Door: Leen
Datum: 30-05-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 412
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Bikini, Hotel, Strand, Vakantie, Vriendinnen, Zwembad,
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Bikini, Hotel, Strand, Vakantie, Vriendinnen, Zwembad,
Dit is het dus. Leen staart naar de hysterische menigte en voelt de paniek in haar borst stijgen. Maria, Eva en Kathleen hadden haar een paar dagen geleden haar flat uit gesleurd met de stellige belofte van een rustige meidenvakantie. Een afgelegen huis, hadden ze gezegd. Een leeg terras om in alle stilte op adem te komen na de breuk met Kristof, de man waarmee ze tien jaar lang lief een leed had gedeeld. Ze kijkt hoe een vrouw zich theatraal met een felgele opblaasbare flamingo in het zwembad laat vallen, onmiddellijk toegejuicht door een barman die shots tequila schenkt vanuit een felgroen waterpistool. Terwijl het water over de zwembadrand klotst, valt de illusie van rust in scherven.
Ze snapt onmiddellijk wat haar vriendinnen echt van plan zijn. Dit is geen retreat; ze hebben haar gewoon midden in een tropisch vleesfestijn gedropt. Ze zijn vastbesloten om haar hier in recordtempo aan een nieuwe man te koppelen. Alsof tien jaar opgebouwde liefde en stilte met Kristof iets is dat je vanavond nog probleemloos kunt wegschuiven met alcohol en de opdringerige handen van een wildvreemde aan de poolbar.
Haar maag trekt samen tot een strakke knoop. Ze klemt haar hand zo hard om de geribbelde leuning van de busdeur dat haar knokkels wit kleuren. Ze wil zich omdraaien, terug de veilige koelte van de bus in vluchten en wachten tot de chauffeur haar weer netjes op de luchthaven afzet. "Dit lijkt me een vreselijk slecht idee," fluistert ze.
Een harde por in haar rug duwt Leen de rubberen treden af. "Doorlopen, Leen. Ik wil naar de bar," klinkt de ongeduldige stem van Maria. Leen grijpt de metalen deurstijl vast, haar knokkels wit. "Ik meen het, Maria. Ik stap niet uit. Ik neem deze bus straks gewoon terug." Achter haar in de smalle gang van de bus zwelt een geërgerd gemor aan. Een rij oververhitte toeristen staat gebukt onder hun zware handbagage te wachten tot ze kunnen uitstappen. De airconditioning blaast wanhopig, maar verliest het van de hitte die door de open deuren naar binnen stroomt. "Gaan we nog opschieten, of hoe zit het?" snauwt een man met een rood aanlopend, hevig zwetend gezicht. Hij draagt een dikke, wollen trui – de ijzige temperaturen van de luchthaven van vertrek nog vers in het geheugen – en worstelt wanhopig met een gigantische, met lovertjes bedekte sombrero die hij in de taxfree winkel heeft gekocht. Het onding zit onwrikbaar klem tussen de stoelleuningen. Het harde riet schuurt tergend luid tegen het raam. "Ik zweet me te pletter! Opschieten, voor ik helemaal verdamp!"
Maria rolt met haar ogen. Ze kijkt over de schouders van de zuchtende toeristen heen en werpt de klagende man een kille, vernietigende blik toe die hem onmiddellijk de mond snoert. Dan richt ze haar aandacht weer op Leen. Met een hoorbare zucht zet ze een vlakke hand tegen haar sleutelbeen en duwt haar zonder pardon opzij, plat tegen de geribbelde wand van de bus. Ze perst zich door de krappe opening naar buiten. De stof van haar hagelwitte linnen pak schuurt ruw langs Leens blote arm. Eenmaal beneden op het zinderende asfalt draait ze zich om en kijkt Leen strak aan. Haar hagelwitte linnen pak toont geen enkele kreukel, ongenaakbaar, precies zoals haar logica. "Thuisblijven is geen optie, dat weet je. Je kwijnde daar gewoon weg."
"Ik red me prima alleen," liegt Leen. Ze staart naar de neus van haar schoenen om de felle blik van haar vriendin te ontwijken. Ze verlangt hartstochtelijk terug naar de veilige, donkere stilte van haar flat, de plek waar ze zich de afgelopen maand had opgesloten om het verlies te verwerken. Geen sombrero's, geen pompende bassen, alleen zij en de lege ruimte. "Niet liegen," mengt Eva zich in de discussie. Ze tikt haar oversized zonnebril naar de brug van haar neus en haakt haar arm resoluut door die van Leen. Haar greep is verrassend sterk en laat geen centimeter ruimte voor ontsnapping. "Je begint hier aan een compleet nieuw leven, schat. Vandaag nog. Het is tijd dat je inziet dat het oude nooit meer terugkeert. Kristof is geschiedenis. Punt."
