79.341 Gratis Sexverhalen
A+ - a-

Mini - 435

Door: Keith

Datum: 18-11-2026 | Cijfer: 9.6 | Gelezen: 717
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 52 minuten | Lezers Online: 11

Vervolg op: Mini - 434

Al kletsend liep het hele gezelschap de ‘danszaal’ binnen. Greet en Anita echter niet; ik zag ze snel door een zijdeur glippen. Wat… Nou ja, wie weet wilden de dames zich ook verkleden, net als Joline en Wilma destijds. Alle stoelen en tafels aan de kant, de ruime bar waar eerst koffie en taart werd geserveerd bevatte nu drankjes en zoutjes. Muziek van Strauss vulde de ruimte zachtjes: Wieder Blut. Achter de muziekinstallatie: het meisje wat had gevraagd of ze Mocca mocht aaien.
Die pakte de microfoon en draaide de muziek langzaam weg. “Geacht bruidspaar, beste gasten: ik ben Daniëlle van Aken. Normaal werk ik hier in de bediening of sta ik in de afwaskeuken, maar aangezien ik de enige ben binnen ‘Het Stookhuis’ die kijk heeft op klassieke muziek, ben ik vandaag achter de installatie te vinden. En vanavond wordt een klassieke dansavond! Oké met af en toe wat andere werken er tussendoor, maar dat hoort u vanzelf… We moeten even wachten op het bruidspaar; die moeten zich even gereedmaken om de dans te openen. Geniet ondertussen van een van de meest bekende werken van Strauss Junior: Wiener Blut.” Tja, dat duurde natuurlijk niet zolang: na Wiener Blut volgde ‘Die Fledermaus ouverture’ en halverwege dat stuk kwam het bruidspaar weer binnen.
Beiden in een wijde, lichtroze rok, witte blouse en op hoge hakken. Het was de eerste keer dat ik Greet zo gekleed zag en verhip: het stond haar goed! Her en der klonken wat fluitjes en één van de vrouwelijke leden van de Fanfare riep: “Greet, als je tijdens de repetities dit wat vaker had aangedaan…” Anita draaide zich naar de spreekster om en zei lachend: “Té laat!” Daniëlle pakte de microfoon weer. “Het bruidspaar wil de dans openen met wat ‘Geschichte aus dem Wienerwalt’. Dames… De vloer is voor u!” Joline boog zich naar me toe. “Nou… ik ben benieuwd, Kees. We gaan zien of de dames nog dansles nodig hebben!”

De muziek zwol aan en Anita legde één arm op Greet d’r schouder en de andere arm op een heup. Langzaam begonnen ze te dansen en verhip… Die twee dansten best goed! Ik boog me naar Joline toe. “De opperwachtmeester heeft wat meer talenten dan alleen bugel, orgel en directie, Jolien.” Die gniffelde. “Je bedoelt: ‘wat meer azen in haar decolleté’, Kees? Heeft ze dan ook meer plaats voor dan ik, schatje…” Ik porde zachtjes in haar zij. “Rare troela. Als ik zoiets zeg, krijg ik meteen een dreun. En nu…” “Zelfkennis is het begin van de ware wijsheid, zei Confusius toch ooit eens? De man had gelijk. En nu de bruiden bewonderen. Vanavond mag dat.” Ik grinnikte. Halverwege de dans liet het bruidspaar elkaar los en nodigden ze hun vaders uit om te dansen. Bert Zwart met Anita, Gerrit Zondervan met Greet. Om even later te wisselen. Bij Bert was te zien dat hij nog niet zoveel ervaring had; hij moest echt ‘geleid’ worden. Nou ja, hij kwam dan ook uit een familie met orgeltraditie, niet met danstraditie… Gerrit had er minder moeite mee.
En toen de laatste tonen van het ‘Wienerwalt’ waren weggestorven, klonk door de geluidsinstallatie de stem van Daniëlle. :”Dames, heren… De vloer is open voor iedereen. Als u zin heeft om te dansen: ga vooral uw gang! En zo niet: dan niet, ook prima. Als u maar plezier heeft!” De intro van de volgende wals klonk al: ‘Frühlingstimmen’. Lekker pittig! Ik stond op en gaf Joline de bekende handkus-met-uitnodigend-gebaar. Breed lachend stond ze op en draaide in mijn armen. Tijdens het rustige intro fluisterde ze: “Pas je een beetje op, schat? Je hebt nu allerlei dingen aan je uniform waar je mee kunt prikken.” “Niet alleen aan m’n uniform, schat… Ook er in.” Ze bleef plotseling staan. “Idioot!”
Het knálde er uit en naast me hoorde ik Angelique giebelen: “Ben je daar nú pas achter, Jolien? Jammer meid, je bent ruim een half jaar te laat…” Ik knipoogde. “Ben ik wel blij mee, Angelique.” Joline zuchtte. “Dansen jij. En denk eraan: niet goed is opnieuw. En opnieuw. En opnieuw…” “Hé, ik heet geen Marion, hoor…” Ze knipoogde en we dansten de zaal door, die langzamerhand wat voller begon te worden. Een aantal van de gasten konden duidelijk goed dansen, anderen waagden zich nauwelijks op de vloer, maar hadden wel plezier.
Bij de vierde wals werd ik op m’n schouder getikt… Door Greet! “Wil deze majoor mij het genoegen doen om met me te dansen? Tenminste… Joline?” “Tuurlijk Greet. Probeer zo’n lompe Infanterist maar eens wat finesses bij te brengen.” Ik danste met Greet ongeveer net als met Claar en Mel. Ze had niet routine die Joline al lang had, maar danste lekker ontspannen. Voor mij ook prettig. “Geniet je een beetje, Greet?” Ze knikte hevig. “Eén groot genieten vandaag, Kees. En voor Anita net zo. Tijdens de diverse toespraakjes knepen we in elkaars arm en fluisterden we een paar keer tegen elkaar: ‘Is dit écht?’ En ja, dat is het. Heerlijk, Kees. Zoveel lieve mensen om ons heen… Dat hadden we tien jaar geleden nooit gedacht.” “Dat hebben jullie ruimschoots verdiend, schat. Door te zijn wie je bent. Twee bijzondere mensen die elk in hun eigen beroep te gave hebben om mensen aan zich te binden. Anita net zo goed als jij.” Ze keek ondeugend. “Nee Kees. Anita is van het VERbinden.” Ik zuchtte. “Heb je weer bijdehandjes gegeten, opper?” Ze knipoogde. “Deels van jou geleerd. Met je smerige woordspelletjes. En nu ga ik je overleveren aan Zuster Zwart-Zondervan. Dat hadden we afgesproken. Mee jij.” Even later danste ik met Anita.
“Hé zuster… Niet teveel draaien, anders klotst de vloeistof in mijn halfcirkelvormige kanalen alle kanten uit en ga ik gestrekt. En in plaats van sierlijk te dansen sta jij dan eerste hulp te verlenen. In je roze rok, die dan wellicht plaatselijk rood kleurt door het bloed van ene Jonkman.” Ze giebelde. “Boejuh, Kees. Dan kan ik ten minste zeggen tegen de eerste de beste lesbo-onvriendelijke hork dat ik een majoor van Landmacht tegen de vlakte heb gewerkt. Eens kijken of meneer dan nog zo’n grote bek heeft tegen zuster Zwart-Zondervan…” “Jaja…”zei ik met een sceptische ondertoon in mijn stem. “En als je betrokkene dan vertelt HOE je die Landmachtmajoor ‘tegen de vlakte hebt gewerkt’, wil elke kerel die dat verhaal hoort plotseling met je dansen. En Greet zielig langs de kant staan kijken, zeker?”
Ze grinnikte. “Ik wil vanavond in ieder geval met alle mensen van onze vriendengroep dansen, Kees.” Ik knikte. “Goed plan, mooie bruid.” Even later bracht ik haar naar Greet. “En wat wil het bruidspaar drinken? Jullie zullen wel dorst hebben. Ik in ieder geval wél.” “Twee Icetea, Kees. Geen alcohol.” Greet giebelde. “Hebben we afgesproken. Wij willen onze bruidsnacht bij vol bewustzijn meemaken.” Ik knikte. “Snap ik. Twee Icetea coming up, dames.” Ik liep naar de bar en haalde drie drankjes op. “Alsjeblieft. Geniet ervan, meiden.” Anita’s ene hand ging met gespreide vingers omhoog, de wijsvinger van de andere hand omlaag. “Vijf keer, Kees.” Ik schudde mijn hoofd. “Niet in DT, Anita. En dat meen ik. Je telt mijn opdrukzonden maar op, dan doe ik ze wel een keertje als ik niet in uniform loop.”
Greet humde. “Watje… Ga jij maar uithuilen bij Joline. Wij genieten even van onze drankjes.” Ik liep naar Joline, die met een wijntje met Claar en Mel zat te kletsen. “Hé dames… Ik het geoorloofd dat…” Claar trok een stoel bij. “Knappe hoofdofficieren zijn hier altijd welkom, majoor.” Haar stem klonk spottend. “Krengetje… Dames, even overleggen graag. Greet en Anita dansen best wel goed. Wat denken jullie: zullen we ze ‘en publique’ uitnodigen voor Carlos en Juanita?” Het was even stil, toen knikten ze alle drie. “Ja. Doe maar.” En Joline vulde aan: “Mét de mededeling dat hun contributie tot de zomervakantie betaald is. En dat doen wij, Kees. Wij zijn minder geld kwijt geweest aan dat orgeltje dan de rest aan die extra cruise-week. En met de mededeling dat, als hun agenda het niet toelaat, door Anita’s diensten of als Greet weer ergens moet opdraven voor de Fanfare of een concert, ze dispensatie krijgen. Oké?” Ik knikte. “Dan gaan we hen dat na de volgende dans meedelen schat. En Claar of Mel: een van jullie mag het doen; Jolien en ik hebben al staan leuteren en zij zien het verschil tussen jullie toch niet als jullie er een lesbo-onvriendelijke grap tussendoor gooien.” “Dat doen we vanavond niet, Kees. Die twee zijn ons veel te lief.” Mel keek serieus en Joline knikte. “Goed zo, Mel.”

