Door: Leen
Datum: 19-05-2026 | Cijfer: 9.7 | Gelezen: 232
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Ardennen, Verlangen, Vreemdgaan,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Ardennen, Verlangen, Vreemdgaan,
Vervolg op: Weekend In De Ardennen - 20: Sandra
Annelies
Annelies stapt in het kielzog van David en Kristof de keuken binnen. Ze wrijft even over haar blote armen. De overgang van de frisse buitenlucht naar de warme binnenruimte trekt een rilling over haar huid, terwijl de druppels chloorwater nog koud in haar haren plakken.
Kristof loopt direct door naar Leen aan het kookeiland. Ze zet een glazen schaal met tomaten klaar. Haar bewegingen zijn hoekig en afgemeten. Kristof leunt met één hand op het granieten aanrechtblad en bekijkt haar in stilte. "Ziet er goed uit, schat," zegt hij. De klank is joviaal, een toon die hij wel vaker opzet wanneer er anderen in de ruimte zijn, maar de natuurlijke vanzelfsprekendheid ontbreekt. Hij brengt zijn vrije hand omhoog en reikt naar haar bovenarm.
Vlak voordat zijn vingertoppen de stof van haar trui raken, draait Leen haar schouders weg. Ze stapt een halve meter opzij om een rieten broodmandje van de kookplaat te pakken. De timing is te perfect om toeval te zijn. Het is een beheerste ontwijking. Annelies ziet hoe Kristofs uitgestoken hand een tel in de leegte blijft hangen. De afwijzing is minuscuul, een fractie van een seconde die een ander waarschijnlijk zou missen. De lach om Kristofs mond bevriest. De spieren in zijn kaaklijn spannen zich kort aan. Hij laat zijn hand traag zakken, balt zijn vingers in één vloeiende, gecontroleerde beweging tot een vuist en laat die zwijgend in zijn broekzak glijden. Hij kijkt nog een tel naar haar rug, slikt een reactie in, en wendt dan zijn gezicht af.
Even later schuift de groep aan tafel. David trekt een eikenhouten stoel naast Annelies naar achteren. Het hout schraapt met een rauw, hard geluid over de stenen vloer. Hij gaat zitten, fixeert zijn blik strak op zijn placemat en begint zijn papieren servet met overdreven precisie tot een strak vierkant te vouwen. Hij vermijdt elk oogcontact.
Sandra zit schuin tegenover hen aan tafel. Ze houdt haar glas water met beide handen vast en haar blik schiet als een radar tussen de gezichten heen en weer. Er ligt een strakke, verwachtingsvolle trek om haar mond. De stilte aan tafel voelt zwaar, enkel onderbroken door het getik van bestek en het zachte zoemen van de koelkast.
"Deze lunch doet me ergens aan denken," begint Sandra. Haar stem is helder. Ze leunt iets naar voren en richt zich tot de overkant van de tafel. "Aan de Provence vorig jaar. Dirk en ik hadden het er daarnet nog over onder de douche. Hoe ontzettend close jullie eigenlijk waren, Kristof. Jij en Els." Ze neemt een trage slok van haar water en laat haar ogen over Leen glijden. "Vooral op de momenten dat de rest van ons even de andere kant op keek."
De lucht in de keuken lijkt te stollen. De seconden tikken onverbiddelijk weg. Kristof legt zijn vork met een zachte tik naast zijn bord. De geforceerde gezelligheid verdwijnt uit zijn houding en maakt plaats voor een kille, berekende waakzaamheid. Hij kruist zijn armen over zijn brede borstkas en fixeert Sandra met een blik die geen tegenspraak duldt. "Closer dan jij en Dave gisterenavond tijdens het dansen?" kaatst hij terug, zijn stem is een lage grom. Hij laat de woorden even in de lucht hangen, een perfect getimede pauze om de impact te maximaliseren. "Ik vermoed dat dat even onschuldig was?"
De adem stokt in Annelies' keel. De naam van haar man slaat de lucht uit haar longen. Ze draait haar hoofd in een ruk naar rechts. David staart nog steeds onafgebroken naar de rand van zijn bord. De spieren in zijn kaak spannen zich zichtbaar aan, een harde, kloppende lijn onder zijn huid, maar hij verroert zich niet. Hij opent zijn mond niet om Kristof tegenspreken. Hij lacht de opmerking niet weg als een flauwe provocatie of een misplaatste grap.
