Ze weet niet meer welke richting ze uit is gegaan. Het pad dat ze bij de kasteelpoort nam, een zandweg die de boswachter haar had gewezen, is al meer dan een uur verdwenen — opgeslokt door varens die tot haar knieën reiken en door wortels die als slangenkronkels over de grond lopen. De lucht ruikt hier naar modder en naar iets zoeters, iets dat op honing lijkt maar dan aardser, alsof het bos iets uitscheidt dat bedoeld is om te verleiden of te verdoven. Yolanda blijft staan. Haar benen trillen van vermoeidheid. Ze heeft niet gegeten sinds het ochtendmaal — een stuk brood, een peer, een beker water — en de honger is een hol gevoel ergens achter haar navel dat zich vermengt met een lichte duizeligheid die ze toeschrijft aan de zware lucht.
Voor haar, door een opening tussen twee eiken waarvan de schors zo zwart is als verbrand brood, ziet ze een grasveld. Het is klein — misschien tien passen breed — en bezaaid met bloemen waarvan de kelken een zacht, fosforescerend licht geven, bleekblauw en wit, als miniatuurmanen die in het gras zijn gelegd. Het gras zelf is kort en droog, een verrassing in dit drassige landschap, en het voelt uitnodigend op een manier die Yolanda niet kan verklaren maar waar ze geen weerstand aan biedt. Ze stapt het veldje op, laat zich op haar knieën zakken, en dan op haar zij, met haar hoofd op haar arm. De bloemen geuren naar vanille en muskus, en het licht dat ze geven is zacht genoeg om haar ogen te sluiten zonder dat het donker ongemakkelijk is. Binnen enkele tellen voelt ze haar lichaam zwaar worden, de spieren in haar benen ontspannen, en de geluiden van het bos — het suizen, het kraken, een ver vogelgeluidje — vervagen tot een deken van geluid die haar meesleept naar een toestand die geen slaap is maar er dichtbij komt.
Ze weet niet hoe lang ze daar ligt. Misschien minuten. Misschien een uur. Wat haar terughaalt is niet een geluid maar een geur — iets dat de vanille en muskus van de bloemen doorbreekt met een scherpere, meer dierlijke noot. Het ruikt als een open haard die lang heeft gebrand, as en hitte en iets eronder dat op zweet lijkt. Yolanda opent haar ogen.
Tegen de rand van het grasveld, halverwege een struik die bessen draagt die in het donker paars oplichten, staat een figuur. Het is klein — nauwelijks groter dan Yolanda zelf, en gezien haar lengte is dat opmerkelijk — met een gedrongen lichaam, brede schouders, korte benen en handen die groot zijn voor zijn postuur, met vingers als knoestige takken. Zijn gezicht is rond, bijna kinderlijk, met wangen die gloeien alsof ze van binnenuit worden verwarmd, en zijn ogen — groot, rond, met irissen die de kleur hebben van gesmolten koper — kijken naar haar met een open, bijna vriendelijke nieuwsgierigheid. Maar wat haar blik het langste vasthoudt, is zijn baard. Hij hangt tot halverwege zijn borst en de kleuren verschuiven naarmate het licht er anders op valt — rood bij de wortels, dan oranje, geel, groen, blauw, indigo, violet, en aan de punten weer rood, als een cirkel die zichzelf inkleurt. Zijn haar, boven op zijn hoofd, is kort en krullend, de kleur van gedroogde modder, en het ligt plat alsof iemand er net over heeft geaaid.
Yolanda gaat overeind zitten. De beweging is snel, te snel, en haar hoofd duizelt even. Ze steunt met een hand in het gras en voelt de bloemkelken onder haar palm platdrukken.
"Jij bent verdwaald," zegt de figuur. Zijn stem is laag en schor, alsof hij lang niet heeft gesproken, maar er zit warmte in, als de stem van een herbergier die een gast begroet. Het is geen vraag.
Yolanda knikt. Ze strijkt haar haar uit haar gezicht — het is in de war geraakt tijdens het liggen, en de krullen plakken aan haar wangen. "Ik ben prinses Yolanda," zegt ze, en de titel klinkt hier, in dit bos, tussen deze bomen en deze bloeiende nachtlichtjes, belachelijk formeel. "Ik liep vanaf het kasteel en het pad — het is weg. Ik kan niet terugvinden waar ik vandaan kwam."
