Door: Leen
Datum: 06-06-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 709
Lengte: Lang | Leestijd: 18 minuten | Lezers Online: 14
Trefwoord(en): Bikini, Creampie, Hotel, Neuken, Openbaar, Strand, Vakantie, Zwembad,
Lengte: Lang | Leestijd: 18 minuten | Lezers Online: 14
Trefwoord(en): Bikini, Creampie, Hotel, Neuken, Openbaar, Strand, Vakantie, Zwembad,
Vervolg op: El Dorado - Intro
De Barman
Ze banen zich een weg richting de poolbar. De vloer onder hun voeten kleeft hoorbaar van de gemorste suikersiroop en stukgetrapte limoenpartjes. Leen wil haar blik afwenden, vluchten in de anonimiteit van de luidruchtige menigte, maar Kathleen plaatst resoluut een vlakke hand tussen haar schouderbladen en duwt haar tactisch tot helemaal vooraan de toog.
De barman draait zich om. Van zo dichtbij is hij niet langer een anoniem lustobject, maar een intimiderende muur van rauwe mannelijkheid. Het bloemenhemd hangt volledig open. Zweetdruppels vangen het flakkerende roze neonlicht, glijden traag over de harde, strakke blokken van zijn buikspieren en verdwijnen in de verlaagde tailleband van zijn donkere broek. Hij gooit een lege Bacardifles achteloos in een stalen ijsbak, leunt dan traag voorover en plant zijn massieve, met zwarte inkt getatoeëerde onderarmen stevig op het natte hout.
Hij kijkt niet naar Eva, die ostentatief over de toog leunt, noch naar Kathleen. Zijn donkere ogen fixeren zich onmiddellijk op Leen. Het is geen vluchtige, professionele blik, maar een trage, ongegeneerde taxatie die haar ongefilterd scant. Een scherpe golf van verontwaardiging trekt door Leen haar maag, direct gevolgd door de verraderlijke frictie van haar eigen fysiologie. Ze haat dit absurde oord, ze veracht zijn arrogante houding, maar haar hartslag versnelt aanzienlijk. Haar lichaam reageert, volkomen losgekoppeld van het verdriet in haar hoofd, blind op de brute, dierlijke hitte die van zijn natte huid afslaat.
"Tequila?" vraagt hij. Zijn stem is opvallend laag, een ruwe, trillende rasp die moeiteloos de pompende bas van de muziek overstemt. Hij reikt langzaam over de toog heen. Zijn grote, warme vingers strijken vluchtig, net een fractie van een seconde te lang, over de zachte huid van haar pols wanneer hij heel bewust haar felroze plastic bandje vastpakt. De hitte van zijn handpalm brandt door het stugge materiaal heen. Leens adem stokt hoorbaar in haar keel. Haar borsten spannen zich onwillekeurig op tegen de dunne stof van haar shirt. De schreeuwende afwezigheid van Kristof in haar hoofd wordt plotseling en genadeloos overstemd door een zware, onontkoombare klop diep in haar onderbuik.
"V-vier tequila," stottert Leen. Ze trekt haar pols met een abrupte ruk terug. Een koude golf van weerzin spoelt de dierlijke hitte uit haar onderbuik genadeloos weg. Dit is ze helemaal niet. Ze is geen vrouw die zich door een zwetende barman met een tribal-tattoo laat inpakken. Ze verlangt naar haar knusse plekje thuis, haar eigen fleecedeken en de vertrouwde geur van wasmiddel. De barman trekt onbewogen één donkere wenkbrauw op. De broeierige spanning verdwijnt onmiddellijk en maakt plaats voor een routineuze, gladde grijns. Voordat hij zich kan omdraaien naar de wand met dranken, schuift Maria resoluut tussen Leen en de natte toog in. Haar hagelwitte pak licht neonroze op in het flikkerende licht van het uithangbord.
"Maak daar maar meteen een hele fles van," corrigeert Maria haar, haar stem zwoel en uiterst doeltreffend. Ze leunt net ver genoeg over het natte hout om de barman een strategische blik in haar decolleté te gunnen. "En wees creatief met de limoenen. Ik hou van mannen met een verfijnde motoriek." Een trage, geamuseerde lach rommelt op uit de brede borstkas van de barman. Hij pakt een fles met een donker etiket, draait hem vakkundig om zijn as en slaat hem met een doffe klap op de toog. Leen kijkt toe hoe Maria's blik zich onbeschaamd vastzuigt aan zijn lippen. De missie om Leen aan de man te helpen is binnen vijf minuten genadeloos gekaapt.
Kathleen duwt even later een vol shotglas in Leens hand. "Opdrinken," commandeert ze nuchter. Leen gooit de vloeistof in haar keel. Het zout brandt op haar lippen, de alcohol trekt een spoor van vloeibaar vuur door haar slokdarm. Het is gruwelijk, maar het verdooft de scherpe randjes van de paniek.
