Hoe Ik Onderdanig Werd - 2

Ik vertelde het haar. Ik vertelde Anna waar ik was geweest. Ik probeerde uit te leggen waarom en in al mijn rationele verklaringen, vergat ik helemaal haar gevoel. Ik had haar pijn gedaan, gekwetst en haar vertrouwen gebroken. En alles wat ik deed was mijn kant, de enige foute kant, hopeloos proberen te verdedigen. Dat deed haar nog meer pijn.

Die nacht sliep ik in een goedkoop hotel. We namen afstand van elkaar om onze relatie rustig te kunnen beoordelen. Te kijken of het vertrouwen nog te herstellen was. Natuurlijk had ik spijt. Ik was verliefd op Anna en de BDSM ervaringen wogen op geen enkele wijze op tegen het verlies van ons huwelijk.

De volgende dag belt Ilse, een goede vriendin van ons. Ze valt meteen met de deur in huis, hoorde van Anna wat er was gebeurd en noemt me direct klootzak. Terneergeslagen hoor ik haar aan. Ze heeft gelijk. Na een korte tirade, haalt ze diep adem en biedt me vervolgens haar logeerkamer aan, “Aart en ik gebruiken de hele eerste verdieping niet meer sinds de kinderen uit huis zijn. We hebben alles op de tweede, dus je hebt een hele verdieping voor jezelf.”

Na mijn werk belde ik schuchter aan. Ilse deed open en gaf me een warme knuffel. Dat deed me goed, ik kon even geen stortvloed van verwijten meer aan. Tranen schoten in mijn ogen. Ik bracht mijn koffer naar de eerste verdieping en zag dat ik een ruime slaapkamer had en de douche met toilet helemaal voor mij alleen was. De andere slaapkamer was ingericht als werkkamer en ook die kamer mocht ik gebruiken.

Ik hielp Ilse met koken en dekte de tafel. Aart kwam thuis en gaf me een meewarige blik. “Sukkel”, sprak hij me aan, waarna ook hij me een knuffel gaf. Verder werd er die avond niet meer over mijn situatie gesproken.

Langzaam wen ik een beetje aan het nieuwe ritme. Anna wil nog afstand houden en we spreken elkaar niet vaak en als, dan kort, onwennig en oppervlakkig. Ik ben gast bij onze goede vrienden, die me alle ruimte gunnen. Althans, daar leek het op. Tot de volgende ochtend.

Fris gedoucht loop ik naar beneden. Ik wil snel een ontbijtje en dan naar mijn werk. Onderaan de trap hoor ik wel iets, maar ik registreer niet goed wát ik hoor. Ik zwaai de deur naar de woonkamer open en roep “Goedemorgen”. Dan sta ik verstijfd van schrik. Ik zie Aart op de grond. Naakt. En Ilse zit op zijn gezicht. Zij is wel gekleed, maar het is duidelijk wat Aart aan het doen is.

Snel stotter ik wat excuses, draai me om en wil zo snel mogelijk weglopen. “Stop!”, commandeert Ilse. Halverwege mijn draai stop ik. Geen idee waarom, maar iets in de toon van Ilse maakt dat ik luister. Ik sta stil. In de deuropening. Mijn hoofd weggedraaid van het tafereel. Ik heb de keuze. Doorlopen en afstand nemen, of gehoorzamen wat Ilse net zei en kijken wat er gebeurt. Ik maak weer een onverstandige keuze: Ik blijf stokstijf staan.

“Draai je om.” Het was geen vraag, het was duidelijk een opdracht. Simpel, maar lastig om direct uit te voeren. Weer stond ik in tweestrijd. Nog steeds kon ik terug. De veilige en verstandige keuze om door te lopen en de kamerdeur achter me te sluiten. Maar weer deed ik dat niet.

Langzaam draaide ik me om. Mijn ogen op mijn schoenen gericht. Ik voelde me klein. Schaamde me dat ik hier stond. Niet was weggelopen, maar was omgedraaid.

“Goed zo, slaafje”. Ik keek haar even verbaasd aan, slaafje?! Ze keek me recht in de ogen, “Dat is toch wat je bent?” Ik antwoorde niet en sloeg mijn ogen weer neer. “Kijk me aan en zeg me dat je een slaafje bent.” Verward vroeg ik me af of ik nog weg kon. Omdraaien en wegwezen. Wat ik al veer eerder had moeten doen.

