De Stalker
De dreunende bas van de club trilt dwars door de zolen van mijn schoenen en nestelt zich als een zware, doffe hartslag in mijn borstbeen. De lucht in de overvolle bar plakt. Het is een verstikkende, zwetende massa van lichamen, zwaar geparfumeerd en doordrenkt met de scherpe geur van verschaald bier en gin. Ik sta onbeweeglijk achterin bij de garderobe. Mijn schouder drukt tegen de koude stenen muur. Tussen de deinende, in stroboscooplicht badende menigte door, houd ik Eline onafgebroken in het vizier.
Ze staat aan een hoge statafel, geflankeerd door twee vriendinnen. Ze draagt een flinterdunne, zwarte jurk die als een tweede huid om haar brede heupen en zware borsten spant. Ze drinkt om te verdoven, dat is overduidelijk. Elke lach die haar
lippen verlaat is een fractie te luid, elke beweging is een theatraal, te groot gebaar om de demonen van de afgelopen dagen te overschreeuwen. Ze gooit haar koperblonde haar naar achteren en werpt haar hoofd in haar nek. Ze probeert wanhopig de illusie in stand te houden dat de papieren op haar kookeiland en de kille, lege muren van haar huwelijk niet bestaan. Het is een trieste, fascinerende vertoning van zelfbedrog.
Mannen hangen als hongerige straathonden rond haar tafel. Ze ruiken de wanhoop, de alcohol en de onbeschermde kwetsbaarheid die ze onbewust uitstraalt. Na een halfuur maakt de roedel ruimte voor de meest arrogante van de groep. Een gladde dertiger met opgestroopte mouwen stapt naar voren en eigent zich de ruimte naast haar toe. Het is een man die duidelijk gewend is om te krijgen wat hij wil. Hij draagt een veel te strak, donker overhemd en een opzichtig zilveren horloge dat koud oplicht in het flikkerende licht. Met een zelfvoldane, trage beweging leunt hij met zijn onderarm op de hoge statafel, waardoor hij haar afschermt van haar vriendinnen en haar fysiek isoleert.
Hij buigt voorover, ver voorbij de grens van wat sociaal geaccepteerd is bij een eerste ontmoeting en dringt genadeloos haar intieme zone binnen. Zelfs vanaf deze afstand kan ik raden hoe hij ruikt: een veel te zware, houtachtige herencologne gemengd met de scherpe alcohollucht van de whiskey in zijn glas.
Ze deinst een fractie van een millimeter achteruit, maar ze wendt zich niet af. Haar vingers
klemmen zich zo krampachtig om haar cocktailglas dat haar knokkels wit wegtrekken door de druk. Het is een pijnlijk, doorzichtig toneelstuk. Ze dwingt zichzelf om te blijven staan en de ongewenste aandacht te incasseren, enkel om de oorverdovende leegte in haar eigen leven te overstemmen. Hij fluistert iets in haar oor. Zijn lippen raken bijna haar huid. De blinde, moorddadige impuls om uit de schaduw te stappen en de zware barkruk naast me op zijn schedel kapot te slaan, trekt als een stroomstoot door mijn spieren. Mijn kaken klemmen zich met grof geweld op elkaar.
Zij lacht. Het is geen echte lach, maar een schril, theatraal geluid dat moeiteloos door de dreunende bas heen snijdt. Terwijl ze haar hoofd iets kantelt, stelt ze de bleke, zachte huid van haar nek onbeschermd aan hem bloot. Ze heeft geen flauw benul hoe kwetsbaar ze zichzelf hier opstelt. Zijn blik glijdt ongegeneerd omlaag, over de diepe uitsnede van haar zwarte jurk. Hij tilt zijn glas op, neemt een slok en laat zijn vrije hand vervolgens traag richting haar arm zakken. Het is een testende, bezitterige beweging. Voordat hij haar echter daadwerkelijk kan
aanraken, heft zij haar eigen hand. Haar slanke vingers strijken achteloos, met een geveinsde, flirterige nonchalance, over de strakke stof op zijn onderarm.