De figuur komt dichterbij. Zijn voeten zijn bloot, breed, met tenen die op wortels lijken, en hij maakt nauwelijks geluid op het gras. "Ik ben Tara," zegt hij. "Regenboogtrol." Hij zegt het alsof het een ambacht is, alsof hij had kunnen zeggen: ik ben bakker, ik ben smid. "Dit is mijn stuk bos. Of eigenlijk —" hij gebaart met een knoestige hand naar de bomen rondom, "— dit is het bos van alle trollen, maar ik zit hier het vaakst. Bij de bloemen."
Yolanda kijkt naar de bloemen, dan naar hem. Zijn koperen ogen hebben zich niet van haar gezicht afgewend. Er is iets in de manier waarop hij kijkt — niet brutaal, niet dreigend, maar met een aandacht die verder gaat dan beleefdheid. Alsof hij iets aan haar opmerkt dat zij zelf niet doorheeft.
"Ik kan je helpen," zegt Tara. "De weg terug naar het kasteel ken ik. Maar er is iets wat je moet doen." Hij buigt zijn hoofd iets naar voren, en het korte, krullende haar wordt zichtbaar — het bolletje, plat en dicht begroeid, als een stuk vruchtbare aarde. "Je moet over mijn bolletje aaien."
Yolanda fronst. Het verzoek is vreemd, maar in dit bos, waar bloemen licht geven en bomen ademen, is vreemd de norm. Ze heeft geen alternatief. Ze steekt haar hand uit — haar vingers zijn lang, slank, met nagels die ze vanmorgen nog heeft gevijld en die nu randjes modder onder de uiteinden hebben — en legt haar palm op zijn hoofd. Zijn haar voelt warm aan, warmer dan het zou moeten, en zacht, als het dons van een jonge duif. Ze wrijft. Eén beweging, van voor naar achter, en ze voelt hoe zijn hoofd iets meegeeft, hoe zijn ogen half sluiten.
Dan gebeurt er iets.
Het begint als een trilling — niet in zijn hoofd, maar lager, ergens in zijn buik, een resonantie die door zijn lichaam loopt als een snaar die wordt aangeslagen. Zijn schouders rekken. Zijn handen, die langs zijn zij hangen, ballen zich tot vuisten en ontspannen weer. En tussen zijn benen, onder een lendendoek van gevlochten gras dat tot nu toe los en plat hing, verschuift iets. Het gras beweegt. Er groeit iets — het woord groeit is het juiste woord, want het is een proces dat seconden duurt, een stijging, een verdikking, een uitrekken dat zichtbaar is als het golven van de lendendoek. Het materiaal wordt opgeduwd, strak getrokken, en dan schuift het opzij, en wat tevoorschijn komt is een pik. Twintig centimeter lang, dik, met aderen die als rivieren over de schacht lopen, blauwpaars onder de huid die strak gespannen is, en de eikel — breed, rond, nat aan de punt waar er al iets uit lekt dat glinstert in het bloemenlicht.
Yolanda's hand blijft op zijn hoofd liggen. Ze is niet bang. Dat is het eerste wat ze opmerkt — het ontbreken van angst, als een gat in een doek waar ze een vlek verwachtte. In plaats daarvan is er iets anders, iets dat begint als nieuwsgierigheid — haar ogen volgen de aderen, de manier waarop de pik omhoog staat, de hoek, de dikte — en dat verdiept tot een fascinatie die haar keel droog maakt. Ze heeft pikken gezien. Op het kasteel, in de stallen, als stalknechten dachten dat niemand keek. Maar nooit zo. Nooit zo dichtbij, nooit zo expliciet aanwezig, en nooit in een context waar ze zélf degene is die het heeft laten gebeuren.
Haar hand glijdt van zijn bolletje. Ze steekt hem uit — niet naar de pik, nog niet, maar ernaartoe, haar vingers trillend op enkele centimeters afstand. Tara's koperen ogen volgen haar hand. Hij zegt niets. Zijn mond, die breed en zacht is, met lippen die voller zijn dan je bij zijn postuur zou verwachten, opent iets, en wat zichtbaar wordt is zijn tong. Die is lang. Niet menselijk lang — hij rekt uit, voorbij zijn tanden, voorbij zijn kin, een gespierde, natte, roze strook die beweegt als iets levends, als een aanhangsel dat zijn eigen wil heeft.
Yolanda's vingers raken de pik aan. Het eerste contact is het puntje van haar wijsvinger tegen de onderkant van de eikel, en de reactie is onmiddellijk — de pik schokt, er lekt meer vocht uit de opening, een druppel die aan haar vinger blijft hangen en die ze, zonder erbij na te denken, naar haar mond brengt. Het smaakt zoutig, dun, met iets eronder dat op nootmuskaat lijkt.
