Hulp Van Een Vriend

De ochtendzon valt schuin door de keukenraam van het rijtjeshuis aan de Van Oldenbarneveltstraat, tekenen rechthoekige patronen op het linoleum waar Sonja net haar tweede kop koffie heeft neergezet. Ze draagt een losse grijze trui die tot halverwege haar dijen valt, de stof versleten zacht op de plekken waar haar vingers er steeds aan trekken wanneer ze nerveus is. Haar korte bruine haar, in een bob geknipt die net tot haar kaaklijn reikt, valt in strakke lijnen langs haar gezicht. Ze heeft het vanochtend extra gestijld, een feit dat haar zelf irriteert nu ze erover nadenkt.

Arie zit aan de keukentafel, zijn net gekapte donkere haar nog zichtbaar korter dan gewoonlijk, de contouren van zijn schedel meer bloot dan hij zelf comfortabel mee lijkt. Zijn vingers trommelen een staccato-rimpe op het hout, een gewoonte die Sonja al twee jaar kent en waar ze nog steeds niet aan gewend is. Hij draagt een overhemd dat hij gisteravond heeft gestreken, de kraag nog precies gevouwen zoals zijn moeder hem heeft geleerd.

"Hij komt over een kwartier," zegt Arie, zijn stem iets hoger dan normaal. "Antonio. Van de universiteit, ik heb het je verteld."

"De belastingaangifte," antwoordt Sonja, en ze hoort zelf hoe mat haar stem klinkt. "Ja, ik weet het."

"Hij is goed hiermee. Half-Italiaans, werkt bij een groot accountantskantoor. Hij kan ons echt kunnen helpen."

Sonja knikt, draait zich naar het aanrecht, en begint de koffiekopjes opnieuw te rangschikken die al netjes stonden. Haar handen zoeken bezigheid, vinden het in het verschuiven van porselein over hout. Ze denkt aan wat Arie heeft verteld: dertig jaar, donker haar, gebruinde huid, een ringbaardje dat zijn kaaklijn accentueert. Ze heeft het beeld expres vaag gehouden, niet willen weten of zijn ogen warm of koud zijn, of zijn stem diep of scherp is.

De bel gaat precies op tijd. Arie schiet overeind alsof hij elektrisch geladen is, zijn stoel schrapend over de vloer. Sonja volgt hem naar de gang, houdt afstand, observeert hoe haar verloofde de deur opent met een glimlach die te breed is voor zijn gezicht.

Antonio staat in de deuropening en vult het kozijn met iets dat Sonja niet meteen kan benoemen. Het is niet alleen zijn lengte, hoewel hij Arie met een hoofd overtreft. Het is de manier waarop hij staat, schouders naar achteren, gewicht op één been, alsof hij ergens op een terras in Rome wacht op een vriendin die te laat is. Zijn huid heeft de kleur van iemand die recent in de zon heeft gezeten, niet de oranjebruine van een zonnebank maar iets dieper, iets dat door merg en been lijkt te gaan. Zijn haar is donker, krullend bij de slapen, net lang genoeg om in te kunnen grijpen. En dat baardje, dat zwarte ringbaardje dat zijn kin omlijnt, trekt haar ogen onwillekeurig naar zijn mond.

"Antonio," zegt Arie, en hij stapt opzij, gebaart naar binnen. "Kom binnen, kom binnen."

Antonio stapt over de drempel, zijn schoenen zwart gelakt, zijn broek strak genoeg om de spieren in zijn dijen te verraden. Hij draagt een overhemd waarvan de bovenste knopen open zijn, een gouden ketting die net zichtbaar is tegen zijn borstkas. Zijn ogen, als ze die van Sonja mogen geloven, zijn donkerbruin, bijna zwart, en ze raken haar gezicht alsof hij haar al kent.

"En dit is Sonja," zegt Arie, trots op zijn rol als presentator, blind voor de spanning die in de gang lijkt te hangen als vochtige was.

Antonio draait zijn hoofd, langzaam, alsof hij alle tijd heeft. Zijn mondhoeken trekken omhoog, niet in een glimlach maar in iets dat meer belooft. "Sonja," zegt hij, en zijn stem heeft een rauwheid die Nederlands met een accent draagt, de 'r' gerold, de 'j' zachter dan ze gewend is. "Arie heeft veel over je verteld. Te veel, waarschijnlijk."

