Door: Reli Fa
Datum: 25-01-2026 | Cijfer: 8.9 | Gelezen: 809
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 7
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 7
n het grauwe Groningse dorpje Ezinge, waar de kerktoren het enige was dat boven de klei uitstak, woonde het gezin Van der Veen. Vijf zielen onder één streng calvinistisch dak. Vader Hendrik was ouderling, moeders Geesje droeg altijd een knot strak genoeg om staal te buigen, en de drie dochters – Grietje (24), Trijntje (21) en de jongste Martje (19) – mochten van geluk spreken als ze op zondag één keertje per preek mochten zuchten.
Buiten de kerk was alles zonde. Televisie was duivelsgerei, muziek met beat was hoererij met de oren, en een blote knie gold al als uitnodiging aan de duivel. Maar binnen in diezelfde mensen brandde iets anders.
Het was marktdag in augustus. De kerkhofweg stond vol kraampjes met kaas, stroopwafels en tweedehands servies. De ouderen zaten op klapstoeltjes bij de ingang van de kerk, de jongelui hingen rond de zijkant en de achterkant, waar de wind de geur van friet en sigaretten meevoerde. En ergens in die wirwar van mensen liep Martje met haar vriendje Jelmer – een jongen uit de vrijgemaakte kerk verderop, die al twee keer was weggestemd wegens “onkuis gedrag”.
Ze hadden geen tijd meer om te wachten.
Achter de consistoriekamer, waar normaal alleen de koster kwam om emmers te legen, stond een oude deur op een kier. Martje duwde hem open, trok Jelmer mee naar binnen. Het rook er naar stof, oude bijbels en schimmel. Een smalle ruimte tussen de muur en een rij opgestapelde kerkbanken.
Ze rukte haar lange rok omhoog, geen slipje eronder – dat had ze al in de auto uitgetrokken.
“Neuk me, godverdomme,” siste ze, terwijl ze zijn broek open rukte. “Hard. Nu.”Jelmer greep haar billen, tilde haar op de rand van een oude tafel vol vergeelde liedboeken. Ze sloeg haar benen om hem heen.“
Jezus Christus, wat ben jij nat,” gromde hij.
“Hou je bek en ram die pik erin, klootzak.”
Hij stootte. Hard. De tafel kraakte. Martje beet op haar vuist om niet te hard te kreunen, maar haar woorden kwamen er toch uit, rauw en laag:
“Dieper, verdomme… neuk mijn kut kapot… oh my fucking god… ja, zo… ram me vol, Jezus, ram me…”Buiten hoorde je vaag de accordeon van de markt, gelach, een kind dat huilde. Niemand keek naar de kleine deur. Niemand hoorde het natte geklots, het gehijg, het “Godverdegodver” dat Martje tussen haar tanden door perste toen ze klaarkwam, nagels in zijn nek, benen trillend.
Jelmer spoot in haar, vloekte iets onverstaanbaars met “kut” en “Jezus” erin verweven, trok zich terug. Martje veegde zichzelf af met een bladzijde uit een oud psalmboek, grinnikte schor en zei: “Volgende keer doen we het op de kansel, kijken of God eindelijk een keer komt kijken.”
Ze glipte naar buiten alsof er niets gebeurd was, streek haar rok glad en liep weer tussen de kraampjes door, een en al kuise glimlach.
Intussen was haar zus Trijntje verdwenen.Achter de kerk, bij de oude schaftkeet van de begraafplaats, stond al jaren een bouwkeet die eigenlijk allang afgebroken had moeten worden. De jeugd van de kerk had er een soort illegale chillplek van gemaakt. Oude banken, een gaspitje, speakers op batterijen, en bijna altijd wietlucht.
Daar zat Trijntje die middag tussen zes, zeven jongens en twee meiden, allemaal rond de twintig. Iemand had een krat bier meegenomen, iemand anders een joint doorgegeven. De stemming sloeg om toen Jelmer binnenkwam, nog na hijgend van zijn avontuur met Martje.
Trijntje keek hem aan, likte haar lippen.“Jij ruikt naar kut,” zei ze hardop.De hele keet lachte schaterend.
Vijf minuten later lag ze op een oude matras in de hoek, broek uit, benen wijd. Twee jongens tegelijk. Eentje in haar mond, eentje van achteren. De rest keek toe, rukte zichzelf of wachtte op zijn beurt. Het werd een ongeorganiseerde, bezwete, grommende bende.
