De Oude Tuin Van Ben

Ik verzorgde al een tijdje de tuin van mijn buurman, een paar kilometer van ons dorp. Die was ooit onderdeel geweest van een boerderij die niet meer bestond en die in vroeger tijden van zijn familie was geweest. Mijn buurman Ben was inmiddels in de negentig en, als levenslange vrijgezel, leefde hij enigszins als een kluizenaar.

We ontmoetten elkaar een paar decennia geleden toen we allebei onze honden uitlieten, en we hielden af en toe contact. Ik was getrouwd, moeder geworden en na mijn scheiding werkte ik in verpleeghuizen. Mijn oude buurman Ben woonde alleen en ik ging af en toe bij hem langs als ik mijn hond uitliet.

Niet lang na mijn scheiding was Denise gaan vragen of we een puppy konden nemen. Ze had zich soms wat eenzaam gevoeld en had behoefte aan een vriendje bij wie ze haar hart kon uitstorten. Ik had het druk en pas toen Denise oud genoeg was om voor een hond te zorgen hadden we Rex in huis genomen.

Mijn dochter Denise liep soms langs bij Ben als ze 's avonds met onze hond wandelde en ze had een tijd geleden gezegd dat Ben een tuin had die hij graag door ons zou laten onderhouden. De oude boerderij, die al eeuwenlang in Bens familie was, lag net buiten het dorp. Enkele ruïnes herinnerden nog aan de vroegere bewoners, maar Ben kon er in zijn eentje niet langer de nodige aandacht aan besteden.

Denise had een sleutel gekregen om het hek te openen en tijdens een middagwandeling met onze golden retriever Rex bezochten we de plek om te kijken in welke staat het verkeerde. Het terrein was omgeven door hoge hagen en eenmaal binnen zagen we overal frambozenstruiken, appelbomen en bloemperken, schijnbaar zonder duidelijke grenzen. Midden op het terrein stond een soort theehuis met een glimmend gouden dak. Een kruiwagen lag op zijn kant en onder een met modder en stof bedekt afdak lagen wat tuingereedschappen. Onder een appelboom stonden twee bijenkorven, waar bijen in en uit vlogen.

We gingen op een bankje zitten nadat we het stof en de bladeren hadden weggeveegd.

De oude boerderij stond er niet meer, maar naast het vervallen theehuis was een kelderingang zichtbaar met een trap die een paar treden onder de grond leidde. In de duisternis beneden waren wat paddenstoelen te zien, en Rex, onze hond, was in het gat gekropen en onder de grond verdwenen.

We plukten wat rijp fruit, aten het op en gingen toen op zoek naar Rex. Hij zat nog steeds onder de grond, en Denise vroeg: "Mam, zal ik Rex daar beneden vandaan halen?"

Ongeveer twintig minuten later begon ik me af te vragen waarom Denise er zo lang over deed om terug te komen met Rex, dus ging ik de trap af en de grot in, die eruitzag als een oude ijskelder. In de duisternis zag ik een klein lichtje in een hoek waar een deur een klein beetje openstond. Toen ik de deur naderde, hoorde ik stemmen. Denise vroeg: "Kan mama jou ook zien?" Een stem antwoordde: "Ik weet het niet. Ik heb haar nog niet ontmoet..." Denise begon te giechelen en zei: "Neem me nog een keer, alsjeblieft..."

Ik stond in de deuropening en keek de ruimte in, waar een kaars brandde. Denise zat op haar knieën, voorovergebogen met haar slipje in haar hand. De ruimte was leeg, voor zover ik kon zien, was alleen mijn dochter er. Ik stond daar te kijken, maar toen Rex naast me verscheen, keek ik even naar beneden en begroette hem. Toen ik weer opkeek, brandde de kaars niet meer.

Denise liep uit de schemering naar de deur en zei: "Hoi mam, fijn dat je Rex gevonden hebt, laten we naar boven gaan." Toen we weer in het zonlicht kwamen, vroeg ik Denise wat er in de kelder was gebeurd en ze antwoordde dat het er donker was geweest en dat ze Rex pas zag toen de hond naast me in de deuropening verscheen, zoals ik haar had gevonden. Ze leek zich niets te herinneren van wat ik had gezien. Wel zei ze dat ze nog even bij Ben langswilde om hem wat van de frambozen te brengen die we nog geplukt hadden.

Toen Denise die namiddag thuiskwam was ze erg stil tijdens het eten tot ze zei “Mam,ik dacht even dat ik Ben in de tuin had gezien, maar hij zei dat hij de hele middag thuis was geweest, gek he…”. Ze staarde in de verte terwijl ze dat zei en ik merkte op dat het vast haar verbeelding was geweest. “Denk je mam, het leek een beetje op een droom… “.

Op een avond, een paar dagen later, liepen Rex en ik naar de oude boerderij. Ik ging de tuin in en Rex rende weer naar de kelder. Ik aarzelde even, maar nadat ik mijn slipje had uitgetrokken, klom ik naar beneden, zag een licht achter de deur en stapte naar binnen. Een stem riep: "Hoi Tamara"... Ik herkende de stem; het was Ben, maar er was niemand te zien. "Buig voorover zoals Denise..." Ik gehoorzaamde, en in het licht van een brandende kaars werd ik van achteren gevuld totdat de kaars uitwaaide en ik in het donker achterbleef.

Toen ik weer naar boven was geklommen, stond Rex klaar om terug naar huis te lopen. Ik vermoedde nu dat Denise meer kon zien dan ik in de kelder bij kaarslicht, en net als zij voelde ik daar een aanwezigheid.

Na het overlijden van Ben erfden wij de oude tuin. In latere jaren, wanneer een van ons een wandeling maakte naar de oude plek die we nu 'Mijn Tuin' noemden, slopen we de ondergrondse kelder in, waar soms een lichtje scheen achter een halfgesloten deur, dat mij of Denise, en soms ons beiden, verwelkomde voor een kort bezoekje. Denise en ik zaten dan naast elkaar op onze knieën, met een brandenda kaars in een hoek van de ruimte elk met ons slipje in de hand. 'Mam jij mag wel eerst.. klinkt het dan soms.' 'In orde meisje..' klinkt dan de stem van Ben, 'Jij komt straks aan de beurt’.

Als we weer boven zijn, begroet Rex ons kwispelend en nadat we wat gewerkt hebben als er klusjes te doen zijn lopen we samen terug naar huis. Denise heeft me verklapt dat ze met Rex kan praten en dat die Ben ka zien als we in de tuin aan het werk zijn. Denise kijkt af en toe lachend naar Rex en ik vraag me af of ze met hem een onderonsje heeft. Ik wacht af of ze me in de pret wil laten delen.

Trefwoord(en): Beestachtig, Met Familie, Tuin, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!