De Stewardess En De Handige Partner Van Vriendin

Hierbij deel 1, deel 2 volgt zeker, dus houdt dat in de gaten als je het verhaal leuk vindt. Bij onderstaand verhaal is het eerste gedeelte (eerste alinea) een feit... de rest voorlopig een fantasie. Van nature ben ik wat verlegen en daarom benieuwd welke adviezen jullie voor me hebben om de fantasie (deels) om te buigen naar een werkelijkheid. Of wat jullie ervaringen zijn als je je aangetrokken voelt tot een (vrijgezelle) vriend/vriendin van je eigen partner.

***

Ivon en Roy, leuk stel van midden vijftig. Kinderen waren uit huis en er kwam meer tijd voor vrienden. Ivon en Roy zijn een sportief stel maar ook een stel met een duidelijk beeld wat ze graag nog met hun leven willen althans tot kort... Ivon had een vriendin Marjan. Marjan werkte als senior purser bij de KLM. Marjan zag er leuk verzorgd uit, niet heel bijzonder maar door haar warme manier van mensen benaderen was ze op haar manier meer dan een leuke vrouw. Marjan heeft ook een leuke hond, een lieve golden retriever. Als Marjan voor haar werk weg is, passen Ivon en Roy regelmatig op het beestje. Dat moest wel want Marjan was gescheiden, zij had met moeite afscheid van haar huwelijk genomen omdat haar man aan de alcoholverslaafd raakte en niet te handhaven meer was. 

Als dank voor al hun oppaswerk nodigde Marjan Ivon en Roy uit om bij haar te komen eten. Marjan had haar uiterste best gedaan voor het eten, het huis zag er gezellig uit en ze had ook wat extra werk van zich zelf gemaakt. Het was een hele gezellige avond, er werd over van alles gepraat van wilde avonturen van passagiers in de lucht tot verhalen over hun kinderen. Roy merkte terloops op dat er hier en daar wat dingen scheef of loshingen. Ja zuchtte Marjan, zonder handige man in huis lukt het me niet altijd. Ach zei Ivon je mag Roy wel lenen hoor, hij heeft gouden handjes. Nou Nou niet overdrijven Von, pruttelde Roy.

Roy parkeerde zijn auto voor het huis van Marjan en stapte uit met zijn gereedschapskoffer in de hand. Nog voor hij had aangebeld, hoorde hij het enthousiaste geblaf van de golden retriever. De deur ging open en Marjan glimlachte opgelucht. “Wat fijn dat je er bent,” zei ze. “Kom binnen, hij heeft je al gehoord.” Binnen rook het naar verse koffie. Het huis was netjes, maar Roy zag meteen wat hij eerder had bedoeld: een loszittende plint in de gang, een keukenkastje dat scheef hing, en in de tuin een schuttingdeel dat zijn beste tijd had gehad.

“Ach ja,” zei Marjan verontschuldigend, terwijl ze twee mokken neerzette. “Sinds ik alleen woon, blijft dit soort dingen liggen. Vroeger deed mijn ex dat… toen het nog ging.” Roy knikte zonder verder te vragen. Hij wist dat Ivon hem had verteld hoe zwaar die scheiding was geweest. Hij begon in de keuken. Met rustige hand stelde hij de scharnieren af. Marjan bleef in de deuropening staan, haar armen over elkaar, alsof ze genoot van het simpele geluid van iemand die iets oploste. “Je bent hier echt goed in,” zei ze. “Ivon boft maar.” Roy glimlachte. “Ik vind het gewoon fijn om iets met mijn handen te doen.”

Later, in de tuin, gooide haar hond enthousiast een tennisbal voor Roy’s voeten. Marjan lachte voor het eerst echt ontspannen. Even was er geen verleden, geen zorgen , alleen het zachte zonlicht en een gevoel van dankbaarheid dat moeilijk onder woorden te brengen was. Roy zette het schuttingdeel weer recht en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Marjan stond iets verderop, leunend tegen de tuintafel, haar armen losjes over elkaar geslagen. Ze zei niets, maar haar blik volgde elke beweging die hij maakte. “Je hoeft echt niet alles vandaag te doen,” zei ze uiteindelijk. “Ach,” antwoordde Roy, “nu ben ik er toch.”

