Mirjam

Datum: 27-01-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 3456
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 10 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Douche, Exhibitionisme, Studenten, Voyeurisme,

Hoi, ik ben Mirjam, twintig jaar oud, en ik studeer aan de pabo in deze drukke stad. Ik kom uit een piepklein dorpje in het oosten van het land, waar de kerk elke zondag vol zat en mijn ouders me opvoedden met bijbelverhalen en strenge regels. Seks? Dat was iets waarover je niet praatte. Het was zondig, vies, iets voor na het huwelijk, en dan nog alleen met de lichten uit en snel gedaan. Ik had wel eens een jongen gekust op de middelbare school, maar verder dan dat kwam het niet. Mijn ouders hielden me kort, en ik was het brave meisje dat altijd ja zei tegen helpen in de kerk en nee tegen feestjes waar alcohol vloeide. Maar diep vanbinnen borrelde er altijd iets, een nieuwsgierigheid die ik niet kon plaatsen. Boeken over romantiek las ik stiekem, en soms, 's avonds in bed, liet ik mijn hand onder de dekens glijden, fantaserend over prinsen op witte paarden die me meenamen naar verboden plekken. Maar altijd met schuldgevoel achteraf. "God ziet alles," zei mijn moeder altijd. En ik geloofde het.

Nu woon ik eindelijk op kamers! Het is een oud, krakend studentenhuis aan de rand van de stad, met vijf kamers verdeeld over twee verdiepingen. We delen de keuken, de woonkamer en de badkamer – die ene badkamer voor ons allemaal. Mijn huisgenoten zijn een bonte mix: Tim, de stille nerd met zijn dikke bril en altijd een boek in zijn hand, studeert informatica; Lars, de sportieve jongen met blonde krullen en een lach die de kamer vult, doet iets met economie; Anna, een vrolijke meid met piercings die kunst studeert; en Sophie, de serieuze studente met haar perfecte notities, toekomstig arts. We kennen elkaar nog niet supergoed, ik ben er pas een maand, maar we eten soms samen en kletsen over colleges. Het voelt bevrijdend, weg van thuis, maar ook eng. Geen ouders die controleren of ik op tijd in bed lig. Ik kan doen wat ik wil. Maar wat wil ik eigenlijk?

Die avond, na een lange dag vol colleges over kleuteronderwijs en groepswerk waar ik me rot had gelachen met mijn studiegenoten, was het tijd om te douchen. Ik voelde me plakkerig van de metroreis terug, mijn rode haar hing slap langs mijn gezicht, en mijn sproetjes leken extra zichtbaar in de spiegel. Ik ben niet het type dat uren voor de spiegel staat, ik ben 1.65 lang, slank maar met rondingen op de plekken waar het telt: ronde borsten die soms te veel aandacht trekken in strakke shirtjes, en heupen die wiegen als ik loop. Mijn groene ogen kijken altijd een beetje verbaasd de wereld in, alsof ik nog steeds dat dorpsmeisje ben dat de stad ontdekt. Ik trok mijn kleren uit, hing ze over de stoel, en stapte onder de douche. Het warme water kletterde op mijn huid, waste de dag weg. Ik zeepte me in met mijn favoriete douchegel, die naar lavendel rook, en liet mijn handen over mijn lichaam glijden. Mijn tepels werden hard van het contrast tussen warm en koud, en ik voelde een lichte tinteling tussen mijn benen. Niets bijzonders, dacht ik, gewoon ontspannen.

Maar toen, terwijl ik mijn haar waste en het schuim uitspoelde, gleed mijn blik over de witte tegels van de muur. Het huis is oud, gebouwd in de jaren vijftig of zo, met overal scheurtjes en vlekken van jarenlang gebruik. Maar dit... dit was anders. Op de hoogte van mijn heupen, zat een gat. ongeveer 10cm in doorsnee, maar het leek niet natuurlijk, het was te rond, te perfect geboord. Mijn hart sloeg een slag over. Wat was dat? Ik boog me dichterbij, het water nog steeds stromend over mijn rug en billen. Door het gat heen kon ik vaag de contouren zien van de kamer ernaast, die van Tim geloof ik. Het was donker daar, maar... wacht, was dat een schaduw? Een beweging? Mijn adem stokte. Het leek op een oog, starend terug. Nee, dat kon niet. Ik knipperde, en het was weg. Paniek golfde door me heen. Had iemand me bespied? Me naakt gezien? Mijn borsten, mijn schaamhaar, alles bloot en kwetsbaar?

Ik draaide de kraan uit met trillende handen, wikkelde mezelf in mijn grote witte handdoek, en rende naar mijn kamer. De deur op slot en ik plofte op bed neer. Mijn hart bonsde als een trommel. Wie zou dat doen? Tim, met zijn verlegen blikken tijdens het eten? Hij keek me soms aan alsof hij meer wilde zeggen. Of Lars, die altijd grapjes maakte over meisjes en sport? Hij leek zo zelfverzekerd, misschien te veel. Of een van de meiden? Nee, dat sloeg nergens op. Ik voelde me vies, geschonden. Dit was verkeerd. Zondig. Mijn opvoeding schreeuwde in mijn hoofd: "Je lichaam is een tempel, Mirjam. Bescherm het." Tranen prikten in mijn ogen. Ik bad stiekem, vroeg God om vergeving voor... ja, voor wat? Ik had niks gedaan. Maar het idee alleen al dat iemand me had gezien, maakte me misselijk. En toch... diep vanbinnen, in dat hoekje waar mijn nieuwsgierigheid woonde, voelde ik iets anders. Een kriebel in mijn buik, een warmte die zich verspreidde. Wat als het waar was? Wat als iemand me mooi vond, zo mooi dat ze niet konden wegkijken?

