Wanneer dit de start is van een lekker mooi en lang verhaal, dan ga ik er voor. In feite is er nog niets gebeurd maar ik voel nu al de tinteling dat het wat groots word. Heb er nu al een dikke 10 voor gegeven.
Snel nnaar het volgende deel.

Goedenmorgen allen nou Keith zie ik ook bij jou staan leestijd 41minuten en ik denk dus rond 10:00 ben ik klaar met lezen, echt? Ja het klopt ik deed er dus zo'n 40 minuten over🤓 en Igor 🐶 kwam naar me toe wilde bij me liggen, nou die ligt inmiddels te snurken. Nou moet ik zachtjes naar de badkamer toe en ga ik me lekker douchen. Tja dat heb je als je 67 bent ben nu officieel een auwe kerel . Mijn wederhelft vind dat niet die zegt altijd ' je bent een lekkere kerel met een lekker kontje...' ja schat dat heb jij zeker en je bent ondanks je blond bent enorm slim en dat is ze zeker!

Maar Keith weer onwijs bedankt voor weer een verhaal van het DT team en jou team thuis. Weer genoten dus gelijk een 10 gedeponeerd!! Nou voor iedereen in iedergeval een fijn weekend. Groetjes Ron

deel 314 alweer Keith... hij was weer prima, zelfs na het middernachtelijk uur,
dan maar wat later en dus korter slapen...

Vond het wel knap overigens;

leestijd 41 minuten staat er voor deze aflevering, tóch slaagden maar liefst 130 mensen erin,
om binnen 20 minuten het verhaal gelezen te hebben... 😊 😏

Weer een schitterend verhaal Keith. en ook weer een nieuwe insteek voor nog meer mogelijkheden om verdere akties te krijgen.
maar hoe zit het met de akties van de ouders van de meiden en hoe is het met de akties van de ziekenhuizen.
We horen hier weinig meer van en het nieuws moet toch intussen landelijk zijn gegaan dus de rote groepen van nieuwe opdrachtgevers zullen wel komen aandringen verwacht ik.
Maar ga zo door een dikke negen heb je verdiend.

Het blijft een mooi verhaal / boek
Mijn complimenten Keith.

Beste Keith, ik was blij verrast om weer een nieuwe aflevering van Mini aan te treffen. Ik heb de hele serie al 3x gelezen geloof ik. Je hebt bijna altijd een pakkende manier van vertellen.
Het spijt me, maar dit keer vond ik het nogal rammelen, sleetse frasen die als los zand aan elkaar hangen. Geen pakkende verhaallijn die je als lezer bij de kladden neemt. Ik heb het al eens eerder geopperd: en ze leefden nog lang en gelukkig is een zeer respectabel einde, voor als de tank leeg is.
Maar ik hoop dat je gauw weer inspiratie vindt. Tinnitus begon ijzersterk, maar je wurmde je na een paar afleveringen al snel vast.
Misschien nog weer een tussendoortje à la Gastvrouwen in Huis? Dat gaf je ook weer frisse inspiratie om verder te gaan met Mini.

Blijf alsjeblieft wel schrijven. Er zijn maar heel weinig schrijvers die qua levendigheid van schrijven bij jou in de buurt komen. Een mindere aflevering, het zij je gauw vergeven.

Keith, zoals oude Robbie al schreef en ook andere: jouw verhalen zijn zo weg gehaald uit het echte leven. Vandaar elke keer weer een dikke 10+++. Meer zeg ik er niet over. 😊

Interessant de achtergrond van Rogier te leren kennen. Helaas is het niet heel zeldzaam voor: zo'n dominante {schoon)moeder en zo'n volgzame (schoon)vader. Ook als aangetrouwden blijft het moeilijk om met die situatie om te gaan, het blijft altijd touwtrekken. Het is voor Rogier en Lot te hopen, dat de situatie normaliseert. Maar ikzelf geloof daar niet zo in. Het blijft strijden. Als maar met zijn tweeën gelukkig worden.
Toch weer een heel mooie aflevering met een puntje van herkenning. Ook leuk.

Het mooiste van je verhalen is toch wel dat je ook de minder mooie kanten van de samenleving durft aan te snijden en dat op een duidelijk herkenbare manier.

Heet Rogiers moeder misschien Hyacinth?
Die tv-serie lijkt misschien karakturaal, maar ik had helaas ook zo'n schoonmoeder waarbij de uiterlijke schijn belangrijker was dan liefde. Als de buren maar niks onoirbaars te zien kregen. Vriendjes en vriendinnetjes werden tot in den treuren gekeurd (meestal afgekeurd). Zoenen en knuffelen was in dat gezin 'not done'. Nou ja, dat haalden mijn vrouw en ik dan weer ruimschoots in wanneer we daar weg waren na weer zo'n verplicht en ongemakkelijk bezoek.
Ook in dit gezin was de papa volledig idolaat van zijn vrouw, en dat terwijl ze hem bij voorkeur te kakken zette wanneer er weer eens bezoek was; "Wat hij me nou weer heeft geflikt...!" (Dan was hij bijvoorbeeld thuisgekomen met gerookte ham waar nog een randje vet aan zat, of hij had de ramen niet goed gezeemd na het lappen, etc.)
Gelukkig waren mijn schoonouders wel zuinig maar niet gierig; op materieel gebied kwamen mijn vrouw en haar broer niets tekort. "Je laatste hemd heeft nou eenmaal geen zakken." En dat hadden ze best wel in de gaten.
Zo te lezen is die wijsheid Rogiers moeder niet beschoren.

Heerlijk weer de ouwe vertrouwde Mini deel 312, ik moest toch ff 311 lezen want was het verhaal een beetje kwijt. Maar we zijn weer op de hoogte. Nou Keith fijn dat je er toch er weer bent. Groet Ron