Sonja voelt haar handen weer zoeken naar iets, vinden het in de zoom van haar trui. "Ik hoop dat het goede dingen waren," zegt ze, en haar stem klinkt vreemd in haar eigen oren, lager dan normaal.

"Genoeg om nieuwsgierig te maken," antwoordt Antonio, en hij loopt langs haar heen, zo dichtbij dat ze de warmte van zijn lichaam voelt, een geur van iets houtachtige, iets dat haar doet denken aan kastanjes en verre oorden.

In de keuken gaan ze zitten, Arie aan het hoofd van de tafel alsof dit een vergadering is, Sonja tegenover hem, Antonio schuin ertussen. De koffie wordt ingeschonken, het ritueel van suiker en melk wordt doorlopen. Antonio neemt zijn zwart, twee suikerklontjes die hij langzaam roert, het lepeltje tik-takkend tegen het porselein.

"Jullie hebben het behoorlijk ingewikkeld gemaakt," zegt hij, en hij kijkt naar de map die Arie tevoorschijn haalt, dik van de papieren die ze hebben verzameld. "Aandelen, hypotheekrenteaftrek, twee werkgevers, een studiefinanciering die nog niet is afgelost."

"We wilden het zelf proberen," zegt Arie, en hij klinkt verdedigend, een jongen die betrapt is op iets dat te moeilijk was. "Maar toen..."

"Toen realiseerden jullie je dat de Belastingdienst niet vergeetachtig is," vult Antonio aan, en hij opent de map, begint de papieren te sorteren met vingers die lang zijn, nagels kort en schoon. "Geen probleem. Ik heb erger gezien."

Sonja kijkt naar zijn handen, de manier waarop ze de velletjes oppakken, omdraaien, ordenen. De aderen op zijn pols zijn zichtbaar, een blauwe kaart van onderhuids verkeer. Ze denkt aan wat die handen zouden kunnen doen als ze niet met belastingformulieren bezig waren, en ze voelt een warmte opkomen die ze wegdrukt, rationeel verklaart als de verwarming die te hoog staat.

Antonio werkt in stilte, zijn pen krassend over een schrijfblok dat hij uit zijn aktetas heeft gehaald. Cijfers, bedragen, berekeningen die Sonja niet volgt. Arie probeert mee te kijken, zijn hoofd schuin, zijn neus bijna over het papier.

"Je hebt de afschrijvingen van 2022 niet," zegt Antonio, zonder op te kijken. "Die hebben we nodig. En de specificatie van je reiskosten, die zit er ook niet bij."

Arie fronst, zijn vingers trommelen weer, nu op de tafel. "Die zouden op zolder moeten liggen. In een doos, denk ik. Of misschien..."

"Dan moet je maar even gaan zoeken," zegt Antonio, en zijn stem is vriendelijk, hulpvaardig, de stem van iemand die dit vaker heeft gedaan.

Arie staat op, zijn stoel schurend over de vloer. "Ja, goed, ik ga kijken. Het kan even duren, het is een beetje een chaos daar."

Hij loopt naar de deur, draait zich nog even om, een blik die Sonja niet kan plaatsen—iets tussen verontschuldiging en opluchting. Dan is hij weg, zijn voetstappen op de trap, het kraken van de zolderdeur die open gaat.

Stilte valt in de keuken, zwaarder dan de stilte daarvoor. Sonja hoort haar eigen ademhaling, de koelkast die aanslaat, een auto die voorbij rijdt. Antonio schrijft nog steeds, zijn pen onverstoord, alsof er niets veranderd is.

"Je hebt mooie handen," zegt hij, zonder op te kijken.

Sonja kijkt naar haar eigen handen, die weer aan de zoom van haar trui zitten. "Bedankt?"

"Hij weet het niet, hè? Hoe je kijkt. Wat je denkt als je denkt dat niemand het ziet."

"Ik weet niet waar je het over hebt," zegt Sonja, maar haar stem is te snel, te hoog, een ontkenning die geen ontkenning is.

Antonio legt zijn pen neer, langzaam, alsof elke beweging een keuze is. Hij staat op, zijn stoel die zachtjes naar achteren schuift, en loopt om de tafel heen. Sonja blijft zitten, gevangen tussen het aanrecht achter haar en de man die nu voor haar staat, zijn dijen tegen haar knieën, zijn handen op de leuningen van haar stoel.

