelf, hij voelde zijn gezicht warm worden.
Je hebt hem hard, zei het meisje vanachter hem, en ze zei het alsof ze het vaststelde, Steve knikte met zijn wang tegen de pijler en zei niks.
Bruno stootte met zijn hele gewicht, traag en diep, bij elke stoot duwde hij Steve tegen het beton en Steve voelde zijn eigen pik ertussen gekneld worden hij begon mee te bewegen, eerst aarzelend, toen duidelijker, met zijn heupen naar achteren om hem dieper te krijgen. Het was nu niet meer pijnlijk, het was ergens anders, het was dat volle, kloppende gevoel dat bij elke stoot door zijn hele bekken trok hij hijgde in een ritme dat precies dat van Bruno volgde.
En zijn pik deed pijn van hardheid, hij had geen hand vrij, hij kon er niet bij en hij dacht: als hij nu stopt, dan schreeuw ik het uit.
Bruno stopte niet. Zijn adem werd korter hij zette zijn ene hand naast Steves hand tegen het beton en zijn vingers strengelden er half doorheen, Steve voelde de eeltige knokkels tegen zijn eigen knokkels, de man duwde zijn gezicht in Steves haar en gromde zijn stoten werden korter en sneller en minder diep.
Steve voelde hem zwellen. Toen trok Bruno zich met een nat, zuigend geluid terug, helemaal, Steve stond plotseling leeg en open hij voelde de kou erin slaan, Bruno pakte zichzelf vast en kwam over Steves billen en zijn onderrug het liep in twee stralen tot in de holte boven zijn billen.
Steve bleef staan, met zijn benen zo trillend dat hij ze bijna niet recht hield, hij was nog steeds hard en hij kon er nog steeds niet bij, het karton voor hem was nat van zijn eigen adem.
Bruno veegde zich af aan zijn broek en gaf hem een klap op zijn billen, één, hard, dat natte klapgeluid in het kleine hol. Goed zo, zei hij. Jij houdt hem ten minste stil.
En dat was het, dacht Steve, met zijn broek nog op zijn enkels en zijn rug vol zaad, hij wist niet of hij het er nu mee eens was of niet.
Ze had haar ogen half dicht en ze bleef maar naar hem kijken. Naar zijn billen, naar het zaad dat over zijn rug loopt.
Op het moment dat Bruno zijn adem inhield zich terugtrok en over Steve heen kwam, ging ze met haar vingers van binnen naar buiten en wreef ze hard en snel over haar clit, met haar hele hand plat, haar knieën vielen naar buiten en ze begon te schokken.
Ze kwam met een lange, lage kreun die ze niet meer tegenhield, haar buik trok samen haar dijen klapten bijna dicht om haar eigen hand. Ze hield het vol tot het over was en liet toen haar hand los legde hem nat op het kussen naast zich, ze hijgde met haar hoofd achterover tegen de dozen.
Bij Milan ging het anders. Willem duwde niet. Willem pakte hem bij zijn nekvel en zette hem tegen de andere pijler, Milan liet zich zetten, met zijn handen nog half in de lucht, het was of hij pas doorhad wat er ging gebeuren toen Willem zijn knoop al open had en zijn broek naar beneden trok.
Ik heb dit nog nooit gedaan, zei Milan. Zijn stem sloeg over. Echt niet. Nooit. Nog nooit.
Dan doe je het nu, zei Willem, en hij zei het zonder er iets van troost bij te doen.
Hij was ouder, en hij was rustig op een manier die erger was dan hardhandigheid. Hij zette Milan met zijn borst tegen het beton zijn hand bleef in Milans nek liggen, niet knijpend, alleen maar daar, met zijn andere hand duwde hij Milans benen uit elkaar. Milan stond met zijn billen naar achteren zijn wang tegen de pijler hij bleef maar praten, zacht en snel, onsamenhangend, alsof hij het gat in de stilte wilde vullen.