Twee uur en een onbepaald aantal felblauwe cocktails later, is de verdoving volledig omgeslagen in absolute weemoed. Leen hangt zwaar over een wankel statafeltje in de vorm van een versleten surfplank. De pompende reggaeton-bas trilt door het hout direct haar ellebogen in. "Hij sorteerde altijd het plastic afval," jammert Leen luidkeels over de muziek heen. Ze staart met troebele ogen naar het felroze bandje om haar pols. "En niet zomaar. Hij spoelde de yoghurtpotjes éérst uit. Wie doet dat nou? Dat is toch pure, onvoorwaardelijke liefde?" Eva zucht, rolt met haar ogen en roert met een neonkleurig rietje in een glas waar een miniatuur parasolletje droevig in ronddrijft. "Leen, je verheerlijkt je ex. Iemand die pmd sorteert is niet uniek, dat is gewoon een functionele burger. Kijk liever naar die gast in de linnen broek verderop. Hij staart al tien minuten naar je heupen." Leen schudt hardnekkig haar hoofd, een beweging die de wereld gevaarlijk laat kantelen. "Hij kocht altijd het drielaagse toiletpapier," gaat ze onverstoorbaar door, waarbij een dikke traan een donkere streep door haar mascara snijdt. "Omdat hij wist dat ik de tweelaagse te ruw vond. Ik wil naar huis."
Aan de bar trekt Maria ondertussen geen enkele grens meer. Ze heeft haar colbertjasje achteloos over een kruk gegooid. De barman, die zichzelf intussen als 'Rico' heeft voorgesteld, leunt met zijn hele gewicht over de toog. Hij heeft een schijfje limoen halverwege zijn lippen geklemd en Maria hapt het er met een schaamteloze vlotheid tussenuit. "En hoe zit het met die shaker van je?" vraagt Maria, terwijl ze haar kin theatraal op haar gevouwen handen laat rusten. "Gebruik je die brute kracht alleen om ijs te breken, of schud je ook andere dingen met dat soort overweldigende toewijding?" Rico grinnikt diep, pakt de zware stalen shaker en tikt ermee tegen de rand van Maria's glas. "Schat, als ik begin te schudden, vergeet jij onmiddellijk je eigen voornaam. En ik garandeer je dat er helemaal niets morst."
Leen vangt de flarden van hun gesprek op en laat een zachte kreun ontsnappen. Ze neemt blindelings een grote slok van een willekeurig glas dat op de surfplank staat. Het proeft naar een mix van ananas en motorolie. Een man in een veel te strakke, fluorkleurige zwembroek stoot hard tegen haar schouder. Hij is onderdeel van een hossende menigte die luidkeels en ritmeloos de tekst van 'Coco Loco Paradise' probeert te brullen.
"Weet je wat hij deed als het regende?" roept Leen naar Kathleen, die driftig en zonder enige empathie op haar telefoon zit te typen. "Dan zette hij mijn natte laarzen bij de verwarming. Kristof wás mijn verwarming!" "Kristof is gewoon ex-bagage," antwoordt Kathleen nuchter, zonder ook maar een millimeter op te kijken van haar scherm. "Drink nog een shot of stop met praten over zijn huishoudelijke vaardigheden. Beide opties zijn prima." Leen staart glazig naar Maria, die nu traag met haar wijsvinger over de harde rand van Rico's borstkas glijdt. Rico fluistert iets in haar oor waardoor Maria theatraal haar hoofd in haar nek gooit en schaterlacht. De jacht is inderdaad volop geopend, maar Leen is al lang niet meer de prooi.
Precies op dat moment sterft de pompende reggaeton met een sissende kraak weg. Een schrille fluittoon van een slecht afgestelde microfoon snijdt over het terras. Op een klein, verlicht podium naast het zwembad heeft een goedkope coverband zich opgesteld. Een zanger in een te krap, zilveren colbertje grijpt de microfoonstandaard met twee handen vast. Een zwaar met galm doordrenkt gitaarakkoord drupt uit de krakende speakers. Het klinkt als een melancholische surf-ballad uit een foute maffiafilm, gespeeld door mannen die er overduidelijk geen zin in hebben. "Oh, my heart is a bleeding stooone," croont de man met een pijnlijke overgave. De valse snik in zijn stem is zo theatraal dat het bijna komisch is. "Left in the dark, crying all alooone."