“Ik eh, ik ben een eh… ja, eh. Een slaafje”, stotterde ik heel zachtjes. Waarom zei ik dit? Ik schaamde me kapot. Ik wist dat dit juist was waarom ik weg was bij mijn vrouw. Ik wist dat dit helemaal verkeerd was. En toch zei ik het. Ik wist namelijk dat het zo was. Want diep in mij voelde ik het vlammetje weer oplaaien. Zwak, angstig en onzeker, maar het was er. Diep van binnen wás ik onderdanig…

“En nu terwijl je me aankijkt.” Ik keek op. Zag onze goede vriendin in een strak mooi leren jurkje. Haar borsten strak omspannen, een diepe decolleté waardoor haar buste extra aandacht trok. Ze zat op het gezicht van mijn beste vriend, die naakt op de grond lag. Ik herkende een peniskooi, die om zijn geslacht zat. Verder helemaal naakt.

Mijn blik ging naar haar ogen. Ze keek me recht aan. Streng. Maar ook met een aanmoedigende blik, met zachtheid achter haar pupillen. Daar gaf ze me vertrouwen mee. De blik zei me dat het goed was. Ik sloot heel even mijn ogen en haalde diep adem. Ik keek haar aan. Iets meer zelfbewust. “Ja, ik ben een slaafje”, sprak ik met droge stem.

Ze schudde licht haar hoofd. “Nee”, sprak ze. Ik schrok. Had ik haar blik verkeerd geïnterpreteerd. Had ik deze hele situatie verkeerd ingeschat. Ik wilde weg. “Nog niet”, ging ze verder. Ik bleef. Mijn hoofd terneergeslagen. Een traan in mijn ogen. Verward. “je bent een hoeren-slaafje”, sprak ze rustig verder. De woorden raakten me als een mokerslag. Tranen volgden. “Een slaafje zijn, moet je verdienen.”

En daar stond ik dan. Natte ogen van schaamte, spijt en vooral omdat de waarheid zo enorm hard aankwam. Ze had gelijk en ik wist dat. Mijn hersenen probeerden alles te verwerken. Het hielp niet dat Ilse weer begon te kreunen. Alsof ik er niet bij was, ging Aart verder waar hij gestopt was. En ik stond er bij. Onbehagelijk. Ik wilde weg, maar het lukte me niet om weg te lopen. Alsof ik wachtte op goedkeuring van Ilse. Ik bleef staan, mijn ogen gericht op de punten van mijn schoenen.

“Jaa! ja ja, ooohhh.” Ongegeneerd vulden haar lustige kreten de woonkamer. “Ooohhh, slaafje, dat hoeren-sletje staat er nog steeds”, kreunde ze richting Aart. Nog meer schaamte. “Wordt je hier geil van, hoeren-snol?” Ik schudde mijn hoofd. En dat was niet gelogen. De situatie was te confuus om opgewonden te raken. “Ik hoor je niet hoeren-slaafje.” Tranen rolden. De woorden kwamen nog steeds hard aan.

“Nee”, fluisterde ik.

“Wat nee?”, vroeg Ilse dringend, “Ik ben geen hoeren-meesteres waar je gewoon nee tegen mag zeggen. Voor een onbenul zoals jij ben ik een nobele dame. Ja, nobele dame, zo wil ik worden aangesproken” Bij elk woord dat zij sprak, voelde ik me kleiner. “Dus, hoeren-sletje, wordt je hier geil van?”

Ik was gebroken. Huilde nu gewoon. Wist me geen enkele houding meer te geven. Ongecontroleerd antwoordde ik met een gebroken stem; “Nee nobele dame, ik ben nu niet geil.” Ik riep het. Hardop, bijna wanhopig.

Ze hoorde de echte rauwheid in mijn stem. Gaf Aart een kusje op zijn buik, stond op en omarmde mijn schuddende lichaam. Ik huilde. “Maar dit is wel wat je wilt, hè?” fluisterde ze in mijn oor. Schokschouderend antwoordde ik bevestigend. Ze hield me vast, drukte haar warme lichaam tegen me aan. Langzaam bedaarde ik, haalde diep adem en kreeg mijn emoties weer onder controle. “Zal ik een echt slaafje van je maken?” vroeg ze fluisterend. Bijna opgelucht antwoordde ik dat ik het heel fijn zou vinden.

“Ga naar je kamer”, gaf ze me opdracht. “Ik geef je 10 minuten om na te denken. Alleen als je verder wilt gaan, alleen als je een ècht slaafje wilt worden, zit je straks naakt op je knieën voor je bed. Je mag ook stoppen. Pak dan je tas. Dan geloof ik je niet dat je onderdanig bent en is het hele vreemdgaan van jou één groot bedrog. Je bent dan niet meer welkom.”

Trefwoord(en): Bdsm, Femdom, Neuken, Vernederen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!