Er viel een stilte die langer duurde dan nodig was. Niet ongemakkelijk, maar ook niet helemaal ontspannen. Marjan aaide haar hond afwezig over zijn kop.

“Het is raar,” zei ze ineens. “Iemand in huis die dingen repareert. Dat miste ik meer dan ik dacht.” Roy keek op. Even kruisten hun blikken. Binnen schonk Marjan twee glazen wijn in, ondanks dat het nog vroeg was. Ze gingen aan de keukentafel zitten. De zon viel door het raam en legde een warme gloed over het aanrecht. “Het eten bij mij laatst…” begon Marjan. “Dat was zo’n fijne avond. Daarna voelde het huis weer leeg.” Roy nam een slok en knikte langzaam. “Het was gezellig, ja.”

Hij dacht aan Ivon. Aan hoe vertrouwd hun leven was, hoe veilig. En juist daarom merkte hij hoe anders dit voelde — onrustiger, onverwachter. Marjan draaide het glas tussen haar vingers. “Het is moeilijk om hulp te vragen,” zei ze zacht. “Zeker aan een man. Ik wil niet afhankelijk zijn. In mijn werk aan boord kan ik heel goed mijn "mannetje" staan maar als ik het "blauw" weer uittrek voel ik me weer onzeker. Die woorden bleven hangen. Roy voelde de drang om iets geruststellends te zeggen, maar hield zich in. Hij stond op, alsof hij daarmee afstand kon scheppen.

“Ik zal nog even naar de plint in de gang kijken,” zei hij. Toen hij langs haar liep, raakten hun armen elkaar heel even. Het was nauwelijks iets — maar genoeg. Roy voelde zijn hartslag versnellen en stapte door, te snel. Later, bij de deur, bedankte Marjan hem opnieuw. “Je mag altijd terugkomen,” zei ze. “Voor klusjes… of gewoon.” Ze gaf hem een moderne "na-corana" knuffel die iets langer duurde dan normaal.  Roy knikte, maar zei niets. In de auto bleef hij nog even zitten, zijn handen om het stuur geklemd. Hij wist dat hij Ivon straks zou vertellen dat alles was gerepareerd. Maar niet dat er iets in hem los had gemaakt, iets onzichtbaars.

Een week later stond Roy opnieuw voor Marjans deur. Dit keer zonder gereedschapskoffer, alleen met een doos schroeven die hij was “vergeten” om nog iets vast te zetten. Zo had hij het in elk geval aan Ivon uitgelegd. Marjan deed open met nat haar en een wijde trui. “O, ik dacht niet dat je vandaag zou komen,” zei ze, verrast maar duidelijk blij. “Het is maar even,” zei Roy te snel. “Ik was toch in de buurt.” Binnen was het stiller dan de vorige keer. De hond lag te slapen in zijn mand. Marjan zette geen koffie, maar schonk direct wijn in. Het was middag. “Gaat alles goed?” vroeg Roy, terwijl hij het glas aannam. Marjan haalde haar schouders op. “Soms voelt het alsof alles tegelijk instort. Dan is zo’n los kastje ineens meer dan een kastje.” Roy knikte, maar zei niets. Hij voelde hoe dun de grens was waar hij op balanceerde. Hij keek naar haar handen, naar de lichte trilling erin. “Ik droomde laatst dat mijn ex weer voor de deur stond,” zei ze. “En dat ik bang was… maar ook boos dat hij me had laten zitten met alles.”

Ze keek Roy nu recht aan.  “Ik ben niet hij,” zei Roy, bijna automatisch. “Ik weet het,” zei Marjan. “Dat is juist het probleem.” De woorden hingen tussen hen in. Roy zette zijn glas neer, harder dan bedoeld. “Marjan, dit is misschien geen goed idee.” Ze stond op en kwam dichterbij. Niet uitdagend, maar vastberaden.

“Wat is het slechte idee? Dat je hier bent? Of dat je voelt wat je voelt?” Hij wilde een stap achteruit doen, maar bleef staan. Hij dacht aan Ivon — aan haar vertrouwen, haar lach — en tegelijkertijd aan de leegte die Marjan uitstraalde, rauw en eerlijk. “Ik wil niemand pijn doen,” zei hij. Marjan legde haar hand op zijn arm. “Ik ook niet. Maar ik ben het zat om alles alleen te dragen.” Het was zij die de afstand verkleinde. Haar voorhoofd tegen zijn schouder, haar adem warm door de stof heen. Roy sloot zijn ogen, maar deed niets. Dat was het gevaarlijkste van alles.

