De Pastoor Aan Huis

De zondagmorgenlicht valt door de gordijnen van de slaapkamer in het rijtjeshuis aan de Van Heemstrastraat, waar Johan en Marleen van Dijk hun wekelijkse routine volgen. Johan staat voor de spiegel in de badkamer, zijn scheermes glijdt over zijn kaak terwijl hij naar zijn eigen ogen kijkt — vijfenveertig, IT-consultant, een leven gebouwd op logica en systemen. Hij draagt zijn donkerblauwe pak dat Marleen vorig jaar voor zijn verjaardag heeft gekocht, de stof nog steeds stijf van weinig gebruik. Zijn handen bewegen methodisch, elke beweging doorgerekend zoals hij ook zijn netwerken configureert.

Marleen roept vanuit de slaapkamer, haar stem gedempt door de halfopen deur. "Johan, de dienst begint over veertig minuten. Moet ik de kinderen bellen?" Hun zoon van twintig woelt in zijn studentenkamer in Utrecht, hun dochter van achttien — Lisa, uit haar eerste huwelijk — slaapt nog ergens in de stad na een avond uit met vriendinnen.

"Nee," antwoordt hij, zijn stem even vlak als het water dat in de gootsteen verdwijnt. "Lisa komt wel als ze wil. En Thomas heeft tentamenweek."

Hij hoort het geritsel van stof, het zachte geklik van haar sieraden. Marleen verschijnt in de deuropening, drieënveertig, haar blonde haar netjes gekapt in de bob die ze al tien jaar draagt. Ze draagt de marineblauwe jurk die pastoor Maarten heeft gecomplimenteerd tijdens het kerstdiner van de parochie — Johan herinnert zich het blozen op haar wangen, het lichte stotteren in haar antwoord. "Dank u, pastoor. U bent te vriendelijk."

Nu kijkt ze hem aan, haar ogen zoekend naar iets dat hij niet kan benoemen. "Ben je klaar?"

"Ja." Hij droogt zijn gezicht, voelt de textuur van de handdoek tegen zijn huid. "Ja, ik ben klaar."

De rit naar de Sint-Jozefkerk duurt twaalf minuten. Marleen zit naast hem, haar handen gevouwen in haar schoot, haar blik gericht op de voorbijglijdende huizen. Johan let op het verkeer, op de stoplichten, op het ritme van zijn eigen ademhaling. Ze spreken niet over de vorige avond — de snelle, mechanische beweging onder de dekens, haar stilzwijgen toen hij klaarkwam, zijn eigen verlangen naar iets dat hij niet kan definiëren.

De kerk ruikt naar bijenwas en oude stenen. Pastoor Maarten Hendriks staat bij de ingang, zijn zwarte pastoorspij fris gestreken, de as van de ochtendkaars nog zichtbaar op zijn rechterhand. Hij schudt Johan de hand, de grip stevig en warm, en buigt zich dan naar Marleen. "Goedemorgen, mevrouw Van Dijk. Wat fijn dat u er bent."

Marleens lach is een trilling in haar kaakspieren, een lichte roodheid die van haar hals omhoog klimt. "Goedemorgen, pastoor. U ook."

Johan observeert. Dit is wat hij doet — observeren, analyseren, catalogiseren. De manier waarop Maartens duim over Marleens knokkels strijkt, een fractie van een seconde te lang. De manier waarop ze haar hoofd naar links kantelt, haar haar bloot leggend aan de kant waar hij staat. Het zijn details die hij weglaat in zijn interne verslag, net zoals hij foutmeldingen negeert die geen systeemcrash veroorzaken.

De mis verloopt zoals altijd. Johan staat, knielt, zit, herhaalt de woorden die hij sinds zijn communie kent. Maarten spreekt over liefde, over trouw, over het licht dat in de duisternis schijnt. Zijn stem is een cello die door de stenen ruimte trilt, en Johan ziet Marleen luisteren met een intensiteit die hij niet herkent uit hun eigen gesprekken. Haar lippen bewegen mee met gebeden die hij niet hoort.

Thuis, na de lunch, zegt Marleen dat ze gaat rusten. Johan knikt, opent zijn laptop, controleert zijn e-mail. Niets urgents. Hij loopt naar de garage, pakt zijn hengelkoffer, de groene opvouwbare stoel die hij vijf jaar geleden heeft gekocht bij een liquidatieverkoop.

"Ik ga vissen," roept hij naar boven.

"Fijn," antwoordt ze, haar stem gedempt door de gesloten slaapkamerdeur. "Tot straks."

Hij rijdt naar de Oude Rijn, naar de plek waar de wilgen zo laag hangen dat ze een natuurlijke tent vormen. Hier is niemand. Hier heeft hij uitzicht op het water, op de wolken die zich spiegelen in de stroming, op zijn telefoon die hij uit zijn zak haalt.

De app heet 'HomeGuard', een systeem dat hij heeft gebouwd in een weekend van verveling. Vier camera's: woonkamer, keuken, hal, slaapkamer. Ze registeren beweging, slaan automatisch op, streamen live naar zijn encrypted server. Marleen weet van de camera's — hij heeft ze geïnstalleerd als 'beveiliging', nadat er in de buurt was ingebroken. Wat ze niet weet, is dat hij de opnames bewaart, dat hij ze terugkijkt, dat hij op zoek is naar iets dat hij niet kan benoemen.

Hij opent de slaapkamerfeed van deze ochtend. Zes uur, nog donker. Marleen staat op, loopt naar de badkamer. Zeven uur, ze kleedt zich aan, haar lichaam vertrouwd en toch vreemd door de lens van de camera — de ronding van haar heupen, het litteken van haar keizersnede, de manier waarop haar borsten bewegen als ze haar beha sluit. Hij voelt niets. Dit is wat ze hebben, twee tot drie keer per week: dit lichaam, dit bed, dit ritme van op en neer dat geen van beiden meer bevredigt.