De twijfel klauwt zich vast in Annelies' maagwand. Haar gedachten schieten ongewild terug naar gistermiddag. De manier waarop Sandra net iets te hard lachte om Davids flauwe grap bij het vuur. De manier waarop haar hand achteloos, maar doeltreffend, op zijn onderarm rustte toen ze samen naar de keuken liepen om flessen wijn te halen. Annelies had de lichte frictie in haar borstkas toen weggeduwd als kinderachtige, ongegronde jaloezie. Nu voelt die vluchtige aanraking als een brandmerk op haar eigen huid.
Ze wacht op een reactie. Ze wacht tot David opkijkt, zijn schouders ophaalt en deze absurde waanzin stopt. Het getik van de wandklok lijkt het ritme van haar eigen bloedsomloop over te nemen. Elke tel dat hij zwijgt, snijdt dieper in haar vertrouwen dan een hardop uitgesproken bekentenis. Ze wil haar hand uitsteken, zijn knie aanraken onder de tafel, maar haar vingers weigeren dienst. Ze trekt haar benen iets verder onder haar stoel en slikt de wrange metaalsmaak in haar mond weg. "Hou op," fluistert ze, maar haar stem is te schraal om de dikke spanning aan tafel te doorbreken.
Sandra weigert Kristof de voldoening van een reactie te geven. Ze knippert niet eens bij zijn frontale aanval en richt haar aandacht op Leen. "Vind je het niet vreemd, Leen?" gaat ze onverstoorbaar verder, haar toon is nu zachter maar druipt van het venijn. "Dirk heeft gezien hoe Kristof gisteravond op Els reageerde. Dat haantjesgedrag... dat doe je alleen als je iets te verbergen hebt." Leen zwijgt en draait haar hoofd naar Kristof.
Annelies ziet hoe de berekende, kille waakzaamheid uit Kristofs houding verdwijnt. Zijn schouders zakken een fractie, de spieren in zijn nek spannen zich op. Hij heeft er genoeg van.
Kristof leunt naar voren en vouwt zijn grote handen rustig samen op het tafelblad. Hij negeert Leens vragende blik en richt zich op Sandra. "Je wilt zo graag weten wat er gisteravond gebeurde, Sandra?" vraagt hij, zijn stem is laag en volkomen monotoon. "Je denkt dat ik daar stond om Els te intimideren?" Sandra trekt een wenkbrauw op. Haar gezicht verraadt een rotsvaste overtuiging dat ze hem in een hoek heeft gedreven. "Wat dan anders, Kristof?" daagt ze hem uit.
"Vraag maar aan Dirk," zegt Kristof nuchter. De woorden vallen vlak en koud in de bedompte hitte van de keuken. "Ik betrapte Els. Samen met jouw man." Hij wijst met een trage, achteloze vinger naar Dirk. "Ze stonden tegen de achterkant van haar SUV gedrukt. Els zat op haar knieën, en Dirk... Dirk had zijn broek open."
De onthulling trekt de zuurstof uit de ruimte. Annelies stopt met ademen en voelt haar maag pijnlijk samentrekken. Ze weet dat de vriendengroep nu definitief uit elkaar valt. Aan de overkant van de tafel schraapt een stoel over de tegels.
Sandra staart Kristof een volle seconde aan. Dan barst ze in lachen uit. Het is een hard, schel geluid. Ze pakt haar glas water vast en schudt haar hoofd. "Echt, Kristof? Is dit het beste wat je kunt verzinnen? Een ranzige leugen over mijn man om je eigen vege lijf te redden? Dit is gewoon sneu."
Kristof vertrekt geen spier. Zijn blik glijdt traag van de lachende Sandra naar Annelies. "Geloof je me niet?" vraagt hij zacht. "Vraag het dan maar aan Annelies. Zij stond er namelijk met haar neus bovenop. Zij heeft het ook gezien." De lach sterft op Sandra's lippen. Ze draait haar hoofd naar Annelies. De focus van de voltallige groep verschuift. Annelies voelt hoe het bloed uit haar gezicht weg trekt. Ze wordt de schijnwerpers in geduwd, vastgezet zonder enige vluchtroute. Haar hart klopt in een snel, onregelmatig ritme tegen haar ribben, terwijl de vragende blik van David naast haar in haar huid prikt.
