Hulp Van Een Vriend - 2

De auto hobbelend over het onverharde pad, het grind knerst onder de banden als Marloes naar buiten kijkt. Het landschap glijdt voorbij, droog gras en verweerde boomstammen die zich tegen een grauwe lucht aftekenen. John zit geconcentreerd achter het stuur, zijn kaak strak van de focus terwijl hij de kuilen in de weg probeert te ontwijken.

Een harde knal klinkt vanuit het chassis. Het geluid van metaal dat tegen steen slaat, scherp en onmiskenbaar.

"Shit," roept John, zijn handen verstevigend om het stuur.

De motor sputtert, hikt, houdt nog twintig meter stand alsof het voertuig probeert door te zetten ondanks het onvermijdelijke. Dan stilte. De auto rolt nog een paar meter door, komt tot stilstand op een smalle strook tussen twee modderige sporen.

John zucht, zijn borstkas zichtbaar op en neergaand onder zijn overhemd. Hij trekt aan de handrem, draait het contact weer, hoort alleen een dof klikken waar het gerommel van de motor zou moeten zijn. Niets.

"Ik stap even uit," zegt hij, zijn stem gedempt, bijna alsof hij zich excuseert voor het ongemak.

Marloes knikt, haar handen gevouwen in haar schoot. Ze draagt die roodachtige blouse die John leuk vindt, de stof strak over haar borsten wanneer ze zich omdraait om hem na te kijken.

John bukt zich bij de voorbumper, verdwijnt gedeeltelijk uit het zicht. Zijn stem komt gedempt terug, gevloek tegen niemand in het bijzonder. Dan roept hij: "De onderkant. Er zit een lek in het carter, denk ik. Olie op de grond."

Marloes stapt uit, haar sandalen onhandig op het oneven terrein. De geur van hete motorolie hangt in de lucht, zoet en chemisch tegelijk. Ze ziet de donkere plas onder de auto, glinsterend in het fletse daglicht.

"We moeten iemand bellen," zegt ze.

John staat op, wrijft over zijn voorhoofd met een vinger die nu zwart is van vet. "Ik heb hier geen bereik," zegt hij, zijn telefoon omhooghoudend als bewijs.

Ze lopen een stukje terug, naar een plek waar het pad breder wordt en de bomen minder dicht op elkaar staan. Daar, tussen twee kale takken, vinden ze een streepje signaal. John belt een plaatselijke garage, een nummer dat hij ooit van een sticker op een lantaarnpaal heeft overgenomen.

"Hallo? Ja, pech. Onverharde weg naar de oude molen. Ja. Olie lekt. Nee, start niet meer." Hij kijkt naar Marloes, zijn schouders iets opgehaald alsof hij zich wil verontschuldigen voor deze onderbreking van hun dag. "Hoe lang? Goed. Ja, we wachten."

"Hij komt eraan," zegt hij tegen haar, de telefoon wegstoppend. "Een halfuur, schatten ze."

Ze leunen tegen de motorkap, de motor nog warm tegen Marloes' dijen. De stilte van het landschap drukt om hen heen, alleen doorbroken door het af en aan fluiten van een vogel die ze niet kunnen zien.

De SUV komt in zicht als een wolk van stof op de weg, groot en donker van kleur. Het voertuig stopt met een zacht grindend geluid naast hun stilgezette auto. Het portier zwiegt open en een man stapt uit, lang, met zwart haar dat in krullen tegen zijn voorhoofd ligt en een lichaam dat zich beweegt met het zelfvertrouwen van iemand die weet wat hij doet.

"Carlos," zegt hij, zijn hand uitstekend naar John. Zijn accent is zacht, het Spaans doorsijpelend in de manier waarop hij de 'r' laat rollen. "Laten we kijken."

Hij bukt zich onder de auto, een zaklamp tevoorschijn halend uit zijn borstzak. Het licht danst over metalen oppervlakken. Carlos fluistert iets in het Spaans, niet bedoeld voor hen, een gewoonte van iemand die vaak alleen werkt.

"De onderkant van de motor," zegt hij, opstaand, zijn handen nu zwart van vet en stof. "Geraakt. Er zit een barst in het carter. Dit moet vervangen worden, en snel, anders loopt de motor vast."