"Ik zag het meteen," zegt hij, en zijn stem is lager nu, de rauwheid meer prominent. "Hoe je naar me keek. Hoe je je trui vasthoudt alsof je je zelf moet tegenhouden."

Sonja wil iets zeggen, een verdediging formuleren, maar zijn gezicht is zo dicht bij het hare dat ze zijn adem voelt, warm en koffiezoet. Zijn hand laat de leuning los, beweegt naar haar gezicht, een vinger die langs haar kaaklijn trekt, van haar oor naar haar kin, traag genoeg om elke zenuw te activeren.

"Je hoeft niets te zeggen," zegt hij. "Ik weet het al."

Hij trekt haar omhoog, niet ruw maar vast, een hand die om haar pols sluit en haar uit de stoel hevelt. Haar trui rimpelt, komt los van waar ze hem tussen haar dijen had geklemd. Ze staat wankel, haar rug tegen de deurpost van de keuken, het hout koel door de stof van haar trui heen.

Antonio drukt tegen haar aan, zijn lichaam hard waar het hare zacht is, zijn broek strak tegen haar buik. Zijn handen vinden haar heupen, duwen haar harder tegen de muur, en dan is zijn mond op de hare, niet vragend maar nemend, zijn tong die tussen haar lippen dringt, heet en vastberaden.

Sonja kreunt, onwillekeurig, het geluid verloren in hun gezamenlijke adem. Zijn handen zakken, vinden de zoom van haar trui, trekken hem omhoog. Ze heft haar armen, gehoorzaam, het kledingstuk dat ze vanochtend zo zorgvuldig heeft uitgekozen nu verfrommeld op de keukenvloer.

Hij kijkt naar haar, kijkt echt, zijn ogen die over haar lichaam trekken als handen. Ze draagt een simpele beige bh, haar borsten die erin zitten als twee beloften, en een slipje dat ze vanochtend heeft aangetrokken zonder erover na te denken, katoen met een klein kantje aan de zijkant.

"Mooi," zegt hij, en het klinkt als een oordeel, als een vonnis. "Maar in de weg."

Zijn handen gaan naar haar heupen, vinden de elastiek van haar slipje, trekken omlaag. De stof geeft mee, glijdt over haar dijen, haar knieën, verzamelt zich in een hoop om haar enkels. Ze staat nu in haar bh, bloot vanaf haar navel, en de koelte van de keuken raakt haar als een hand die te veel weet.

Antonio doet zijn broek open, de rits die zachtjes ratelt, de stof die opzij schuift. Hij draagt niets eronder, zijn lul die vrijkomt, half stijf al, zwaar tussen zijn benen. Hij grijpt hem, pompt een keer, tweemaal, en Sonja kijkt, ze moet wel kijken, naar de manier waarop hij groeit onder zijn eigen aanraking, de huid die strakker wordt, de kop die donkerder kleurt.

"Nat voor me," zegt hij, en het is geen vraag. Zijn vrije hand gaat tussen haar benen, twee vingers die tussen haar schaamlippen glijden, en ze voelt dat hij gelijk heeft, dat ze klaar is, dat haar lichaam heeft besloten voordat haar hoofd het wist.

"Ah," zegt ze, onwillekeurig, het geluid dat ontsnapt als zijn vingers naar binnen dringen, diep, draaiend, een beweging die haar knieën week maken.

Hij trekt zijn vingers terug, brengt ze naar zijn mond, likt ze schoon met een tong die roze en puntig is. "Zoet," zegt hij. "Precies zoals ik dacht."

Dan is hij bij haar, zijn lul die tegen haar opening drukt, de eikel die tussen haar schaamlippen schuift, nat makend, positionerend. Zijn handen vinden haar billen, tillen haar op, en ze slaat haar benen om zijn middel, de spieren in zijn rug die spannen onder haar enkels.

Hij duwt naar binnen, niet langzaam, niet voorzichtig, een enkele stoot die haar vult tot ze voelt dat ze moet ademen, moet bijtanken, maar geen lucht krijgt. Ze hijgt, haar mond open, en hij legt zijn hand erover, zijn palm tegen haar lippen, zijn vingers langs haar wang.

"Sssst," zegt hij, zijn adem heet tegen haar oor. "Niet te hard, schatje. Je vriendje is boven."