De volgende dans was al begonnen en de dansvloer was redelijk bezet. Mel en Claar liepen naar de geluidsinstallatie en kletsten even met… hoe heette dat meisje ook alweer? Oh ja: Daniëlle. En die wilde nog even kennismaken met Mocca… Moest ik ook nog regelen. Even later klonk het slotakkoord van de Ouverture van Die Fledermaus. “Dames en Heren… Mag ik even de aandacht?” Mel glimlachte liefjes. “Help! Ik zie dubbel!” klonk het vanaf een tafeltje waar alleen maar leden van de Fanfare zaten. “Die grap is nogal oud, heren…” zei Mel droog. “Maar ik zal ons even voorstellen: voor degenen die ons nog niet kennen: wij zijn Melissa en Clara Jonkman. Zussen van Kees, die mooie bugelist van vanmiddag. Én lid van de grote vriendengroep waar Greet en Anita het daarstraks over hadden. Maar dat terzijde. Anita en Greet: we hebben jullie net zien dansen. En dat zag er best geroutineerd uit. Complimenten!
Maar… Voelen jullie ervoor om jullie danskunsten een boost te geven? Zoals jullie weten dansen wij als vriendengroep bijna elke vrijdagavond bij Juanita en Carlos. Nou ja, behalve onze ouders en de ouders van Joline dan, maar da’s logisch: die wonen niet echt om de hoek. Wij nodigen jullie uit om, als de diensten van Anita en de plichten van Greet het toelaten vrijdagavond om acht uur de dansschool van Carlos en Juanita op te leuken met jullie aanwezigheid…”
Claar pikte de microfoon van haar af. “Tenslotte zijn jullie lid van onze vriendengroep… En om jullie over te halen: als jullie hiermee instemmen wordt het lesgeld tot de zomervakantie voor jullie betaald. Ook wij kennen de afkorting C, C & C nogal goed, zeg maar.” Er klonk een grinnik door de zaal. Anita keek Greet aan: Beiden knikten! En Anita liep naar de zussen toe en nam de microfoon over. “Lieve meiden… Dat zouden we hartstikke leuk vinden! En inderdaad, we zullen beiden nog wel eens verstek moeten laten gaan vanwege een dienst in het ziekenhuis of een concert hier of daar, maar… Samen met jullie dansen? Weet je wat? We gaan het vanavond eens uitproberen. Vanavond dansen Greet of ik met alle leden van onze vriendengroep. We delen jullie wel op.”
Fred stond op en baste: “Niks ervan dames! Jullie gaan mij niét opdelen. Daarvoor ben ik iets teveel aan mijn 110 kilo spieren gehecht! En Wilma hier vindt er ook het nodige van, denk ik!” Anita zuchtte. “Jij hebt ook het IQ van een poffertje hé? Ter geruststelling: de kok heeft zojuist zijn messen schoon uit de afwasmachine gehaald. Ik bedoelde: Greet danst met de helft van de vriendengroep, ik met de andere helft.” Ze giebelde. “Anders zijn we om half drie nog niet klaar…” En meteen liet ze er ondeugend op volgen: “Met dansen, bedoel ik! Ik zag de stoute gedachten zich al vormen…” “Je kent ons ondertussen al aardig, Anita! Complimenten!” Angelique stak een duim op. “Het valt me mee dat je het niet over half vijf hebt, Anita…” Wilma keek ondeugend, maar Anita liet zich niet uit het veld slaan. “Nee, da’s meer jouw specialiteit, Wilma…” Die kreeg een rooie kop en Fred moest hoesten. Uit de vriendengroep klonk een lachbui.
“Sorry dames en heren… Geintje voor insiders. Ehh… Daniëlle: mogen we de volgende dans? Dan zoeken mijn meisje en ik wel een willig slachtoffer uit om mee te dansen…” Daniëlle lachte en stak een duim op. Even later klonk de ‘Tritsch-Tratsch-Polka’. Greet had Fred ten dans gevraagd, Anita Wilma. En halverwege wisselden ze van partner: Greet tikte Angelique op haar schouder en Anita Henry. Ik keek op mijn horloge: Kwart over negen. Tijd genoeg; op deze manier zou het bruidspaar, zelfs met wat rust tussendoor, genoeg gelegenheid hebben om met de hele vriendengroep, maar ook met anderen, te dansen. En dat bleek, want Greet en Anita stonden ruim een uur lang bijna onafgebroken op de dansvloer! En niet alleen met onze vrienden, maar ook met leden van de Fanfare of anderen. Ik zag zelfs Ton Koopman samen met Greet op de dansvloer, tijdens een hele rustige, bijna slome wals van Strauss Senior.

