De Fietsenstalling

Datum: 03-06-2026 | Cijfer: 9.1 | Gelezen: 191
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Cruisen, Leerling, Leraar,

Het was begin november. Een jaar en vier maanden nadat Derek als jonge parttime leraar op het lyceum was begonnen. Dit was zijn eerste vaste baan. Toen hij op een dinsdag na afloop van de lessen naar zijn auto liep en in zijn jaszak zocht naar de sleutels, vond hij een handgeschreven briefje: ‘Donderdagavond, na de voetbaltraining, fietsenstalling.’

Verbaasd keek Derek er naar. Hoe kwam dat in zijn jaszak? Het had er die morgen zeker nog niet ingezeten. Even had hij de neiging om het op te frommelen en in een afvalbakje te gooien. Maar net voor het zover was had hij zich bedacht. Zijn jas had de hele dag aan de kapstok in de lerarenkamer gehangen. Wat als het briefje niet voor hem, maar voor iemand anders bestemd zou zijn. Dat de schrijver het in de verkeerde jas had gestopt. Maar hoe kwam je daar achter? Je kon toch moeilijk aan de andere leraren vragen wie er zo’n briefje verwachtte. Zo laat in een fietsenstalling, dat beloofde immers niet veel goeds.

Thuis had Derek het briefje nog eens goed bekeken in een poging of hij het handschrift kon herkennen. Het was een mooi, sierlijk verfijnd handschrift. Duidelijk leesbaar. Het had iets vrouwelijks. De afgelopen maanden had hij veel handgeschreven teksten van leerlingen onder ogen gehad. Maar geen daarvan kon hij hieraan linken. Uiteindelijk had hij het briefje toch maar bij het oud papier gegooid. Het was waarschijnlijk een grap en hij was niet van plan om daar in te trappen. Als er al iemand was die hem wilde spreken, dan moest die persoon zich op een andere manier nog maar eens melden.

Een week ging voorbij. Derek had niet meer aan het briefje gedacht en niemand had er naar gevraagd. Toen las hij toevallig op een prikbord in de hal dat er op donderdagavond van 18:30 tot 20:30 uur voetbaltraining was op het sportveld achter de school. En ineens was dat mysterieuze briefje terug in zijn gedachte. De poort die toegang gaf tot het sportveld lag namelijk pal naast de fietsenstalling. Een en een is twee. En er is nog iets dat je moet weten: Derek heeft geen vriendin, en ook nooit gehad. En wel met reden. Zou dat, hoe dan ook, toch iets met dat mysterieuze briefje te maken kunnen hebben? Maar hoe dan?

Nog was Derek niet van plan geweest om er zijn vingers aan te branden. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zijn nieuwsgierigheid was gewekt. Hij wilde weten wie hier achter zat. Was het een leerling of misschien toch een andere leerkracht. Een man of een vrouw. Op donderdagavond, ruim voor half negen, reed Derek met de auto een rondje rond de school. De voetballers hadden hun fietsen bij de poort van het sportveld neergezet. Niet in de fietsenstalling. Omdat het niet regende zou het ook onlogisch zijn om daarvoor om te lopen. Hij parkeerde de auto op een plaats waar vanuit hij door de fietsenstalling richting het sportveld kon kijken.

Tussen het sportveld en aan de straatzijde is de fietsenstalling omgeven door een hekwerk en een haag van struiken. Officieel kunt je er dus alleen via het schoolplein komen. Derek wist dat er een olifantenpaadje door de struiken liep en er een gat in de omheining was waarlangs leerlingen in de middagpauze naar de supermarkt gingen. Tegen de felle verlichte achtergrond van het sportveld was de fietsenstalling goed te overzien. Achtergelaten fietswrakken waren te onderscheiden. En ja, er was iemand aanwezig. Zijn zwarte silhouet stond stil. Wellicht keek hij over de struiken naar het voetballen. Even later liep een ander persoon met een hondje over het verlaten schoolplein ook richting de fietsenstalling. Nu werd het wel heel raar.