Toen de hond opsprong en begon te blaffen, schrok Marjan terug. Alsof de realiteit hen betrapte. “Ga,” zei ze zacht. “Nu. Voor we iets doen wat we niet meer kunnen terugdraaien.” Roy pakte zijn jas. Bij de deur draaide hij zich nog één keer om. “Dit kan beter stoppen,” zei hij. Marjan knikte, maar haar ogen zeiden iets anders. Die avond thuis zat Ivon tegenover hem aan tafel. “Je bent stil,” zei ze. Roy keek naar zijn bord. Hij wist dat de het probleem niet zat in wat er was gebeurd —maar in wat er bijna gebeurde. En dat dat veel moeilijker te herstellen zou zijn.

Roy nam zich voor om afstand te houden. Dagenlang lukte dat. Hij reageerde kort op berichten, stelde niets voor, hield het veilig. Tot zijn telefoon op een avond opnieuw trilde. Marjan: De lamp in de slaapkamer doet het niet meer. Ik durf niet op de ladder. Kun jij even kijken? Hij las het bericht twee keer. Het woord slaapkamer bleef hangen. Hij typte: Misschien kan ik morgen overdag. Het antwoord kwam vrijwel meteen: Ik ben morgen weg voor een vlucht naar Detroit. Vanavond zou echt fijn zijn. Hij vroeg aan “vind je het goed dat ik nog nog even langs Marjan ga, ze heeft geen licht”. Ivon knikte zonder op te kijken uit haar boek. Dat maakte het erger. Marjan deed open met een glimlach die geen verrassing meer was. Ze had kaarsen aan, alsof de kapotte lamp een bewuste keuze was. Ook had ze haar uniform aan, tijdens hun etentje had Roy lachend iets gezegd over vrouwen in uniformen. Ze doeg haar blauwe KLM broek en daarboven het blauwe gilleetje. Alleen ze had nu geen blouse onder haar blauwe KLM gilletje. Het had precies dat effect waar ze op hoopte.

“Dank je dat je toch kwam,” zei ze. “Ik voelde me een beetje… onrustig.” De ladder stond al klaar. Roy draaide de fitting vast, verving de lamp. Toen hij naar beneden stapte, stond Marjan dichterbij dan nodig was. “Blijf nog even,” zei ze. “Niet als klusjesman. Gewoon.” Hij wilde weigeren. Echt. Maar hij ging zitten. Marjan schonk wijn in en ging tegenover hem zitten, haar knieën bijna tegen de zijne.

“Je trekt je terug,” zei ze. “Alsof je bang bent.” “Dat ben ik ook,” antwoordde Roy eerlijk. “Voor mij?”“Nee. Voor mezelf.” Ze leunde naar voren. “Weet je wat het verschil is tussen jou en mijn ex?” Hij schudde zijn hoofd. “Jij ziet me. En je gaat niet weg omdat het moeilijk wordt.” Roy voelde hoe ze het verhaal herschreef, hem een rol gaf die hij nooit had gekozen. “Marjan, ik heb een vrouw,” zei hij, harder dan bedoeld. “Ik vraag je niet om haar te verlaten,” zei ze rustig. “Ik vraag je om hier te zijn. Bij mij. Af en toe.”Ze stond op en ging naast hem zitten. Haar hand gleed niet per ongeluk over de zijne — dit was een keuze. Ze keek hem aan, open, bijna uitdagend. “Zeg dat je niets voelt,” zei ze. “En ik laat je met rust.” Roy opende zijn mond. Maar hij zweeg.

Marjan glimlachte langzaam. Ze boog zich naar hem toe, haar lippen vlak bij zijn wang. “Dat is antwoord genoeg.” Hij trok zich los en stond op. Zijn stem trilde. “Dit gaat te ver.” “Dat deed het al,” zei ze. “Je wilde het alleen niet toegeven.” Bij de deur draaide ze zich nog één keer om. “Ik ga niet stoppen, Roy. Niet omdat ik je wil breken — maar omdat ik eindelijk iets wil wat van mij is. 