Ze knikt, haar ogen wijd, en hij begint te bewegen. Het is geen liefde, dit, geen tederheid. Het is iets anders, iets dat harder is, directer. Hij trekt terug, bijna helemaal, en stoot opnieuw, zijn heupen die tegen haar botsten, het geluid van vlees op vlees dat gedempt wordt door haar eigen hand die nu om zijn pols ligt, niet om hem te stoppen maar om hem te voelen.

"Goed?" vraagt hij, en zijn ogen zoeken de hare, die donkere bruin die nu bijna zwart lijkt.

"Ja," hijgt ze tegen zijn hand, het woord vormloos. "Ja, ja."

Hij versnelt, zijn tempo vindend, een ritme dat haar tegen de muur drukt met elke stoot. Zijn lul raakt haar diep, een plek die ze zelf nooit heeft gevonden, en elke keer dat hij er is, voelt ze een schok door haar buik trekken, een belofte van iets dat groter is.

"Je bent strak," zegt hij, zijn stem hees nu, de controle die kraakt. "Strak en nat en zo fucking lekker."

Zijn hand blijft op haar mond, maar zijn vingers bewegen, een vinger die tussen haar lippen glijdt, en ze proeft zichzelf, haar eigen smaak gemengd met de zoutigheid van zijn huid. Het is te veel, dit alles, de sensatie die opstapelt als lagen, en ze voelt haar orgasme opkomen, niet langzaam maar in golven, een getij dat niet te stoppen is.

"Ah—ah—" probeert ze te zeggen, maar zijn hand dempt alles, en ze bijt in zijn palm, niet hard, genoeg om hem te laten weten.

Hij voelt het, zijn ogen die scherp worden, en hij stoot harder, dieper, zijn andere hand die naar haar kont gaat, een vinger die tussen haar billen glijdt, drukt, een tweede opening die beloofd wordt maar nog niet genomen.

"Kom," zegt hij, een commando. "Kom voor me, Sonja. Laat me voelen."

Ze komt, explosief, haar lichaam dat trilt en spant, haar kut die om zijn lul knijpt in golven die niet te controleren zijn. Ze voelt hem lachen, een zachte trilling in zijn borstkas, en dan hijgt hij, een keer, tweemaal, en hij stoot diep, blijft zitten, en ze voelt hem komen, hete stoten die haar vullen, diep, onzichtbaar, een geheim dat in haar lichaam wordt gedrukt.

Ze blijven staan, hijgend, zijn hand die van haar mond glijdt, nu langs haar hals, haar schouder, alsof hij haar wil markeren. Zijn lul zacht nog in haar, de laatste trillingen wegstervend.

"Goed meisje," zegt hij, en hij trekt terug, langzaam, een zachte plof als hij loskomt. Sperma drupt uit haar, loopt langs haar dij, en ze voelt het, voelt hoe nat ze is, hoe gebruikt, hoe levend.

Hij trekt zijn broek omhoog, rits dicht, alsof er niets is gebeurd. Zijn overhemd is nog gedeeltelijk open, dat gouden kettingje dat nu zichtbaarder is, tegen zijn borstkas die nog hijgt. Hij kijkt naar haar, naar haar lichaam dat tegen de muur leunt, haar bh die scheef zit, haar slipje dat nog om haar enkels hangt.

"Trek aan," zegt hij zacht. "Hij komt terug."

Sonja knikt, haar handen die trillen als ze haar slipje omhoog trekt, het natte katoen tegen haar huid plakkend. Ze vindt haar trui, trekt hem over haar hoofd, de stof die ruikt naar haar eigen opwinding, naar zijn parfum, naar iets dat nieuw is.

Antonio zit alweer aan de tafel, zijn pen in zijn hand, het schrijfblok voor hem, alsof hij nooit is opgestaan. Hij kijkt niet op als ze gaat zitten, haar haar rechttrekkend, haar wangen die gloeien.

"Sssst," zegt hij nogmaals, zonder te kijken. "Ons geheimpje."

Ze knikt, haar keel droog, en ze hoort Arie's voetstappen op de trap, het gewicht dat verschuift op de treden, de zolderdeur die dichtvalt.

Arie komt de keuken binnen, een doos in zijn handen, zijn gezicht rood van de inspanning of de hitte of beide. "Ik heb wat gevonden," zegt hij, buiten adem. "Maar niet alles. Sommige papieren, die denk ik... die liggen op kantoor. Ik moet ze morgen meenemen."