John kijkt naar de auto alsof het een plotseling overleden huisdier is. "Kunnen we hier niet...?"

"Nee." Carlos schudt zijn hoofd, beslist maar niet onvriendelijk. "Moet naar de garage. Ik sleep jullie. Geen probleem."

Hij werkt efficiënt, hij sluit de kabels aan met handen die de bewegingen honderden keren hebben gemaakt. Marloes observeert hem vanaf een afstand, de manier waarop zijn overhemd spant over zijn schouders wanneer hij zich uitstrekt, de zichtbare kracht in zijn onderarmen.

De rit naar de garage duurt twintig minuten, zij achter in de SUV van Carlos terwijl John in hun eigen auto zit, meeslepend op de sleepkabel. Het interieur van de SUV ruikt naar leer en een vage, muskachtige geur die Marloes niet kan plaatsen. Ze kijkt naar achteren, naar Johns hoofd in de achter hen gesleepte wagen, dan naar Carlos' profiel voor haar.

"U bent niet van hier?" vraagt ze, meer om de stilte te breken dan uit echte nieuwsgierigheid.

"Colombia," zegt hij, zijn ogen op de weg. "Maar hier al tien jaar. Deze regio, ik ken elke kuil in elke weg."

Hij glimlacht, even, een flits van wit tussen zijn donkere gezichtshaar. Marloes voelt iets in haar buik, een spiertrekking die niets te maken heeft met de hobbelige rit.

Bij de garage, een loods met open deuren waar het geluid van luchtdrukhamers en het gezoem van boormachines naar buiten komt, stapt een oudere man op John af. Ze verdwijnen samen in een kantoortje, deuren die dichtslaan, stemmen die opklinken en weer wegsterven.

Carlos staat naast haar, zijn armen gekruist, wachtend op instructies.

John komt terug, zijn gezicht getrokken tussen teleurstelling en opluchting. "Twee, drie uur," zegt hij tegen Marloes. "Misschien langer, als ze het onderdeel niet direct hebben. Maar ze kunnen het maken. Morgen moet ik naar mijn werk, dus... ik wacht wel hier."

Hij kijkt naar haar, zijn handen nu schoon gewassen maar nog steeds vermoeid van spanning. "Jij hoeft hier niet te blijven zitten. Carlos, kan u...?"

Carlos knikt, al voordat de vraag er uit is. "Geen probleem. Vijftien minuten naar haar adres?"

"Ja, dat klopt," zegt Marloes, verrast door de soepelheid waarmee dit wordt geregeld.

John kust haar, snel, een gewoonte-kus op haar wang. "Bel je me als je thuis bent?"

"Natuurlijk."

Ze stapt in de SUV, nu voorin naast Carlos. Het leer van de stoel voelt koel aan, de zitpositie hoger dan in hun eigen auto, het uitzicht meer en veel breder. Carlos start de motor, de zware diesel komt rommelend tot leven.

"Adres?" vraagt hij.

Ze noemt het, een straat aan de rand van het dorp, en hij knikt alsof hij het al kent. Misschien kent hij het wel.

De rit is korter dan verwacht, Carlos neemt een zijweg die Marloes zelf nooit zou hebben gekozen, smal maar verrassend snel. Ze praten weinig. Af en toe wijst hij iets aan, een huis in aanbouw, een nieuwe winkel, alsof hij haar op de hoogte wil houden van veranderingen in een landschap dat hij beter kent dan zij.

Bij haar huis, een rijtjeshuis met een kleine voortuin waar de hortensia's beginnen te verkleuren, stopt hij de motor. Marloes pakt haar tas, wil uitstappen, voelt plotseling de leegte van de middag voor zich. Drie uur. John die wacht. Zij, thuis, alleen.

"Carlos," hoort ze zichzelf zeggen, haar hand op de deurklink maar niet doet hem nog niet open. "Zou u... trek hebben in een kop koffie? Als bedankje voor de moeite."

Hij draait zich naar haar toe, zijn gezicht half in schaduw vanwege de hoek van de zon. Zijn ogen zijn donker, bijna zwart in dit licht, en iets in zijn blik maakt dat Marloes haar adem inhoudt.