“Neuk me kapot, godverdomme,” hijgde Trijntje tussen het zuigen door. “Harder… ja, ram die pik erin… oh fuck, Jezus Christus, geef me alles…”Er werd gevloekt, gelachen, gekreund. Iemand riep “Hallelujah” op het moment dat een jongen klaarkwam op haar rug. Een ander noemde haar “domineesdochtertje” terwijl hij haar keel neukte. Niemand bad. Niemand zong psalmen. Alleen maar vlees, zweet en scheldwoorden met de naam van de Heere erin verweven.
Ondertussen reed Hendrik van der Veen in zijn zwarte Volvo stationwagen van huisbezoek naar huisbezoek.
Vandaag was mevrouw Postma aan de beurt. Weduwe. 58. Man al acht jaar dood. Altijd koffie met speculaas, altijd dezelfde stoel bij het raam, altijd dezelfde zachte stem waarmee ze zei: “Och ouderling, ik voel me zo alleen.”
Hendrik deed de deur achter zich dicht. Ging naast haar zitten op de bank. Legde zijn grote, eeltige hand op haar knie.
“De Heere ziet uw eenzaamheid, zuster Postma.”
Zijn hand schoof omhoog.
Tien minuten later lag ze op haar rug op de eettafel, rok omhoog, kousen gescheurd. Hendrik stond tussen haar benen, broek op zijn enkels, stootte als een bezetene.
“Godverdomme mens, wat een strakke kut heb jij nog,” gromde hij.
“Oh Hendrik… Jezus… neuk me… alsjeblieft… harder… oh my fucking god…”Hij greep haar keel, kneep net genoeg, ramde door tot de tafelpoten piepten. Toen hij kwam, siste hij tussen zijn tanden: “In naam des Vaders… en des Zoons… godverdegodver…”Daarna waste hij zijn handen, streek zijn das glad, bad hardop een kort gebed voor haar ziel, en vertrok. Precies zoals het hoorde.
’s Avonds zaten ze met z’n allen aan tafel. Aardappelen, spruitjes, een stukje vlees. Vader bad lang en vroom. Moeder knikte mee. Grietje keek stug naar haar bord. Martje en Trijntje zaten tegenover elkaar en zeiden niets, maar hun ogen glinsterden even toen ze elkaar aankeken.
Na het eten las vader uit de Bijbel. Openbaring 21.“En God zal alle tranen van hun ogen afwissen…”Buiten ruiste de wind door de populieren.
Binnen bleef het stil.
En iedereen zweeg over wat er die dag werkelijk gebeurd was.
Want de Heere ziet alles.
Maar sommige dingen ziet Hij liever niet.
Buiten de kerk was alles zonde. Televisie was duivelsgerei, muziek met beat was hoererij met de oren, en een blote knie gold al als uitnodiging aan de duivel. Maar binnen in diezelfde mensen brandde iets anders.
Het was marktdag in augustus. De kerkhofweg stond vol kraampjes met kaas, stroopwafels en tweedehands servies. De ouderen zaten op klapstoeltjes bij de ingang van de kerk, de jongelui hingen rond de zijkant en de achterkant, waar de wind de geur van friet en sigaretten meevoerde. En ergens in die wirwar van mensen liep Martje met haar vriendje Jelmer – een jongen uit de vrijgemaakte kerk verderop, die al twee keer was weggestemd wegens “onkuis gedrag”.
Ze hadden geen tijd meer om te wachten.
Achter de consistoriekamer, waar normaal alleen de koster kwam om emmers te legen, stond een oude deur op een kier. Martje duwde hem open, trok Jelmer mee naar binnen. Het rook er naar stof, oude bijbels en schimmel. Een smalle ruimte tussen de muur en een rij opgestapelde kerkbanken.
Ze rukte haar lange rok omhoog, geen slipje eronder – dat had ze al in de auto uitgetrokken.
“Neuk me, godverdomme,” siste ze, terwijl ze zijn broek open rukte. “Hard. Nu.”Jelmer greep haar billen, tilde haar op de rand van een oude tafel vol vergeelde liedboeken. Ze sloeg haar benen om hem heen.“
Jezus Christus, wat ben jij nat,” gromde hij.
“Hou je bek en ram die pik erin, klootzak.”
Hij stootte. Hard. De tafel kraakte. Martje beet op haar vuist om niet te hard te kreunen, maar haar woorden kwamen er toch uit, rauw en laag:
“Dieper, verdomme… neuk mijn kut kapot… oh my fucking god… ja, zo… ram me vol, Jezus, ram me…”Buiten hoorde je vaag de accordeon van de markt, gelach, een kind dat huilde. Niemand keek naar de kleine deur. Niemand hoorde het natte geklots, het gehijg, het “Godverdegodver” dat Martje tussen haar tanden door perste toen ze klaarkwam, nagels in zijn nek, benen trillend.