Ze pakt de pik vast. Haar vingers sluiten zich om de schacht en ze voelt de aderen onder haar palm kloppen, een hartslag die onafhankelijk is van Tara's eigen pols. De pik is heet — warmer dan zijn haar, warmer dan zijn huid — en de huid verschuift over de hardheid eronder als een handschoen over een staaf. Ze leunt naar voren. Tara's handen, die tot nu toe langs zijn zij hingen, komen omhoog en landen op haar schouders, niet dwingend maar sturend, en ze voelt zijn vingers in de stof van haar jurk knijpen als haar mond de eikel bereikt.
Ze likt. Eerst een vlakke streep met het breedste deel van haar tong over de top, en de smaak is intenser nu — zout, muskus, die nootmuskaatondertoon, en iets nieuws, iets dat bloemt en dat haar speekselklieren activeert alsof haar lichaam zich voorbereidt op iets waar haar hoofd nog niet over heeft nagedacht. Haar lippen sluiten zich om de eikel. Ze zuigt, zacht, en Tara's vingers in haar jurk verstijven. Ze hoort hem — een geluid dat diep uit zijn borst komt, geen menselijke zucht maar een resonantie, als steen die over steen schuurt.
Ze neemt meer. De schacht glijdt over haar tong, langs haar wangen, en ze voelt de aderen tegen haar gehemelte kloppen. Ze beweegt haar hoofd, op en neer, en vindt een ritme dat ze niet wist dat ze kende — alsof haar lichaam het ritme ergens heeft opgeslagen, in een herinnering die ze niet bewust kan ophalen. Haar vrije hand vindt de basis van de pik, omklemt hem, en ze werkt tegelijk — mond en hand, zuigend en sturend, en Tara's heupen beginnen mee te bewegen, kleine stoten die de pik dieper in haar mond duwen dan ze van plan was, en de reflex om te kokhalzen komt op maar wordt overschreven door iets dat sterker is — de drang om meer te nemen, om verder te gaan, om de geluiden die hij maakt te horen.
Zijn handen verschuiven. Ze verlaten haar schouders en glijden langs haar zij naar beneden, en ze voelt hoe hij de zoom van haar rok optilt. De koele boslucht raakt haar blote benen — ze draagt geen kousen, die zijn ze in de modder verloren — en zijn vingers, ruw en warm, vinden het koordje van haar slipje. Hij trekt het naar beneden, over haar dijen, over haar knieën, waar het blijft hangen, een strook wit linnen tussen haar knieën die haar benen iets samenknelt. Zijn handen gaan terug, over haar heupen, over de ronding van haar billen, en dan — zijn tong.
Hij is niet gaan liggen. Hij staat nog, maar zijn torso buigt als een boog, en zijn tong — die onnatuurlijk lange, gespierde tong — reikt over zijn eigen lichaam heen, langs zijn borst, langs zijn buik, en vindt haar. Het eerste contact is op de binnenkant van haar dij, waar de huid dun is en waar de hitte van haar lichaam het hoogst is. De tong is nat, warm, en hij beweegt met een precisie die op doelgerichtheid grenst. Hij vindt haar spleetje — de rand van haar buitenste schaamlippen, die gezwollen zijn, vochtig, en de aanraking trekt een geluid uit Yolanda dat ze niet plant — een korte, hoge uitademing, "ah" die door de pik in haar mond wordt gedempt.
Zijn tong splitst haar lippen. Dat is hoe het voelt — als een deur die wordt geopend, als een plooi die wordt uitgespreid, en de vochtigheid die eronder zit is meer dan ze had verwacht, een doorlopende druppel die op zijn tong landt en die hij wegvaagt met een beweging die haar hele onderlichaam laat schokken. Hij vindt haar klitje. Het is een gezwollen knopje dat onder de kap vandaan is gekomen, en de aanraking van zijn tong erop is als een vonk — niet pijnlijk, maar zo elektrisch dat haar benen zich spreiden zo ver het slipje toelaat, dat haar heupen naar voren duwen, dat haar mond stopt met bewegen en ze gewoon om zijn pik heen zucht, haar adem heet en vochtig tegen zijn lies.