Toen ik hem even daarna aanschoot lachte hij. “Veertien jaar geleden nooit gedacht dat deze ouwe vent nog eens met Greetje zou dansen! Misschien moet ik ook maar eens naar die dansschool van jullie komen.” “Dan hoop ik dat je spieren een beetje soepel zijn, Ton. Voor de pauze is het meestal Zuid-Amerikaans wat de klok slaat. Tango’s, Chacha, Rumba, Bolero, Salsa… you name it.” Hij trok een gezicht. “Dat ga ik maar niet meer doen, denk ik. Ik heb m’n ouwe botten te lief.” “Nou, als ik jouw voeten op Youtube over de pedalen zie dansen… Je bent nog lenig genoeg, Ton!” Hij schudde zijn hoofd. “Op die manier wel, Kees. Maar dat wil ik graag zo houden. Ik heb geen trek in een gebroken enkel vanwege een misstap tijdens een Bolero en daarna zes weken ziekenhuis en de daaropvolgende revalidatie. Zo’n slome wals met Greetje dat kan nog nét. Meer gaat het niet worden!" Hij nam een laatste slok uit een glas fris. “En nu ga ik richting huis. Ik wil voordat al het geweld losbarst thuis zijn. Nog drie kwartier rijden en dan van achter mijn ramen vuurwerk bekijken. Gelukkig woon ik zes hoog.” Ik gaf hem een hand, daarna kreeg Joline een charmante handkus. “Fijn jullie weer gesproken te hebben, Joline en Kees.” “Eensgelijks, Ton.”
“Oh… en die jonge organiste… Heel zuinig op zijn!” “Brecht? Zeker weten. Die gaat het nog ver schoppen in de muziek.” Hij liep kwiek naar Greet en Anita. Een elegante kushand voor Anita, zo te zien een paar grapjes over Greet, want die keek even gespeeld boos, en toen een kushand voor Greet. Maar die liet het niet daarbij: Ze omhelsde Ton lang. En moest daarna wéér haar zakdoek gebruiken… “De plaatselijke wasserette bij Huize Zwart-Zondervan gaat het moeilijk krijgen met die zakdoek, schat. Nog even en het ding bevat meer zout dan de complete Dode Zee.” Het enige antwoord wat ik terugkreeg bestond uit één woord. “Lomperd…”