"Dit... dit slaat nergens op," stottert Dirk. Zijn stem klinkt hoog en ijl, de rauwe klank van pure paniek. Hij ziet er asgrauw uit en zijn handen trillen zo hevig dat hij ze onder de tafel moet verstoppen. Hij kijkt smekend naar Kristof en richt zich dan weifelend tot de groep. "Moet dit nu echt, deze ruzie? We maken dit weekend kapot voor iedereen. San, laten we dit gewoon vergeten."
Sandra negeert haar man volledig. Haar focus rust uitsluitend op de vrouw schuin tegenover haar. Ze zet haar glas met een doffe klap op de tafel. "Annelies," commandeert ze, haar stem gereduceerd tot een ijzige fluistering. "Kijk me aan. Is het waar?" Annelies wil naar de grond staren of wegrennen, maar de dwingende blik van Sandra houdt haar op haar stoel verankerd. Ze slikt de droogte in haar keel weg. In haar ooghoek registreert ze de wanhopige blik van Dirk. Met een trage beweging knikt ze. "Ja," fluistert ze hoorbaar. "Het is waar."
Een ongemakkelijke stilte valt over de eettafel. Sandra staart Annelies aan, haar gezicht is veranderd in een strakgetrokken, emotieloos masker. Ze schuift haar stoel naar achteren, staat op en beent de keuken uit. De zware gangdeur slaat met een harde klap achter haar dicht.
Dirk staart naar de gesloten deur alsof de grond onder hem is weggeslagen. Hij stoot zijn stoel met brute kracht naar achteren, waardoor het hout scherp over de stenen schraapt, en rent klungelig achter haar aan. "San! Wacht! San, alsjeblieft!" Zijn paniekerige stem sterft weg in de hal.
Leen zit als verlamd op haar stoel. Ze kijkt naar de lege plek van Sandra en verplaatst haar blik dan naar Kristof. "Moest dit nu echt, Kristof?" vraagt ze. Haar stem trilt van ontzetting. "Heb je enig idee wat je zojuist hebt gedaan?" Kristof leunt achterover en kruist zijn armen. "Het was de enige manier om haar te stoppen, Leen," reageert hij nuchter. "Ze was bezig ons allemaal de afgrond in te duwen."
Naast Annelies veert David plotseling overeind. "De enige manier?" bijt hij Kristof furieus toe. "Je verwoest een huwelijk om je eigen ego te redden. Je bent compleet gestoord!" David wacht Kristofs antwoord niet af. Hij draait zich abrupt om en beent met grote, boze stappen de keuken uit, de gang in. "Sandra, wacht!" roept hij, zijn stem galmt in de hal. Annelies blijft verweesd achter op haar stoel. Ze staart naar de deur. Waarom rent hij haar achterna? Het is een reflex van David om de vredestichter uit te hangen, om brandjes te blussen. Dat houdt ze zichzelf voor. Maar de echo van Kristofs giftige sneer galmt nog na in haar hoofd. Ze herkauwt Davids woede. De felheid waarmee hij overeind veerde om Kristof aan te vallen. Kwam die agressie werkelijk voort uit medelijden met Dirk? Of was het een blinde, primitieve beschermingsdrang gericht op de vrouw die net de kamer uit stormde? De gedachte dat haar nuchtere, trouwe David iets voelt voor de dominante Sandra, slaat de laatste restjes zuurstof uit haar longen.
Annelies kijkt naar de overkant van de tafel. Kristof zit nog steeds onbewogen op zijn stoel. Leen zit naast hem, stil en in zichzelf gekeerd. Bij hen kan ze geen troost vinden, beseft Annelies. Ze dacht altijd dat de ellende beperkt bleef tot de verknipte dynamiek van de anderen, dat haar eigen relatie een veilige haven was te midden van deze waanzin. Die illusie werd zojuist in één klap aan diggelen geslagen. Ze beseft dat de achterdocht ook in haar eigen relatie is geslopen. Ze trekt haar knieën iets verder op, slaat haar armen strak om haar eigen middel en slikt de wrange metaalsmaak in haar mond weg. Het absolute vertrouwen in haar man is verbrijzeld en heeft haar achtergelaten als de meest eenzame vrouw in het huis.