Zijn vingers gaan over haar spleetje — de paddestoelvingers, breed en eeltig, glijden door de vochtigheid die hij met zijn tong heeft verspreid, en dan verplaatsen ze zich. Over het perineum, dat gevoelige stukje huid tussen haar kutje en haar kontje, en dan verder. Over de rand van haar kontgaatje, dat samentrekt onder de aanraking — een reflex, niet een weigering. Hij duwt. Eén vinger, het topje, en de weerstand is er maar klein, want zijn vingers zijn glad van haar eigen vocht en haar lichaam is zo ontspannen, zo overspoeld door de sensatie van zijn tong op haar klitje, dat de vinger naar binnen glijdt als een sleutel in een slot dat net geolied is. Yolanda kreunt. Het geluid is laag, vol, en het resoneert door haar borstkas. Hij beweegt de vinger — rond, in en uit — en dan voegt hij een tweede toe. De rek is meer, de volheid is meer, en haar kontgaatje brandt op een manier die niet pijnlijk is maar die haar wel herinnert aan het feit dat dit een plek is die nog nooit zoiets heeft ontvangen.
Ze kronkelt. Dat is het juiste woord — haar lichaam vindt bewegingen die niet horizontaal of verticaal zijn maar die cirkelen, die haar heupen draaien, die haar rug hol maken, en haar mond hervindt het ritme op zijn pik terwijl haar onderlichaam zich overgeeft aan de dubbele sensatie van tong en vingers. Ze is nat. Niet vochtig — nat. Er loopt vocht langs de binnenkant van haar dijen, en het gras onder haar knieën is donker geworden waar het opvalt.
Tara's pik staat volledig stijf in haar mond — de aderen kloppen, de eikel is opgezwollen, en ze voelt hoe zijn heupen niet meer mee bewegen maar verstrammen, en dan trekt hij zich terug. De pik glijdt uit haar mond met een geluid dat nat en expliciet is — een zuigend, smakkend geluid dat in de stilte van het bos bijna luid is. Yolanda's mond blijft open, haar lippen nat, haar tong uitgestoken, en ze kijkt naar hem terwijl hij een pas achteruit doet.
Hij wijst. Naar haar onderlichaam. Naar haar kutje dat druipend, gezwollen, open staat, en naar haar kontgaatje dat nog nasist van zijn vingers.
Yolanda staat op. Haar benen trillen. Ze reikt naar de sluiting van haar jurk — de lintjes bij haar hals, de knopen langs haar rug — en haar vingers, die glibberig zijn van vocht en speeksel, vinden de koordjes en trekken ze los. De jurk valt. Het is geen theatrale beweging — de stof is zwaar van het vocht en hij zakt als een gordijn dat wordt losgelaten, en wat overblijft is Yolanda, naakt op een slipje na dat om een van haar enkels hangt, verfrommeld en doorweekt. Haar lichaam is bleek in het bloemenlicht — de borsten vol, met roze tepels die stijf zijn en die omhoog wijzen, de taille smal, de heupen breed, en tussen haar benen de blonde pluis van haar schaamhaar dat donker is van het vocht.
Ze gaat liggen. Op haar rug in het gras, de bloemen rondom haar hoofd als een krans van licht, en ze trekt haar knieën op en spreidt ze. Haar handen gaan naar beneden en haar vingers — slank, nat — openen haar kutlippen, spreiden ze uit als de bladen van een bloem, en wat tevoorschijn komt is roze, glinsterend, de opening zichtbaar en uitnodigend.
Tara staat boven haar. Zijn pik, twintig centimeter en dik en geaderd, wijst naar haar als een kompasnaald die het noorden heeft gevonden. Maar hij schudt zijn hoofd. Langzaam, bijna spijtig. En hij buigt zich naar haar toe, en zijn mond — die brede, zachte mond met die onnatuurlijke tong — komt bij haar oor, en hij fluistert: "Ik ben een regenboogtrol. En ik neuk alleen kontgaatjes."
Yolanda's ogen gaan wijd. Ze kijkt naar zijn pik, dan naar haar eigen lichaam, dan weer naar zijn pik. De hitte die door haar heen gaat is als een golf — het begint ergens in haar buik en spoelt omhoog door haar borst, naar haar wangen, en naar beneden, naar haar kontgaatje dat nog open en dicht gaat van zijn vingers, nog open staat, en nog vochtig is. Ze is zo geil — het woord is niet elegant maar het is het juiste woord, want wat ze voelt is niet verlangen, niet begeerte, maar iets ruwers, iets dat haar lichaam stuurt zonder haar hoofd te raadplegen — dat ze niet aarzelt.
