Mijn Kleine Broertje - 7

Later die avond aten we vis en zaten we in het zomerhuisje omdat het buiten heel erg warm was. Peter en Mama op de bank terwijl ik languit op mijn buik op het bed lag. Mama had bij de maaltijd een fles wijn ontkurkt en we waren alle drie al een beetje aangeschoten. Op de achtergrond speelde de radio zachtjes oude pop liedjes.

“Heb jij ooit Wiet gerookt, Angela?” vroeg Peter toen we hadden gegeten.

“Nee, natuurlijk niet. Het is een slechte gewoonte. En als één van jullie dat ...” begon Mama ons te waarschuwen.

“Ik bedoelde alleen maar een jointje, je weet wel, Mama ... Marihuana?”

“Peter!” riep Mama boos.

“Ik wilde het alleen maar weten. Iedereen probeert het toch wel eens?” vroeg Peter.

“Nee, ik heb het nooit gedaan,” protesteerde ik.

“Leugenaar!”

“Nou, misschien een of twee keertjes,” gaf ik aarzelend toe.

“Jij toch niet, Peter?”, vroeg Mama, met een bezorgde toon in haar stem, “Jij bent nog zo jong!”

“Nou hij is anders niet te jong voor andere dingen, je weet wel ...” protesteerde ik.

“Angela!” riep Mama boos.

“Heb jij het ooit gedaan, Mama?”, vroeg Peter opnieuw.

“Als ik iets ooit gedaan heb, betekent dat nog niet dat jij het ook moet doen,” antwoordde Mama blozend. “Maar nee, ik heb het nooit geprobeerd. Ik heb ook nooit met jullie tweeën over drugs gepraat. Dat had ik misschien wel moeten doen. Jullie gebruiken toch niets verkeerds, hè? XTC of dat vreselijke Oxy-spul?”

“Nee hoor, dat is voor losers. Heel af en toe, op een schoolfeestje, roken wij wel eens een jointje. Niet zo vaak. En het is veiliger dan dronken worden,” zei Peter.

“En jij dan, Angela?” vroeg Mama.

“Het gebeurt wel eens op school. Maar ik heb nog nooit meegedaan.”

“Ik heb er wel eentje meegenomen, een jointje bedoel ik. Misschien kunnen we hem delen met z’n drieën?” flapte Peter eruit, het klonk als een doodgewone uitnodiging.

“Tja, misschien is dat een wel goed idee, Peter. Beter hier en nu, dan dat Angela het achter mijn rug om gaat doen,” zei Mama.

“Ja misschien wel,” mompelde ik, en Peter liep naar zijn tas.

We lachten allebei een beetje nerveus, toen Peter terugkwam met een dikke joint in zijn hand.

“Misschien kunnen we dit toch maar beter niet doen,” zei Mama twijfelend, terwijl mijn broertje de joint al met een brandende lucifer aanstak en diep inhaleerde.

“Oh God, Mama! Doe jij het ook?” protesteerde ik, toen Mama de joint van Peter aanpakte en diep inhaleerde.

Toen nam ik de joint aan, die Mama mij aanreikte, ik inhaleerde, hoestte, giechelde even, nam nog een trek en gaf de joint weer door aan Peter.

Toen er nog maar peuk van een paar centimeter over was, waren we allemaal behoorlijk stoned.

“Dat is een liedje uit mijn tijd!” riep Mama toen er een oude hit van de Everly Brothers op de radio kwam. “Vroeger danste ik hierop met je vader, toen ik vijftien of zestien was,” zei ze, terwijl ze mee wiegde op de muziek.

“Ik had jou meer voor een quickstep aangezien, of misschien een tango,” giechelde ik, terwijl ik de dansbewegingen van Mama nadeed.

“Ja, maar aan het eind van de avond, als het de laatste dans was,” zei Mama, terwijl ze opstond. “Dan speelden ze zulke langzame nummers. Wil je dansen, Peter?” vroeg ze aan mijn broer, terwijl ze hem haar hand toestak.

“Ja hoor, Mama,” zei Peter terwijl hij Mama’s hand pakte en opstond.

Aanvankelijk dansten ze netjes, met hun lichamen iets uit elkaar, Peter’s linkerhand uitgestrekt en de rechterhand van Mama vasthoudend.

“Ik wilde het alleen maar weten. Iedereen probeert het toch wel eens?” vroeg Peter.

“Nee, ik heb het nooit gedaan,” protesteerde ik.

“Leugenaar!”

“Nou, misschien een of twee keertjes,” gaf ik aarzelend toe.

“Jij toch niet, Peter?”, vroeg Mama, met een bezorgde toon in haar stem, “Jij bent nog zo jong!”

“Nou hij is anders niet te jong voor andere dingen, je weet wel ...” protesteerde ik.

“Angela!” riep Mama boos.

“Heb jij het ooit gedaan, Mama?”, vroeg Peter opnieuw.

“Als ik iets ooit gedaan heb, betekent dat nog niet dat jij het ook moet doen,” antwoordde Mama blozend. “Maar nee, ik heb het nooit geprobeerd. Ik heb ook nooit met jullie tweeën over drugs gepraat. Dat had ik misschien wel moeten doen. Jullie gebruiken toch niets verkeerds, hè? XTC of dat vreselijke Oxy-spul?”

“Nee hoor, dat is voor losers. Heel af en toe, op een schoolfeestje, roken wij wel eens een jointje. Niet zo vaak. En het is veiliger dan dronken worden,” zei Peter.

“En jij dan, Angela?” vroeg Mama.

“Het gebeurt wel eens op school. Maar ik heb nog nooit meegedaan.”

“Ik heb er wel eentje meegenomen, een jointje bedoel ik. Misschien kunnen we hem delen met z’n drieën?” flapte Peter eruit, het klonk als een doodgewone uitnodiging.

“Tja, misschien is dat een wel goed idee, Peter. Beter hier en nu, dan dat Angela het achter mijn rug om gaat doen,” zei Mama.

“Ja misschien wel,” mompelde ik, en Peter liep naar zijn tas.

We lachten allebei een beetje nerveus, toen Peter terugkwam met een dikke joint in zijn hand.

“Misschien kunnen we dit toch maar beter niet doen,” zei Mama twijfelend, terwijl mijn broertje de joint al met een brandende lucifer aanstak en diep inhaleerde.

“Oh God, Mama! Doe jij het ook?” protesteerde ik, toen Mama de joint van Peter aanpakte en diep inhaleerde.

Toen nam ik de joint aan, die Mama mij aanreikte, ik inhaleerde, hoestte, giechelde even, nam nog een trek en gaf de joint weer door aan Peter.

Wordt vervolgd ...

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!