Hij zet de doos neer, kijkt naar Sonja, zijn ogen die iets zoeken dat ze niet kan benoemen. "Ben je oké? Je ziet rood."

"Warm," zegt ze, en haar stem klinkt vreemd in haar eigen oren, te laag, te zacht. "De verwarming staat hoog."

Arie fronst, maar richt zich dan op Antonio, die opkijkt van zijn papieren, de professionele glimlach die zijn gezicht transformeert. "Geen probleem," zegt Antonio. "We werken met wat we hebben. Maar voor de rest..."

"Morgen," zegt Arie. "Ik neem ze morgen mee van kantoor. Dan hebben we alles."

Antonio knikt, zijn pen tik-takkend tegen het papier. "Morgenavond heb ik geen tijd," zegt hij, alsof hij erover nadenkt. "Maar als je ze morgen meeneemt, kan ik er de dag erna wel 's ochtends mee verder gaan. Als Sonja thuis is, dan kan ik de aangifte afmaken. 's Avonds hebben jullie hem dan klaar."

Arie kijkt naar Sonja, zijn wenkbrauwen die omhoog gaan in een vraag die hij niet hardop stelt. "Sonja, heb jij overmorgen tijd? Geen afspraken?"

Ze voelt Antonio's ogen op haar, ook al kijkt hij naar zijn papieren. Ze voelt het nog, zijn lul in haar, zijn sperma dat ze voelt uitlopen, het geheim dat tussen haar benen zit.

"Nee," zegt ze, en ze hoort de vastberadenheid in haar stem, nieuw en oud tegelijk. "Dat komt wel goed uit."

Twee dagen later staat Sonja voor de spiegel in haar slaapkamer en kijkt naar een vrouw die ze half herkent. Ze draagt een negligé die ze heeft gekocht op een middag dat Arie op kantoor was, een aankoop die ze heeft verstopt onder oude truien, die ze heeft uitgeprobeerd in lege uren, die ze nooit heeft gedragen voor iemand anders.

Het is doorschijnend, dat is het woord. Niet doorschijnend als in doorzichtig, maar doorschijnend als in suggererend, belovend, de contouren van haar lichaam zichtbaar zonder alles te tonen. Het is champagnekleurig, met kant aan de zoom dat langs haar dijen kriebelt als ze beweegt. Eronder draagt ze niets, geen bh die haar borsten in vorm houdt, geen slipje dat haar schaamte bedekt. Ze is kaal, open, klaar.

Haar haar zit perfect, de bob die nu iets wilder is dan twee dagen geleden, alsof ze het met haar vingers heeft gestyled. Haar lippen hebben een kleur die ze normaal niet draagt, een rood die donkerder is dan bloed, lichter dan wijn.

De bel gaat, precies op tijd, en ze loopt naar de deur zonder haast, haar voeten die op het hout tikken, het kant dat langs haar huid glijdt. Ze doet open en staat stil, laat hem kijken.

Antonio staat op de stoep, zijn aktetas in zijn hand, zijn overhemd open zoals de vorige keer, zijn broek strak. Zijn ogen gaan over haar heen, traag, en ze ziet zijn adamsappel bewegen als hij slikt.

"Jezus," zegt hij, en het is geen vloek maar een gebed.

"Kom binnen," zegt ze, en ze stapt opzij, voelt de lucht die binnenstroomt, koel tegen haar warme huid.

Hij komt binnen, zijn aktetas die op de grond valt, de deur die achter hem dichtvalt. Zijn handen vinden haar meteen, niet naar haar gezicht maar naar haar heupen, haar billen, het kant dat hij omhoog trekt om haar blootheid te zien.

"Geen ondergoed," zegt hij, zijn stem hees. "Je wacht op me."

"Ik heb op je gewacht," corrigeert ze, en ze stapt tegen hem aan, haar lichaam dat tegen het zijne drukt, zijn broek die strak is tegen haar buik.

Hij duwt haar tegen de muur, dezelfde muur als twee dagen geleden, maar nu is ze er klaar voor, nu verwelkomt ze het harde hout tegen haar rug. Zijn mond is op de hare, zijn tong die diep gaat, zijn handen die haar billen grijpen, spreiden, een vinger die tussen haar billen glijdt en drukt.

"Nu," zegt hij, en hij doet zijn broek open, zijn lul die vrijkomt, volledig stijf nu, zwaar en donker. "Nu ga ik je neuken."