Roy wilde Marjan verder ontwijken. Dat hield precies drie dagen stand. Toen stond Marjan ineens voor hem op zaterdagochtend, bij de bouwmarkt. Ze glimlachte alsof het toeval was, maar haar ogen verrieden iets anders. “Wat grappig,” zei ze. “Jij hier.” Hij wist meteen dat dit geen toeval was. “Marjan… dit is niet verstandig.” “Misschien,” zei ze. “Maar jij bent hier toch ook.” Ze liepen samen naar buiten. In de parkeergarage bleef ze staan. De ruimte was koel, stil. Haar hand raakte zijn arm, dit keer zonder omwegen. “Je kunt blijven ontkennen,” zei ze zacht. “Maar je lichaam doet dat niet.” Ze stond dichterbij dan ooit. Roy voelde haar adem, rook haar parfum. Hij zei haar naam — niet als waarschuwing, maar als verzoek. Dat was het moment waarop hij verloor.

Marjan kuste hem. Niet haastig, niet vragend. Zeker. Alsof ze hier al was geweest in haar hoofd. Roy verstijfde een fractie van een seconde, toen beantwoordde hij de kus. Zijn hand vond haar middel. Hij voelde hoe ze zich tegen hem aandrukte, alsof ze eindelijk ergens mocht landen. Toen trok hij zich los. “Dit had niet mogen gebeuren,” zei hij hees. Marjan keek hem aan, haar hand nog op zijn borst. “Maar het is gebeurd.” Ze reden apart weg. Thuis zat Ivon aan de keukentafel met koffie. “Je was snel terug,” zei ze. Roy knikte. Hij voelde zich leeg en opgejaagd tegelijk.

De volgende keer was geen toeval meer. Geen openbare plek. Hij ging naar haar toe met het vaste voornemen om het af te sluiten. De hond lag in de gang. De deur viel dicht. Marjan zei niets. Ze trok hem naar zich toe, kuste hem opnieuw — intenser, dwingender. Ondanks zijn voornemen leit hij het toch gebeuren, zijn hart reageerde anders dan zijn verstand.

Zijn jas viel op de grond. Haar handen waren overal tegelijk. De spanning van weken zocht een uitweg en vond die. Het was geen teder moment, maar ook geen ruwheid — het was hongerig, alsof ze beiden iets probeerden te bewijzen wat niet te bewijzen viel. Zijn handen gingen naar haar borsten, haar tepels reageerde meteen. Roy knoopte ongeduldig haar blouse open, daaronder verscheen een mooie donker blauwe bh met kant waardoor haar mooie kleine stijve  tepels zichtbaar waren. Hij kon zich niet inhouden en ook zijn piemel regeerde direct op de situatie. 

Marjan deed haar hoofd achterover en liet Roy haar ontdekken. Roy had haar bh snel los, zijn handen gingen naar haar middel, Marjan deed haar billen iets omhoog, roy ontdeed haar met een snelle beweging van haar rok. Onder haar rok droeg ze een mooie blauwe kanten slipje, mooi passend bij de bh die reeds op de grond lag. Marjan nam het over, zittend in slechts een slipje. Ze trok zijn polo over zijn hoofd en maakte zijn broek los. Ook Roy deed nu zijn billen omhoog en binnen no-time lag zijn broek naast het rokje van Marjan. Even keken ze naar elkaar om daarna te verdwijnen in een lange tongzoen. De handen van Marjan gleden van zijn rug zijn boxer in en kneep in zijn billen.. mmm kreunde Roy zachtjes en deed hetzelfde bij Marjan. 

Niet veel later zaten ze beide naakt op het bed. Marjan kroop naar het hoofd eind en boog haar knieën en deed haar benen uit elkaar. Roy had nu vol zicht op haar schaamstreek. Marjan begon Roy extra te teasen door met haar vingers over haar venusheuvel te wrijven en al snel verdwenen er twee vingers haar vagina in. Roy zat er bij en keek er naar… nog nooit had een vrouw hem zo laten mee kijken.  Marjan zag wat het hem deed. Zijn niet al te grote piemel fier overeind. Ze was wat teleurgesteld want ze hoopte op een flinke pik maar Roy was verrassend klein geschapen. Niet veel later zou ze merken hoe hij dat compenseerde.