Ze draait zich om. Op haar knieën, haar billen naar hem toe, haar bovenlichaam op haar ellebogen in het gras, en ze reikt achter zich en trekt haar billen uit elkaar met haar handen. Haar kontgaatje — klein, roze, nog iets losser dan voorheen — is zichtbaar, en ze kijkt over haar schouder naar hem en zegt, en haar stem is hees en laag en ze herkent haar eigen stem niet: "Kom. Neuk mijn anus met die grote dikke pik van je."
Tara plaatst de eikel tegen haar kontgaatje. Het contact is heet — zijn pik tegen haar opening, de breedte van de eikel die groter is dan de twee vingers die haar hier hebben voorbereid — en hij duwt. Niet hard, maar gestaag, en Yolanda voelt hoe haar opening zich uitrekt, hoe de eikel naar binnen gaat, centimeter voor centimeter, en de sensatie is — ze heeft er geen ander woord voor. Het is volheid, maar niet de volheid van haar kutje. Het is dieper, intenser, en het brandt op een manier die grenst aan pijn maar die niet over de grens gaat, die precies op de grens blijft staan en daar een sensatie opbouwt die haar laat trillen, die haar adem laat stokken, die haar vingers in het gras laat klauwen.
"Ahhh," kreunt Yolanda, en het geluid is lang en laag en het gaat door het bos als een roep die de bomen bereikt. "Je pik is zo groot... zo dik... mijn kontje wordt opgerekt door je pik... je bent zo sterk... ah..." De woorden komen zonder dat ze ze plant — ze borrelen op vanuit een plek die niet haar verstand is, en ze vallen uit haar mond als vruchten van een boom die wordt geschud.
Hij duwt verder. De schacht glijdt naar binnen, de aderen glijden langs de strakke ring van haar spier, en Yolanda's kontgaatje sluit zich om de pik alsof het hem vastgrijpt, alsof het hem niet meer wil laten gaan. Tara's heupen raken haar billen — hij is helemaal binnen, twintig centimeter in haar kontje, en hij blijft even stil, en Yolanda voelt zijn pik kloppen in haar, voelt elke hartslag als een dreun die door haar hele onderlichaam gaat.
Dan begint hij te neuken. Het ritme is langzaam eerst — uit en in, uit en in, en bij elke uitgaande beweging voelt ze de eikel aan haar ring trekken, en bij elke inkomende beweging voelt ze de volheid terugkomen, dieper, alsof haar lichaam zich aanpast, alsof ze meer kan nemen dan ze dacht. Het geluid dat het maakt — het natte, zuigende, klokkende geluid van een pik die een kontje neukt — is obsceen en luid in de bosstilte, en Yolanda's eigen geluiden eroverheen — de korte "ah, ah, ah" bij elke stoot — vormen een duo dat de vogels in de bomen stil maakt.
Hij neukt sneller. Zijn heupen slaan tegen haar billen, en het geluid van huid op huid — "klap, klap, klap" — voegt zich bij het natte geluid van de penetratie. Yolanda's lichaam beweegt mee, haar heupen duwen terug, en haar borsten schommelen met elke stoot, de tepels slepend over het gras. Ze is dichtbij — ze voelt het opbouwen, de spanning in haar buik, de hitte die zich concentreert — en dan hoort ze iets.
Voetstappen. Niet één paar — twee. En stemmen, laag en rommelend, de taal van het bos.
Ze kijkt op, en door de waas van geilte en zweet ziet ze twee figuren die uit de bomenschaduw stappen. De ene is donker — pikzwart van huid, met blonde krullen die als een kroon op zijn hoofd liggen, en een gezicht dat breed en open is, met ogen als gesmolten goud. Hij is groter dan Tara, breder, en zijn lendendoek is van leer. De andere is lichter — blank, met lang lila haar dat tot zijn middel valt, en ze is onmiskenbaar vrouwelijk, met borsten die groot en rond zijn, met donkerroze tepels die zichtbaar zijn door de dunne stof van haar gewaad, en heupen die breed en vruchtbaar zijn. Ze zijn allebei trollen — dat is zichtbaar aan de gedrongen postuur, de brede handen, de grote voeten — en ze kijken naar Yolanda, die op haar knieën ligt met Tara's pik diep in haar kontje, en ze grijpen niet in maar kijken hoe Tara haar kontje neukt.