"Koffie," zegt hij, alsof hij het woord proeft. "Ja. Dat zie ik wel zitten."

Hij komt om de auto heen, opent haar portier zoals iemand dat doet die gewend is diensten te verlenen. Maar zijn hand, wanneer hij haar helpt uitstappen, blijft een seconde te lang op haar onderrug, de warmte doorsijpelend door de dunne stof van haar blouse.

Binnen is het koel, de centrale verwarming nog niet aangegaan ondanks de najaarskilte buiten. Marloes hangt haar jas aan de kapstok, pakt die van Carlos aan zonder erbij na te denken, een intieme gewoonte die ze normaal alleen met John heeft.

"De keuken is hier," zegt ze, hem voorbijlopend door de smalle gang.

De keuken is licht, modern, een verbouwing van twee jaar geleden waar John zo trots op is. Marloes loopt naar het aanrecht, pakt het koffiezetapparaat, begint de routine van filter en bonen en water. Achter haar hoort ze Carlos bewegen, zijn schoenen op de tegelvloer, het schrapen van een stoel die wordt verschoven.

Dan stilte. Te veel stilte.

Ze draait zich om en hij staat pal achter haar, zo dicht dat ze de warmte van zijn lichaam voelt voordat ze hem aanraakt. Zijn handen komen omhoog, niet agressief maar beslist, en trekken haar tegen hem aan. Zijn borstkas is hard, onverwacht hard voor een man van zijn leeftijd, en er trilt iets onder zijn overhemd dat op muziek lijkt maar zijn hartslag moet zijn.

"Wacht," begint ze, maar zijn vinger komt naar haar lippen, niet om haar te stoppen maar om de woorden weg te vegen.

"We hebben twee tot drie uur," fluistert hij, zijn adem warm tegen haar oor, de Spaanse 'r' trillend in haar gehoor. "Twee tot drie uur om elkaar te verwennen."

Zijn lippen vinden de hals, de plek waar haar hartslag zichtbaar trilt onder de huid. Hij zoent haar daar, niet zacht maar ook niet ruw, met een zekerheid die haar knieën week maken. Marloes' handen, die om de koffiepot waren geklemd, laten los, vinden zijn heupen, zijn rug, trekken hem dichterbij zonder dat haar hersenen de instructie hebben gegeven.

Carlos' hand glijdt tussen haar benen, niet aarzelend, niet vragend om toestemming die ze al heeft gegeven door niet weg te stappen. Zijn vingers drukken tegen de stof van haar rok, vinden de naad van haar slipje, en dan voelt ze het zelf ook: de natheid die daar is opgewekt door niets meer dan zijn stem, zijn nabijheid, de belofte van wat komen gaat.

"Wauw," zegt hij, zijn stem dieper nu, schorrer. "Je bent kleddernat. Zo geil als boter, je bent echt heet en gewillig"

Hij beweegt zijn vinger, een kleine druk die door de stof heen elektriciteit zendt. Marloes hijgt, haar hoofd achterover tegen zijn schouder, haar ogen dicht. Ze ziet John voor zich, plotseling, zijn gezicht vermoeid in de garage, maar het beeld vervaagt, wordt vervangen door de geur van Carlos, de spanning van zijn lichaam tegen het hare.

"Kom," zegt Carlos, zijn hand terugtrekkend, haar bij de pols nemend. "We gaan naar de slaapkamer. Ik ga je verwennen, je zult het zien. Heerlijk ga ik je verwennen."

Hij trekt haar mee, niet hardhandig maar ook niet te negeren, door de gang, de trap op. Marloes volgt, haar hart bonzend in haar keel, haar slipje nat tegen haar dijen. Op de overloop aarzelt ze even, kijkt naar de slaapkamerdeur, de plek waar ze met John slaapt, waar ze zich elke ochtend aankleedt voor haar werk.

Carlos merkt het, zijn ogen scherp op haar gezicht. Hij laat haar pols los, brengt zijn hand naar haar wang, draait haar gezicht naar hem toe. "Wil je niet?" vraagt hij, en er is geen druk in zijn stem, alleen een vraag, alleen een aanbod.

Marloes slikt. Ze denkt aan de garage, aan John die wacht, aan de rekening die ze gaan krijgen. Ze denkt aan dit, aan nu, aan de hand die nog steeds haar wang streelt.