Hij schuift door naar gisteren, naar vrijdagavond. Hij ziet zichzelf binnenkomen, het haastige, het mechanische. Haar gezicht naar de muur gedraaid. Het duurt vier minuten, inclusief voorbereiding. Hij sluit de app, kijkt naar het water.

Een vis springt, verstoort de oppervlakte. Hij wacht.

Om vier uur opent hij de app opnieuw, uit gewoonte, uit een leegte die hij niet erkent. De slaapkamer is verlicht door middagzon. Marleen ligt op bed, gekleed, onverwacht. Hij zoomt in, denkt aan een storing in het systeem, aan een verkeerde tijdstempel.

Dan beweegt de deur.

Het is Maarten Hendriks die binnenkomt, zijn pastoorspij al losgeknoopt aan de hals, zijn kaarsvettige vingers die de stof verder openschuiven. Johan ziet het in fragmenten, zoals een buffering video: Maartens gezicht dat naar het bed draait, Marleens lichaam dat omhoog komt, haar hand die uitreikt naar zijn gordel.

"Wat," zegt Johan hardop, tegen niemand.

Op het scherm trekt Maarten zijn sjerp over zijn hoofd, de zwarte stof die op de grond valt. Marleens jurk volgt, een blauwe vlek op het witte linnen. Ze liggen naast elkaar, en dan niet meer — Maarten beweegt zich tussen haar dijen, zijn kalende hoofd buigt naar haar borsten, zijn handen die haar heupen vastgrijpen met een gretigheid die Johan nooit heeft getoond.

Johan kijkt. Zijn ademhaling versnelt, niet van schok, niet van woede — van iets dat hij niet herkent, iets dat door zijn buik trekt en zich nestelt in zijn kruis. Hij voelt zijn hand naar zijn rits bewegen, los van zijn denken, los van elke logica die hij ooit heeft gekend.

Op het scherm stoot Maarten, hard, zijn heupen tegen die van Marleen. Haar hoofd valt achterover, haar mond opent in een kreet die de camera niet vangt maar die hij ziet, die hij hoort in zijn eigen stilte. "Ah," denkt hij, "ah, ah," terwijl zijn vingers zijn stijve lul omklemmen en hij begint te rukken.

Het is anders dan alles. Marleen kronkelt, haar benen om Maartens middel geslagen, haar tenen die krullen in de lucht. Maartens rug is een golf van spieren onder zijn hemd, zijn handen die haar polsen vastpakken en boven haar hoofd drukken tegen het kussen. Dit is geen op en neer. Dit is beuken, dit is neuken, dit is iets dat Johan niet kent uit zijn eigen bed.

Hij rukt harder, voelt het gras onder zijn schoenen, de isolatie van deze plek die plotseling essentieel is. Maarten trekt zich terug, ziet er groter uit dan Johan ooit heeft vermoed, en stoot opnieuw — diep, tot zijn lichaam tegen Marleens heupen aansluit. Haar gezicht is een masker van iets dat tussen pijn en extase hangt, haar ogen die zoeken naar het plafond alsof ze daar God vindt.

"Je bent zo fucking heet," fluistert Johan, tegen zichzelf, tegen het scherm, en hij voelt het komen, de golf die vanuit zijn ruggengraat opstijgt en explodeert in een boog die op het gras voor hem landt, wit en dik en bewijs van iets dat hij niet begrijpt.

Hij zit stil, ademt, kijkt naar het scherm waar Maarten nog steeds beweegt, waar Marleen klaarkomt met een schok die door haar hele lichaam trekt. Dan komt Maarten, trekt zich terug, spuit over haar buik en borsten — het wit dat op haar huid ligt als een nieuw sacrament.

Johan sluit de app. Kijkt naar het water. Wacht tot zijn ademhaling normaal is.

De dagen die volgen veranderen in een patroon dat hij niet bestrijdt. Maandagochtend, vissen. Dinsdagavond, vissen. Woensdagmiddag, een vergadering afgezegd, vissen. Elke keer opent hij de app, en elke keer vindt hij wat hij zoekt: Maarten die door de voordeur komt, Marleen die hem begroet met een kus die niet past bij de vrouw die hij kent; de woonkamerbank waar ze zich over hem heen buigt, haar jurk omhooggeschoven, haar kont bloot terwijl hij achter haar staat; hun eigen bed, altijd hun bed, waar Maarten haar neemt in posities die Johan nooit heeft geprobeerd.

Hij leert hun schema. Dinsdagochtend, als hij 'op kantoor' is — een vergadering die hij heeft verplaatst naar de middag. Donderdagmiddag, als ze denkt dat hij een workshop volgt. Soms vrijdagavond, als hij denkt dat ze bridge speelt met de buurvrouw.

Hij rukt elke keer. Soms komt hij klaar als Maarten in haar komt, soms als hij haar van achteren neemt, soms als hij haar mond over zijn lul ziet verdwijnen terwijl ze op haar knieën op het vloerkleed ligt. Het maakt niet uit. Het maakt allemaal niet uit. Wat telt is het beeld, de beweging, het feit dat zijn vrouw een slet is voor deze man, deze pastoor, deze vertegenwoordiger van alles wat hij zou moeten verachten.

Op een dinsdag, twee weken na de eerste ontdekking, besluit hij dat kijken niet genoeg is. Hij koopt een GPS-tracker online, een klein zwart doosje dat hij in de voering van haar handtas naait terwijl ze onder de douche staat. De app toont haar locatie in real-time: het parochiehuis, dinsdag 10:47; het parochiehuis, donderdag 14:15; een adres in de binnenstad dat hij niet herkent, vrijdagavond 19:30 — een restaurant, ontdekt hij later, waar ze wijn drinkt voordat ze naar huis gaat.