Willem deed zijn duim nat in zijn mond en duwde hem tegen Milans aars zonder er verder iets bij te zeggen. Milan stopte midden in een zin. Zijn handen klauwden in het beton zijn adem stokte, Willem duwde gewoon door, traag, de duim ging er tot het gewricht in en Milan liet zijn hoofd tegen zijn eigen arm vallen.
Godver, zei hij, heel hoog. Godverdomme, godver.
Willem trok zijn duim er weer uit en er kwam iets van een klank uit Milan alsof hij wilde protesteren, toen was er de eikel. Ouder, zwaar, met een dikke rand, en Willem duwde hem er in één keer voor de helft in, Milan schreeuwde en sloeg met zijn vuist tegen de pijler.
Hand voor je bek als je te hard gilt, zei het meisje vanachter hen. De buren.
Milan deed het, met de rug van zijn hand, hij beet erin en kreunde erdoorheen, Willem duwde de rest erin en bleef even staan. Steve hoorde Milan door zijn hand heen ademen, snel en hoog, en zag zijn kuiten trillen.
Zakken, zei Willem achter hem. Billen naar achteren. Dan gaat het beter.
Milan zakte door zijn knieën, een stuk, en zijn billen kwamen naar achteren en Willem gromde goedkeurend en begon te stoten. Traag eerst, met zijn hand nog in Milans nek, en Milan kreunde bij elke stoot in zijn eigen hand en zijn hand werd nat van zijn eigen speeksel.
Willem neukte hem diep en gelijkmatig, hij deed het met zijn hele bekken, niet alleen met zijn heupen, zodat Milan bij elke stoot naar voren werd geduwd en zijn heupen tegen het beton sloegen. Zijn broek zakte verder af tot over één schoen hij kon zijn ene voet niet meer verzetten. Hij stond half voorover, half gezakt, met zijn billen opengesperd en zijn rug hol, en Willem keek naar beneden alsof hij een klus deed waar hij verstand van had, af en toe trok hij even terug en duwde met zijn duim op Milans aars voor hij er weer in ging, en Milan schokte dan met zijn hele lijf.
Milan was stil geworden. Dat was het ergste. Hij kreunde niet meer in zijn hand, hij hijgde alleen nog, zijn ogen waren dichtgeknepen en zijn mond hing open tegen het beton, hij had zijn hand laten zakken en hij was keihard en hij deed er niets aan. Hij hing er gewoon.
Je hebt hem ook hard, zei het meisje, en ze was weer bezig met haar eigen hand, sneller nu, met haar heupen omhoog in de kussens.
Ik weet het, zei Milan, en zijn stem brak. Ik weet het, godver, ik weet het.
Willem ging harder. Hij had zijn hand nu niet meer in Milans nek maar op zijn heup, hij trok Milan naar zich toe bij elke stoot, Milans voet schoof weg over het karton en hij moest zich met één hand van de pijler afzetten om niet te vallen. De dozen achter hen schoven uit elkaar en de tape scheurde en niemand lette erop.
Milan begon te vloeken, eentonig, bijna huilend, zijn eigen pik zwaaide onder hem heen en weer en sloeg bij elke stoot tegen zijn eigen buik, hij wist niet meer waar hij het zoeken moest. Toen trok het samen in zijn ballen en hij voelde het aankomen en hij stokte midden in een vloek.
Ik ga, zei hij. Godver, ik ga, ik ga...
Willem zei niets terug. Hij veranderde ook niets. Hij stootte gewoon door, harder nog, Milan dacht nog dat hij het zou halen, dat hij het in zijn eentje zou redden, toen voelde hij het.
Het was geen stoot meer. Willem zette zich schrap met zijn hele gewicht en duwde zich diep in hem vast en bleef, Milan voelde de man zwellen en kloppen tegen zijn binnenwand, toen kwam het. Warm. In golven, diep van binnen, het was zo'n ander gevoel dan hij ooit van iets had gehad dat hij zijn adem inslikte. Het was nat het was heet en het bewoog mee met de kloppingen van Willems pik, bij elke golf trok Milans aars samen en wrong zich om hem heen alsof hij het eruit wilde duwen en het juist naar binnen wilde houden.