Kristof loopt direct door naar Leen aan het kookeiland. Ze zet een glazen schaal met tomaten klaar. Haar bewegingen zijn hoekig en afgemeten. Kristof leunt met één hand op het granieten aanrechtblad en bekijkt haar in stilte. "Ziet er goed uit, schat," zegt hij. De klank is joviaal, een toon die hij wel vaker opzet wanneer er anderen in de ruimte zijn, maar de natuurlijke vanzelfsprekendheid ontbreekt. Hij brengt zijn vrije hand omhoog en reikt naar haar bovenarm.
Vlak voordat zijn vingertoppen de stof van haar trui raken, draait Leen haar schouders weg. Ze stapt een halve meter opzij om een rieten broodmandje van de kookplaat te pakken. De timing is te perfect om toeval te zijn. Het is een beheerste ontwijking. Annelies ziet hoe Kristofs uitgestoken hand een tel in de leegte blijft hangen. De afwijzing is minuscuul, een fractie van een seconde die een ander waarschijnlijk zou missen. De lach om Kristofs mond bevriest. De spieren in zijn kaaklijn spannen zich kort aan. Hij laat zijn hand traag zakken, balt zijn vingers in één vloeiende, gecontroleerde beweging tot een vuist en laat die zwijgend in zijn broekzak glijden. Hij kijkt nog een tel naar haar rug, slikt een reactie in, en wendt dan zijn gezicht af.
Even later schuift de groep aan tafel. David trekt een eikenhouten stoel naast Annelies naar achteren. Het hout schraapt met een rauw, hard geluid over de stenen vloer. Hij gaat zitten, fixeert zijn blik strak op zijn placemat en begint zijn papieren servet met overdreven precisie tot een strak vierkant te vouwen. Hij vermijdt elk oogcontact.
Sandra zit schuin tegenover hen aan tafel. Ze houdt haar glas water met beide handen vast en haar blik schiet als een radar tussen de gezichten heen en weer. Er ligt een strakke, verwachtingsvolle trek om haar mond. De stilte aan tafel voelt zwaar, enkel onderbroken door het getik van bestek en het zachte zoemen van de koelkast.
"Deze lunch doet me ergens aan denken," begint Sandra. Haar stem is helder. Ze leunt iets naar voren en richt zich tot de overkant van de tafel. "Aan de Provence vorig jaar. Dirk en ik hadden het er daarnet nog over onder de douche. Hoe ontzettend close jullie eigenlijk waren, Kristof. Jij en Els." Ze neemt een trage slok van haar water en laat haar ogen over Leen glijden. "Vooral op de momenten dat de rest van ons even de andere kant op keek."
De lucht in de keuken lijkt te stollen. De seconden tikken onverbiddelijk weg. Kristof legt zijn vork met een zachte tik naast zijn bord. De geforceerde gezelligheid verdwijnt uit zijn houding en maakt plaats voor een kille, berekende waakzaamheid. Hij kruist zijn armen over zijn brede borstkas en fixeert Sandra met een blik die geen tegenspraak duldt. "Closer dan jij en Dave gisterenavond tijdens het dansen?" kaatst hij terug, zijn stem is een lage grom. Hij laat de woorden even in de lucht hangen, een perfect getimede pauze om de impact te maximaliseren. "Ik vermoed dat dat even onschuldig was?"
De adem stokt in Annelies' keel. De naam van haar man slaat de lucht uit haar longen. Ze draait haar hoofd in een ruk naar rechts. David staart nog steeds onafgebroken naar de rand van zijn bord. De spieren in zijn kaak spannen zich zichtbaar aan, een harde, kloppende lijn onder zijn huid, maar hij verroert zich niet. Hij opent zijn mond niet om Kristof tegenspreken. Hij lacht de opmerking niet weg als een flauwe provocatie of een misplaatste grap.