Hij voegt een camera toe aan het systeem. Lisa's slaapkamer, links van de badkamer, waar ze zelden is sinds haar achttiende verjaardag. Hij vertelt zichzelf dat het voor haar veiligheid is, dat hij moet weten of ze thuiskomt, maar hij kijkt er nooit naar. Er is niets te zien in een lege kamer, alleen haar bed met de roze sprei, haar bureau met de laptop die altijd dichtgeklapt staat, haar klerenkast waar deuren open blijven staan.

De zondag daarop zit hij in de kerk, Marleen naast hem, en kijkt naar Maarten die de preek houdt. Hij ziet alleen het andere beeld: Maarten die boven op haar ligt, zijn handen om haar keel, haar benen die om zijn middel slaan als ze klaarkomt. Johan is hard, zit recht, voelt de druk van zijn broek tegen zijn stijve lul terwijl hij het Onze Vader herhaalt.

"En vergeef ons onze schulden," zegt hij, "zoals ook wij vergeven onze schuldenaren."

Marleen kijkt hem aan, een vraag in haar ogen die hij niet beantwoordt.

Die woensdag repareert hij de slaapkamerdeur niet. Hij heeft het al drie keer beloofd, drie keer gezegd dat hij het slot zou vervangen, maar nu laat hij de kier bestaan — een spleet van vier centimeter, genoeg om doorheen te kijken als hij op zijn knieën zit in de gang.

Hij weet dat ze thuis zijn. De tracker toont het parochiehuis leeg, hun eigen huis bezet. Hij heeft zijn schoenen uitgetrokken op de mat, loopt op sokken door de hal, voelt het oude hout onder zijn voeten dat altijd kraakt op de derde trede van de trap.

De kier toont precies genoeg. Het voeteneind van het bed, Marleens voeten die omhoog wijzen, haar tenen die krullen. Maartens rug, zijn broek om zijn enkels, zijn heupen die een stootend ritme volgen dat het bed op zijn veren laat schommelen. Johan hoort het nu ook, het gekraak van het hout, het natte geluid van hun samenkomen, Marleens stem die hij niet herkent: "Ah, ah, harder, god, harder."

Hij heeft zijn lul al uit zijn broek, rukt langzaam, wil niet te snel komen. Dit is beter dan de camera, dit is echt, dit is hier, dit is nu. Hij kan de geur bijna ruiken — het zweet, het parfum dat Marleen alleen draagt voor speciale gelegenheden, iets muskachtig dat hij in de kerk ruikt als Maarten langsloopt.

"Je pik is zo fucking groot," hoort hij haar zeggen, en zijn hand beweegt sneller. "Ik voel je zo diep, ah, ah, ik ga, ik ga komen—"

Maarten trekt haar benen wijder, bukt zich, grijpt haar borsten door haar blouse heen. "Kom dan," sist hij. "Kom voor me, Marleen. Laat me voelen hoe je klaarkomt op mijn pik."

Johan komt, stil, zijn hand voor zijn mond gedrukt terwijl het sperma over zijn vingers loopt. In de kamer stoot Maarten nog twee keer, diep, en blijft dan stil liggen, op haar, in haar, zijn hoofd in haar hals verborgen.

Hij rent naar beneden, zijn broek nog open, zijn hand nog kleverig. In de keuken veegt hij zich af met een theedoek, trekt zijn broek dicht, loopt naar de voordeur. Hij sluit hem hard, roept: "Marleen? Ben je thuis?"

Ze komt naar beneden, haar haar in de war, haar blouse verkeerd geknoopt. "Johan! Ik had niet verwacht dat je zo vroeg terug was."

"Ik heb niets gevangen," zegt hij, en hij lacht, een geluid dat hij niet herkent als het zijne. "Ik dacht, ach dan maar naar huis."

Maarten verschijnt in de deuropening van de woonkamer, zijn pastoorspij gladgestreken, zijn gezicht een masker van vriendelijkheid. "Meneer Van Dijk, wat fijn u te zien. Ik was net op bezoek voor een pastoraal gesprek."

"Pastoor Hendriks." Johan knikt, voelt de vochtigheid in zijn broek, de herinnering aan wat hij net heeft gezien. "Blijft u eten?"

"Nee, dank u. Ik moet terug naar het parochiehuis."

Marleen loopt met hem mee naar de deur, haar hand op zijn arm, een aanraking die te lang duurt. Johan kijkt naar de grond, naar de as die op de drempel ligt — van zijn vingers, denkt hij, van de kaars die hij heeft aangeraakt voordat hij naar binnen kwam.

Het patroon herhaalt zich. Elke week kijkt hij door de kier, soms alleen, soms terwijl Lisa thuis is — op haar kamer, met haar deur dicht, haar muziek op volume dat de muren laat trillen. Hij leert de geluiden van het huis, de plekken waar hij moet staan om niet gezien te worden, de tijdstippen waarop de zon door het raam valt en zijn schaduw verbergt.

Op een donderdag in oktober, de regen die tegen de ramen slaat, wordt hij betrapt.

Hij zit op zijn knieën, zijn broek op zijn enkels, zijn hand om zijn stijve lul. Door de kier ziet hij Maarten die Marleen van achteren neemt, haar handen op het matras, haar rug die bol staat als een kat die zich strekt. Het ritme is hard, snel, het bed kraakt een meedogenloos refrein.

"Hmm, ah, je zit zo diep, ah, je raakt me precies—"

De voordeur. Hij hoort het niet, de regen maskeert alles, tot hij Lisa's stem hoort: "Mam? Ben je thuis?"