Het is de genadeslag. De jankende, over-emotionele gitaarlijn vreet zich direct vast in Leens maag. De toxische, klotsende mix van tequila, blauwe suikersiroop en de absurde melancholie van de zanger slaat keihard op haar darmen. Een gewelddadige samentrekking in haar onderbuik stuurt een ijskoud signaal naar haar hersenen. Leen slaat beide handen voor haar mond. Haar ogen sperren wijd open. Ze stoot haar kruk met een harde ruk naar achteren. Het meubelstuk klettert met een hels kabaal op de klevende tegels. Eva roept geschrokken iets, maar Leen rent al weg. Ze baant zich een weg door de hossende menigte, duwt een bejaarde toerist met een sigaar pardoes uit de weg en bereikt met een laatste, wanhopige sprint de rand van het terras.
Terwijl Rico lachend een nieuwe ronde inschenkt, Maria over de toog hangt en de zanger luidkeels "Why did you go!" over het zwembad schreeuwt, buigt Leen zich in tweeën over een massieve, betonnen bloembak. Tussen de dorre restanten van wat ooit een trotse, tropische varen was, loost ze met een schokkende maag haar verdriet, de tequila en de complete illusie van haar nieuwe leven.
Naast haar schraapt iets over de tegels. Een gigantische, knalgele pluche vleugel landt zacht, maar met een verstikkend gewicht op haar trillende schouders. Leen opent één betraand oog. Naast de bloembak staat de mascotte van het hotel: een levensgrote, beduimelde papegaai met een permanente, vastgenaaide glimlach. De geur van muf schuimrubber en oud zweet walmt uit de gaasgaten in de snavel. De papegaai zegt niets. Het wezen klopt alleen traag, volledig uit de maat van de jankende gitaar, op haar rug.
Leen veegt haar mond af met haar pols en staart verweesd de diepte van de bloembak in. Tussen de natte aarde en een sigarettenpeuk ligt een perfect intact partje limoen. Groen, glanzend en bedekt met een dun, troebel laagje slijm. Haar benevelde brein maakt een abrupte, loeiharde sprong. Regels. Alles heeft een plek. Dat partje is niet van haar. Het is eigendom van de bar. Van het systeem. Ze graait onhandig in de potgrond, sluit haar vingers stevig om de vochtige schil en wankelt overeind. De papegaai trekt zijn zware vleugel zwijgend terug.
Leen draait zich om en marcheert met de blinde, onwrikbare focus van een slaapwandelaar terug de mensenmassa in. Ze botst hard tegen schouders, negeert een vloekende toerist en bereikt de bar precies op het moment dat Rico zich ver over de natte toog buigt. Zijn gezicht bevindt zich op slechts centimeters van dat van Maria. Hij fluistert iets dat onhoorbaar is, maar de lucht tussen hen in knettert hoorbaar. Maria's lippen openen zich lichtjes.
Leen steekt haar arm strak vooruit. Ze plant het slijmerige partje limoen met een doffe, vochtige smak op het hout, precies tussen Rico’s getatoeëerde onderarm en Maria’s cocktailglas. "Deze is van jullie," klinkt Leens stem rauw, schor en volstrekt bloedserieus. Rico bevriest. Hij kijkt traag naar beneden, naar het stuk fruit dat een modderig spoor achterlaat op zijn schone toog. Maria sluit tergend langzaam haar ogen en ademt diep in door haar neus. "Eva. Kathleen," zegt Maria, haar stem ijzig en dodelijk kalm. "Verwijder haar." Eva zucht, stapt naar voren en haakt haar arm resoluut door die van de wankelende Leen. "Kom op, kliko. Bedtijd." Ze sleuren Leen weg bij de bar, terug de pulserende massa in.
Rico staart secondenlang naar het besmeurde stukje fruit. Een lage grinnik ontsnapt uit zijn borstkas. Hij pakt een vochtige, donkere handdoek van onder de toog en veegt de limoen en het modderige spoor in één vloeiende, onverschillige beweging weg. Hij spoelt zijn hand af, gooit de doek in de wasbak en leunt weer voorover, naar Maria. "Je vriendin heeft karakter," zegt hij. De ruwe rasp in zijn stem verraadt licht amusement. "Mijn vriendin heeft een inzinking," antwoordt Maria droog. Ze tikt met één nagel tegen het lege shotglas. "Schenk nog eens in. En praat niet over haar."
Twee uur later is de slechte muziek en het lawaai van El Dorado gereduceerd tot een doffe, ritmische trilling in het donker. Het strand is uitgestorven. Maria staat met haar rug tegen de verweerde houten paal van een verlaten strandwachttoren gedrukt. De pijpen van haar witte linnen broek zijn rond haar enkels donker van het natte zand. De kille wind trekt aan haar zijden topje, maar ze voelt de kou niet. Rico staat tegen haar aan. De brute, dierlijke hitte van zijn borstkas straalt dwars door de dunne stof heen. Er worden geen woorden meer gewisseld. De tijd van de woordspelingen aan de toog is voorbij.