De twijfel klauwt zich vast in Annelies' maagwand. Haar gedachten schieten ongewild terug naar gistermiddag. De manier waarop Sandra net iets te hard lachte om Davids flauwe grap bij het vuur. De manier waarop haar hand achteloos, maar doeltreffend, op zijn onderarm rustte toen ze samen naar de keuken liepen om flessen wijn te halen. Annelies had de lichte frictie in haar borstkas toen weggeduwd als kinderachtige, ongegronde jaloezie. Nu voelt die vluchtige aanraking als een brandmerk op haar eigen huid.
Ze wacht op een reactie. Ze wacht tot David opkijkt, zijn schouders ophaalt en deze absurde waanzin stopt. Het getik van de wandklok lijkt het ritme van haar eigen bloedsomloop over te nemen. Elke tel dat hij zwijgt, snijdt dieper in haar vertrouwen dan een hardop uitgesproken bekentenis. Ze wil haar hand uitsteken, zijn knie aanraken onder de tafel, maar haar vingers weigeren dienst. Ze trekt haar benen iets verder onder haar stoel en slikt de wrange metaalsmaak in haar mond weg. "Hou op," fluistert ze, maar haar stem is te schraal om de dikke spanning aan tafel te doorbreken.
Sandra weigert Kristof de voldoening van een reactie te geven. Ze knippert niet eens bij zijn frontale aanval en richt haar aandacht op Leen. "Vind je het niet vreemd, Leen?" gaat ze onverstoorbaar verder, haar toon is nu zachter maar druipt van het venijn. "Dirk heeft gezien hoe Kristof gisteravond op Els reageerde. Dat haantjesgedrag... dat doe je alleen als je iets te verbergen hebt." Leen zwijgt en draait haar hoofd naar Kristof.
Annelies ziet hoe de berekende, kille waakzaamheid uit Kristofs houding verdwijnt. Zijn schouders zakken een fractie, de spieren in zijn nek spannen zich op. Hij heeft er genoeg van.
Kristof leunt naar voren en vouwt zijn grote handen rustig samen op het tafelblad. Hij negeert Leens vragende blik en richt zich op Sandra. "Je wilt zo graag weten wat er gisteravond gebeurde, Sandra?" vraagt hij, zijn stem is laag en volkomen monotoon. "Je denkt dat ik daar stond om Els te intimideren?" Sandra trekt een wenkbrauw op. Haar gezicht verraadt een rotsvaste overtuiging dat ze hem in een hoek heeft gedreven. "Wat dan anders, Kristof?" daagt ze hem uit.
"Vraag maar aan Dirk," zegt Kristof nuchter. De woorden vallen vlak en koud in de bedompte hitte van de keuken. "Ik betrapte Els. Samen met jouw man." Hij wijst met een trage, achteloze vinger naar Dirk. "Ze stonden tegen de achterkant van haar SUV gedrukt. Els zat op haar knieën, en Dirk... Dirk had zijn broek open."
De onthulling trekt de zuurstof uit de ruimte. Annelies stopt met ademen en voelt haar maag pijnlijk samentrekken. Ze weet dat de vriendengroep nu definitief uit elkaar valt. Aan de overkant van de tafel schraapt een stoel over de tegels.
Sandra staart Kristof een volle seconde aan. Dan barst ze in lachen uit. Het is een hard, schel geluid. Ze pakt haar glas water vast en schudt haar hoofd. "Echt, Kristof? Is dit het beste wat je kunt verzinnen? Een ranzige leugen over mijn man om je eigen vege lijf te redden? Dit is gewoon sneu."
Kristof vertrekt geen spier. Zijn blik glijdt traag van de lachende Sandra naar Annelies. "Geloof je me niet?" vraagt hij zacht. "Vraag het dan maar aan Annelies. Zij stond er namelijk met haar neus bovenop. Zij heeft het ook gezien." De lach sterft op Sandra's lippen. Ze draait haar hoofd naar Annelies. De focus van de voltallige groep verschuift. Annelies voelt hoe het bloed uit haar gezicht weg trekt. Ze wordt de schijnwerpers in geduwd, vastgezet zonder enige vluchtroute. Haar hart klopt in een snel, onregelmatig ritme tegen haar ribben, terwijl de vragende blik van David naast haar in haar huid prikt.