En dat was het moment. De druk van binnen, het warme dat zich in hem verzamelde, de kloppingen tegen zijn wand het sloeg allemaal tegelijk door naar zijn eigen pik, Milan kwam.
Hij kwam zonder zijn hand eraan te hebben gehad. Het schoot uit hem in twee, drie heftige stralen tegen de pijler tegen de dozen, zijn hele bekken trok samen en hij schreeuwde het uit met zijn mond tegen zijn eigen arm, het bleef maar komen, golf na golf, veel meer dan hij verwachtte, alsof het niet meer ophield.
Blijf staan, zei Willem achter hem, Milan probeerde het, met zijn knieën knikkend, de man bleef nog een paar tellen diep in hem zitten voor hij zich terugtrok.
Het kwam met hem mee. Milan voelde het zaad naar buiten lopen, dik en warm, over zijn aars en over zijn ballen, en het droop langs de binnenkant van zijn dij naar beneden tot in zijn knieholte. Toen hij zijn benen bewoog voelde hij het schuiven en hij kreunde van weerzin en van iets anders tegelijk.
Hij zakte door zijn knieën zodra Willem los was. Hij kwam op het kussen terecht met zijn broek nog om één enkel, met zijn gezicht in de oude hondenlucht, hij hijgde met zijn mond open, zijn eigen zaad zat nog aan de dozen voor zijn neus.
Jezus, Milan, zei Sam zacht, vanaf zijn knieën naast Steve.
Kop dicht, zei Milan, tegen het kussen. Kop dicht, man.
Willem veegde zijn hand aan zijn broek af en trok zijn deken weer om zijn schouders alsof er niets gebeurd was.
Sam was degene die zelf begon. Niemand had hem gezegd wat hij moest, Jan stond er nog een beetje onhandig bij met zijn pet in zijn hand en zijn jack half open, Sam keek één keer naar hem op, toen zakte hij gewoon door zijn knieën. Eerst je broek en slip uit, Sam gehoorzaamde onmiddellijk, Zijn broek en slip zakten tot op zijn enkels, hij zakte weer door zijn knieën.
Jan was nog niet eens hard. Sam nam hem in zijn mond voor hij het was, hij voelde hem zwellen tegen zijn tong en hij bleef, dat was het eerste waar Jan van schrok: dat er niet gewacht werd. Sam zoog tot Jan zo hard was dat hij hem bijna niet meer in zijn mond kon houden, Jan stak zijn handen in Sams haar en Sam kreunde erdoorheen.
Hij deed het slordig, met veel speeksel, expres, want het moest nat zijn. Hij liet het langs zijn kin lopen hij nam hem tot achterin en toen verder, tot hij hem in zijn keel voelde, zijn ogen schoten vol water en hij trok zich kokhalzend terug en meteen weer naar voren.
Rustig, zei Jan, met een stem die er zelf niet rustig uitzag.
Sam trok zich niet terug. Hij had zijn handen op Jans dijen gezet en hij duwde zijn hoofd in een ritme dat hij zelf maakte, zijn wangen zogen hol en zijn tong lag plat langs de onderkant en drukte tegen de ader. Er liep speeksel in draden van zijn kin naar Jans ballen. Bij elke haal kwam er een nat, zuigend geluid dat in het kleine hol boven alles uit kwam.
Jan begon mee te stoten. Eerst voorzichtig, toen niet meer, bij een stoot te diep schokte Sam hij sloeg met zijn vlakke hand tegen Jans heup Jan hield even in en duwde toen weer door. Sam ging met zijn ene hand van Jans dij af en pakte Jans ballen vast rolde ze in zijn handpalm, Jan gromde en trok aan Sams haar.
Steve keek er vanuit zijn ooghoek naar, met zijn wang tegen het beton zijn rug nog nat. Milan lag op het kussen en had zijn hoofd gedraaid zodat hij het ook kon zien, en hij zei niks. Achter hen was het meisje weer bezig, met twee vingers in zichzelf en haar ogen op Sam gericht, en ze kreunde zacht en deed geen moeite meer om het te dempen.