Jordan — de zwarte trol — grijnst. Zijn tanden zijn wit tegen zijn donkere huid, en zijn ogen zijn op Yolanda's borsten gericht, die schommelen bij elke stoot. Jasmine — de vrouwelijke trol — likt haar lippen. Haar tong is niet zo lang als die van Tara, maar hij is breed en nat, en haar ogen zijn op Yolanda's kutje gericht, dat druipend en open onder de penetratie ligt.
Tara neemt geen notitie van hen. Hij neukt door, sneller nu, zijn heupen slaan harder, en Yolanda voelt hoe de spanning in haar buik breekt — het orgasme dat door haar heen gaat als een scheur in een dam, en ze gilt, een hoog, scherp geluid dat door het bos snijdt: "Ah! Ah! Ik kom — mijn kontje — je pik — ah! Ahhh!" Haar lichaam schokt, haar kontgaatje trekt samen om Tara's pik, en ze voelt hoe haar vocht uit haar kutje spuit, een golf die over de binnenkant van haar dijen loopt en op het gras druppelt.
Tara komt. Zijn heupen verstrammen, hij duwt diep — zo diep als hij kan — en Yolanda voelt zijn pik kloppen, voelt de warmte die in haar kontje spuit, golf na golf, heet en dik, en het vult haar op en het loopt over wanneer hij zich terugtrekt, de pik glibberig van zijn eigen sperma, en haar kontgaatje blijft open — niet wijd, maar niet gesloten, een roze opening die sperma lekt dat langs haar kutje druipt en op het gras valt.
Tara gaat in het gras liggen. Op zijn rug, zijn pik nog half stijf, de aderen nog zichtbaar, en hij kijkt naar de andere twee trollen met een blik die zegt: ze is klaar voor jullie.
Jasmine komt het eerst. Ze knielt naast Yolanda, die nog op haar handen en knieën ligt, nasiderend van het orgasme, en haar handen — smaller dan die van Tara, maar met dezelfde knoestige vingers — gaan naar Yolanda's heupen. Haar gezicht daalt af, en haar lange lila haar valt als een gordijn over Yolanda's billen, en haar mond vindt Yolanda's kutje.
De aanraking is anders dan Tara's tong. Jasmines mond is zachter, haar lippen voller, en ze zuigt op Yolanda's kutlippen alsof ze een vrucht proeft — eerst voorzichtig, dan met meer zuigkracht, en haar tong — breed, nat, flexibel — glijdt tussen de lippen door en vindt de opening die druipend en open is. Yolanda kreunt. Het geluid is laag en schor, en haar heupen duwen vooruit, haar kutje tegen Jasmines mond. Jasmine's tong gaat naar binnen — diep, zoekend — en ze neemt het vocht dat daar is, het opslobberend, en haar neus drukt tegen Yolanda's klitje, en de vibratie van haar ademhaling is genoeg om Yolanda's benen te laten trillen.
Yolanda's handen gaan naar Jasmines hoofd. Het is een reflex — ze grijpt het lila haar, trekt het niet maar houdt het vast, en haar vingers glijden over Jasmines schedel, over het bolletje — het platte, krullende haar dat daar groeit — en ze wrijft. Eén beweging, twee, en ze voelt het.
Jasmine verstijft. Haar mond stopt even met bewegen, en dan komt er een geluid uit haar — een rommelende zucht die door Yolanda's kutje gaat — en tussen haar benen verschuift iets. Onder haar gewaad, dat omhoog schuift door de beweging, groeit het. Twintig centimeter, blank, dik en geaderd, en de eikel is breed en nat en druipt. Yolanda ziet het over haar schouder — de transseksuele trol, met haar grote borsten en haar lange lila haar en haar twintig centimeter pik die recht omhoog staat, en de aanblik stuurt een nieuwe golf van hitte door haar heen.
Jordan is er ook. Hij staat rechts van haar, zijn donkere huid glinsterend in het bloemenlicht, en hij kijkt naar Yolanda met die goudkleurige ogen. Yolanda steekt haar hand uit. Haar vingers raken zijn hoofd — het krullende blonde haar, warm en zacht — en ze wrijft over zijn bolletje. De reactie is sneller dan bij Tara of Jasmine. Zijn lendendoek scheurt bijna wanneer zijn pik groeit — pikzwart, twintig centimeter, de eikel donker en glinsterend, de aderen als zwarte rivieren onder de donkere huid.