"Ja," zegt ze. "Ik wil."

De slaapkamer is donker, de gordijnen nog dicht van de ochtend. Carlos doet niets om het licht te veranderen. Hij draait zich naar haar, zijn handen op haar heupen, en trekt haar rok naar beneden. De stof zucht over haar benen, ploft zacht op de vloer. Haar shirt volgt, zijn handen efficiënt, de knopen losmakend alsof hij dit dagelijks doet.

Marloes staat in haar beha en slipje, het daglicht door de gordijnen gefilterd genoeg om haar lichaam zichtbaar te maken. Carlos stapt terug, zijn ogen over haar heen glijdend, en dan begint hij zichzelf uit te kleden. Zijn overhemd komt over zijn hoofd, onthult een torso die inderdaad hard is, gespierd, en gebruind.

Hij trekt zijn broek uit, zijn boxershort, en dan staat hij naakt voor haar, zijn lichaam volledig zichtbaar in het halfduister. Zijn pik is nog slap, groot zelfs zo, hangend zwaar tussen zijn benen, maar dan ziet ze het gebeuren: het bloed stroomt erheen, de zwelling die optreedt onder haar blik, de lengte die toeneemt, de dikte die uitbreidt.

Hij is niet klaar, niet eens half, en zijn eikel glanst al in het licht, al wijst hij naar haar toe als iets dat weet wat het wil.

"Mooi," zegt Marloes, en het woord komt eruit als een ademhaling, als een bevestiging van iets waarvan ze niet wist dat ze het nodig had.

Carlos glimlacht, ditmaal breed, zijn witte tanden flitsend. "Jij bent mooi," zegt hij, en dan is hij bij haar, zijn handen op haar schouders, duwend, en ze laat zich vallen op het bed.

Het matras zakt onder haar gewicht, de dekbedovertrek koel tegen haar rug. Carlos kruipt boven op haar, zijn lichaam zwaar maar niet benauwend, zijn benen tussen de hare spreiden haar heupen zonder dat ze het expliciet toestaat. Zijn stijve pik drukt tegen haar slipje, zoekt het, vindt de natte plek waar haar kutje wacht, en hij duwt het slipje opzij en dan glijdt hij naar binnen.

Marloes kreunt, zacht, het geluid ontsnapt haar voordat ze het kan tegenhouden. Hij is groot, groter dan John, de vulling intenser, de uitrekking bijna pijnlijk maar niet helemaal. Carlos beweegt niet direct, laat haar wennen, zijn heupen stil terwijl zijn handen haar gezicht omvatten.

"Kijk naar me," zegt hij. "Kijk naar me terwijl ik je neuk."

Ze opent haar ogen, die ze niet had gemerkt dicht te hebben. Zijn gezicht is dicht bij het hare, zijn adem op haar lippen, zijn ogen die in de hare kijken met een intensiteit die haar doet huiveren.

Hij begint te bewegen, langzaam, in en uit, elke stoot gecontroleerd, elke terugtrekking volledig. Marloes hijgt, haar handen op zijn rug, haar vingers in zijn huid krassend. Bij elke stoot drukt hij dieper, vindt een plek in haar die ze niet kende, die reageert met een schok van sensatie.

"Je vindt het lekker, hè," zegt hij, geen vraag. "Sletje. Je vindt het lekker om geneukt te worden door een andere man."

Het woord 'sletje' zou beledigend moeten zijn, zou haar moeten afstoten, maar in zijn mond, op dit moment, wordt het iets anders. Een erkenning, een toestemming om te zijn wat ze normaal niet is. Marloes bijt in zijn schouder, niet hard genoeg om te verwonden, hard genoeg om te laten weten dat ze het hoort.

"Ja," zegt ze, haar stem hoger dan normaal, gehijgd. "Ga door. Neuk me. Harder, dieper. Laat me komen. Vul me, Carlos, vul me."

Hij antwoordt niet met woorden maar met daden, zijn tempo verhogend, zijn stoten krachtiger. Het bed kraakt onder hen, een ritmisch geknarst dat meespeelt met het slaande geluid van hun lichamen die op elkaar stoten. Marloes' benen komen omhoog, om zijn heupen, haar hakken op zijn billen drukkend om hem dieper in haar te krijgen.