“Ik doe Mocca z’n tuigje even af, schat. Onze DJ wilde graag even met hem kennismaken. En ik wil hem even loslaten om te kijken wat hij doet met al die dansers om hem heen. Mocca!” De hond lag tussen Joline en Wilma. Kop op de poten, ogen half dicht, maar na het noemen van zijn naam kwam hij vlot overeind. Ik maakte zijn tuigje los. “Mocca: side.” En ik liep langs de dansvloer richting geluidsinstallatie. “Ehh… Daniëlle: Hier is iemand die even kennis wil maken.” Het meisje keek op, de koptelefoon over één oor. “Wat…? Oh, wat lief. Mag ik de hond nu even aaien?” Ik knikte. “Hij is ‘vrij’. Heeft z’n hesje niet om, dus als je hem niet helemaal doodknuffelt…” Mocca kwispelde. Hé, een nieuw mens… Gezellig! Na een aantal seconden aaien kwam Daniëlle weer overeind. “Wat een mooie Lab… Prachtig slank en een hele mooie kop.”
Ik knikte. “Dat slank komt door een nogal streng dieet. Per dag een exact gewicht aan voer en niet meer. Ook al kijken die mooie bruine ogen je nog zo smekend aan… En verder: nogal wat lichaamsbeweging. Minimaal drie keer in de week een behoorlijk stuk rennen, zowel op het werk als thuis en soms ook nog een potje rennen in het weekend. Mocca raakt zijn energie wel kwijt bij ons. Moet ook wel; het is een jonge hond, die moet zijn energie kwijt kunnen, anders raakt hij gefrustreerd.” Ondertussen was de muziek gestopt en het werd wat stiller in de zaal. Ze schóót naar de microfoon. “Dames en heren: sorry, ik werd even afgeleid. Ga lekker iets te drinken halen bij mijn collega’s en geniet ervan. Over een paar minuten gaat de muziek weer verder!” “Afgeleid? Verleid zul je bedoelen. Door die mooie bruine kop van Mocca!” De stem van Fred, gevolgd door een lachsalvo. Daniëlle werd een beetje rood en ik grinnikte. “We zijn nogal direct naar elkaar, Daniëlle. Niks van aantrekken… Wacht even: mag ik je microfoon even?” Ik kreeg het ding in handen gedrukt.
“Als je jaloers bent, Fred: ga maar even met Joline kletsen. Mocca en ik zijn even druk.” Ik draaide me om om de microfoon weer in de standaard te zetten. Bonk, bonk, bonk… Majoor van Laar kwam even verhaal halen, dat voelde ik duidelijk. “Kijk een beetje uit voor deze charmeur, jongedame. Anderhalf jaar geleden vond hij alle dames ‘eng’, maar dat is al een tijdje veranderd. Hij is een echte Casanova geworden, dus… Pas op!” Daniëlle wees op Mocca. “Hij? Echt niet, majoor. Een hartstikke lief beest.” “Ik bedoelde hém…” Een nogal stevige wijsvinger porde tegen mijn borst.
Toen keek Fred plotseling waakzaam. “Wacht even. Jij noemde mij net ‘majoor’. Vanwaar die kennis van de randonderscheidingstekens van de Landmacht?” Daniëlle lachte. “Mijn oudste broer zit ook in dienst. Hij is sergeant bij het 44ste Pantserinfanteriebataljon in Havelte. Groepscommandant. En ik loop er over te denken om ook in dienst te gaan, dus ik heb me een beetje verdiept in sommige zaken… Ik zie dat u in Afghanistan en Mali bent geweest…” Ze keek vervolgens naar mijn onderscheidingen. “… en u bent in Bosnië geweest en ook in Afghanistan. En u bent beiden in gevecht geweest… En vanwaar het Rode Koord?” Fred en ik keken elkaar aan. “Jij hebt je niet ‘even’ verdiept, jongedame. Weinig mensen die deze batons zien en meteen weten wat ze betekenen. By the way: ik ben Fred en dit is mijn bud Kees.” Ze gaven elkaar een hand.
“En Kees had zich al voorgesteld… Ik moest meteen aan Paul van Vliet denken.” Ze lachte ik keek vragend. “Paul van Vliet? Hoezo? Heb ik zo’n vrolijke kop dan?” Daniëlle schudde haar hoofd. “Eén van de typetjes van Paul van Vliet. ‘Majoor Kees’. Ergens uit de jaren ’70 of zo. Mijn broer haalt hem nog wel eens aan.” “Nou, die moeten we dan maar eens opzoeken, Kees. Benieuwd wat een van de beste cabaretiers van Nederland over jou te zeggen heeft…” Ik knikte. “Lijkt me ook wel interessant, Fred.”
Daniëlle hield voet bij stuk en liet zich niet afleiden. “Dat rode koord… Kees. Ehh: mag ik Kees zeggen?” Ik knikte. “Wij noemen jou toch ook bij je voornaam? Dat werkt wederzijds, hoor.” Fred baste er meteen achteraan: “Dat rode koord heeft die dombo hier naast me gekregen omdat hij samen met zijn groepscommandant met z’n stomme kop een mijnenveld in is gereden.” Afgrijzen op het gezicht van Daniëlle. “Dat is…” Ik schudde mijn hoofd. “Dat deden we niet voor niets, dame. In dat mijnenveld lag een kleuter met een afgerukt been. En die hebben we er uit gevist: mijn groepscommandant achter op de klep van de YPR, ik aan de stuurknuppels van diezelfde YPR. Mijn groepscommandant heeft hem, nog in de YPR gekneveld, daarna, op de verharde weg, heeft onze Combat-lifesaver hem beter verbonden, en ondertussen had ik via de radio om een helikopter gevraagd: een kwartier later landde er een Amerikaanse Blackhawk heli op de weg en is het jochie naar het militaire hospitaal in Sarajevo gevlogen. Hij loopt nu ergens in Zuid-Duitsland rond; een knul van nu ongeveer 16 of 17 jaar, zonder linkeronderbeen. Dat is vlak onder de knie afgezet; hij had er niet zoveel meer aan, zullen we maar zeggen. Een jaar of drie geleden hoorde ik dat het goed met hem gaat, en dat was voor mij voldoende. Dus vandaar dat rode koord. Samen met sergeant Loermans, mijn groepscommandant destijds, verdiend. Hij heeft het ook.”
Ik keek naar Fred. “En wil jij voortaan even dimmen, vriendje? Je doet het voorkomen of ik, samen met Loermans een fles drank heb leeg gezopen en stomdronken een mijnenveld ben ingereden. Héél slecht voor mijn reputatie bij een best wel knappe jongedame.” Daniëlle giebelde. “Oh, da’s goed om te horen… Dat van die ‘knappe jongedame’ dus.” Ze wees naar de zaal. “Maar heren… Ik krijg vanavond wat beter betaald dan anders omdat ik DJ moet spelen; als ik de helft van de tijd sta te kletsen gaat dat van mijn salaris af!” Fred grinnikte, het geluid van de Leopardtank galmde door de zaal. “Ja. En onze echtgenotes vragen zich nu af of ze de scheidingsadvocaat al moeten bellen. See you, Daniëlle. Kom Kees. En Mocca, terug naar onze wettige echtgenotes.” Mocca kreeg nog een aai, en toen boog Daniëlle zich weer over de geluidstechniek. En even later klonk er weer muziek.

Natuurlijk zaten Joline en Wilma bij elkaar aan één tafeltje. Streng kijkend. “Zo heren… En ja, daar hoor jij ook bij, Mocca! Vertel het maar eens. Stonden jullie nu uitgebreid onze lieftallige DJ te imponeren met stoere verhalen?” Wilma keek ons strak aan. “Nou, die lieftallige DJ wilde daarstraks al kennismaken met ons bruine monstertje, dus dat heb ik geregeld. En vervolgens kent ze onze rangen en wist feilloos te vertellen waar we op missie waren geweest… Aanleiding voor een gesprekje. Een broer van haar zit bij het 44ste als groepscommandant en zijzelf denkt erover om ook in dienst te gaan. Dus vandaar dat praatje, mevrouw van Laar – Lierop.” Wilma humde. “Wij houden jullie goed in de gaten, stelletje charmeurs!” Fred wees op Mocca. “Dáár zit de grootste charmeur, schat. Daniëlle, zo heet onze DJ, zat binnen een paar seconden voor hem op haar knieën en likte haar helemaal suf.” Wilma keek hem kort aan en een glimlachje gleed over haar lippen. “Ja, dat duurde bij mij wat langer, Fredje…” Zijn kaak zakte een paar centimeter en er kwam een verbluft ‘Nou moe…’ uit. Joline gierde het uit en ook ik had het even niet meer van de lol. Daarna zei Joline droog: “Héhé… nu begrijp ik eindelijk waarom het bij jullie tot half vijf duurde…” Wéér een lachbui.
Rogier en Gerben kwamen kijken. “Mogen wij vragen waarom jullie hier zo’n lol hebben?” Droog zei Wilma: “Ja, dat mag je vragen en nee, je krijgt geen antwoord. Geintje voor buds, zowel mannelijk als vrouwelijk.” “Nou, veel fraais zal het dan niet zijn, Rogier. Wat denk je? Zullen we die plannen om dit viertal tot peetouders van onze kinderen te benoemen, maar laten schieten?” Rogier wilde wat zeggen, maar Joline was hem voor. “Willen jullie ons wat belangrijks mededelen, heren? Vertel het maar: Wie van de twee is zwanger?” Rogier kreeg een rooie kop en siste naar Henry: “Ben jij nou helemaal besodemieterd? Dit soort uitspraken hier doen? Zo dadelijk heeft iemand anders het opgevangen, gaat bij Lot en Mar eens ‘informeren’ en dan krijgen wij gigantisch op ons lazer… Stomkop!”
Wilma zei liefjes: “Oh, dat hoeft niet ‘iemand anders’ te zijn, hoor. Vertel eens: wat hebben jullie ervoor over om te zorgen dat Fred, Kees, Jolien of ik niét naar Lot en Mar gaan en belangstellend gaan informeren naar een potentiële zwangerschap? Een keertje een lekker drankje voor ons halen is wel het minste… En jullie hebben mazzel: je hoeft ze niet te betalen.” Gerben bromde: “Corrupte bende hier… Nou, brand los: wat willen jullie drinken?” Dat werden twee cola en twee Icetea.
Al kletsend zaten we daarvan te genieten, toen de cateringmanager de microfoon pakte. “Dames en heren: het feit dat wij hier bij elkaar zijn, heeft als reden dat er vandaag getrouwd is. Iets waar we blij mee zijn. Maar ondanks dat is er nóg een kleinigheid te vieren: over iets meer dan anderhalf uur breekt een nieuw jaar aan. U hoort tussen alle walsen en andere muziek al een klein voorproefje daarop: mensen die nú al hun pretpakket laten exploderen. De vraag is: wat doen wij rond twaalf uur? Het bruidspaar vroeg ons tijdens de voorbereidingen wat onze gewoonten waren. Nu zijn wij normaal op oudjaar en nieuwjaarsdag dicht, dus ‘nieuwjaarstradities’ hebben we niet. Maar het bruidspaar stelde voor dat we dit feest in ieder geval tot één uur vannacht laten voortduren. Dan is het meeste vuurwerk de lucht in gegaan en kunt u redelijk veilig naar huis rijden. Als de medeweggebruikers ten minste geen slok te veel op hebben. Maar dat hebben wij niet in de hand. Maar goed: wat doen wij om twaalf uur? Daniëlle, onze DJ, had de volgende ingeving: we tellen af met de klok en om exact twaalf uur zorgen wij dat we de champagneglazen vol klaar hebben staan en proosten we op het bruidspaar én op het nieuwe jaar. Daarna, als iedereen elkaar geluk heeft gewenst, laat Daniëlle, in de traditie van het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker, de ‘Radetzkymars’ horen. Toen ik dat net aan een van de heren hier vertelde, begon hij plotseling heel gemeen te lachen. De reden ervoor mag hij zelf vertellen. Uw aandacht graag voor Ton Boogers!”