"Dit... dit slaat nergens op," stottert Dirk. Zijn stem klinkt hoog en ijl, de rauwe klank van pure paniek. Hij ziet er asgrauw uit en zijn handen trillen zo hevig dat hij ze onder de tafel moet verstoppen. Hij kijkt smekend naar Kristof en richt zich dan weifelend tot de groep. "Moet dit nu echt, deze ruzie? We maken dit weekend kapot voor iedereen. San, laten we dit gewoon vergeten."
Sandra negeert haar man volledig. Haar focus rust uitsluitend op de vrouw schuin tegenover haar. Ze zet haar glas met een doffe klap op de tafel. "Annelies," commandeert ze, haar stem gereduceerd tot een ijzige fluistering. "Kijk me aan. Is het waar?" Annelies wil naar de grond staren of wegrennen, maar de dwingende blik van Sandra houdt haar op haar stoel verankerd. Ze slikt de droogte in haar keel weg. In haar ooghoek registreert ze de wanhopige blik van Dirk. Met een trage beweging knikt ze. "Ja," fluistert ze hoorbaar. "Het is waar."
Een ongemakkelijke stilte valt over de eettafel. Sandra staart Annelies aan, haar gezicht is veranderd in een strakgetrokken, emotieloos masker. Ze schuift haar stoel naar achteren, staat op en beent de keuken uit. De zware gangdeur slaat met een harde klap achter haar dicht.
Dirk staart naar de gesloten deur alsof de grond onder hem is weggeslagen. Hij stoot zijn stoel met brute kracht naar achteren, waardoor het hout scherp over de stenen schraapt, en rent klungelig achter haar aan. "San! Wacht! San, alsjeblieft!" Zijn paniekerige stem sterft weg in de hal.
Leen zit als verlamd op haar stoel. Ze kijkt naar de lege plek van Sandra en verplaatst haar blik dan naar Kristof. "Moest dit nu echt, Kristof?" vraagt ze. Haar stem trilt van ontzetting. "Heb je enig idee wat je zojuist hebt gedaan?" Kristof leunt achterover en kruist zijn armen. "Het was de enige manier om haar te stoppen, Leen," reageert hij nuchter. "Ze was bezig ons allemaal de afgrond in te duwen."
Naast Annelies veert David plotseling overeind. "De enige manier?" bijt hij Kristof furieus toe. "Je verwoest een huwelijk om je eigen ego te redden. Je bent compleet gestoord!" David wacht Kristofs antwoord niet af. Hij draait zich abrupt om en beent met grote, boze stappen de keuken uit, de gang in. "Sandra, wacht!" roept hij, zijn stem galmt in de hal. Annelies blijft verweesd achter op haar stoel. Ze staart naar de deur. Waarom rent hij haar achterna? Het is een reflex van David om de vredestichter uit te hangen, om brandjes te blussen. Dat houdt ze zichzelf voor. Maar de echo van Kristofs giftige sneer galmt nog na in haar hoofd. Ze herkauwt Davids woede. De felheid waarmee hij overeind veerde om Kristof aan te vallen. Kwam die agressie werkelijk voort uit medelijden met Dirk? Of was het een blinde, primitieve beschermingsdrang gericht op de vrouw die net de kamer uit stormde? De gedachte dat haar nuchtere, trouwe David iets voelt voor de dominante Sandra, slaat de laatste restjes zuurstof uit haar longen.
Annelies kijkt naar de overkant van de tafel. Kristof zit nog steeds onbewogen op zijn stoel. Leen zit naast hem, stil en in zichzelf gekeerd. Bij hen kan ze geen troost vinden, beseft Annelies. Ze dacht altijd dat de ellende beperkt bleef tot de verknipte dynamiek van de anderen, dat haar eigen relatie een veilige haven was te midden van deze waanzin. Die illusie werd zojuist in één klap aan diggelen geslagen. Ze beseft dat de achterdocht ook in haar eigen relatie is geslopen. Ze trekt haar knieën iets verder op, slaat haar armen strak om haar eigen middel en slikt de wrange metaalsmaak in haar mond weg. Het absolute vertrouwen in haar man is verbrijzeld en heeft haar achtergelaten als de meest eenzame vrouw in het huis.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Synneka, 26 jaar. Genoten van dit begin? Op mijn prive pagina ontvouwt de fantasie zich verder, met intieme details en geheime gedachten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Majark (29)
BigMellons (40)
Ernstea (59)
Ladyrood (56)