Roy kroop naar haar toe en duwde voorzichtig haar handen uit haar spleetje. Hij begon gulzig haar kutsap te likken, hij verslikte zich bijna in al het vocht wat vrij kwam. Na een poosje haar geproefd te hebben liet hij twee vingers haar kutje ingaan, zijn derde vinger cirkelde ondertussen rond haar kontje. Toen gebeurde er iets wat Marjan nog nooit was overkomen, na de twee vingers volgde er een derde, een vierde en toen zat ineens zijn hele hand in haar kut. Oh dit voelde ze echt wel. Fisting had ze wel eens gehoord toen een paar stewardessen na wat drankjes iets te luid over hun ervaringen spraken maar nu werd zij ongelofelijk gefist en dat door Roy, dat had ze niet van deze zachtaardige man verwacht maar het maakte haar bloedgeil. Het duurde wel even maar ze kwam met schokken zo heerlijk klaar maar ze was ook uitgeput.

Toen het voorbij was, zaten ze zwijgend naast elkaar op de rand van het bed. “En nu?” vroeg Roy. Marjan keek voor zich uit. “Nu ben je niet meer alleen van haar.” Die zin sneed dieper dan alles ervoor. Toen Roy later thuiskwam, stond Ivon in de deuropening. “Je ruikt anders,” zei ze. Niet beschuldigend. Observerend. Hij wist: dit was het punt waarop geheimen begonnen te lekken. En Marjan had geen enkele intentie om het hierbij te laten. Ivon had het al dagen gevoeld. Niet één ding, maar een optelsom. Roy die sneller zijn telefoon weglegde. De geur die niet de zijne was. Zijn afwezigheid terwijl hij naast haar zat. Ze zei er niets over. Nog niet. Tot ze op een woensdagmiddag de was deed. Ze vouwde zijn overhemden op, routineus, tot ze iets vond wat daar niet hoorde: een hondenhaar. Lang, goudkleurig. Niet van hun eigen hond — die hadden ze niet.

Ze hield het even tussen haar vingers. Het was onbenullig. En tegelijk alles. Die avond zat Roy tegenover haar aan tafel. “Hoe was je dag?” vroeg hij. Ivon keek hem lang aan. “Waar was je gisterenmiddag?” Hij aarzelde net een seconde te lang. “Bij Marjan. Ze had hulp nodig.” Ivon knikte langzaam. “Dat dacht ik al.” Hij keek op. “Wat bedoel je?” “Roy,” zei ze rustig, bijna vriendelijk. “Ik ben geen domme vrouw. Ik voel dit al weken. Ik wil geen verhalen meer. Ik wil de waarheid.” Hij opende zijn mond, sloot hem weer. In die stilte begreep Ivon genoeg. “Is het gebeurd?” vroeg ze. Niet met wie. Niet hoe vaak. Alleen dat. Roy liet zijn schouders zakken. “Ja.”

Dat ene woord veranderde alles. Ivon stond op en liep naar het raam. Ze zei niets. De straat lag er rustig bij, alsof de wereld geen weet had van wat hier net was ingestort. “Hoe lang?” vroeg ze uiteindelijk. “Het begon met helpen,” zei hij zacht. “Met praten. Ik had het moeten stoppen.” “Maar je deed het niet,” zei Ivon. Ze draaide zich om. Haar ogen waren droog, maar scherp. “En zij?” “Ze wist dat ik getrouwd ben.” Ivon knikte. “Dat maakt het erger. Niet beter.” Ze ging weer zitten. Legde haar handen plat op tafel. “Heb je gevoelens voor haar?” Roy zweeg. Die stilte was het definitieve antwoord. “Ga slapen in de logeerkamer,” zei Ivon. “Niet omdat ik je weg wil. Maar omdat ik nu even geen man naast me verdraag die niet weet waar hij hoort.”

Hij stond op, alsof hij iets wilde zeggen, maar ze hief haar hand. “Niet nu. Elke uitleg is nu zelfbescherming.” Die nacht lag Ivon wakker. Niet huilend. Denkend. Aan vijfentwintig jaar samen. Aan vertrouwen dat vanzelfsprekend was geworden. Aan hoe een andere vrouw zich een weg had gevonden in haar huwelijk. De volgende ochtend stuurde Marjan een bericht naar Roy. Heb je haar verteld? Ivon zag het bericht oplichten toen Roy onder de douche stond. Ze pakte zijn telefoon. Las het. En glimlachte bitter. Later die dag belde Ivon zelf aan bij Marjan. De deur ging open. Marjan verstijfde toen ze haar zag.