Ton kreeg de microfoon en lachte. “Tja, die traditie van de Wiener Philharmoniker… Die spelen elk jaar op 1 Januari hun Niieuwjaarsconcert. En dat wordt altijd afgesloten met de Radetzkymars, waarbij het overigens best wel elitaire publiek mee mag klappen of stampen. Altijd leuk om te zien. Maar… die mars gaat gepaard met nóg een traditie! In mijn ouderlijk huis leidden mijn ouders elke vrijdagavond een privé dansschool. Dat hoorde bij de opvoeding, volgens onze moeder. Leerlingen: hun immer brave zoons en soms best wel opstandige dochtertje…” Joline brak in een spontane hoestbui uit en Ton vervolgde: “Ja, dát dochtertje dus. Wij leerden thuis dus de geheimen en genoegens van de klassieke dans. En wie er mee begon is nog steeds een raadsel, maar op een gegeven moment werd ergens tijdens de danslessen altijd de Radetzkymars ten gehore gebracht. Een mars die op een gegeven moment de bijnaam ‘Tiet en kontenmars’ kreeg. Dit vanwege de eerste maten, waar je lekker ongenuanceerd ‘Tiet en kont, tiet en kont, tiet en kont, kont, kont’ op kon zingen.
Tja… en degene die dan met mijn lieve zusje danste, moest dat natuurlijk wel in praktijk brengen…” Naast mij werden blauwe lasers opgewarmd. “Is die broer van me helemaal stapelkrankjorum geworden?” hoorde ik Joline mompelen. Ton vervolgde onaangedaan: “Zij is er ondertussen aan gewend geraakt om tijdens dat mooie stukje muziek van Strauss in haar billen geknepen te worden. Gelukkig heeft onze zwager Kees die zware taak van ons overgenomen, maar ik weet niet of hij dat alleen bij de Radetzkymars doet… ten slotte zijn ze al meer dan een half jaar getrouwd…”

Verder kwam hij niet: Joline stórmde naar voren, rukte de microfoon uit zijn handen en snauwde: “En de eerste de beste die tijdens het spelen van de Radetzkymars met zijn of haar grijpgrage klauwen ook maar in buurt van mijn charmante derriëre komt, kan rekenen op een bijzonder effectieve draai om zijn of haar oren! Ook dát is een traditie in Huize Boogers, onderwezen door mijn lieve moeder. En ik ben ondertussen aardig bedreven in die techniek, Vraag het haar maar, ze zit daar te lachen!” Een lachbui vulde de zaal en diverse heren wreven over hun oren. Joline lachte gemeen. “De slachtoffers herinneren die oorvijgen nog best goed, zie ik. Mooi. En voor de duidelijkheid: mijn vroeger oh zo stoere broers knepen weliswaar in mijn billetjes, maar van de andere genoemde lichaamsdelen bleven ze veiligheidshalve maar af. Heel verstandig, anders hadden ze nu nog steeds last gehad van zware oorsuizingen. U bent dus gewaarschuwd!”
Ze gaf de microfoon weer terug aan Ton en liep met haar neus in de lucht naar haar stoel. “Tot zover de Blonde Feeks van Gorinchem, dames en heren…” Ton gaf de microfoon weer terug aan een breed lachende Daniëlle. “Nou… Ik denk dat voortaan, als ik de Radetzkymars, me terugtrek in een brede, diepe stoel met een dicht rugleuning…” Ze legde de microfoon neer en zette Partita nr.1 uit het Italiaans Concert op. Hé, dat was andere koek… Niet echt dansmuziek, wel lekker om naar te luisteren. En een goeie uitvoering ook, op klavecimbel. “Dit kun jij wel waarderen, geloof ik?” Angelique was met Henry naast ons komen zitten en ik knikte. “Zeker weten! De grote meester Bach zelf… Even luisteren, Angelique.” Henry zei droog: “Ja, mooi. En… niet echt dansmuziek. Ook wel eens fijn.” Hij kreeg een stomp van Angelique.