Het duurt een kwartier, misschien langer, misschien minder. Tijd verliest betekenis wanneer elke seconde gevuld is met sensatie. Carlos' adem wordt zwaarder, zijn huid glanst van zweet dat op haar huid overgaat wanneer ze tegen elkaar aan schuren. Marloes voelt het opkomen, de spanning die zich verzamelt in haar onderbuik, de druk die zoekt naar een uitweg.

Dan komt het, plotseling en niet tegelijk, een golf die begint in haar kutje en zich uitstrekt door haar hele lichaam. Ze spuit, voelt het warme vocht over zijn ballen stromen, over de lakens, een natheid die meer is dan alleen haar orgasme. Ze gilt, een gil die niet kan worden onderdrukt, haar hoofd achterover in het kussen, haar rug krommend van de intensiteit. “Ah….ja….ik kom…..vul me…..spuit me vol….”

Carlos trekt zich niet terug, wacht tot ze klaar is, maar dan beweegt hij, snel, efficiënt. Hij draait haar om, haar buik nu op het bed, haar benen over de rand. Zijn handen op haar billen, spreidend, en dan voelt ze zijn vinger, nat van haar eigen vocht, bij haar anus.

"Ik ga dat heerlijke kontje van je openen," zegt hij, zijn stem ruw van opwinding. "Met mijn lul. Ik ga je diep in je kontneuken, je vullen."

Marloes hijgt, haar gezicht in het kussen gedrukt. Ze zou nee moeten zeggen, zou dit te ver moeten gaan, maar haar lichaam is nog zacht van het orgasme, nog open, nog gewillig. "Ja," hoort ze zichzelf zeggen, de stem gedempt door de stof van het kussen. "Graag. Vul mijn kontje. Neuk me diep. Laat me je pik voelen, diep in mijn darmen."

Hij werkt haar open met zijn vingers, eerst één, dan twee, het vocht van haar kutje gebruikend als glijmiddel. De druk is vreemd, anders, een sensatie die grenst aan pijn maar er niet overheen gaat. Dan trekt hij zijn vingers terug, vervangt ze door iets groters, iets harders, en hij glijdt naar binnen.

Marloes kreunt, ditmaal harder, het geluid gedempt door het kussen maar niet stil. Carlos is groot, groter dan ze gewend is, de uitrekking intenser dan alles wat ze ooit heeft gevoeld. Hij wacht, zijn handen op haar heupen, totdat ze begint te ademen, totdat haar lichaam zich ontspant in de aanvaarding van zijn aanwezigheid.

Dan beweegt hij, langzaam eerst, elke stoot diep, elke terugtrekking bijna volledig voordat hij weer naar binnen glijdt. Marloes' handen grijpen het beddengoed, haar knokkels wit van de spanning. Het gevoel is anders dan in haar kut, meer intens, meer kwetsbaar, meer alles vullend.

Carlos versnelt, zijn adem zwaar, zijn stoten krachtiger. "Zo strak," mompelt hij, meer voor zichzelf dan voor haar. "Zo heerlijk strak."

Marloes voelt het opkomen, onverwacht, een orgasme dat vanuit een andere plek lijkt te komen, dieper, intenser. Ze komt, haar lichaam samentrekkend om hem heen, de spasmen die door haar darmen gaan haar hele lichaam trek in de golf van haar genot, van haar extase, haar orgasme. Ze blijft komen, ze kan niet meer stoppen, en voelt hem meegetrokken worden, zijn stoten onregelmatig wordend, zijn adem stokt.

Hij spuit diep in haar anus, warmte die zich verspreidt, vullend, markerend. Zijn lichaam valt voorover op het hare, zijn gewicht drukkend, zijn pik nog steeds hard, nog steeds in haar, alsof hij niet wil loslaten.

Marloes' armen geven het op, ze zakt door haar ellebogen, ligt nu plat op het bed met Carlos boven op haar. Hij beweegt niet, zijn adem langzaam terugkerend, zijn lippen op haar nek zoekend. Ze rilt onder hem, trilt, haar lichaam nog in de naschokken van wat er is gebeurd.