Ze stapte zonder uitnodiging naar binnen. “Ik kom geen scène maken. Ik kom je één ding vertellen.” Marjan zei niets. “Wat jij en Roy hebben gedaan, zegt iets over hem,” vervolgde Ivon. “Maar wat jij nu doet — doorduwen, vasthouden, eisen — dat zegt iets over jou.” Marjan rechtte haar schouders. “Ik heb ook gevoelens.” “Dat geloof ik,” zei Ivon. “Maar ze geven je geen recht.” Ze draaide zich om bij de deur. “Mijn huwelijk staat op losse schroeven. Dat is zijn schuld. Maar als jij denkt dat jij hier iets gaat winnen — dan vergis je je.” Toen Ivon vertrok, bleef Marjan achter in een huis dat ineens veel kleiner voelde.

En Roy begreep: de ontdekking was niet het einde van het verhaal. Het was het begin van de gevolgen. Ivon kwam niet terug om te schreeuwen. Ze kwam terug om te begrijpen. Dagen na haar bezoek aan Marjan was het huis stil. Roy sliep in de logeerkamer. Ze spraken alleen over praktische dingen. Tot Ivon op een avond tegenover hem ging zitten. “Ik heb nagedacht,” zei ze. Roy keek op, vermoeid. “Dat doe ik ook. De hele tijd.” “Ik ga niet doen alsof dit niet is gebeurd,” vervolgde ze. “Maar ik ga ook niet doen alsof ik jou zomaar kan wissen uit mijn leven.”

Hij zei niets. “Ik wil haar zien,” zei Ivon. Roy verstarde. “Wat?” “Niet via jou. Niet via vermoedens. Ik wil haar zien zoals ze is. En ik wil dat jij erbij bent.” Zo zaten ze een week later met z’n drieën aan Marjans keukentafel. De hond lag tussen hen in, alsof hij instinctief probeerde te dempen wat er in de lucht hing. Niemand wist hoe te beginnen. “Ik ben niet hier om je weg te duwen,” zei Ivon uiteindelijk tegen Marjan. “En ook niet om mezelf te vernederen.” Marjan slikte. “Dat voelt misschien anders.” “Dat is jouw interpretatie,” zei Ivon rustig. “Dit is de mijne: mijn huwelijk is beschadigd. Maar ik weiger om alles te reduceren tot schuld en straf.”

Roy keek van de ene naar de andere vrouw. Hij had nog nooit zo weinig controle gevoeld. “Wat wil je dan?” vroeg Marjan. Ivon hield haar blik vast. “Transparantie. Geen geheimen. Als dit doorgaat, dan niet achter mijn rug. Maar mét mij.” Het woord hing zwaar in de ruimte. “Je bedoelt…” begon Roy. “Ik bedoel precies wat je denkt,” zei Ivon. “Geen klassieke relatie. Geen toneelstuk. Maar ook geen leugen.” Marjan leunde achterover. Ze had dit niet verwacht. “En als ik dat niet wil?” “Dan stopt het hier,” zei Ivon. “Want ik ga mezelf niet opofferen om jullie spanning te dragen.” Het was Marjan die uiteindelijk knikte. Langzaam. “Eerlijkheid dan,” zei ze. “Maar weet dat ik niet kleiner ga worden om jou gerust te stellen.” “Dat verwacht ik niet,” zei Ivon. “Maar ik verwacht wel respect.” De eerste weken waren aftastend. Onwennig. Samen eten. Samen praten. Soms te veel praten. Roy merkte dat hij nergens meer kon schuilen. Alles wat hij voelde, werd zichtbaar. Wat hij zei tegen de één, hoorde de ander ook.

De eerste keer dat Ivon en Marjan elkaar aanraakten was geen gepland moment. Het gebeurde terwijl Roy toekeek, onzeker, overbodig bijna. Ivon voelde geen opwinding — maar ook geen afkeer. Eerder nieuwsgierigheid. Controle terugnemen.

Trefwoord(en): Stewardess, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!