De kille, berekenende observant in mijn hoofd wordt met één brute ruk aan de kant gesmeten door een donker, dierlijk bezitsinstinct. Ze tart me. Bewust of onbewust, ze rekt de onzichtbare lijn tussen ons op tot de vezels knappen. Hij ademt haar lucht in. Hij bevindt zich in mijn territorium. Ik haal diep adem. De hitte in mijn bloedbaan stolt tot puur, massief ijs. Ik laat mijn lege glas onverschillig uit mijn vingers glijden. Het klettert dof op de met stof beklede kruk.
Ze excuseert zich plotseling bij de groep. De neplach glijdt als een masker van haar gezicht zodra ze zich omdraait. Ze wurmt zich gejaagd door de deinende menigte, weg van de man en haar vriendinnen, richting de toiletten achter in de zaak. Ik duw me af van de stenen muur en volg haar, als een donkere schaduw strak in haar kielzog.
Zodra de zware klapdeur van de gang achter haar dichtslaat, valt de dreunende muziek een stuk weg. Het is hier krapper, helderder verlicht. Ze duwt net tegen de zware houten deur van de dames-wc's aan als ik de afstand in drie grote stappen overbrug. Voordat de deur openzwaait, sla ik mijn hand er plat en hard tegenaan, vlak naast haar gezicht. De deur klapt met een droge, agressieve knal in het slot. Ik snijd haar vluchtroute definitief af.
Ze deinst een halve stap achteruit en botst met haar schouder tegen de betegelde muur. Haar donkere ogen sperren zich wijd open wanneer ze mijn gestalte registreert. Haar ademhaling gaat zwaar en verspreidt de zoete, weke geur van sterke drank en opborrelende paniek. "Je speelt een gevaarlijk spel," zeg ik. Mijn stem is vlak en koud, nauwelijks meer dan een trilling die zich door de smalle ruimte boort. Ik doe een stap dichterbij en sluit haar fysiek in, tot de stof van mijn jas haar bijna raakt. "Raak hem nog één keer aan, en ik breek zijn vingers." Er flikkert één seconde van pure, naakte doodsangst in haar blik. Ze herkent de kille, gewelddadige belofte in mijn ogen. Maar dan vecht haar overlevingsinstinct zich wanhopig een weg door de alcohol en de paniek. Ze drukt zich strakker tegen de tegels en balt haar handen tot vuisten.
"Je bent volstrekt gestoord," sist ze, haar stem hees en overslaand van de adrenaline. "Blijf bij me uit de buurt. Als je nu niet onmiddellijk opzij gaat, begin ik te gillen." Ze zet zich krampachtig schrap, overduidelijk bereid om zich langs me heen te vechten of de longen uit haar lijf te schreeuwen. Maar voordat ze de kans krijgt om geluid te maken, klinkt er een zware kuch achter me in de gang. "Is er een probleem hier, mevrouw?" Een man in een zwart poloshirt, het oortje van zijn portofoon strak over zijn kaak gespannen, stapt de tl-verlichte tunnel in. De uitsmijter blijft op twee meter afstand staan, zijn armen breeduit over zijn borst gekruist. Zijn onderzoekende blik schiet van mijn hand op de deur naar Elines bleke, woedende gezicht. "Valt deze man u lastig?"
Eline hapt naar adem en opent haar mond om te antwoorden. Ik wacht niet op haar reactie. Ik verdedig me niet, ik zeg helemaal niets. Ik draai mijn hoofd traag opzij en kijk de uitsmijter aan met een blik die dodelijker en leger is dan de tegels waarop we staan. Het is een kille, woordeloze waarschuwing die het bloed in zijn aderen direct doet stollen. De man slikt zijn volgende zin halverwege in en laat zijn armen langzaam langs zijn zij zakken. Zonder nog een blik op Eline te werpen, laat ik de zware houten deur los. Ik draai me geruisloos om, stap langs de bewaker heen en smelt direct weer samen met de dreunende, zwetende chaos van de dansvloer. Ik laat haar wezenloos en happend naar adem achter in de kille gang.
Tien minuten later staat ze weer bij de statafel. Ze wankelt lichtjes op haar hakken. De confrontatie in de gang heeft de stoppen definitief doen doorslaan. Ze leunt naar de man in het strakke overhemd toe en fluistert iets in zijn oor. Hij grijnst zelfvoldaan, zijn ogen glimmen van goedkope
lust. Hij laat zijn hand zakken en plant zijn handpalm plat op de blote huid van haar onderrug, precies daar waar de stof van haar jurk is uitgesneden.