Sam had zijn ogen dicht zijn ene hand nu om de basis van Jans pik, hij zoog en trok tegelijk hij slikte niet meer weg, liet alles lopen. Zijn kin was nat tot op zijn hals en zijn overhemd had een donkere plek bij de kraag. Hij was zelf ook keihard en hij had zijn heupen een stuk opgetild zodat hij niet op zijn eigen pik zat.
Godver, je bent goed, zei Jan, het klonk bijna verbaasd, hij duwde Sams hoofd nog wat harder naar beneden en Sam liet het toe tot hij weer kokhalsde, er kwam een lange sliert speeksel mee naar buiten die op het karton viel.
Jan ging sneller. Zijn stoten werden onregelmatig en kort hij trok Sams haar in zijn vuist en Sam wist dat het kwam hij nam hem zo diep als hij kon.
Jan kwam met een schok, het eerste schot ging meteen achterin en Sam slikte het tweede kwam tegen zijn tong en zijn verhemelte en er was te veel van, het liep langs zijn lippen naar buiten en over zijn kin. Hij hoestte en slikte en er kwam een druppel uit zijn neus, Jan trok zich terug en Sam zat op zijn knieën met zijn kin nat zijn mond open hij hijgde met zijn ogen dichtgeknepen.
Hij trok een lelijk gezicht en slikte nog eens, hard.
Zout, zei hij, en er kwam een lachje bij dat meer op een snik leek.
Jan veegde met zijn duim over Sams kin, één haal, en stak zijn duim toen naar Sams mond Sam nam hem erin zonder erbij na te denken en zoog hem schoon.
Zo, zei Jan, en hij zette zijn pet weer op.
Sam wilde overeind komen, maar Jan legde zijn hand op zijn hoofd en hield hem tegen.
Nog even, zei hij. Lik me schoon.
Sam keek op met zijn kin nog nat. Nu? Meteen?
Ja. Meteen. Jan duwde zijn heupen een stuk naar voren. Kom op. Lik het eraf.
Sam boog zijn hoofd weer en begon bij de basis, waar het zaad in zijn schaamhaar zat. Hij likte met zijn platte tong het was nog warm het was kleverig en het smaakte sterker dan daarnet, zouter en dikker, hij trok een gezicht maar hij bleef likken. Hij ging langs de onderkant van de schacht naar boven, bij de eikel aangekomen was Jan nog zo gevoelig dat hij zijn hele buik introk Sam bij zijn oor pakte en hem wegtrok.
Au, au, au, zei Jan.
Je vroeg erom.
Ik weet het. Doe het toch maar.
Sam nam hem weer in zijn mond, Jan was nog half hard het was zacht, warm en het gleed makkelijk, Sam zoog zacht, zonder druk, alleen met zijn lippen, hij likte de rest van zijn eigen speeksel en Jans zaad van de schacht en slikte het door. Jan stond met zijn hoofd achterover tegen de pijler zijn adem ging schokkerig zijn hand lag losjes in Sams haar, zonder te trekken nu.
Ja, zei hij zacht. Zo. Precies zo.
Sam zakte verder door zijn knieën en likte ook zijn ballen schoon, één voor één, en toen hij er een in zijn mond nam en er zacht op zoog, steunde Jan zijn knieën knikten. Sam ging met zijn tong terug naar de plek tussen Jans ballen Jan deed zijn benen verder uit elkaar en Sam likte ook daar, in kleine halen, Jan kreunde lang en liet zijn hoofd tegen het beton vallen.
Het meisje was gestopt met haar eigen hand en keek met open mond toe. Godver, zei ze, ze zei het tegen niemand.
Sam ging terug naar boven en nam Jan weer helemaal in zijn mond, en Jan was nu weer hard, sneller dan de eerste keer, het was zo kort na zijn hoogtepunt dat elke haal te veel was en hij het toch liet gebeuren. Zijn hand in Sams haar sloot zich weer en hij begon te stoten, Sam verwonderd liet het toe en nam het, met zijn ogen dicht zijn handen om Jans dijen.
