Zondagmiddag, De Scheerbeurt - 3

“Je bent perfect,” fluistert ze. “Maar we zijn nog lang niet klaar vandaag…”

Sally laat haar lippen nog even over mijn slaap rusten, dan staat ze op. Haar bewegingen zijn rustig, bijna plechtig. Ze steekt haar hand naar me uit. “Kom, Konijn. Naar bed met jou.”

Ik leg mijn hand in de hare. Mijn benen voelen nog slap van de naschokken, mijn huid gloeit overal waar ze me heeft aangeraakt. Naakt, op blote voeten, laat ik me door haar de gang in leiden. De oude planken kraken onder ons, een vertrouwd geluid dat extra intiem aanvoelt nu het huis zo stil is. Achter ons dooft het haardvuur langzaam uit, maar de warmte zit nog in mijn botten, in mijn buik, tussen mijn dijen.

In de slaapkamer is het schemerdonker. De zware gordijnen zijn half dicht, winterlicht valt in dunne, bleke strepen over het brede bed. Sally wijst. “Op je buik. Midden op het bed. Armen en benen wijd.”

Ik gehoorzaam zonder aarzelen. Het koele katoen van het hoeslaken voelt heerlijk tegen mijn nog steeds overgevoelige huid. Ik strek me uit, gezicht opzij gedraaid op het kussen, billen licht omhoog, wachtend.

Ze werkt snel en precies. Eerst mijn enkels: zachte leren boeien dit keer, gevoerd met schapenvacht, die ze met musketonhaken vastmaakt aan de poten van het bed. Dan mijn polsen, hetzelfde ritueel. Ik lig nu volledig uitgespreid, vol van overgave en overgeleverd aan haar genade, op ons eigen bed. De matras zakt licht onder mijn gewicht, geeft me het gevoel dat ik erin wegzink, hulpeloos en tegelijk veilig.

Sally komt naast me zitten. Haar vingertoppen beginnen bij mijn nek, strelen traag omlaag over mijn ruggengraat. Langzame, lome cirkels, alsof ze een landkaart volgt die alleen zij kent. Over mijn schouderbladen, langs mijn zij, dan lager. Mijn billen. Ze kneedt ze zacht, laat haar nagels er lichtjes over krassen. Kippenvel trekt in golven over mijn hele lichaam. Ik kreun zacht in het kussen.

Dan stopt ze. Ik hoor haar opstaan, de la van het nachtkastje opentrekken. Als ze terugkomt, voel ik eerst alleen de koele, gladde aanraking van een zweep: de leren uiteinden strijken vederlicht over mijn rug, van nek tot stuitje, dan weer omhoog. Ze plaagt, trekt cirkels over mijn billen, laat de uiteinden even tussen mijn dijen glijden, net langs mijn nog gevoelige, net gelikte schaamlippen.

Ze leunt voorover, haar lippen bij mijn oor. Haar stem is beminnend, bijna het spinnen van een kat.

“Wat ben je mooi, Konijn. Zo mooi… dat ik je pijn wil doen.”

Ze laat een stilte vallen, zwaar en verwachtingsvol.

“Smeek me, slet. Smeek je Meesteres om pijn.”

Mijn hart bonkt. Ik slik, voel tranen prikken van pure opwinding en overgave.

“Alsjeblieft, Meesteres…” fluister ik. “Geef me pijn. Ik verdien het. Ik wil het voor u.”

De eerste slag komt snel, een felle, scherpe lijn over mijn linkerbil. Ik hap naar adem, mijn lichaam spant zich in de boeien. Dan de tweede, rechterkant, net iets lager. Het leer bijt in mijn huid, maar het is een bijten dat meteen warmte en gloed achterlaat. Ze slaat ritmisch, niet te hard, maar precies hard genoeg om elke slag een rode vlam op mijn huid te schilderen. Billen, bovenbenen, dan weer omhoog naar het zachte vlees net onder mijn stuitje. Ik kronkel, trek aan de boeien, maar ontsnappen is onmogelijk. Elke slag maakt me natter, wanhopiger.

Na een stuk of tien, misschien twaalf slagen, begin ik te snikken. Niet van verdriet — van pure, rauwe, geile behoefte.

“Genade, Meesteres… alstublieft…”

Ze stopt meteen. De zweep valt naast me op het bed. Haar hand glijdt koel over de brandende plekken, strijkt er teder over.

“Vraag het netjes,” zegt ze kalm. “Zoals ik het je geleerd heb.”

Ik draai mijn hoofd, kijk haar aan met betraande ogen. Mijn stem trilt.

“Alstublieft Meesteres, genade. Hier is Uw sletje nog niet aan gewend. Alstublieft… wees mild met mij.”

Ze glimlacht, een mengeling van trots en honger. “Brave meid.”

Ze staat op, loopt naar de kast. Ik hoor de rits van haar broek, het zachte geklik van sluitingen. Als ze terugkomt, zie ik haar in het schemerlicht: de zwarte voorbinddildo glanst van glijmiddel, stevig vastgegespt om haar heupen. Ze ziet er onweerstaanbaar uit — krachtig, zelfverzekerd, helemaal van mij.

Ze klimt op het bed, knielt tussen mijn gespreide benen. Haar handen glijden over mijn brandende billen, kneden ze zacht.

“Waar verlangt mijn kleine geile sletje naar?” vraagt ze, stem laag en bevelend.

“Neuk me, Meesteres,” hijg ik meteen.

Ze tikt streng op mijn bil. “Niet goed genoeg.”

Ik bijt op mijn lip, voel een nieuwe golf schaamte en lust door me heen spoelen.

“Alsjeblieft Meesteres… ik smeek u… neuk Uw geile teef. Ik ben een vieze, geile slet die hard geneukt wil worden door haar Meesteres. Alstublieft… vul me… neem me… ik hou het niet meer.”