Hij tilt haar op, als twee dagen geleden, maar dit keer is ze erop voorbereid, haar benen die om zijn middel slaan, haar armen om zijn nek. Hij positioneert zich, de eikel van zijn pik die tegen haar opening drukt, en dan duwt hij naar binnen, een enkele stoot die haar vult, diep, tot ze zijn adem in haar keel voelt.

"Ah," zegt ze, luid, geen reden om stil te zijn, geen Arie die boven is. "Oh, god, wat heb je een heerlijke stijve pik."

"Helemaal voor jou, schatje," hijgt hij, en hij begint te bewegen, zijn heupen die pompen, elke stoot die haar tegen de muur drukt. "Ik zal je eens lekker vullen."

"Laten we naar de slaapkamer gaan," zegt ze, haar stem hijgend tussen zijn stoten. "Je hebt de hele dag de tijd om me te neuken."

Hij lacht, een donker geluid, en hij tilt haar op, draagt haar terwijl hij in haar blijft, zijn lul die met elke stap diep in haar zit. Ze lopen de trap op, hij hijgend, zij kreunend, een absurd beeld dat niemand ziet maar dat voor altijd in haar geheugen staat gegrift.

In de slaapkamer laat hij haar op het bed vallen, trekt zich terug, zijn lul die nat glanst van haar. "Uit," zegt hij, en ze weet wat hij bedoelt, trekt het negligé over haar hoofd, werpt het opzij.

Ze ligt naakt op het bed, haar benen gespreid, haar kut die open ligt, roze en nat. Hij kijkt naar haar, echt kijken, zijn hand die zijn eigen lul pompt, traag, genietend van het beeld.

"Mooi," zegt hij weer, dat woord dat een vonnis is. "Draai je om."

Ze draait, op haar buik, haar kont die omhoog komt, een aanbieding. Zijn handen vinden haar billen, spreiden ze, en ze voelt zijn adem, heet en vochtig, tegen haar opening. Dan is zijn tong daar, diep, een sensatie die ze niet verwacht heeft, die te intiem is, te direct.

"Ah—" zegt ze, haar gezicht in het kussen gedrukt. "Wat doe je—"

"Je proeven," zegt hij, zijn stem gedempt. "Je openen. Klaarmaken."

Hij likt haar, van haar kont naar haar kut, zijn tong die in beide openingen gaat, diep, ruw, een bezeten aanraking van haar binnenste die ze niet kan tegenhouden. Ze voelt zich opwellen, vochtig worden, haar lichaam dat reageert alsof het dit altijd heeft gewild.

Dan is hij bij haar, zijn lul die tegen haar kut drukt, en hij duwt naar binnen, van achteren, een hoek die nieuw is, die dieper lijkt. Hij grijpt haar haar, trekt haar hoofd omhoog, haar rug die kromt.

"Goed?" vraagt hij, altijd die vraag, alsof het antwoord ertoe doet.

"Ja," hijgt ze. "Ja, harder."

Hij lacht en geeft haar wat ze vraagt, zijn heupen die tegen haar billen slaan, het geluid van vlees op vlees dat de kamer vult. Hij verandert van tempo, dan traag dan snel, dan diep dan bijna terugtrekkend, een spel dat haar gek maakt, die haar op de rand houdt.

Ze komt, het eerste orgasme, een golf die door haar buik trekt, haar kut die om hem knijpt. Hij voelt het, hijgt, maar stopt niet, blijft bewegen, zijn lul die gevoelig is maar niet zacht wordt.

"Nog," zegt hij. "Nog een keer. En nog een."

Hij draait haar om, op haar rug, en hij is weer in haar, zijn lichaam dat over het hare ligt, zijn borstkas die tegen haar borsten drukt. Ze kijkt naar hem, naar zijn gezicht dat verwrongen is van concentratie, zijn ringbaardje dat tegen haar wang schuurt als hij haar kust.

"Je bent zo lekker," zegt hij, zijn stem hees. "Zo nat. Zo open."

Hij versnelt, zijn stoten die dieper worden, harder, en ze voelt het tweede orgasme opkomen, sneller dan het eerste, intenser. Ze kreunt, haar handen die zijn rug krabben, zijn billen die ze grijpt om hem dieper te trekken.

"Kom," zegt hij, en hij komt met haar, zijn lul die pulseert, hete stoten die haar vullen, sperma dat tussen hen uitloopt als hij blijft bewegen, langzaam nu, uitdovend.