Zo ging de avond lekker: af en toe dansen, af en toe ook even zitten, kletsen met deze of gene, dan weer een ander tafeltje opzoeken en luisteren naar de muziek en ondertussen rondkijken. De leden van de fanfare konden Bach ook wel waarderen. Ja logisch… Vrijwel allemaal conservatorium afgestudeerd. En om kwart voor twaalf kondigde Daniëlle aan:
“Dames en heren… Ik laat de draaitafel even in de steek; er moet champagne ingeschonken worden. En dat is voor ons even ‘alle hens aan dek’. Als iemand mij wil aflossen achter deze installatie… Dat zou ik bijzonder op prijs stellen!” Ik bleef zitten. Beroepsmusici genoeg! Tot mijn verbazing stond Greet op. Vanuit de fanfare kwam nogal wat narrig commentaar. “Ga je nu de Onderofficiersmars draaien, Greet?” “Toch niet de Colonel Boogie march, hé? Die heb ik in Den Bosch iets te vaak gehoord…” Greet lachte geheimzinnig en scharrelde door de CD’s en keek op het beeldscherm van de computer. En even later klonk ‘Das Wohltemperierte Klavier’ rustig door de zaal. Prima! Ze keek onze kant uit en ik stak m’n duim op. En na deel 1 zei Greet door de microfoon: “U heeft nog elf minuten voor een sanitaire pauze, dames en heren. Want om één minuut voor twaalf verwachten wij iedereen met een glas in handen wel weer hier. Geen uitzonderingen!”
“Zeker Opperwachtmeester…” klonk het sarcastisch vanuit de richting van de Fanfare. Ze trok een grimas. Maar er liepen inderdaad nogal wat lui richting toiletten. Goed uitgedacht! En om vijf voor twaalf zei Daniëlle door de installatie: Dames en heren: de champagne en alcoholvrije bubbels staan voor u gereed. Even met drinken wachten tot na de toast van het bruidspaar graag.” We liepen naar het buffet en ik pakte een glas alcoholvrije bubbels. Het was weliswaar niet zo ver rijden naar huis, maar toch: vanavond zou de politie écht wel controleren op alcohol achter het stuur. Tergend langzaam verschoof de minutenwijzer van de klok op het grote beeldscherm aan de muur. En toen die tien seconden voor twaalf aanwees begonnen we tellen. “10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1… Gelukkig Nieuwjaar!” Glazen werden geheven en er werd gedronken.
Buiten barstte een pandemonium van vuurwerk los en binnen omhelsde iedereen elkaar of gaf elkaar een hand. En na een paar minuten pakte Anita de microfoon. “Lieve vrienden en vriendinnen… Wij wensen jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar! Het is in ieder geval goed begonnen, nietwaar schat?” Greet pakte de microfoon.
“Zeker weten, echtgenote! Maar lieve mensen: Laten we niet vergeten dat op dit moment in de diverse ziekenhuizen het personeel in de startblokken staat om gewonden op te vangen en te verplegen. Politie en brandweerlui op ditzelfde moment ook klaar staat om rotzooischoppers uit elkaar te halen of branden te blussen. En niet te vergeten: militairen in missiegebieden de jaarwisseling in den vreemde vieren. Onder hoogspanning, want sommige strijdende partijen gooien niet met vuurwerk, maar gebruiken daar RPG’s en Kalashnikovs voor. Een toast op al die mensen die nu keihard aan de slag moeten!” Wauw… Goed van Greet!
Met mijn glas leeg trok ik Joline naar me toe en kuste haar zachtjes. “Gelukkig nieuwjaar, Kees”, hoorde ik daarna in mijn oor. “Jij ook een heel gelukkig nieuwjaar, Jolien.” “Met jou naast me lukt dat wel, schatje…” Ik snoof nog even de lucht van haar parfum op, toen hoorden we: “Mag ik even mijn tweede bruid zoenen, Kees?” Fred en Wilma stonden naast ons. Fred omhelsde Joline, ik kuste Wilma. “Gelukkig nieuwjaar, Wilma. Samen met die bud van me.” Ze giebelde in mijn oor. “Gaat lukken, Kees. Desnoods tot half vijf ’s morgens…” “Rare tut…” Fred gaf een dreun op mijn schouder en trok me tegen zich aan. “Gelukkig nieuwjaar, Kees.” “Eensgelijks, makker. Een wat andere nieuwjaarsviering dan vorig jaar, nietwaar?” Hij knikte. “Op jouw balkon? Ja, daar was het een stuk frisser dan hier. Maar ook gezellig…” Ik gaf Henry een hand en Angelique een zoen. “Gelukkig nieuwjaar, An.” Ze giebelde. “Moet lukken, Kees. Binnenkort wéér een bruiloft: op 14 februari.”
Ik knikte. “O ja, da’s waar ook. Nou ja, één voordeel: er zal een stuk minder stof in jouw bruidsjurk verwerkt zitten.” Ze keek me minachtend aan. “Lomperd. Jij hebt ook absoluut nul komma nul verstand van iets wat sierlijk is, hé? Barbaar.” Ik wees naar Joline, die Henry knuffelde. “Echt wel. Kijk maar naar die lange blonde dame daar. Eén en al sierlijkheid. En daar ben ik mee getrouwd. Dus…” Ze maakte een minachtend geluidje. “Volgens welingelichte kringen gaf zij jou het eerste zoentje. In een bootje, midden in Den Bosch. En toen ging je nog sneller voor de bijl dan Anna Boleyn, meneertje.” “Kun je nagaan wat voor goeie smaak Joline heeft, Angelique.” Ze keek me recht aan. “Soms ben jij nog steeds een enorme arrogante hork, meneer Jonkman…” Ik knipoogde en ze moest lachen. Ik pakte haar bij de hand. “Kom, bijna bruid. Naar het bruidspaar, want die willen we ook een goed nieuwjaar wensen.”