Ze gromt goedkeurend. “Dat klinkt al beter.”

Ze positioneert zich. De gladde kop drukt tegen mijn nog druipende kutje, plaagt even, glijdt een klein stukje naar binnen en weer terug. Ik kreun luid, duw mijn heupen naar achteren zover de boeien het toelaten. Dan, in één langzame, onverbiddelijke stoot, glijdt ze helemaal in me. Ze vult me volledig. Ik schreeuw het uit, ik kreun en snik van genot.

Ze begint te bewegen. Eerst langzaam, diep, laat me elke centimeter voelen. Haar handen grijpen mijn heupen vast, nagels in mijn nog gevoelige huid. Dan sneller. Harder. Het bed kraakt ritmisch mee. Elke stoot duwt een kreun uit mijn keel, mijn borsten wrijven over het laken, mijn tepels schuren pijnlijk lekker. Ze leunt voorover, haar borsten tegen mijn rug, haar lippen bij mijn oor.

“Voel je hoe nat je bent, slet? Hoe graag je dit nodig hebt?”

“Ja Meesteres… o god ja… harder… alstublieft…”

Ze geeft me wat ik verdien en waarom ik smeek. Diepe, harde stoten, haar heupen slaan tegen mijn billen, elke impact laat de striemen tintelen. Ze reikt onder me door, vindt mijn clit met twee vingers, wrijft hard in hetzelfde ritme. Het is te veel. Te goed. Ik voel het weer opbouwen, sneller dit keer, rauwer.

“Ik ga komen… Meesteres… mag ik… alstublieft…”

“Kom,” beveelt ze, stem rauw van eigen opwinding. “Kom om mijn pik, slet. Laat zien hoe geil je echt bent.”

Het orgasme slaat door me heen als een storm. Ik schreeuw haar naam, mijn hele lichaam spant zich, trilt, schokt tegen haar aan terwijl ze blijft stoten en mijn clit blijft wrijven, me door de golf van klaarkomen heen rijdt tot ik slap en hijgend bijkom.

Pas als de laatste sidderingen wegebben, trekt ze zich langzaam terug. Ze maakt de boeien los, draait me voorzichtig om, trekt me in haar armen. De dildo legt ze opzij. Haar lippen vinden de mijne, zacht nu, teder.

“Je bent van mij,” fluistert ze tegen mijn mond. “Helemaal. Voor altijd.”

Ik nestel me tegen haar aan, mijn lichaam loom en nog nasidderend van de heerlijke vernedering. Buiten is de wintermiddag al bijna schemerdonker. Binnen ruikt het naar ons, naar olie, naar zweet, naar liefde en overgave.

En ergens, diep in me, weet ik: ik ben voor altijd haar sletje.

Epiloog – Avondschaduw

De winteravond valt vroeg op het platteland. Buiten het raam van de slaapkamer kleurt de lucht diep paarsblauw, de eerste sterren prikken al door het dunne wolkendek. Binnen is het stil, op ons ademhalen na. Sally heeft het dekbed over ons heen getrokken, een zwaar, oud wollen dek dat naar lavendel en haar geurt. Mijn hoofd rust op haar borst, haar hartslag een kalm, traag ritme onder mijn oor. Haar vingers glijden loom door mijn haar, krullen een lokje rond haar wijsvinger, laten los, beginnen opnieuw.

Ik voel de lichte brandplekken op mijn billen nog nasudderen als ik me beweeg – een zoete herinnering, een stille belofte dat het morgen weer kan, als zij dat wil. Mijn huid is plakkerig van zweet en olie, mijn dijen nog vochtig, maar het voelt niet vies. Het voelt als ons. Als thuis.

Ze verbreekt de stilte als eerste, stem zacht, bijna fluisterend, alsof ze bang is de bubbel te doorprikken.

“Ben je nog wakker, Konijn?”

Ik fluister instemmend, kus de huid net onder haar sleutelbeen. “Altijd wakker voor jou.”

Een klein lachje trilt door haar borst. “Je was zo mooi vandaag. Zo… volledig van mij.”

Ik voel tranen prikken, niet van pijn of schaamte dit keer, maar van iets diepers. Van erkenning. Van thuiskomen in iemands armen.

“Ik wás van jou,” fluister ik terug. “En ik blijf van jou. Elke zondagmiddag. Elke avond. Elke keer dat je me aankijkt zoals je dat doet.”

Ze tilt mijn kin op, kijkt me aan in het schemerdonker. Haar ogen zijn zacht nu, de dominantie even op de achtergrond, maar nog steeds aanwezig in die kleine twinkeling.

“Dan beloof ik je dit,” zegt ze plechtig. “Zolang jij mijn Konijn bent, blijf ik je Meesteres. En zolang je smeekt, zal ik je geven wat je nodig hebt. Pijn. Plezier. Alles ertussenin. Maar altijd… liefde.”

Ik knik, slik de brok in mijn keel weg. “Altijd liefde.”

Ze kust me traag, diep, alsof ze het zegel op die belofte drukt. Dan trekt ze me nog dichter tegen zich aan, draait ons zo dat ik in haar armen lig als een klein pakketje. Haar been glijdt over het mijne, houdt me vast zonder touwen. Veiliger dan welke boei ook.

Buiten kraakt de wind door de kale takken van de eiken. Binnen ademen we synchroon, langzaam kalmerend. De geur van de haard hangt nog vaag in de lucht, vermengd met ons eigen aroma – een parfum dat alleen wij twee dragen.

En terwijl de nacht zich over de boerderij vlijt, weet ik met een zekerheid die warmer is dan elk vuur. Voor altijd haar sletje. Voor altijd haar Konijn.

Trefwoord(en): Bondage, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!