Het horen van zijn naam, zo nonchalant uitgesproken op deze oververhitte asfaltvlakte, snoert Leens adem af. Ze wrijft over haar slapen, waar een doffe hoofdpijn begint te kloppen op het ritme van een basdreun die vanuit het complex opstijgt. De gedachte aan een nieuw leven wekt weerzin in haar op. Ze wíl geen andere man. Ze wil gewoon dat de fysieke pijn in haar borst stopt.
"Precies," valt Kathleen bij. Ze ademt de plakkerige hitte in alsof het zuivere berglucht is. "Hier gaan we dat overgebleven verdriet er binnen de achtenveertig uur uitzweten. Kathleen deelt een stevige tik uit tegen Leens schouderblad, waardoor die haar evenwicht verliest. Ze mist de laatste trede van de bus en schiet stuurloos vooruit. Haar voet haakt pardoes achter een hard plastic kinderkoffertje in de vorm van een knalgroene leguaan. Het ding is zojuist met rammelende wieltjes ontsnapt uit de handen van een vertrekkend, roodverbrand gezin dat ongeduldig op het trottoir wacht om de bus in te stappen. Bij de harde botsing met Leens enkel begint de koffer luidruchtig een schelle, blikkerige versie van 'Macarena' te spelen.
De zinderende, met olie besmeurde grond komt razendsnel op haar af. Leen sluit haar ogen en zet zich schrap voor de pijnlijke impact van het hete asfalt tegen haar neusbrug. De klap blijft uit. Een sterke hand grijpt haar hardhandig bij de kraag van haar shirt. Met een brute, vloeiende beweging rukt Maria haar halverwege de val weer overeind. "Niet op de grond gaan liggen, Leen. Je maakt een scène," zegt Maria ijzig kalm. Ze laat de kraag los en tikt een onzichtbaar stofje van de revers van haar hagelwitte linnen pak. De koffer-leguaan rijdt intussen onverstoorbaar tegen de massieve voorband van de bus te pletter, waar hij wanhopig rondjes blijft spinnen op de grond, luidruchtig piepend bij elk refrein.
Even later marcheren de dames in een strakke V-formatie richting de automatische schuifdeuren van het hotel. Die zoeven open en een ijzige windlaag van agressieve airconditioning, doordrenkt met de geur van industriële citroenreiniger, slaat hen frontaal in het gezicht. De inkomhal is een visuele aanval van blinkend nepgoud, gigantische kristallen lusters en een gepolijste marmeren vloer waarop een overenthousiast kind in natte zwemkleding genadeloos onderuitgaat. De luidruchtige drukte, het schelle gelach en de dwingende, haast toxische vrolijkheid van de andere gasten vormen een pijnlijk contrast met de absolute stilte in Leens hoofd. Ze voelt zich hier fysiek ontheemd.
Voor de standaard balie kronkelt een tergend trage rij van zuchtende gezinnen en oververhitte peuters. Maria weigert achteraan aan te sluiten. Ze stapt doelbewust op de afgesloten 'VIP & Diamond Members'-balie af en haakt met een vloeiende beweging het bordeauxrode fluwelen koord los. Een kalende man in een afritsbroek, die al zeker twintig minuten staat te wachten met een jankende kleuter op zijn arm, stapt verontwaardigd uit de rij. "Pardon, mevrouw, de rij begint daar achteraan," sist hij, wijzend naar de zweet badende massa. Maria vertraagt haar pas geen milliseconde. Ze werpt de man een blik over haar schouder toe die zo kil en strak is, dat hij zijn uitgestoken hand halverwege laat zakken. "Corporate priority-status, meneer," liegt ze koelbloedig, haar toon uiterst zakelijk en ongenaakbaar. "Als u klachten heeft over het resortbeleid, raad ik u aan het hoofdkantoor in Madrid te mailen." De man slikt zijn protest in, trekt zijn schouders op en deinst mompelend terug in de menigte om zijn kleuter te sussen.
Ze bereiken de lege balie, waar een receptionist zich zo klein mogelijk probeert te maken achter een enorme monitor. Hij draagt een veel te strak, felrood gilet dat de bloedtoevoer naar zijn wangen deels afsnijdt. Zijn huid glimt van het zweet, zijn linker ooglid vertoont een ritmische, nerveuze trilling en boven zijn bovenlip prijkt een dun snorretje. "Buenos días, señoritas, deze balie is momenteel..." begint de receptionist, waarbij zijn stem door de zenuwen halverwege overslaat naar een hoge piep. "Geopend," vult Maria hem meedogenloos aan. Ze tikt met haar vlakke hand op het marmeren blad. "Vier all-in polsbandjes. We staan al drie minuten achter op ons strakke reisschema en mijn vriendin hier heeft een kritiek tekort aan alcohol, wat de sfeer binnen deze groep niet ten goede komt."