We moesten even wachten, want ondertussen stond er een forse rij voor Greet en Anita. En wij stonden vrijwel achteraan, dus in de tussentijd konden we de mensen om ons heen nog een gelukkig nieuwjaar wensen. Bij Greet en Anita aangekomen gaven we beide meiden drie zoenen. Joline zei: “Dat gelukkige nieuwe jaar gaat voor jullie wel lukken, schatten. Jullie stralen!” Anita knikte. “Zeker weten, Jolien. Een bevestiging van bijna acht jaar elkaar leren kennen en ‘houden van’. Heerlijk dat het op deze manier kon!” Greet vulde aan: “Vallen en opstaan. Maar het ‘opstaan’ voerde de boventoon, nietwaar An?” Die knikte en zei toen ondeugend: “Hoewel het ‘opstaan’ morgenochtend nog wel eens lang op zich zou kunnen laten wachten!” Joline giebelde. “Ondeugende meisjes…” “Wij mogen dat, blonde schoonheid”, zei Anita droog. “Net als jullie; wij zijn nu getrouwd.” Ik knipoogde. “Geniet van elkaar, meiden. Jullie zijn voor elkaar gemaakt.”
We liepen door en sloten aan bij grote tafel waar onze vriendenclub zat. “Zo… Eens kijken wie we nog niet gehad hebben, Joline.” Ze keek me afkeurend aan. “Da’s een uitspraak waar ik een hartgrondige hekel aan heb, Kees. Gedraag je.” Achtereenvolgens knuffelden we Chantal en Karel, Tony en Rob Sr., Rob, Ton, Melissa en Clara en toen we bij Mar en Lot kwamen stonden die met rode ogen, Gerben en Rogier een arm om hen heen. Joline zag het eerder dan ik en schoot naar de zussen toe. “Wat is er aan de hand, schatten?” Gerben zei zachtjes: “De herinneringen waren onze meisjes even iets te veel geworden, Jolien. Vorig jaar…”
Lot vulde wat haperend aan: “Vorig jaar hoorden we overal geknal en lol buiten, en wij moesten binnenblijven. ‘Het is gewoon een nieuwe dag! Niks bijzonders!’ werd er gesnauwd. En toen we betrapt werden dat we vanuit ons slaapkamerraam naar buiten keken, moesten we weer de kelder in…” Margot snifte. “En nu dit feest… Sorry, het werd ons even te veel.” Gerben trok haar naar zich toe. “Kalm maar, schat. Jullie hebben nu een heel ander leven. Daar mag je wél genieten.” Ik knikte hem toe. “Beter had ik het niet kunnen verwoorden, Gerben. Mag ik je meisje nu een héél gelukkig nieuwe jaar toewensen?” Margot omhelsde me. “Jij ook een gelukkig nieuw jaar gewenst, Kees. En dank je wel voor alle goede zorgen dit afgelopen jaar.” Drie zachte zoenen volgden, en even later ook van Lot. Toen omhelsden we samen Joline en de drie meiden stonden even héél dicht tegen elkaar aan: twee bruine krullebollen met een blond hoofd er tussen. Rogier, Gerben en ik keken ernaar. “Mooi gezicht, jongens”, zei Rogier zacht.
Ik knikte maar even, mijn keel zat een beetje dicht. Toen liepen we, natuurlijk met wat gekkigheid hier en daar de rest van de vriendengroep langs. En toen ik Mel en Claar wilde zoenen, duwden ze mij op een stoel. “Er wordt regelmatig ‘belangstellend geïnformeerd’ hoe wij jou in dat kroegje zaten te verleiden, Kees. Zullen we dat nu even demonstreren?” Mel kwam op mijn schoot zitten, Claar stond achter me. En de dames lieten zich niet onbetuigd! Dusdanig dat ik na een aantal seconden Mel van mijn schoot duwde en zei: “Jij hebt niet alleen de theoretische colleges ‘tongzoenen’ van Rob gevolgd, rooie draak. Dat doe je maar bij je eigen vent!” Ze grijnsde. “Ik ben ‘summa cum laude’ voor die lessen geslaagd, Kees. Net als Claar. En dat wilden we even demonstreren.” Beide meiden keken naar Angelique en Wilma. “Genoeg gezien, dames?” Die knikten lachend. “We begrijpen nu hoe je ‘Kees de ijsberg’ kan ontdooien. Goed om te weten!” Joline deed een stap naar voren. “Niks ervan! De enige die Kees ontdooit ben ik! Niemand anders. Want als iedereen binnen onze vriendengroep dat gaat doen is dat levensgevaarlijk voor de bewoners van de Zuidplaspolder. Bij Nieuwerkerk aan den IJssel. Want al dat gesmolten ijs zorgt natuurlijk voor stijging van de zeespiegel en voor je het weet staat Nederland weer voor de helft onder water.” Ze keek zelfverzekerd rond. “Zo. Toch maar weer gedemonstreerd dat ik goed op heb gelet bij de lessen aardrijkskunde bij meneer van Veen…”
Rob keek sceptisch. “Ja hoor zusje. Je bent geweldig. Maar: jij moet de praktijkcolleges ‘tongzoenen’ nog volgen bij professor Boogers. Daar heb je je van gedrukt! Kom hier, tutje!” Joline keek nuffig. “Er is hier maar één professor Boogers, broertje. En die ga ik niet tongzoenen, want dan weet ik zeker dat ik niet één, maar twee rooie oren heb. Je zoekt maar een ander willig slachtoffer. Mel bijvoorbeeld.” Die lachte lief. “Geen straf, Jo…” Maar voordat Mel aan het praktijkcollege kon beginnen, hoorden we Daniëlle.
“Dames, heren… Tijd voor: Jawel: de Radetzkymars van Strauss Senior! Iedereen in de benen!” “Kom hier, blonde mopperkous”, bromde ik en omarmde Joline. Die keek liefjes. “Bij jou? Ik weet niet of mijn charmante billetjes dat…” Verder kwam ze niet. “Je went er maar aan, meisje. Als je tachtig bent vind je het misschien wel lekker.” Joline schoot in de lach. “Ja, vast. Dansen jij en je zorgt maar dat het er een beetje goed uitziet!”
Ondanks alle grootspraak hield ik mijn handen thuis en liet ze niet de buurt komen van Joline’s billen. Sommige andere heren blijkbaar niet; we hoorden her en der in de zaal een paar gilletjes. Sommige gedempt, andere nogal luidkeels. Ik verdacht de mannelijke leden van onze vriendengroep van de meeste handtastelijkheden, totdat we nogal luid hoorden: “Rob Boogers! Dat doe je maar thuis, gék!” Tony keek verontwaardigd, maar tot onze verbazing volgde er echter geen oorvijg.
Melissa moest daar, na de dans, natuurlijk even op terugkomen. “Zeg Tony… word jij nou een beetje soft?” Die keek haar aan. “Nee hoor. Meneer Boogers Senior krijgt z’n portie écht wel! Maar daar heb ik liever geen getuigen bij… Geen zin in om opgepakt te worden wegens mishandeling of verstoring van de openbare orde of iets in die richting. Ik regel dat thuis wel.” Mel keek hem aan. “Ik heb nu al medelijden met je, lieve schoonpa. Als het je allemaal te gek wordt: spring in je auto en rij maar naar Malden toe, hoor. Zuster Melissa geeft je dan wel een zoentje op de au-plaats.” Rob Senior keek twijfelend en Tony bitste: “Daar geloof ik niks van, zuster Melissa. Op die au-plaats ga jij geen zoentje geven! Ja, bij Rob Junior misschien, maar niet bij mijn vent, Denk eraan!” “Sorry Rob… Ik heb het geprobeerd…” Mel keek sip.
“Als jij zo graag zoentjes wil geven, zuster…” Rob Junior sloeg een arm om haar heen en vervolgde: “Kom maar bij mij, dan wijs ik je wel een paar au-plaatsjes…” Greet en Anita hadden deze discussie met opgetrokken wenkbrauwen gevolgd, maar na de laatste opmerking van Rob Junior keken ze elkaar hoofdschuddend aan. En Greet zei: “Willen jullie deze discussie ergens buiten voortzetten? Wij denken in plaatjes en dan is dit dispuut voor een pas getrouwd lesbisch echtpaar nogal confronterend.”
De microfoon ging weer aan en de cateringmanager zei: “Dames en heren… Wij schenken zo dadelijk nog een kop koffie. Of thee, als u dat liever hebt. Niet om de gevolgen van alcohol te neutraliseren, want dat werkt niet. Wél om diegenen die nog een stuk moeten rijden, te voorzien van een dosis verse cafeïne zodat ze tussen hectometerpaal 98.6 en 98.7 op de A50 nog een beetje helder zijn. En daarna zou het fijn zijn als u afscheid neemt van het bruidspaar, zodat ook zij huns weegs kunnen gaan. Hoe dan ook: namens Greet en Anita: dank u wel voor uw aanwezigheid en namens onze medewerkers: wel thuis!” De koffie ging er wel in en het was ook een redelijk ‘stevig’ bakje. Nog niet die sterkte die Rob Junior normaal dronk, maar ik voelde de vloeistof wel zakken. Mensen begonnen afscheid te nemen en Joline pakte mijn hand. “Kom mooie majoor van me. Wij gaan ook. We hoeven gelukkig niet zover te rijden, dat scheelt.”
Toen we even later bij Anita en Greet aankwamen zei Anita zachtjes: “Niet morgenochtend om acht uur aan de deur staan te jengelen omdat je zo nodig een orgeltje kwijt wil, Kees. Wij hebben nog wat andere dingen te doen.” Joline antwoordde met een uitgestreken gezicht: “Wij denken soms ook in plaatjes, Anita. Hou je daar ook rekening mee? Dank je wel.” Greet schoot in een stuiplach. “Mooie muts…” We omhelsden hen. “Veel geluk met elkaar, schatten.” En Greet zei: “Vanaf donderdag zijn we weer thuis, jongens. We bellen jullie wel om een afspraak te maken, oké?” Daarna liepen we naar buiten. Het was kwart voor één. Er was nog wel wat vuurwerk te horen, maar vergeleken met drie kwartier daarvoor viel het mee. En omdat de locatie niet midden in een woonwijk was gelegen, knalde er niets vlak in de buurt. De oren van Mocca stonden wel in de stand ‘waakzaam’, maar de hond was er redelijk koeltjes onder. Hij moest natuurlijk nog even plassen, ik deed m’n jasje uit en daarna stapten we in. “Gelukkig hoef ik nu niet zo lang met mijn jurkje opgetrokken te zitten, Kees”, grapte Joline.
Ik reed de Anthonie Fokkerweg op om via het Flightforum naar huis te rijden. Beter dan door de bebouwde kom van Eindhoven. “Doe inderdaad maar niet, schat. Wellicht rijden we in een alcoholfuik en dan ben ik mijn echtgenote kwijt aan een stel hitsige politielui die, na een lange nachtdienst ook wel eens verzetje willen. En dan hoor jij, niet ik, maar jij: ‘Blaast u maar tot ik stop zeg, mevrouw…’ Geen zin in.” Ze zuchtte maar weer eens. “Die fantasie van jou… Soms ronduit smerig, Kees.” Ik gniffelde.