Jelmer spoot in haar, vloekte iets onverstaanbaars met “kut” en “Jezus” erin verweven, trok zich terug. Martje veegde zichzelf af met een bladzijde uit een oud psalmboek, grinnikte schor en zei: “Volgende keer doen we het op de kansel, kijken of God eindelijk een keer komt kijken.”
Ze glipte naar buiten alsof er niets gebeurd was, streek haar rok glad en liep weer tussen de kraampjes door, een en al kuise glimlach.
Intussen was haar zus Trijntje verdwenen.Achter de kerk, bij de oude schaftkeet van de begraafplaats, stond al jaren een bouwkeet die eigenlijk allang afgebroken had moeten worden. De jeugd van de kerk had er een soort illegale chillplek van gemaakt. Oude banken, een gaspitje, speakers op batterijen, en bijna altijd wietlucht.
Daar zat Trijntje die middag tussen zes, zeven jongens en twee meiden, allemaal rond de twintig. Iemand had een krat bier meegenomen, iemand anders een joint doorgegeven. De stemming sloeg om toen Jelmer binnenkwam, nog na hijgend van zijn avontuur met Martje.
Trijntje keek hem aan, likte haar lippen.“Jij ruikt naar kut,” zei ze hardop.De hele keet lachte schaterend.
Vijf minuten later lag ze op een oude matras in de hoek, broek uit, benen wijd. Twee jongens tegelijk. Eentje in haar mond, eentje van achteren. De rest keek toe, rukte zichzelf of wachtte op zijn beurt. Het werd een ongeorganiseerde, bezwete, grommende bende.
“Neuk me kapot, godverdomme,” hijgde Trijntje tussen het zuigen door. “Harder… ja, ram die pik erin… oh fuck, Jezus Christus, geef me alles…”Er werd gevloekt, gelachen, gekreund. Iemand riep “Hallelujah” op het moment dat een jongen klaarkwam op haar rug. Een ander noemde haar “domineesdochtertje” terwijl hij haar keel neukte. Niemand bad. Niemand zong psalmen. Alleen maar vlees, zweet en scheldwoorden met de naam van de Heere erin verweven.
Ondertussen reed Hendrik van der Veen in zijn zwarte Volvo stationwagen van huisbezoek naar huisbezoek.
Vandaag was mevrouw Postma aan de beurt. Weduwe. 58. Man al acht jaar dood. Altijd koffie met speculaas, altijd dezelfde stoel bij het raam, altijd dezelfde zachte stem waarmee ze zei: “Och ouderling, ik voel me zo alleen.”
Hendrik deed de deur achter zich dicht. Ging naast haar zitten op de bank. Legde zijn grote, eeltige hand op haar knie.
“De Heere ziet uw eenzaamheid, zuster Postma.”
Zijn hand schoof omhoog.
Tien minuten later lag ze op haar rug op de eettafel, rok omhoog, kousen gescheurd. Hendrik stond tussen haar benen, broek op zijn enkels, stootte als een bezetene.
“Godverdomme mens, wat een strakke kut heb jij nog,” gromde hij.
“Oh Hendrik… Jezus… neuk me… alsjeblieft… harder… oh my fucking god…”Hij greep haar keel, kneep net genoeg, ramde door tot de tafelpoten piepten. Toen hij kwam, siste hij tussen zijn tanden: “In naam des Vaders… en des Zoons… godverdegodver…”Daarna waste hij zijn handen, streek zijn das glad, bad hardop een kort gebed voor haar ziel, en vertrok. Precies zoals het hoorde.
’s Avonds zaten ze met z’n allen aan tafel. Aardappelen, spruitjes, een stukje vlees. Vader bad lang en vroom. Moeder knikte mee. Grietje keek stug naar haar bord. Martje en Trijntje zaten tegenover elkaar en zeiden niets, maar hun ogen glinsterden even toen ze elkaar aankeken.
Na het eten las vader uit de Bijbel. Openbaring 21.“En God zal alle tranen van hun ogen afwissen…”Buiten ruiste de wind door de populieren.
Binnen bleef het stil.
En iedereen zweeg over wat er die dag werkelijk gebeurd was.
Want de Heere ziet alles.
Maar sommige dingen ziet Hij liever niet.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Marseta, 28 jaar. Klaar om een stap verder te zetten? Op mijn prive pagina deel ik geheime gedachten, misschien durven we dingen die hier niet zouden...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Aidieni (28)
Billian (20)
Juliakiss (40)
Greenleaf (37)