De tijd verstreek; de voetbaltraining duurde langer dan gepland. Pas tegen 21:00 uur vertrok de eerste groep voetballers, allemaal jongens, en korte tijd later ging ook de veldverlichting uit. De fietsenstalling werd nu alleen nog gedeeltelijk door een lantaarnpaal op straat verlicht. Vanuit de auto was er bijna niets meer te zien. Derek voelde, toen hij uitstapte, dat het inmiddels flink was afgekoeld. Nadat er opnieuw enkele fietsers waren vertrokken, klonken er nog steeds stemmen vanaf het sportveld en duidelijk was te horen dat het poortje dicht ging. Een man, ongetwijfeld de trainer, liep met een zak voetballen naar een auto iets verderop. En toen werd het stil.

Maar voordat de man vertrok, waren er dus nog meerdere personen aanwezig geweest. Derek had nadien alleen de man zien vertrekken. Na nog weer even wachten liep hij via een omweg naar het poortje. Er stonden nu nog twee achtergelaten fietsen. Dus toch. Derek voelde zijn hart bonken in zijn slapen. Hij speurde de omgeving af of iemand hem kon zien en sloop toen via het olifantenpaadje naar het hekwerk. Maar daar kon hij niet onopgemerkt blijven staan. Er was de keuze: terug naar het trottoir of de donkere fietsenstalling binnen. Derek koos voor het laatste. Voorzichtig om niet over de fietsenrekken te struikelen sloop hij, via het hekwerk naar een donker gedeelte van de fietsenstalling.

Daar maakte hij zich zo klein mogelijk. Langzaam begonnen zijn ogen te wennen aan de duisternis. Voor zover Derek kon zien, waren er minstens drie personen aanwezig. Meer dan de twee fietsen die hij bij het poortje had zien staan. Dat kon kloppen. Twee volwassen personen waren met elkaar bezig. Een zat omlaag op zijn hurken. De man met het hondje stond iets verderop met zijn rechterhand in zijn kruis te bewegen. Derek herkende de handelingen meteen. De personen zelf kon hij echter niet thuis brengen. Het waren volwassenen; geen medewerkers van school, dat was duidelijk. De twee fietsen bij het poortje waren dus waarschijnlijk van deze mannen die vooraf eerst naar de voetbaltraining waren wezen kijken, concludeerde Derek.

Al die tijd had Derek zich verdekt opgesteld en een en ander van een afstandje aanschouwd. Hij had geen behoefte om aan de anonieme seksactiviteiten deelt te nemen. Derek heeft een leuke vriend die hij de volgende dag weer ging ontmoeten. Hij kwam niets te kort. De vraag wie het briefje in zijn jaszak had gestopt zou hij hier niet beantwoord krijgen. Dat was duidelijk. Maar die persoon dit dat gedaan had moet wel geweten hebben van zijn seksuele geaardheid en wat zich hier afspeelde. Derek besloot om terug te keren naar zijn auto. Met omhooggeslagen kraag van zijn jas liep hij tussen de fietsrekken door toen hij zag dat een van de mannen zijn broek omlaag liet zakken en zich voorover gebogen tegen een paal van achteren liet nemen. Geboeid bleef Derek toch nog even kijken.

Terwijl hij daar stond was nog iemand hem van achteren uit het donker benaderd en op circa vijf meter afstand naast Derek gaan staan. Het gebeurde zo rustig en stilletjes dat Derek er nauwelijks van schrok. Het was een jongen en hoewel het geen leerling was waaraan hij les gaf, herkende Derek hem direct aan zijn volle bos haar. Dit was Adam, een jongen uit een van de hogere klassen. Ze hadden elkaar op het schoolplein en tijdens studie-uren wel eens vaker gesproken. Een rustige, beleefde en beschaafde jongen. Altijd netjes gekleed. Ongetwijfeld een kind van rijke ouders. Vooral zijn volle bos, verzorgd haar onderscheidde hem van de meeste andere jongens die volgens de modetrend veelal kort geschoren waren in de nek. Wat overigens ook mooi is om te zien.