Maar jawel: we reden over het viaduct over de A2 en jawel… Driehonderd meter verder werd al het verkeer, zonder pardon naar links geleid door agenten met lichtgevende sticks. En we moesten op een parkeerterrein aansluiten in de rij voor een algehele controle. Eenmaal bij het controlepunt zelf aangekomen deed ik mijn raam open. Een agent keek naar binnen. “Goede avond…” Hij aarzelde even. “…mevrouw, meneer. We zijn bezig met een algemene controle. Alcohol, APK, belasting, verzekering… Kunt u alvast uw autopapieren pakken, dan gaat de controle iets verderop iets sneller. U kunt aansluiten bij een van de controlepunten iets verderop. Dank u wel!” Joline was al bezig in het dashboardkastje en ik sukkelde achter de auto voor mij aan, totdat ik naar rechts gedirigeerd werd en moest stoppen. Een andere politieman scheen met een zaklampje naar binnen. Nou ja, hij droeg twee strepen. Was dus ‘surveillant’. Die was iets minder vriendelijk. Meer dan een nogal nors “Autopapieren graag” kon er niet af. Maar ja, wie weet had hij net een ‘klant’ gehad die hem helemaal verrot had gescholden… Ik overhandigde de man mijn rijbewijs, het pasje van de auto en mijn verzekeringspapieren. APK-bewijs had ik niet, daarvoor was de Volvo nog te nieuw. “Dat is in orde. Rijd u maar door naar de opstelplaats naast die bureaucontainer, daar staan de mensen van de Douane en het CJIB.” Ik reed rustig door.
Bij de volgende ‘halte’ moest ik nogmaals mijn rijbewijs tonen en het kenteken. Beiden werden op een tablet ingevoerd en ook daar kwamen geen bijzonderheden uit. “U mag doorrijden, meneer.” “Dank u wel. Ondanks uw vroege dienst: ik hoop dat u een rustige nacht heeft.” De man knikte. “Dank u wel. Ik heb vanavond ook wel wat andere wensen naar m’n hoofd gekregen. Dit compenseert wel een beetje.” Rustig reed ik ‘fuik’ uit. Goed uitkijken met invoegen, want dat was hier sowieso een apart verhaal… Via de westkant van Veldhoven reed ik naar huis. Mocca nog even laten plassen en dan naar binnen!

“En nu lust ik wel een borrel, schat. Nu mag het. Ik hoef niet meer te rijden, ik heb nog zes dagen om bij te komen van mijn drankmisbruik, dus…” “Nou, doe mij dan maar een rode wijn. Ik heb mezelf ook maar ingehouden: één glaasje alcoholhoudende bubbels gedronken.” Een kwartiertje later hing ik mijn uniform op een hangertje en Joline haar mooie jurk in de kast. Tanden poetsen, een plens water in mijn gezicht… Eenmaal in bed, naast Joline hoorde ik: “Waar zouden Greet en Anita nu mee bezig zijn, Kees?” “Weet ik niet schat. Misschien zijn ze nog aan het rijden naar hun huwelijksreis-bestemming. Het is best wel even sturen naar Lesbos…” Ik kreeg een stomp. “Volgens mij gingen die twee naar dat vakantiehuisje in Garderen, waar ze ook heen waren na de operatie van Anita. Nou, gezien de tijd zouden ze daar nét kunnen zijn en rukken nu vol ongeduld elkaar de kleren van het lijf…” Ze giebelde. “Ik wil er geen beeld bij hebben, schat. Hoewel… De Opperwachtmeester en haar bruid zagen er tijdens het feest best wel aangenaam uit. Héél anders dan we normaal mogen aanschouwen.”
“Voordat je daarover gaat fantaseren, Kees Jonkman: slapen. Naast je eigen bruid. Daar heb je je handen vol aan.” Een lieve zoen volgde. “Welterusten, mooie vrouw van me.” “Slaap lekker schatje.” Nog nadenkend over alle mooie momenten van vandaag viel ik in slaap.
Wat vond je van dit verhaal? Geef een cijfer!
5   6   7   8   9   10  
Favoriet
Terug Naar Boven
ALookAlike
ALookAlike (47)
Ben jij iemand die houdt van passie, aandacht en spannende momenten?
🟢 Nu Online
Bekijk Mijn Profiel
Keith
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...

Algemene Voorwaarden -  Contact -  FAQ
Bezoekers Online: 688 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net