Hij trekt zich terug, ligt naast haar, zijn hand op haar buik. Ze hijgen samen, het bed dat kraakt onder hun gewicht, de geur van seks die de kamer vult.

Maar hij is nog niet klaar. Zijn hand beweegt, tussen haar benen, zijn vingers die in haar glijden, nat van zijn eigen sperma. Hij vindt haar clitoris, cirkelt eromheen, en ze kreunt, te gevoelig, maar ze wilt niet dat hij stopt, ze wilt meer.

"Nog een keer," zegt hij. "Voor mij."

Hij vingert haar, langzaam, diep, zijn andere hand die haar borsten kneedt, haar tepels die hard zijn tussen zijn vingertoppen. Ze voelt het opkomen, het derde orgasme, een golf die groter lijkt dan de anderen, die haar lichaam doet trillen.

"Ah—ah—" zegt ze, haar hoofd dat achterover valt. "Ik, ik kan niet—"

"Wel," zegt hij. "Jij kan. Kom."

Ze komt, schokkend, haar kut die om zijn vingers knijpt, vocht dat uitloopt, haar eigen sappen gemengd met het zijne. Hij lacht, tevreden, en trekt zijn vingers terug, likt ze schoon.

Dan gaat haar telefoon.

Het geluid is scherp, onverwacht, en ze kijkt naar het nachtkastje waar het scherm oplicht. Arie, staat er, met een foto van hem die lacht, zijn verlegen glimlach.

"Neem op," zegt Antonio, en hij is al weer bij haar, zijn lul die half stijf is maar groeiend, tegen haar dij.

"Ik kan niet—" begint ze.

"Wel," zegt hij, en hij duwt haar op haar zij, trekt haar been omhoog, en dan is hij in haar, van opzij, een hoek die nieuw is, diep.

Ze grijpt de telefoon, haar vingers die trillen, en ze neemt op. "Hallo?"

"Hey," zegt Arie, zijn stem helder, onschuldig. "Hoe gaat het?"

"Goed," zegt ze, en ze hoort hoe hijgend ze klinkt, probeert het te onderdrukken. "Ik moest me haasten om je op te nemen, ik verwachtte je niet."

Antonio stoot door, langzaam, diep, zijn hand die haar heup vasthoudt.

"Ik belde eigenlijk," zegt Arie, "om te kijken of het Antonio nog is gelukt met de aangifte."

Sonja kijkt achterom, naar Antonio die ja-knikt, zijn lul die diep in haar zit. "Ja," zegt ze, haar stem die breekt op het woord. "Het is helemaal klaar."

"Oke," zegt Arie, tevreden. "Dat wilde ik even weten. Het is maar goed dat ik zulke goede vrienden heb, dat heeft ons toch flink geholpen."

"Zeker," zegt Sonja, en ze denkt aan hoe Antonio haar heeft geholpen, met het vullen van haar geile kutje, en ze voelt een nieuwe golf van opwinding, nu op het verkeerde moment en sterk opkomend.

"Zie je vanavond, schatje," zegt Arie. "Doe rustig aan."

"Jij ook," zegt ze, en ze hangt op, de telefoon die op het bed valt.

Antonio versnelt, zijn tempo dat toeneemt nu ze niet meer hoeft te praten. Hij trekt haar op haar knieën, van achteren, en hij neukt haar hard, zijn heupen die tegen haar billen slaan, zijn handen die haar haar grijpen.

"Jij slet," zegt hij, zijn stem ruw. "Je vriendje aan de lijn terwijl ik je neuk."

"Ja," hijgt ze. "Ja, ik ben een slet. Gebruik me."

Hij lacht, een donker geluid, en hij trekt terug, draait haar om. "Op je rug," zegt hij. "Ik wil je zien."

Ze ligt op haar rug, haar benen gespreid, en hij is tussen haar benen, zijn lul die hij pakt, pompt, die groot en donker is, nat van haar. Hij komt over haar heen, zijn handen naast haar hoofd, en hij neukt haar tieten, zijn lul die tussen haar borsten glijdt, haar tepels die hij met zijn vingertoppen kietelt.

"Ah," zegt ze, onverwacht, de sensatie die nieuw is.