Hij probeert op te staan, zijn broek omhoog te trekken, maar zijn schoenen zijn ergens, hij struikelt, en dan staat ze daar, in de gang, haar ogen die van zijn gezicht naar zijn hand gaan, naar zijn blote pik, naar de kier waarachter ze haar moeder hoort kreunen.

Johan legt zijn hand over haar mond, duwt haar achterwaarts naar haar slaapkamer, trekt de deur zachtjes dicht. Ze stribbelt niet tegen, staat stil, haar ogen groot en donker in het schemerlicht.

"Papa," fluistert ze, "wat—"

"Niet hard," sist hij, zijn hand nog op haar mond. "Luister. Ik ga het je laten zien. Niet schreeuwen. Oké?"

Ze knikt, traag, haar ademhaling warm tegen zijn palm.

Hij laat zijn hand zakken, pakt zijn telefoon, opent de app. Het slaapkamerbeeld toont Maarten die klaarkomt, zijn gezicht vertrokken, zijn sperma dat over Marleens rug loopt terwijl ze voorover blijft liggen, hijgend.

Lisa kijkt. Haar ademhaling versnelt, haar borstkas die op en neer gaat onder haar trui. "Mam," zegt ze, "en de pastoor—"

"Ja." Johan sluit de app, kijkt naar haar, zijn dochter, zijn stiefdochter, het meisje dat hij heeft zien opgroeien van zes tot achttien. "Ja. Dit gebeurt er. Al weken."

"Ga je—" Ze slikt, haar keel gorgelt. "Ga je scheiden? Is dat waarom je hier zit, met je—" Ze kijkt naar zijn kruis, waar zijn lul nog half stijf uit zijn open broek steekt.

Hij voelt de waarheid in zijn keel, bitter en zoet tegelijk. "Nee," fluistert hij. "Het windt me op, Lisa. Ik kijk elke keer. Ik kom er op klaar. Ik kan niet stoppen."

Haar ogen vernauwen, niet van afkeer — van iets anders, iets dat hij niet kan plaatsen. "Echte seks," zegt ze, haar stem bijna onhoorbaar, "is toch veel lekkerder."

En dan beweegt ze, voor hij kan reageren, haar hand die naar zijn lul schiet en hem vastpakt, haar vingers die om zijn schacht sluiten met een zachtheid die hem doet huiveren. Ze zakt door haar knieën, haar knieën op het roze tapijt van haar slaapkamer, en voert zijn pik naar haar mond.

"O god," denkt hij, "o god, o god," terwijl haar warmte hem omhult, haar tong die onder zijn eikel krult, haar hand die zijn basis omklemt en trekt. Dit is niet gebeurd, dit kan niet gebeuren, dit is—

Ze zuigt, haar hoofd beweegt, haar ogen die omhoog kijken naar zijn gezicht. Hij ziet zichzelf in haar pupillen, een verwrongen spiegelbeeld, een man met zijn broek op zijn enkels in de slaapkamer van zijn stiefdochter terwijl zijn vrouw wordt geneukt door een pastoor.

Het bed in de andere kamer kraakt, een laatste stoot, een kreun. Marleen en Maarten zijn klaar, of bijna, en hier is hij, zijn handen in Lisa's haar, niet duwend, niet weerhoudend, alleen vasthoudend terwijl ze hem dieper neemt, haar keel die zich opent, haar neus die tegen zijn buik aan komt.

"Je mond," fluistert hij, "je fucking mond, Lisa—"

Ze gorgelt, een geluid dat door zijn pik trilt, en hij voelt het komen, de onstuitbare golf, en hij duwt, een keer, twee keer, en spuit in haar keel, zijn sperma dat ze doorslikt, haar keel die werkt om hem binnen te houden.

Hij trekt zich terug, ziet zijn zaad op haar lip liggen, een druppel die ze met haar tong wegveegt. "Ons Geheim," zegt hij, hijgend, zijn handen die langs zijn zijden hangen. "Dit is ons geheim, oké?"

Lisa staat op, veegt haar mond af met haar mouw. Haar gezicht is rood, niet van schaamte — van opwinding, realiseert hij zich, van dezelfde hitte die in zijn buik brandt. "Oké," zegt ze. "Als je me de volgende keer maar neukt. Met die grote pik."

Hij trekt zijn broek op, zijn handen die trillen. "Lisa—"

"Ik ben achttien," zegt ze. "En je bent niet mijn echte vader. Ik weet wat ik wil."

De voordeur slaat dicht — Maarten, vertrekkend. Johan hoort Marleens voetstappen op de trap, haar stem die roept: "Lisa? Ben je thuis?"

"Ik moet weg," fluistert hij, loopt naar het raam, opent het, klimt op het dak van de bijkeuken, springt naar beneden in de tuin. Zijn schoenen zijn nog binnen, maar het maakt niet uit. Hij loopt naar de straat, om het blok heen, komt vijf minuten later binnen door de voordeur.

"Johan!" Marleen staat in de hal, haar haar nog nat van een snelle douche. "Ik hoorde je niet binnenkomen."

"Ik was vissen," zegt hij, zijn stem normaal, zijn hartslag die wegtrekt. "Niets gevangen. Heb je bezoek gehad?"

Haar ogen knipperen, een fractie van een seconde. "Pastoor Hendriks. Een pastoraal gesprek."

"Fijn," zegt hij, en hij glimlacht, het masker dat hij elke dag draagt. "Fijn dat je je geloof bijhoudt."

Lisa komt naar beneden, haar gezicht onbewogen, haar telefoon in haar hand. "Hoi pap. Hoi mam."

"Lieverd." Marleen kust haar wang. "Blijf je eten?"

"Ja," zegt Lisa, en ze kijkt Johan aan, een blik die niets en alles zegt. "Ik blijf eten."