De man kijkt paniekerig van Maria's strakke kaaklijn naar de rij morrende toeristen op de achtergrond. Hij slikt hoorbaar, schraapt zijn keel en besluit dat de sluimerende woede van de anonieme massa aanzienlijk minder gevaarlijk is dan de ijskoude vrouw in het hagelwitte pak recht voor hem. Hij begint driftig op zijn toetsenbord te rammen, terwijl zweetdruppels zich verzamelen in zijn donkere nekhaartjes. Nog geen minuut later schuift hij met bevende vingers vier felroze plastic bandjes over het donkere hout. Maria pakt er één op en duwt het in Leens handpalm. Het felle materiaal voelt stug en onnatuurlijk. "Omdoen," zegt Maria droog, terwijl ze met haar wijsvinger tegen het neonroze plastic in Leens hand tikt. "Gedaan met dat gejank op de bank. Vanaf nu zuipen we ons te pletter en bespringen we elke knappe, beschikbare vent."
Voordat Leen kan protesteren, grijpt Kathleen haar pols en klikt het plastic genadeloos dicht. Het materiaal snijdt in haar huid, exact op de bleke, ongekleurde plek waar ze normaal haar horloge draagt dat ze van Kristof kreeg. Ze heeft het demonstratief op haar nachtkastje laten liggen, maar de leegte om haar pols voelt nu zwaarder dan ooit tevoren. "Ik ga even zitten," probeert Leen nog één keer, wanhopig zoekend naar een adempauze. Ze wijst naar een eenzame, met nepleer beklede kruk naast een plastic palmboom. "Gewoon tien minuten om te acclimatiseren."
Wanneer ze de blikken van haar vriendinnen ziet, verandert ze gehaast van tactiek. Ze klampt zich vast aan het uitschuifbare handvat van haar trolley. "We moeten trouwens eerst naar de kamer. Onze koffers dumpen. Ik heb uren gereisd, mijn kleren plakken aan mijn lijf en ik wil op z'n minst een schone broek aan voordat we ons in die hitte storten." Maria steekt resoluut haar hand op en knipt theatraal in haar vingers naar een passerende bagagejongen. Ze schuift hem zonder te kijken een verfrommeld biljet toe. "Koffers zijn voor kamer vierhonderdtwaalf. Wij gaan naar de bar." Ze richt haar blik weer op Leen. "Je kleedt je straks maar om."
Eva lacht een klaterende, kille lach. Ze tuurt al door de enorme ramen naar het zinderende buitenterras, haar blik strak gefixeerd als een jager. Ze tikt met haar perfect gelakte nagel tegen het beslagen glas. "Kijk daar, bij de buitenbar," oordeelt ze uiterst tevreden, en ze ontbloot onbeschaamd de ware agenda van deze hele trip. "Die barman. Hij heeft een ontzettend fout, strak opgeschoren kapsel, maar een prachtig gespierd bovenlichaam. Ik zie spiergroepen die schreeuwen om aandacht."
Leen kijkt met zware tegenzin over Eva's schouder naar buiten. Ze ziet de brede schouders van de man in kwestie. Hij draagt een open geknoopt bloemenhemd, heeft een massieve tribal-tattoo op zijn linker biceps en gooit theatraal met een zilverkleurige cocktailshaker terwijl het zweet in straaltjes over zijn borstkas loopt. Terwijl de shaker in de lucht hangt, knipoogt hij naar een giechelende groep meiden aan de bar en vangt het ding vervolgens blindelings op. Een koude rilling trekt door Leens maag. "Dat is toch helemaal niks voor mij," zucht ze. "Hij is minstens tien jaar jonger. Volgens mij kan hij niet eens het woord ‘flamingo’ spellen." "Perfect," oordeelt Kathleen droog, terwijl ze Leen een harde duw in de rug geeft, recht op de automatische deuren af. "Je bent hier niet om met hem te scrabbelen." "De jacht is geopend, Leen," antwoordt Eva resoluut. Ze trekt haar onherroepelijk mee het terras op, recht de loeiende hitte en de reggaeton in.
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Angela 1.2 Bikini En Zonnebrillen (8.8) door Pedro19384
- Hostel Plezier (8.3) door MichaelX
- Tropische Vakantie (8.1) door Pietjebell1970
- Stoute Stiefmoeder (8.5) door Lievekleinepaultje
- Even Er Tussenuit (8.8) door Monique20315
- Milf Paula (9.4) door SIR_ CUMALOT
- Acht Wilde Dagen Op Rhodos (8.9) door Nicky96
- Mijn Vrouw Tentoongesteld (9.0) door Aadje
- Milf Op Vakantie! (9.0) door DaSilva
- Een Reis Vol Geluk En Ontdekking (8.9) door Chantum25
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Sxybien (20)
Elsmey (25)
Geenonsjet (28)
Legertusse (43)