Rico’s hand glijdt langs haar hals omhoog. Zijn vingers zijn stug, het eelt van jarenlang flessen draaien en ijs breken schraapt over haar zachte huid. Zijn duim haakt onder haar kin en dwingt haar gezicht omhoog. Ze kijkt recht in zijn ogen. Ze zijn donker, onleesbaar in het zwakke maanlicht, verstoken van elke vorm van tederheid. Hij zoekt geen romantiek, hij peilt enkel of ze net zo geil is als hij.
Zijn vrije hand glijdt onder de zoom van haar topje. Hij grijpt haar taille vast met een ruwe kracht die op de grens van pijn balanceert. Maria kantelt haar hoofd naar achteren. Ze ademt traag uit. “Te ruw?" murmelt hij dicht bij haar oor, terwijl zijn vingers zich steviger in haar flanken drukken. Het is geen zorgzame vraag, maar een uitdaging. "Niet lullen," antwoordt ze vlak. Ze grijpt de kraag van zijn openstaande bloemenhemd en trekt hem met een felle ruk harder tegen zich aan. Het geluid van de rits van haar broek klinkt scherp. Rico zakt lichtjes door zijn knieën en tilt haar in één vloeiende, moeiteloze beweging omhoog tegen de paal. Maria slaat haar benen om zijn middel. Ze sluit haar ogen. Ze sluit het hele eiland buiten. Ze focust zich uitsluitend op de blinde, botte fysica van het moment. Spierkracht. Zwaartekracht. Ademhaling. Rico verplaatst zijn grip, zijn brede handpalmen ondersteunen haar dijen met een vastberaden precisie. Er is niets haastigs of gretigs aan zijn bewegingen. Het is de methodische uitvoering van een afspraak die ze uren geleden met één meedogenloze blik aan de bar hadden gemaakt.
Wanneer hij zich bij haar naar binnen duwt, slaat de brandende hitte van zijn lichaam keihard stuk op de koude nachtlucht. Maria graaft haar gelakte nagels diep in de getatoeëerde spieren van zijn schouders. Elke harde stoot laat het droge, rotte hout van de wachttoren dof kreunen. Het geluid trilt door de planken en slaat over op Maria’s wervelkolom. Ze bijt hard op de binnenkant van haar wang tot ze een vage metaalsmaak van bloed proeft. De fysieke pijnprikkel is perfect. Het wist de blik van de jankende zanger, het slijmerige partje limoen en de verstikkende sfeer van het resort volledig uit.
Het zoute water van de branding kruipt ongemerkt hoger over het strand. Een golf spoelt plotseling over Rico’s zware lederen laarzen, het ijskoude schuim sist zachtjes rond zijn enkels. Hij merkt het niet, of het deert hem niet. Zijn ademhaling is inmiddels een hete, gejaagde stroom tegen haar huid. Zand knarst zachtjes onder de zware zolen van zijn laarzen terwijl zijn ritme versnelt, gedreven door een primaire, dierlijke cadans.
Maria’s ademhaling breekt. Een korte, scherpe hapering in haar keel. Haar vingers klauwen in de donkere stof van zijn hemd, de naden scheuren lichtjes onder de spanning. Ze slaat haar hoofd strak achterover en forceert haar longen om de kille, naar zeewier ruikende nachtlucht diep naar binnen te zuigen. De ontlading bouwt zich razendsnel op, niet als een warme, troostende golf, maar als een strak aangetrokken staalkabel die onverbiddelijk dreigt te knappen.
Haar spieren verkrampen hevig rond de zijne, een gewelddadige, stille contractie. Rico stoot nog één keer hard en genadeloos door, vergezeld door een lage, ruwe grom die direct door de zeewind wordt weggevaagd. Hij bevriest, zijn massieve gewicht drukt haar strak, bijna plettend, tegen de houten paal. Dit is geen liefde. Dit is geen troost. Het is een mechanische, uiterst efficiënte verdoving. Maria opent haar ogen, kijkt over zijn brede getatoeëerde schouder naar de inktzwarte, onverschillige horizon van de zee en voelt voor het eerst die avond een absolute, ongenaakbare rust. Precies wat ze zocht.
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Begluurd Bij Het Zwembad (9.1) door MichaelX
- Mindy En Mandy, Tweelingzusjes (9.1) door SIR_ CUMALOT
- Van Het Strand Naar Het Hotel (8.5) door MichaelX
- De Franse Verleiding (9.2) door Henkiepenkie
- Condoom Is Gebroken! (8.4) door Bo
- Angela 1.2 Bikini En Zonnebrillen (8.8) door Pedro19384
- Vakantie (8.2) door Aapje
- Hostel Plezier (8.3) door MichaelX
- Stiekeme Seks In Bos (8.8) door Bo
- De Meid Van De Metro (9.3) door MichaelX
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Gezelllie (27)
Inglove (45)
Sanlieze (49)
Joanglinst (35)