Hij verplaatst zich, hoger, en dan is zijn lul bij haar mond, het hoofd dat tegen haar lippen drukt. "Open," zegt hij, en ze doet het, haar tong die uitkomt, die over hem glijdt, de smaak van hen beiden, zout en zoet.

Hij duwt naar binnen, langzaam, diep, en ze voelt hem in haar keel, haar lucht die weg is, haar ogen die wateren. Hij trekt terug, geeft haar lucht, en dan weer, een ritme dat hij controleert, dat ze ondergaat.

"Goed meisje," zegt hij, en hij trekt terug, volledig, zijn lul die nat glanst van haar speeksel. "Maar ik wil nog ergens anders komen."

Hij draait haar om, op haar buik, en hij trekt haar omhoog, haar kont die in de lucht staat. Zijn vingers vinden haar opening, die van achteren, en ze voelt iets koud, iets nat, smeren. "Ontspan," zegt hij, en dan is hij daar, de kop van zijn lul die drukt, drukt, en dan naar binnen glijdt, langzaam, diep, een volheid die ze niet kent.

"Ah—" zegt ze, haar gezicht in het kussen. "Het is—"

"Goed," zegt hij, en hij begint te bewegen, langzaam, zijn lul die in haar kont glijdt, diep, dan bijna terug, dan weer diep. "Je bent zo strak. Zo heet."

Hij versnelt, zijn tempo dat toeneemt, en ze voelt het, een sensatie die nieuw is, intenser, verkeerder. Zijn hand gaat naar haar kut, zijn vingers die haar clitoris vinden, en ze voelt het opkomen, een orgasme dat anders is, dieper, schokkender.

"Kom," zegt hij. "Kom terwijl ik je kont neuk."

Ze komt, schokkend, haar kut die pulseert, haar kont die om hem knijpt. Hij hijgt, een keer, tweemaal, en dan trekt hij terug, draait haar om, en hij komt over haar heen, zijn lul die pulseert, sperma dat over haar gezicht spuit, haar borsten, warm en dik en veel.

Hij blijft zitten, hijgend, zijn hand die zijn lul leegpompt, de laatste druppels die op haar buik vallen. Ze ligt stil, bedekt, gemarkeerd, en ze lacht, een geluid dat tussen hijgen en huilen in zit.

"Antonio," zegt ze, haar stem hees. "Nu moet je snel de aangifte afmaken, want we hebben net doorgegeven dat die klaar was."

Hij kijkt naar haar, zijn ogen die glanzen, een glimlach die zijn mondhoeken trekt. "Die was twee dagen geleden al compleet," zegt hij. "De gegevens die hij van kantoor heeft meegenomen, had ik niet nodig. Maar ik wilde jou gewoon nog een keer lekker diep neuken en volspuiten, mijn sletje."

Hij staat op, zijn lul die nog half stijf is, nat hangend tegen zijn dij. Hij loopt naar zijn aktetas, trekt zijn kleren aan, het overhemd dat dichtgeknoopt wordt, de broek die de rits omhoog krijgt. Hij pakt de extra documenten die Arie heeft meegenomen, legt ze bij de aangifte die al klaar lag, een formaliteit die nu wordt volbracht.

Sonja blijft op bed liggen, haar lichaam bedekt met zijn sperma, drie orgasmes die nog door haar heen trekken, een gevoel van volheid die niet alleen lichamelijk is. Ze lacht als hij de deur uit loopt, een glimlach die hij niet ziet maar die ze voelt, diep, waarachtig.

Ze begrijpt het uitstel nu, begrijpt dat het nooit om de belastingaangifte is gegaan. Drie orgasmes en een dubbele vulling, een spermadouche als bonus. Ze ligt nog even stil, genietend van het gevoel, de wetenschap dat ze dit heeft gedaan, dat dit is geweest, dat ze dit heeft gekregen.

Dan staat ze op, haar benen die nog zacht zijn, en loopt naar de douche. Het water is heet, stoomend, en ze wast zich, zijn sperma dat van haar lichaam spoelt, de geur van seks die verdwijnt. Ze denkt aan Arie, die vanavond thuiskomt, die denkt dat alles in orde is, die nooit zal weten wat er is gebeurd in zijn afwezigheid.

Ze glimlacht, droogt zich af, trekt een eenvoudige jurk aan. Haar mannetje komt thuis, en ze is klaar om hem op te vangen, haar geheim veilig tussen haar benen, haar glimlach die niets verraadt.

Trefwoord(en): Neuken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!