Ze zitten aan tafel, het driegangenmenu dat Marleen heeft gekocht bij de supermarkt. Johan snijdt zijn vlees, kauwt, slikt, drinkt wijn. Marleen praat over de kerkbazaar, over de nieuwe misdienaar die zo onhandig is met het wierookvat. Lisa kijkt op haar telefoon, lacht om een bericht, steekt haar been uit onder de tafel tot haar voet tegen Johan's enkel rust.

Hij eet verder. Zegt niets. Denkt aan de kier in de deur, aan de warmte van Lisa's mond, aan het feit dat morgen donderdag is, en dat de tracker Marleen naar het parochiehuis zal leiden, en dat hij weer zal vissen, weer zal kijken, weer zal komen in de handen van een meisje dat niet de zijne is.

Het leven gaat door, alsof er niets is gebeurd. Alsof er niets gebeurt. Alsof er niets zal gebeuren, morgen, en de dag erna, en alle dagen die volgen in dit huis van camera's en kieren, van stilzwijgende afspraken en geheime hongers die nooit worden verzadigd.

Johan schenkt nog een glas wijn in. Marleen lacht om iets dat hij niet heeft gehoord. Lisa's voet blijft tegen zijn enkel liggen, warm en zwaar en vol belofte.

De volgende ochtend bespreekt Johan met Marleen om een vakantie te boeken naar de Caribbean. Aan Lisa wordt gevraagd of ze met hun mee wil of zelf een vakantie boekt. Ze kijkt ondeugend naar Johan en zegt: “Ik ga wel met die oudjes mee, dan heb ik geen concurrentie voor al die knappe mannen.”

Johan boekt 2 weken ‘Last Minute’ naar de tropische zon op de Dominicaanse republiek.

Ze vertrekken de eerst komende vrijdag, het was een ‘Last Minute’ deal.

Dan in de zon op de Dominicaanse Republiek, Punta Cana.

Johan zit op de veranda van het vakantiehuis, zijn laptop op zijn schoot, terwijl de rest van de familie hun koffers uitpakt. Zijn vingers dansen over het toetsenbord, niet voor werk deze keer, maar voor iets anders.

"Pa, kom je helpen?" roept Lisa van binnen. Haar stem draagt die speelse ondertoon die sinds vorige week tussen hen hangt, een geheim dat alleen zij delen.

"Zo," antwoordt hij, terwijl hij het laatste configuratiescherm sluit. "Ik moet nog even dit systeem checken voor werk. Gaan jullie maar vast naar het zwembad."

Marleen verschijnt in de deuropening, haar marineblauwe zomerjurk licht gekreukeld van de reis. "Weet je zeker dat je niet meekomt, schat? Je werkt altijd."

"Ik kom zo," zegt hij, zijn ogen niet opkijkend van het scherm. "Belangrijk project."

Ze aarzelt, haar hand op de deurpost, de gouden armband die Maarten haar heeft gegeven—terwijl ze beweert deze van haar moeder te hebben gekregen—glinsterend in het zonlicht. "Goed dan. Lisa, pak je spullen maar."

Hij hoort hen vertrekken, hun stemmen vervagen over het grindpad richting het resortcentrum. Pas dan kijkt hij op, pakt snel de minicamera’s uit zijn laptoptas en installeert deze in de masterslaapkamer, een in de badkamer, een met zicht op de woonkamer en een laatste, kleinere gericht op het tweepersoons bed in de kamer van Lisa. Terug in de woonkamer werpt hij een blik op de laptop waar nu vier live feeds te zien zijn, allemaal groen, allemaal wachtend.

Het vakantiehuis is een typisch Mediterraans bouwwerk: witte muren, terracotta dakpannen, een klein privézwembad dat ze delen met drie andere huizen in het complex. Het resort zelf ligt vijfhonderd meter verderop: restaurants, bars, een groter zwembad, en de mensen die er werken.

Johan sluit zijn laptop, steekt hem in zijn rugzak, en loopt het pad af. Hij heeft een plan, maar plannen veranderen. Dat weet hij inmiddels.

Het zwembad van het resort is drukker dan verwacht. Toeristen op opblaasbedden, kinderen die spetteren, en aan de bar—waar hij Marleen en Lisa al heeft gespot—een donkere man in een strak wit poloshirt die cocktailshakers jongleert alsof het een sport is.

Marleen lacht. Het is die lach die Johan in het begin van hun relatie kende, voor de jaren van stilzwijgen en parallelle levens. Ze leunt naar voren, haar decolleté zichtbaar voor iedereen die kijkt, en de barman—Johan ziet nu zijn naamtag, ‘Jamal’—buigt zich naar haar toe alsof ze de enige vrouw op aarde is.

Lisa zit een stoel verderop. Haar bikinitopje is nieuw, kocht ze gisteren bij de Tax-Free shop op Schiphol, felgeel met uitgesneden zijkanten. Ze kijkt niet naar haar moeder en Jamal. Ze kijkt naar de andere kant van de bar, waar een tweede barman—jonger, korter haar, even donker—ijsklontjes in een emmer hakt. Haar tong glijdt over haar onderlip, een gebaar dat Johan herkent van zichzelf, van zijn eigen obsessieve kijkgedrag.

Hij loopt naar hen toe, zijn handen in zijn zakken, zijn zwembroek nog droog. "Zo," zegt hij, en zijn stem klinkt vreemd in zijn eigen oren, alsof iemand anders spreekt. "Gezellig hier."

Marleen draait zich om, haar gezicht een fractie te laat die van de verraste echtgenote aannemend. "Johan! Kom zitten. Jamal maakt net een specialiteit, ‘Sunset Kiss’ heet het."

"Klinkt... zoet," zegt Johan, terwijl hij naast Lisa ploft.

"Dat is het ook," zegt Jamal, en zijn accent is een mengeling van Spaans en iets Afrikaans, misschien Senegal. Hij zet drie glazen neer, elk met een oranje-roze vloeistof die in lagen verkleurt. "Voor de mooie dames en hun..." Hij aarzelt, zijn ogen naar Johan. "Echtgenoot?"