Adam keek naar de mannen die aan het neuken waren en een enkele keer glimlachend opzij naar Derek. De jongen schaamde zich blijkbaar niet om hierbij aanwezig te zijn. Derek had al wel vaker gemerkt dat de jeugd van tegenwoordig soms dingen deed waar zijn generatie niet eens aan durfde te denken toen ze die leeftijd hadden. Zou Adam dat briefje in zijn jaszak gestopt hebben? Derek kon het moeilijk geloven. Maar iemand moest het toch gedaan hebben. Het plan om te vertrekken zou nog even moeten wachten.

Toen ze zo enkele minuten op een afstandje naast elkaar hadden staan kijken, merkte Derek dat Adam zijn rechterhand in zijn joggingbroek had gestopt en zichzelf beroerde. Even was Derek erdoor geschokt. Het was mooi, spannend en ietwat beangstigend tegelijk. Verbaasd bleef hij naar de jongen kijken. Hun ogen ontmoetten elkaar toen Adam merkte dat hij werd aangestaard. Zijn glimlach leek niets minder dan een uitnodiging om mee te doen. Nog twijfelde Derek, maar tot zijn eigen verbazing stapte hij met een brok in zijn keel langzaam dichterbij om schuin achter de jongen te gaan staan. Adam keek geamuseerd achterom. God wat was hij mooi. Daarna ging het vanzelf: met zijn linkerarm om de borst van Adam trok Derek hem voorzichtig tegen zich aan.

Adam beroerde nog altijd de pik in zijn broek. Met de licht schommelende bewegingen van zijn lichaam stootte zijn billen ritmisch in het kruis van Derek. Geen wonder dat ook daar in een mum van tijd de nodige opwinding ontstond. Derek begon de slanke jongen steviger vast te klemmen en zijn rechterhand vond via de arm van de jongen een weg voorbij de elastische tailleband in de onderbroek. Dominant nam Derek het aftrekken van de jonge pik in zijn hand over. De best wel grote geile pik lag noodgedwongen opzij om alles nog binnen boord te houden. Adam leunde achterwaarts tegen hem aan en kreunde zachtjes.

Na een kusje in de hals werd er over de schouder van de jongen er gezoend. Eerst nog voorzichtig met de lippen tegen elkaar, maar al gauw werd het heviger. Ondertussen was uit het schokken van het jongenslichaam op te maken dat deze ging klaarkomen. Om zich niet te bevuilen had Adam zijn joggingbroek iets omlaag geschoven en zo spoot zijn zaad vrijelijk de fietsenstalling in. Hijgend keerde de rust langzaam weder en pas toen merkte Derek dat de man met het hondje dichterbij was gekomen en naar hun stond te kijken. De twee andere mannen waren inmiddels vertrokken. Derek vond het geen bezwaar en bleef de jonge pik masseren totdat ook de laatste druppel was uitgelekt.

Een gelukzaligheidsgevoel overviel Derek. Die was het risico meer dan waard geweest. En ook Adam leek er van genoten hebben. Met stralende ogen keken ze elkaar aan. Derek begreep dat dit niet het moment was om de vragen te stellen die op zijn lippen brandden. Met de mooie jongen in zijn armen bleven ze nog een tijdje staan totdat ze via het olifantenpaadje de fietsenstalling verlieten. Bij het poortje stond nog maar één fiets. Derek keek toe hoe Adam zijn fiets van het slot nam. ‘Kom je hier vaker?’ vroeg Derek. ‘Zie ik je volgende week weer?’ Beide vragen werden met hoofdknikken beantwoord.

Ik kan de lezer alvast verklappen dat ze beiden een week later inderdaad weer aanwezig waren. En dat Derek de jongen met zijn auto mee naar zijn appartement nam. Wat daar gebeurde laat zich raden. En anders maar hopen dat er nog een vervolg komt op dit verhaal.

Vond je dit verhaal leuk? Ontdek meer over mij op mijn profielpagina, of meld je hier aan om net als 30 andere fans direct een mail te krijgen zodra ik een nieuw verhaal plaats.