De volgende dag probeerde ik het te vergeten. Colleges over pedagogiek, lunch met vriendinnen, lachen om stomme grappen. Maar 's avonds, toen het douchtijd was, aarzelde ik. Moest ik de huisbaas bellen? Het gat dichten? Maar wat als het niks was? Ik voelde me paranoïde. Uiteindelijk ging ik toch, want ik stonk naar zweet na een wandeling door de stad. Ik hing mijn handdoek op, stapte onder de douche, en draaide me met mijn rug naar het gat. Snel wassen, dacht ik. Inzepen, uitspoelen, klaar. Maar halverwege draaide ik me om. Het gat staarde me aan, zwart en mysterieus. Was er iemand? Ik tuurde, zag niks. Maar het idee... oh god, het idee dat er ogen op me gericht waren. Mijn tepels werden hard, niet van de kou, maar van iets anders. Mijn hand gleed omlaag, over mijn buik, tussen mijn benen. Mijn schaamlippen waren al gezwollen, vochtig. "Nee, Mirjam," fluisterde ik tegen mezelf. "Dit is zondig. Stop." Maar mijn vingers cirkelden rond mijn klitje, zachtjes, dan harder. Ik dacht aan dat oog, starend naar mijn naakte lichaam, mijn borsten die op en neer deinden onder het water, mijn billen die glansden van het schuim. Ik leunde tegen de muur, mijn vrije hand kneedde mijn borst, knijpte in mijn tepel. Het water maskeerde mijn kreunen. Mijn kutje klopte, nat en hongerig. Ik duwde een vinger naar binnen, toen twee, stotend in mezelf terwijl ik fantaseerde over de bespieder. Wie was hij? Wat dacht hij? Wilde hij me aanraken? Ik kwam klaar, mijn lichaam schokkend, een golf van plezier die me overspoelde. Achteraf waste ik me snel af, droogde me af met trillende handen. Schuld overspoelde me. "Vergeef me, Heer," mompelde ik in bed. Maar de opwinding... die bleef hangen, als een drug.

Dat was de eerste keer. Het herhaalde zich. De dag erna, na een college waar ik nauwelijks kon concentreren – beelden van het gat flitsten door mijn hoofd, douchte ik weer. Dit keer langzamer. Ik waste mijn haar uitgebreid, liet het schuim over mijn rug lopen. Ik draaide me naar het gat, deed alsof ik het niet zag, maar ik wist het. Ik zeepte mijn borsten in, kneedde ze, liet mijn duimen over mijn tepels glijden tot ze pijnlijk hard waren. Mijn kutje tintelde al. Ik spreidde mijn benen een beetje, liet mijn hand zakken. "Dit is verkeerd," dacht ik. "Je bent een slet, Mirjam. Thuis zouden ze je verstoten." Maar de opwinding won. Ik vingerde mezelf, langzaam, bouwde het op. Ik dacht aan de bespieder: hoe hij ademde, hoe hij misschien zijn hand in zijn broek had. Mijn vingers gleden in en uit mijn natte kut, mijn duim op mijn klit. Ik kreunde harder, het water dempte het. Ik kwam weer, sterker dit keer, mijn sappen vermengd met het douchewater, wegspoelend in het putje.

Na een week was het een ritueel. Twee, drie keer per week, soms meer als de anderen laat thuis waren. Ik varieerde: op mijn knieën, mijn billen naar het gat gericht, vingerend van achteren, mijn vingers diep in mijn kutje duwend terwijl ik mijn kont wiegde. Of staand, benen wijd, mezelf neukend met mijn vingers terwijl ik mijn borsten kneedde. Een keer probeerde ik stil te zijn en te luisteren naar de andere kant van het gat. Ik hoorde ademhaling aan de andere kant, zwaar en opgewonden. Ja, er was iemand. Mijn hart racete. Schuld vocht met lust: "Stop, dit is hels. God haat dit." Maar mijn lichaam verraadde me. Mijn kutje was drijfnat, mijn klitje gezwollen. Ik kwam harder dan ooit, bijtend op mijn lip om niet te schreeuwen, mijn orgasme golvend door me heen als een tsunami. Na afloop lag ik in bed, tranen op mijn wangen van schuld, maar mijn hand gleed weer tussen mijn benen, herhalend de sensatie. Ik was verslaafd. Het gat was mijn geheim, mijn zonde, mijn opwinding. Ik wist niet hoe het verder zou gaan, maar ik kon niet stoppen. De nieuwsgierigheid won het van het geloof, elke keer weer.