"Ja," zegt Marleen, en er zit iets in haar stem, iets triomfantelijks. "Mijn man."

Ze drinken. De cocktail is inderdaad zoet, te zoet voor Johan, maar hij ziet dat Marleen hem in drie teugen leeg drinkt en haar glas weer aan Jamal geeft.. "Nog een."

"Moeder," zegt Lisa, en haar stem is luider dan nodig, alsof ze aandacht wil. "Ik ga zwemmen. Pa, kom je mee?"

Johan kijkt naar Marleen, die alweer in gesprek is met Jamal, haar hand op zijn pols terwijl ze iets uitlegt over de kerkelijke kalender—haar gebruikelijke openingszin. "Ja," zegt hij. "Ja, ik kom."

Het water is warm, bijna te warm, verwarmd door de zon en het overschot van toeristen. Lisa duikt onder, komt op een meter van hem op, haar haar als een gouden sluik om haar gezicht. "Kijk," zegt ze, en ze duwt haar lippen tegen zijn oor, haar adem heet. "Kijk hoe ze hem versiert."

Johan kijkt. Vanuit het water, half verscholen achter een opblaasbare eenhoorn, ziet hij Marleen haar hand op Jamals borstkas leggen, ziet hij hoe hij niet terugdeinst maar dichterbij leunt, zijn heupen tegen de bar gedrukt.

"Ze is niet subtiel," fluistert Lisa. Haar hand onder water vindt zijn dij, haar vingertoppen kriebelend door de stof van zijn zwembroek. "Maar ik word er niet boos van. Jij?"

Johan schudt zijn hoofd, zijn stem is weg. Lisa's vingers kruipen hoger, vinden de vorm van zijn penis die ondanks alles—ondanks de camera's, het water, het publiek—begint te reageren.

"Ik word er geil van," zegt ze, en het is geen vraag. "Die donkere mannen. Kijk naar die andere, bij de ijsmachine." Ze knikt bijna onzichtbaar. "Zijn handen. Zijn armen." Ze zucht, een klein geluid dat verdronken wordt in het gebrul van een kind dat van de glijbaan komt. "Ik wil weten hoe het voelt. Zo'n zwarte pik. Of ze echt groter zijn."

"Lisa—" begint Johan, maar ze onderbreekt hem door met haar hand harder te knijpen, door haar lippen tegen zijn kaak te drukken.

"Maar eerst," zegt ze, "wil ik jou. Hier. Nu." Haar tong likt langs zijn huid, zout van het water. "Ik kan niet alleen op mijn vingers leven, Pa. Ik wil ook af en toe een pik in mijn kutje voelen."

Het woord—*Pa*, uitgesproken met die intentie, die verwrongen intimiteit—doet zijn bloed bonzen. Hij kijkt om zich heen. Het zwembad is groot, met donkere hoeken waar niemand kijkt, waar de verlichting 's nachts zou branden maar nu, in het felle middaglicht, schaduw werpen.

"Daar," zegt Lisa, en ze zwemt, een elegant schoolslag die haar billen boven water houdt, naar de verste hoek waar een kunstmatige waterval het geluid van stromend water produceert.

Johan volgt. Hij kan niet anders.

De hoek is inderdaad donkerder, het water hier stiller, de waterval een gordijn van geluid dat hun gesprekken verhult. Lisa draait zich om, haar rug tegen de betonnen rand, haar benen spreidend onder water. Haar bikinibroekje is een slipje, felgeel, en ze trekt het opzij zonder het af te doen—een gebaar dat hem bijna gek maakt van begeerte.

"Kom," zegt ze, en haar stem is een commando en een smeekbede ineen. "Neuk me, Pa. Stiekem. En zo diep als je kan."

Hij trekt zijn zwembroek naar beneden, de stof plakkerig, zijn erectie springt vrij in het warme water. Lisa grijpt hem, haar handen vaster dan hij verwacht, en geleidt hem naar haar opening. Ze is nat, niet van het zwembad maar van zichzelf, en hij glijdt binnen met een zucht die hij niet kan onderdrukken.

"O, ja," hijgt ze, haar hoofd achterover tegen de rand, haar keel bloot. "Zo, Pa. Zo diep in mijn kutje."

Het water beweegt met hen, discrete golven die geen aandacht trekken. Johan duwt, zijn handen op de rand naast haar schouders, zijn heupen werkend in een ritme dat hij jaren geleden is vergeten—dit tempo, dit verlangen, dit leven in zijn lendenen. Lisa's benen sluiten zich om zijn middel, haar hakken tegen zijn onderrug, en ze knijpt in zijn tepels, haar nagels scherp door het water heen.

"Lekker geil," fluistert ze, haar adem heet tegen zijn oor. "Zo stiekem. Zo diep in mijn kutje, Pa."

Hij voelt het komen, de spanning die zich ophoopt in zijn basis, de onvermijdelijke stuwing. "Ik ga—" probeert hij te zeggen, maar ze onderbreekt hem.

"In me. Spuit in me. Ik wil je zaad voelen."

Het is genoeg. Het is te veel. Johan stoot diep, zijn heupen tegen haar aandrukkend, en komt in haar met een stilte die alleen het water verstoort—kleine rimpelingen die uitstralen van hun verbonden lichamen. Lisa's vingers graven in zijn schouders, haar kutje pulseert om hem heen, en ze hijgt: "Ja, ja, ja," alsof het een mantra is.

Ze blijven zo staan, ademhalend, tot Johan zijn zwembroek terugtrekt, zijn halfslappe lid nog gevoelig. Lisa laat haar broekje los, het felgele stofje weer op zijn plaats, en grijnst naar hem—als een kind dat snoep heeft gestolen.