De knop gaat om. De hitte in mijn bloedbaan stolt tot puur, massief ijs. Ik snijd door de menigte alsof het water is. Mensen wijken onbewust voor de donkere, dwingende zwaartekracht die ik met me meesleep. Ik registreer de omgeving niet meer. Mijn blik is enkel gefocust op de vingers die zich op haar huid hebben genesteld. Ik rem geen millimeter af als ik de tafel bereik. Ik kijk niet naar Eline. Voordat de man de kans krijgt om met zijn ogen te knipperen, haal ik uit. Mijn vuist boort zich in het midden van zijn gezicht. Het kraakbeen van zijn neusbrug versplintert met een natte, misselijkmakende knak die ik dwars door de dreunende bas heen hoor. De man klapt als een levenloze pop achterover. Hij crasht met zijn rug in een zee van volle glazen op de tafel achter hem. Hout splintert. Scherven rinkelen scherp onder het plotselinge, hysterische gegil van Elines vriendinnen. Een donkere boog warm bloed spat over de lichte houten vloerdelen en de witte sneakers van een omstaander.
In de totale, paniekerige chaos die onmiddellijk rondom het tafereel uitbreekt, doe ik geruisloos een stap achteruit. De gillende, terugdeinzende menigte slokt me onmiddellijk op. Ik loop met een strak, beheerst ritme richting de donkere zij-uitgang en ben al door de branddeuren verdwenen voordat de uitsmijter zich een weg door het publiek heeft gebeukt.
De kille wind trekt de klamme hitte van de club uit mijn kleren. Ik sta bewegingsloos in de schaduw van een portiek, twee straten verderop. Het is een smalle, slecht verlichte zijstraat, de enige logische looproute naar de ondergrondse parkeergarage waar Eline haar auto staat. De natte straatstenen glinsteren geel onder het licht van een eenzame lantaarnpaal.
Het duurt nog geen kwartier voordat ze opduikt. Ze loopt gejaagd. Haar hakken slaan hard en onregelmatig op het natte asfalt. De bravoure van daarnet is volledig weggewaaid. Ze slaat haar armen krampachtig om zichzelf heen en wrijft over haar blote huid om de bijtende kou te verdrijven. Haar adem vormt witte, rafelige wolkjes in de donkere lucht. Ze is helemaal alleen.
Zodra ze ter hoogte van mijn portiek is, stap ik geruisloos uit het donker, direct in haar pad. Ze stopt zo abrupt dat haar enkels bijna zwikken. De flikkerende straatlantaarn werpt harde, donkere schaduwen over haar bleke, strakgespannen gezicht. Haar borstkas gaat
wild en onregelmatig op en neer. De absolute doodsangst staat in haar ogen gegrift nu ze beseft dat ik op haar staat te wachten. "Niemand," zeg ik, en de klank van mijn donkere stem hangt als ijs in de lucht, "raakt aan wat van mij is." Ik zet een trage stap in haar richting. De ruimte tussen ons verdampt. De geur van koude nachtlucht en haar parfum vermengt zich met mijn eigen adrenaline.
Ze deinst niet achteruit. De shock slaat in een fractie van een seconde om in pure, rauwe woede. Ze trekt haar kin omhoog en haar donkere ogen spuwen vuur in het kille licht. Haar handen ballen zich tot trillende vuisten, strak langs de gladde stof van haar jurk. "Ik ben van niemand," sist ze. Haar stem trilt hevig van de kou en de opgekropte spanning, maar de woorden zijn doordrenkt van een rauwe, giftige woede. "En ik moet helemaal niks. Ik wil niks meer met jou te maken hebben. Rot op." Zonder af te wachten, plant ze haar schouder hard tegen mijn borstkas, beukt me ruw opzij en beent de donkere straat in. Haar hakken slaan als agressieve zweepslagen op het natte asfalt, een driftig ritme dat langzaam wegsterft in de mist. Ze denkt dat ze de controle terugpakt door simpelweg weg te lopen. Ze begrijpt nog steeds niet dat ze zich met elke opstandige stap alleen maar strakker in mijn netten verstrikt.
Catoo (72)
Liefpulpje (37)
Salomien (35)
Ilonah (47)