Nog één keer, zei Jan, en zijn stem was schor. Ik kom nog één keer, en dan lik je hem weer schoon, en dan ben je klaar.
Sam knikte met zijn mond vol.
En pak jezelf ondertussen vast, zei Jan. Trek je af terwijl je me pijpt. Ik wil het zien.
Sam aarzelde een tel, met zijn wang tegen Jans dij. Toen liet hij zijn ene hand van Jans been zakken en pakte zichzelf vast, en hij was zo hard dat het bijna pijn deed aan zijn vingers, en de eerste haal was meteen te hard omdat hij het zo lang had uitgesteld.
Jezus, zei Milan van het kussen. Jezus, Sam.
Kop dicht, zei Sam, met zijn mond vol, en het kwam er onduidelijk uit.
Hij zoog en trok in hetzelfde ritme, dat ritme was rommelig en ongelijk, want hij kon zijn aandacht maar bij één van de twee houden. Toen hij te veel op zijn eigen hand lette, verslapte zijn mond, Jan duwde zijn heupen naar voren om hem eraan te herinneren. Toen hij te veel op Jan lette, stopte zijn hand en bleef hij stil zitten knijpen.
Doorwerken, zei Jan.
Sam gromde tegen zijn pik en deed het, zijn hand ging sneller dan zijn mond kon bijhouden. Het was nu niet meer mooi. Zijn pols maakte een nat, klotsend geluid, er kwam voorvocht in draden aan zijn knokkels te hangen dat op het karton droop. Zijn dij trilde en hij moest zijn knieën verder uit elkaar zetten om niet op zijn eigen hand te zakken.
Jan hing achterover tegen de pijler en keek naar beneden en zag het, zijn adem werd sneller, hij trok Sam weer op zijn pik en stootte, Sam zijn hand ging mee in dat tempo, meegetrokken door zijn heupen, en hij kreunde zo hard dat het om Jans schacht heen trilde.
Het meisje keek met open mond toe. Ze had zichzelf weer vast en deed hetzelfde tempo, en ze hijgde hoorbaar en zei af en toe iets wat geen woord was.
Sam voelde het als eerste aankomen. Het trok samen van achter zijn ballen naar voren en hij zoog harder om het tegen te houden, Jan voelde het en gromde stootte dieper, en Sam gaf het op.
Hij kwam in zijn eigen hand, met zijn mond nog om Jan heen, hij kreunde met zijn hele keel, het schoot over zijn vingers en tussen zijn vingers door op het karton op zijn eigen dij. Hij bleef trekken, te hard, tot zijn buikspieren ervan trokken, hij stopte met zuigen en liet zijn hoofd zakken met zijn wang tegen Jans dij.
Jan vloekte en trok hem weer omhoog. Nog niet. Ik ben nog niet klaar.
Sam nam hem terug in zijn mond met zijn hand nog nat, Jan stootte door, kort en hard, Sam kreunde van de overgevoeligheid en sloeg met zijn vrije hand op Jans heup, en Jan liet het niet toe.
Het duurde nog vier, vijf stoten.
Toen kwam Jan, Sam kreeg het meteen binnen het was te veel na zijn eigen hoogtepunt, hij slikte en slikte het liep langs zijn lippen naar buiten, Jan trok zich terug en Sam zakte voorover met zijn voorhoofd op het karton zijn hand nog om zijn eigen pik, hij hijgde met zijn mond open er liep zaad uit zijn mondhoek in een dun straaltje op de kussens.
Nou, zei het meisje, en ze liet zich achterover vallen met haar hand nog tussen haar benen. Nou, verdomme.
Schoon, zei Jan, en hij wees met zijn kin naar beneden. Je zei dat je het zou doen.
Sam boog zijn hoofd weer, dit keer was het erger. Jan was zo gevoelig dat hij meteen zijn buik introk en Sams schouder vastpakte, maar hij duwde niet weg. Sam likte de schacht af van onder naar boven, één lange haal, verzamelde het zaad dat er nog op zat en slikte het door. Hij likte rond de eikel, voorzichtig, met alleen het puntje van zijn tong, Jan trok sissend lucht tussen zijn tanden en zijn hand in Sams haar trilde.