"Later," zegt hij, zijn stem rauw, "neuk ik je helemaal. Spuit ik je vol, jij kleine slet van me."

"Ik verheug me er al op," zegt ze, en ze duikt onder, komt op bij de eenhoorn, haar gezicht onschuldig alsof niets is gebeurd.

Johan volgt langzamer. Zijn benen zijn zwak, zijn hart bonst in zijn keel. Bij de ligbedden zit Marleen alleen, een derde cocktail half leeg voor haar. Jamal is uit het zicht verdwenen.

"Zo," zegt ze, haar zonnebril op, haar stem loom. "Uitgezwommen? Veel plezier gehad bij het zwemmen?"

Johan en Lisa kijken elkaar aan. Een fractie van een seconde, een hele conversatie.

"Eh," zegt Johan. "Was verfrissend."

"Ja," zegt Lisa, te snel. "Heel verfrissend."

Marleen's mondhoeken trekken omhoog, een glimlach die niet haar ogen bereikt. "Mooi." Ze zet haar zonnebril af, wrijft in haar ogen. "Ik ben moe. Even naar de kamer gaan, denk ik. Even een dutje doen."

Johan knikt. Hij voelt Lisa's hand naast hem, zoekend, vindend. "Goed idee," zegt hij. "Wij blijven hier nog even."

Marleen staat op, haar jurk aanpassend, haar armband glinsterend. "Tot straks dan."

Ze loopt weg, haar heupen zwaaiend in een tempo dat hij herkent van vroeger—van toen ze nog wilde dat hij keek.

Het duurt vijf minuten. Johan weet het, want hij telt, zijn ogen op zijn telefoon waar de app openstaat, waar Marleens gestalte nu alleen in hun slaapkamer verschijnt.

Maar ze is niet alleen.

Jamal staat achter haar. Hij moet een achterdeur hebben gebruikt, of een afgesproken tijd, want ze omhelzen elkaar meteen, hun lichamen al vertrouwd, hun monden vinden elkaar zonder zoeken.

"Kijk," zegt Johan, en hij draait zijn telefoon naar Lisa.

Ze kijkt. Haar adem stokt, niet van schok maar van herkenning—dit is wat ze al wisten, dit is wat ze wilden zien. Op het scherm trekt Jamal Marleens jurk omhoog, niet eens uit maar opzij, en buigt haar over het bed waar Johan vanavond slaapt. Marleens gezicht is zichtbaar, haar ogen gesloten, haar mond open in een stilte die de camera niet kan vangen maar die ze allebei kunnen invoelen.

"Ze laat zich gaan," zegt Lisa, en haar stem is hees. "Kijk, ze is een slet. Net als ik."

Johan voelt haar hand weer, deze keer op zijn dij, deze keer hoger. "Ik wil ook," zegt ze, haar lippen tegen zijn oor. "Geneukt worden. Door jou. Nu."

"Waar?"

"De toiletten. Achter het zwembad. Daar is niemand."

Ze staan op gelijktijdig, een choreografie van begeerte. Johan laat zijn telefoon op tafel liggen, het scherm nog zichtbaar, Marleens benen nu om Jamals middel geslagen terwijl hij haar neemt, zijn witte poloshirt nog aan, alleen zijn broek naar beneden.

Het toiletgebouw is een betonnen blok, vier hokjes, een gemeenschappelijke wasruimte. Ze kiezen het verste, het donkerste, en Lisa duwt de deur open zonder te kijken of hij op slot kan.

Binnen is het warm, vochtig, de geur van chloor en iets anders. Johan trekt zijn zwemshort naar beneden, zijn erectie springt onmiddellijk tevoorschijn, alsof hij niet al een keer is gekomen. Lisa buigt zich, haar handen tegen de betonnen muur, en trekt haar bikinibroekje naar beneden tot tussen haar knieën—een wit streepje in het schemerdonker.

"Neuk me," zegt ze, en haar stem echoot. "Hard. Ik wil het voelen."

Hij doet het. Een stap naar voren, een richting zoeken, en hij is in haar, haar kutje nog nat van eerder, nog open, nog smekend. Lisa kreunt, een geluid dat te luid is, en ze bijt op haar onderarm om het te smoren.

"Stil," fluistert Johan, maar hij stoot harder, zijn heupen klappen tegen haar billen, het natte geluid van hun verbinding vult het hokje.

Plots zijn er stemmen buiten. Vrouwen, pratend in een taal die hij niet verstaat—Duits, misschien, of Pools.

Ze bevriezen, Johan diep in Lisa, zijn handen op haar heupen. Lisa's spieren trekken samen om hem, een onwillekeurige reactie op de spanning, en hij moet zich concentreren om niet meteen te komen.

De stemmen verdwijnen. Ze beginnen weer, langzamer nu, dieper, elke stoot geaccentueerd door Lisa's onderdrukte kreunen. "Ja," hijgt ze. "Ja, Pa. Zo. Dieper."

Hij grijpt haar haar, niet hard maar vast, en trekt haar hoofd achterover. Haar nek is een boog, haar adem stokkend. "Je bent mijn slet," zegt hij, en het woord is nieuw in zijn mond, smakelijk. "Mijn kleine slet."

"Ja," hijgt ze. "Jouw slet. Alleen van jou."

Ze komt eerst, haar kutje pulserend om hem heen, haar benen trillend. Hij voelt het, de golven van haar orgasme, en kan zich niet meer inhouden. Met een laatste, diepe stoot spuit hij in haar, zijn zaad heet en royaal, vult haar tot ze overloopt, druppelend langs haar dijen wanneer hij terugtrekt.

"Vol," zegt ze, en ze glimlacht, haar gezicht nog tegen de muur. "Je hebt me volgespoten, Pa."