Jordan pakt zijn pik in zijn hand — zijn vuist is breed en de pik is bijna onzichtbaar tegen zijn donkere vingers — en hij plaatst de eikel tegen Yolanda's kutje. Het contact is elektrisch. Haar kutlippen, gezwollen en open, sluiten zich om de donkere eikel als een mond die een kus geeft, en hij glijdt naar binnen. Moeiteloos — ze is zo nat, zo open, zo klaar — en de volheid is onmiddellijk en overweldigend. Twintig centimeter pikzwarte pik in haar kutje, en de dikte rekt haar op, en de aderen ribbelen langs haar wanden.
"Ahhh," kreunt Yolanda, en haar stem breekt. "Je pik is zo dik... zo hard... mijn kutje wordt geopend door je pik... je bent zo groot... ah..." Ze kan de woorden niet tegenhouden — ze stromen uit haar als water uit een bron, en elke stoot van Jordan drijft ze eruit.
Jasmine positioneert zich achter Yolanda. Haar pik — blank, twintig centimeter, druipend van voorvocht — plaatst ze tegen Yolanda's kontgaatje, dat nog open is, dat nog lekt van Tara's sperma. De eikel glijdt naar binnen, en Yolanda's adem stokt — de dubbele volheid, de pik in haar kutje en de pik in haar kontje, de druk van beide pikken die tegen elkaar aan drukken door de dunne wand tussen haar gaten, en de sensatie is zo intens dat haar ogen draaien, dat haar mond openvalt, dat haar hele lichaam trilt.
"Ah! Ah! Twee pikken — ik word — mijn kutje en mijn kontje — ah! Ahhh!" Yolanda's stem is hoog en scherp en het bos echoot het geluid terug.
Jordan en Jasmine vinden een ritme. Het is niet synchroon — Jordan stoot terwijl Jasmine terugtrekt, Jasmine stoot terwijl Jordan terugtrekt — en de beweging is een golf die door Yolanda's lichaam gaat, die haar heen en weer beweegt tussen hen, die haar borsten laat schommelen, die haar haar in haar gezicht slaat. De geluiden — het natte geklok van twee pikken in twee gaten, het klappen van huid op huid, de kreten van Yolanda, het gegrom van Jordan, de zuchten van Jasmine — vormen een symfonie van ruwe, dierlijke seks die het bos vult.
In het gras ligt Tara. Zijn hand om zijn pik, die weer volledig stijf is, en hij trekt — langzaam, kijkend naar het tafereel, naar de prinses die dubbel gepenetreerd wordt door zijn soortgenoten, en zijn aderen kloppen onder zijn vingers.
Yolanda ziet hem. Door de waas van geilte, door de tranen van genot die in haar ogen staan, ziet ze Tara liggen met zijn stijve pik, en ze steekt haar hand uit. "Kom," zegt ze, en haar stem is schor en gebroken. "Geef me je pik."
Tara staat op. Hij loopt naar haar, zijn pik voor zich uit, en Yolanda opent haar mond. Hij plaatst de eikel op haar tong en ze sluit haar lippen eromheen, en nu — nu is ze vol. Drie gaten, drie pikken. Haar kutje gevuld door Jordan's pikzwarte twintig centimeter, haar kontje gevuld door Jasmine's blanke twintig centimeter, haar mond gevuld door Tara's geaderde twintig centimeter. Drievoudige penetratie. Overweldigend. Haar lichaam is een instrument dat door drie handen wordt bespeeld, en de sensaties lopen door elkaar heen — de volheid in haar kontje die de volheid in haar kutje versterkt, de pik in haar mond die haar geluiden dempt maar die ook haar keel vult, en de bewegingen van alle drie de trollen die haar lichaam heen en weer bewegen als een pop.
Ze komt. Haar orgasme bouwt zich op als een aardbeving — het begint in haar buik, verspreidt zich naar haar dijen, naar haar tenen, naar haar vingertoppen, en de climax is een scheur die door haar heen gaat. Haar kut trekt samen om Jordan's pik, haar kontje trekt samen om Jasmine's pik, en haar mond zuigt harder op Tara's pik, en de geluiden die ze maakt — "Mmm! Mmm! Ah! Ah!" — zijn gedempt maar luid genoeg om de trollen harder te laten stoten. Ze komt klaar, en het vocht stroomt uit haar kutje, langs Jordan's pik, druipt op het gras.
De trollen neuken door. Ze stoppen niet — ze geven haar geen tijd om te herstellen, en het tweede orgasme bouwt zich op terwijl het eerste nog nadreunt, en Yolanda's lichaam schokt tussen hen, en ze gilt om Tara's pik heen, en de tranen lopen over haar wangen — niet van pijn, maar van de overweldigende intensiteit van genot dat haar verstand overschrijdt.