En verder, zei Jan.
Verder?
Naar achteren. Jan deed zijn benen wijder en trok zijn eigen dij met zijn hand omhoog. Lik me daar ook schoon. Ik heb de hele week niet gedoucht, dus het is wat het is. Niet zeuren.
Sam zakte door zijn knieën en ging met zijn tong tussen Jans ballen, en verder naar achteren, hij rook het al voor hij er was. Het was geen frisse lucht. Het was warm en zuur het had iets van koffie van oude kleren en van huid die lang geen water had gezien.
Hij likte eroverheen, breed, met zijn platte tong, en Jan zuchtte van boven hem.
Dieper, zei hij.
Sam duwde met zijn tong tegen de kring Jan ontspande hem, de tong ging er naar binnen Sam proefde het meteen: zout, zurig en met een korrelige, bittere nasmaak achterin zijn keel. Hij trok een gezicht en likte door. Er zat een restje tegen de rand dat hij met de punt van zijn tong los peuterde en naar binnen haalde, en hij slikte het door en het bleef even hangen.
Godver, zei Milan van het kussen. Hij likt gewoon zijn reet.
Jij was al klaar, zei Sam, gedempt.
Hij bleef er een halve minuut met zijn gezicht tussen, hij likte en zoog in kleine halen Jan duwde zijn heupen mee, de lucht van het karton de kussens was nu niet meer het ergste in het hol. Toen Sam zijn hoofd optilde zat er een korreltje op zijn kin.
En nou terug, zei Jan. Zuig hem nog even. Zacht.
Sam ging terug naar voren nam Jan in zijn mond Jan was half hard en het gleed makkelijk, Sam zoog met alleen zijn lippen en likte de rest van zijn eigen speeksel van de schacht. Jan stond met zijn hoofd achterover tegen de pijler zijn hand lag losjes in Sams haar, zonder te trekken nu.
Ja, zei hij zacht. Zo. Precies zo.
Hij hield het kort, tien tellen, toen trok hij Sam weg bij zijn pik Sam liet zich opzij vallen en kwam op het kussen terecht met zijn gezicht in de oude hondenlucht.
Toen was het voorbij.
Het ging snel daarna. Bruno trok zijn deken van de grond en schudde hem uit, Willem zei iets tegen het meisje over de dozen die achter haar waren omgevallen zij zei dat ze het zelf wel deed. Jan gaf Sam een klap op zijn rug die meer weg had van een duw en liep als eerste naar buiten, de kou in, met zijn handen in zijn zakken.
Steve stak zijn overhemd in zijn broek en probeerde zijn haar een beetje te fatsoeneren maar gaf het op. Milan zat op zijn knieën zijn schoenen te strikken met trillende vingers en zei niks. Sam bleef nog even zitten met zijn kin op zijn knie, zijn eigen hand was nog nat hij veegde hem af aan het kussen alsof dat nog uitmaakte.
De lucht buiten was grijs en nog kouder dan daarvoor. Achter de pakhuizen reed de eerste trein over de brug en het geluid rolde tussen de pijlers door en bleef hangen.
Ze stond bij de opening met haar hand op het doek en liet hen niet meteen door.
Wacht, zei ze, en het was dezelfde toon als waarmee ze eerder vijftig had gezegd: vlak, niet te weerspreken. Voor jullie gaan.
Steve bleef staan. Sam en Milan ook, met hun jassen half dicht.
Ten eerste, zei ze, en ze stak een vinger op, als je die tien komt brengen, kom dan niet om half acht 's ochtends. Dan slaap ik. Kom om acht uur 's avonds, of anders morgen, maar niet in de ochtend. En als je niemand ziet, fluit je. Niet schreeuwen, gewoon fluiten.
Oké, zei Steve.
Ten tweede. Jullie hebben nu drie kerels over je heen gehad op een kussen met schimmel. Morgen word je wakker en dan voel je het overal. Dat is normaal. Dat trekt weg in een dag of twee. Ga niet lopen Googelen en denk niet meteen dat er iets kapot is. En als je bloedt, is dat ook normaal, dat gaat vanzelf over.