"Ik heb meer," zegt hij, maar hij trekt zijn broek omhoog, helpt haar met de hare. "Later. Morgen."

"Morgen," belooft ze. "Met die zwarte lul. En jij in mijn kontje."

Het is een belofte. Het is een dreiging. Het is alles wat hij wil.

Ze komen terug bij de ligbedden, hun haren nog nat, hun gezichten gloeiend. Op Johans telefoon zit een melding: ‘Beweging gedetecteerd: Slaapkamer’. Hij opent de app, Lisa naast hem, haar hoofd tegen zijn schouder alsof ze een vader-dochter moment delen.

Marleen en Jamal zitten op het bed, naakt, bij elkaar. Hij rookt iets—een joint, misschien, of een sigaret—en ze leunt tegen zijn borst, haar vingers kronkelend in zijn borsthaar. Ze praten, maar de camera heeft geen audio, alleen beeld: haar glimlach, zijn hand op haar dij, het vertrouwde van mensen die elkaars lichaam kennen.

"Zij zijn niet de enige die genoten hebben," zegt Lisa, en ze knijpt in zijn dij, precies waar ze eerder had gezeten. "Volgende keer wil ik dubbel. Jou en zo'n zwarte lul." Haar stem daalt tot een fluistering die alleen hij kan horen. "Dan mag jij mijn kontje neuken terwijl die zwarte lul in mijn kutje zit."

Johan's adem stokt. Het beeld—Lisa, gevuld, overstroomd, hem in haar strakste opening terwijl een andere man haar andere gaatje uitrekt—is genoeg om hem weer half hard te maken.

"Lijkt me geil," zegt ze. "Vind je niet, Pa?"

"Ja," zegt hij, en zijn stem is vast. "Ja, sletje van me. En dan kijken we op de TV in jouw kamer, hoe je moeder zich laat neuken door de barman."

Haar ogen glanzen. "Ja, geil." Ze schuift dichterbij, haar lippen bijna tegen zijn oor. "Ik word nu alweer nat tussen mijn benen. Ik kan niet wachten. Doen we het morgen, Pa?"

Hij kijkt naar haar, naar dit meisje dat zijn stiefdochter is, die hem gisteren nog pijpte terwijl hij zijn vrouw zag vreemdgaan. "We zullen zien," zegt hij. "We zullen zien, meisje."

Ze wachten. De zon daalt, het water van het zwembad verkleurt van turquoise naar goud. Op het scherm staat Jamal op, trekt zijn kleren aan, kust Marleen lang en langzaam. Ze blijft op bed liggen, haar lichaam uitgespreid, een koningin die weet dat ze bekeken wordt—alleen niet door wie ze denkt.

Marleen komt terug bij de ligbedden als de zon bijna onder is, haar haar nog vochtig van een douche die ze niet alleen heeft genomen. Ze draagt een nieuwe jurk, rood deze keer, en haar armband glinstert in het avondlicht.

"Dat heeft mij goedgedaan," zegt ze, en ze ploft neer op het ligbed naast Johan, haar hand op zijn knie. "Een dutje. Precies wat ik nodig had."

Johan en Lisa kijken elkaar aan. Dan knikken ze allebei, bijna onzichtbaar, een geheim dat tussen hen hangt als de vochtige lucht.

"Fijn," zegt Johan. "Je ziet er... uitgerust uit."

"Dat ben ik ook." Marleen's ogen dwalen naar de bar, waar Jamal nu een andere vrouw bedient, zijn glimlach professioneel, zijn ogen niet naar hen kijkend. "Zullen we gaan eten? Het a-la-carte restaurant, ze zeggen dat de vis er erg goed is."

"Ja," zegt Lisa, en ze staat op, haar hand uitstrekkend naar Johan om hem overeind te helpen. "Laten we eten. Ik heb honger."

Haar vingers drukken iets in zijn palm, een briefje of een voorwerp dat hij niet kan identificeren zonder te kijken. Hij stopt het in zijn zak, zijn hart bonzend.

Aan tafel, later, met uitzicht op zee en het geluid van golven die breken op het strand, voelt Johan zich voor het eerst in jaren *levend*. Marleen praat over een wijn die Jamal heeft aanbevolen—"zo attent van hem, hij weet zoveel van druiven"—en Lisa lacht op een moment dat niemand het grappig heeft bedoeld, haar voet onder tafel zoekend, en vindt, Johan's enkel strelend met haar tenen.

Hij denkt aan de camera's, aan de beelden die wachten op zijn terugkeer. Hij denkt aan Lisa's voorstel, aan de belofte van morgen. Hij denkt aan Maarten, de pastoor, die thuis zit in zijn parochiehuis, niet wetend dat zijn minnares hier wordt geneukt door een barman terwijl haar man en dochter toekijken, plannen maken, een nieuwe orde creëren uit de puinhoop van hun geheimen.

De wijn is goed. De vis is nog beter. En ergens, in de verte, hoort Johan het geluid van een cocktailshaker, ritmisch, belovend, een muziek die hij nu herkent als het lied van zijn eigen verraad.

Trefwoord(en): Cuckold, Dochter, Moeder, Pastoor, Vreemdgaan, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Cuck (9.4) door Gerard12816
• Eefje En Michèle (9.1) door Michel10274
• Moeder En Dochter Op Vakantie (9.1) door Westy
• Nicolleke, Het Anaalsnolleke (8.2) door Bikertje
• Onverwacht (9.3) door Tepedde
• Dochter Van Oud-Klasgenote (9.3) door Fenna16850
• Carmen De Schoolmoeder (9.1) door Robbie19182
• De Totale Vernedering, Kitty’s Psycho ... (8.2) door John Adams
• Hittegolf In Afrika (9.1) door Elite_12
• Ellen Wilde Meer (8.9) door Hudson

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!