"Ah... ah! Ik — ik kan niet — ah! Ah! Ik ga weer — ah! Ah! Ahhh!" Het tweede orgasme is feller dan het eerste, en haar hele lichaam trilt, en haar kut spuit vocht dat Jordan's pik en buik en dijen raakt, en hij gromt — een laag, dierlijk geluid — en hij stoot diep, een laatste stoot, en hij komt. Zijn pik klopt in haar kutje, en het sperma — heet, dik, in golven — vult haar op, vult elke centimeter van haar kut, en het loopt over wanneer hij blijft stoten, druipt langs haar dijen, verzamelt zich in het gras.
Jasmine komt daarna. Haar bewegingen worden onregelmatig, haar ademhaling wordt zwaar, en haar pik zwelt op in Yolanda's kontje — de extra dikheid rekt Yolanda verder op — en dan spuit ze. Heet sperma in Yolanda's kontje, dat al vol zit van Tara, en de dubbele lading vult haar op tot het overstroomt, tot het sperma langs Jasmine's pik en Yolanda's billen druipt en op het gras valt, wit en dik.
Tara komt als laatste. In haar mond. Zijn pik klopt op haar tong, en het sperma — warm, zout, dik — spuit in haar keel, en Yolanda slikt, en slikt, en het is te veel, het loopt uit haar mondhoeken, langs haar kin, druipt op haar borsten. Tara trekt zich terug. Zijn pik, nog spuitend, verlaat haar mond, en hij richt hem lager — tussen haar borsten. Hij duwt de pik tussen haar volle borsten, en Yolanda drukt ze samen, en hij beweegt, en hij komt — opnieuw, en opnieuw, en hij spuit over haar borsten die bedekt worden met een laag witte sperma, die over haar tepels loopt, die glinsterend en wit op haar huid liggen.
Dan is het stil. Op het geluid van zware ademhaling na — vier lichamen die hijgen in het bloemenlicht, het gras nat en vertrapt, de lucht zwaar van de geur van seks en sperma en zweet.
Yolanda ligt in het gras. Op haar rug, naakt, haar borsten ondergespoten met sperma, haar kutje vol en druipend, haar kontje lekkend, haar mond nat. Drie trollen met twintig centimeter pikken die druipen van hun sperma staan en liggen om haar heen, en de nacht is volledig gevallen, en de bloemen geven meer licht dan ooit.
Jasmine gaat naast Yolanda zitten. Haar hand — zacht, de vingers breder dan menselijk maar zorgvuldig — streelt Yolanda's buik. Haar lila haar valt over Yolanda's schouder. "Je moet met ons mee," zegt ze. Haar stem is zacht, melodieus, als een lied dat in een andere taal wordt gezongen. "Naar het Trollenhuis. Je zal er aan niets ontbreken." Haar ogen — groot, rond, de kleur van amethist — kijken in Yolanda's ogen. "Er wonen daar meer trollen. Veel meer." En ze glimlacht, en haar lippen zijn vol en haar tanden zijn wit, en ze zegt, en haar stem is uitdagend en warm: "Hoe meer trollen, hoe meer feest."
Yolanda kijkt naar haar. Naar Jordan, die zijn pik afveegt aan het gras en zijn blonde krullen schudt. Naar Tara, die in het gras ligt, zijn regenboogbaard glinsterend in het licht, zijn ogen half gesloten. Naar haarzelf — naakt, druipend, voldaan op een manier die ze niet voor mogelijk hield.
Ze staat op. Haar benen trillen. Ze raapt haar jurk op — de stof zwaar en vochtig en verfrommeld — en houdt hem in haar handen, tegen haar borst, maar ze trekt hem niet aan. Ze loopt naakt, haar blote voeten op het mos en het gras, haar lichaam glinsterend van sperma en zweet en vocht, en de drie trollen sluiten zich om haar heen — Tara links, Jordan rechts, Jasmine achter haar, een hand op haar heup — en ze lopen. Dieper het bos in, waar de bomen dichter worden en de bloemen feller gloeien, naar een plek die het Trollenhuis heet, en Yolanda loopt met hen mee, en ze kijkt niet om. Ze kijkt vooruit en zoekt het Trollenhuis.
LifestyleB (45)
NoSissy (31)
PamelaDP (39)
Lelye (63)