Milan knikte langzaam, met iets van opluchting in zijn gezicht dat hij probeerde te verbergen.
Ten derde. Ze keek ze één voor één aan er kwam iets in haar blik dat harder was dan de rest. Wat jullie hier hebben gezien, dat is één nacht. Dat is niet hoe het is. Als het regent, is het niet knus, dan is het gewoon nat. En in januari vriest het hier, dan zit je met z’n allen in één tent en dan ruikt het naar mensen die niet kunnen wassen. Dus ga nou niet tegen iedereen zeggen dat het hier best te doen is, want dan gelooft er weer iemand iets.
Best te doen, zei Sam zacht, en ze keek hem aan en knikte alsof hij geslaagd was.
Ten vierde. Neem volgende keer een pakje natte doekjes mee. Die van de drogist. En een paar oude sokken, want die van jullie zijn zo weg. Ze zei het zonder er iets bij te doen. En als je een keer een oude slaapzak hebt liggen, die van jullie ouders op zolder of zo, dan is dat meer waard dan twintig euro. Dat zeg ik niet om te bedelen, dat zeg ik omdat het waar is.
Een slaapzak, zei Steve.
Ja.
Ik heb er nog een liggen, denk ik.
Dan neem je die mee dan hoef je niet zo nodig meer met je reet te betalen, zei ze, en het was de eerste keer dat er iets van een grijns bij kwam.
Ze deed de doek verder omhoog en de kou kwam naar binnen.
En als laatste, zei ze, als je later terugkomt en er zitten hier andere mensen en je weet niet meer wie ik ben, dan zeg je gewoon: ik kom voor het meisje van het karton. Dan kom je bij mij terecht. Als er iemand zegt dat je moet betalen betaal dan gewoon.
Zou iemand dat doen? vroeg Milan.
Ja, zei ze. Mensen zijn niet slecht, maar ze zijn wel hongerig.
Ze deed een stap opzij. Willem zat alweer bij het vat met zijn deken om zijn schouders en keek niet op, en Jan stond met zijn rug naar hen toe te roken.
Ze liepen weg over het grind, terug de kou in, en achter hen begon ze de dozen weer op te stapelen.
Ze stonden bij de halte de bel ging over, de bus kwam met zijn koplampen door de grijze ochtend aangereden.
Zo doen we het, zei Milan plotseling, en hij zei het te hard voor de stilte. We zeggen er niks over. Tegen niemand.
Sam keek op. Hoezo?
Gewoon. Thuis, op de app, overal. Niks. Alsof het niet gebeurd is.
Steve stapte in en scande zijn kaartje ging achterin zitten en zei een tijdje niks. De bus trok op en de havenweg gleed voorbij bij de derde bocht, toen het viaduct al lang achter de daken lag, zei hij: Wacht eens even.
Milan zuchtte. Wat.
Niet 'wat'. Steve ging rechtop zitten. Wij zijn er gewoon ingegaan. Zij heeft niks gezegd. Geen prijs, geen 'dat kost zoveel', niks. Wij hebben haar geneukt en toen pas kwam dat geld.
Ja, en?
En dus hebben we het eigenlijk voor niks gedaan. Tot ze er zelf over begon.
Sam keek van de een naar de ander. Dat is toch niet erg? Zij vroeg erom.
Nee, dat is niet erg, zei Steve. Maar het is wel raar. Stel dat ze niks had gezegd. Dan waren we gewoon weggegaan en dan had ze niks gehad.
Milan trok zijn schouders op. Dan had ze niks gezegd.
Dat weet je niet. Misschien durfde ze niet.
Ze durfde anders genoeg.
Dat is het punt niet, man. Steve leunde naar voren. Hoe oud is ze eigenlijk? Heeft iemand dat gevraagd?
Het bleef even stil in de bus. Achterin zat een man met een koptelefoon en verder was er niemand.
Zeventien, zei Milan toen, en het klonk als een gok.
Zeventien, zei Steve. En dan liggen er drie gasten van twintig overheen.