Zijn pik wordt langzaam slap, de bloedtoevoer afnemend,

en hij trekt zich terug. Marloes voelt het leeglopen, het sperma dat naar buiten komt, warm en schaamtelozer dan ze ooit heeft ervaren. Carlos veegt zijn pik af langs haar billen, een gebaar dat ruw zou moeten zijn maar in deze context alleen maar intiem voelt.

Hij draait haar om, zijn handen op haar schouders, en kust haar. Het is een andere kus dan de eerste, diep, vol tong, vol smaak. Ze proeft zichzelf op hem, de resten van haar opwinding, en hij proeft van haar mond alsof het de natuurlijkste zaak van de wereld is.

"Je was heerlijk," zegt hij, zijn voorhoofd tegen het hare. "Lekker strak. Heb je genoten, sletje van me?"

"Ja," zegt ze, en het is meer dan een antwoord, het is een bekentenis. "Heerlijk, Carlos."

Hij staat op, zijn lichaam volledig zichtbaar in het nu helderder geworden licht. Hij trekt zijn kleren aan, efficiënt, zonder haast maar ook zonder treuzelen. Marloes blijft liggen, haar benen nog gespreid, haar lichaam nog nat van hem en van zichzelf.

Bij de deur draait hij zich om. "Ik zou het bed verschonen," zegt hij, zijn stem weer de professionele toon van de monteur die haar heeft thuisgebracht. "Anders liggen jullie vanavond in mijn sperma te soppen."

Hij glimlacht, niet meer de brede glimlach van daarvoor maar iets smaller, iets geheims. Dan kust hij haar, snel, op haar voorhoofd, en trekt de deur achter zich dicht.

Marloes zit stil, het geluid van zijn voetstappen op de trap, de voordeur die opent en sluit, de motor die start en wegrijdt. Dan is het stil, helemaal stil, alleen het kloppen van haar hart en het zachte suizen in haar oren.

Ze staat op, haar benen wiebelig, niet helemaal van haarzelf. In de spiegel boven de wastafel ziet ze zichzelf: haar haar in de war, haar lippen gezwollen, een blos op haar wangen die niet van de inspanning komt. Ze ziet eruit, realiseert ze zich, als iemand die net is geneukt. Als iemand die het heerlijk vond.

Ze trekt het beddengoed eraf, de natte plekken zichtbaar nu, het bewijs van wat er is gebeurd. Ze verschoont het bed, haar handen werken automatisch, haar gedachten zijn elders. In de douche staat ze lang, het water heet, voelt het sperma van Carlos uit haar kontje lopen, de warme stroom die afneemt tot er niets meer is.

Dan, beneden, de telefoon. John.

"Alles goed?" vraagt hij, zijn stem vermoeid maar opgelucht. "Ik ben onderweg. Het heeft me potverdomme weer een flinke duit gekost, maar gelukkig doet hij het weer. Morgen kan ik weer naar mijn werk."

"Gelukkig," zegt Marloes, en haar stem klinkt normaal, bijna te normaal. "Gelukkig, schat. En gelukkig hebben ze goede service gegeven, mij naar huis gebracht. Ik had voor geen goud drie uur in die garage gewacht."

Ze pauzeert, het water nog lopend in de douche die ze is vergeten uit te zetten. "Dan kan ik mijn tijd wel beter gebruiken."

John lacht, niet-begrijpend, en zegt iets over file en thuis zijn over twintig minuten. Marloes hangt op, staat in de badkamer, voelt de nattigheid tussen haar benen die niets te maken heeft met de douche.

Ze denkt aan Carlos, aan zijn handen, aan zijn pik diep in haar kut en dan in haar kont. Ze denkt aan de manier waarop hij haar 'sletje' noemde, op de manier waarop ze het wilde horen. Ze denkt aan John, die in twintig minuten thuis is, die niets vermoedt, die denkt dat ze een rustige middag heeft gehad.

Marloes glimlacht, kijkt in de spiegel, kijkt naar zichzelf, en denkt ‘Sletje’. Toch nog een geluk bij een ongeluk, denkt ze. Zoveel beter dan niets doen in de garage.

Trefwoord(en): Anaal, Neuken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!