Zij was er zelf bij, zei Sam, maar hij zei het voorzichtiger dan daarvoor.
Ja, en wat betekent dat dan? Moet je dan wat regelen? Een formulier of zo?
Milan lachte kort. Een formulier. Voor een meisje in een kartonnen doos.
Ja, lach maar.
Ik lach niet. Ik zeg alleen dat er niks te regelen valt. Je hebt geen contract nodig om iemand te neuken.
Steve ging weer achterover zitten keek naar buiten en vond het niet af. Het knaagde op een plek waar hij niet bij kon. Hij dacht aan hoe ze bij het vuur had gezeten, met die lege blik, hoe ze daarna ineens vijftig had gezegd alsof ze het uit haar hoofd had opgediept alsof het iets was wat ze zichzelf had aangeleerd wat ze er nu maar bij deed, omdat je het er nu eenmaal bij hoort te doen.
Ze heeft zelf gezegd dat ze niet wist dat we niet konden betalen, zei Sam. Ze ging er gewoon van uit.
En als we nou alle drie met een lege portemonnee waren gekomen en we hadden niks gezegd? Dan had ze het gewoon gemist. Dan had ze ons om half zes weggestuurd met een kus en een zegen.
Ja, zei Milan. En dan was het een leuke nacht geweest. Nu heeft ze ten minste geld.
Steve zweeg. Want daar zat het: het was eigenlijk een leuke nacht geweest, het was pas een transactie geworden op het moment dat zij het erover begon te hebben. En dat betekende dat hij niet meer wist wat het nou was. Of ze het zelf ook leuk had gevonden, of ze het alleen zo had gespeeld omdat het haar werk was. Of het meisje van het vuur dezelfde was als het meisje dat vijftig zei.
Mijn zus is achttien, zei Milan na een tijdje. En die gaat naar Amsterdam met de trein en betaalt overal met haar telefoon. Die zou hier niet één nacht overleven.
Precies, zei Steve.
Precies wat?
Dat je dat dus niet weet. Van tevoren. Je weet niet wat iemand van zeventien aankan.
Ze zei dat ze het al langer deed, zei Sam. Ze zei 'zo werkt het hier'. Dat zei ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ja. En dat is het voor haar ook. Dat is juist het kutte.
Ze stapten bij de derde halte uit, alle drie, want ze woonden bij elkaar in de buurt. De ochtend was nog niet begonnen; er brandde licht in drie keukens in één ervan stond iemand in een ochtendjas.
Tot straks, zei Milan, en hij stak zijn hand op en liep de hoek om, en dat was het.
Thuis trok Steve zijn kleren uit en gooide ze op de stoel en stapte onder de douche, het water was lauw en deed niks met de pijn. Hij droogde zich af en ging op bed liggen en dacht: nou ja, toen: zeventien. En hij was binnen vier minuten weg.
Om elf uur werd hij wakker van zijn telefoon. Het was Milan.
ik heb het er met mijn zus over gehad
Steve keek naar het scherm en lachte met zijn ogen dicht. dat was de bedoeling niet, toch?
Even niks. Toen: ze vroeg waar ik zo stijf bij liep
en?
ik zei dat ik te lang gedanst had
en geloofde ze dat?
nee
Steve legde zijn telefoon neer staarde naar het plafond en pakte hem toen weer.
we moeten iets voor haar regelen
Milan antwoordde meteen. zoals wat
ik weet het niet. niet alleen dat tientje
ze is geen project man
nee. maar ze is ook geen twintig
Om kwart over twee stuurde hij Sam.
heb jij een oude slaapzak?
ja. zolder. waarom
ik breng hem vanavond
Toen: ik ga mee
Om acht uur stond Steve bij het viaduct, en hij had de slaapzak in een vuilniszak onder zijn arm en Sam naast zich Milan kwam even later de hoek om met een tas met daarin natte doekjes, drie paar oude sokken en een zak broodjes van de avondwinkel.
De zaklamp ging aan tussen de pijlers, en er kwam beweging, en ze zagen haar gezicht in het licht