De lift komt schokkend tot stilstand op de derde verdieping. Ik blijf even staan als de deuren opengaan. Alsof de gang langer is dan hij werkelijk is. Milan kijkt achterom.

„Kom je?”

Ik knik, maar mijn voeten voelen zwaar, alles voelt zwaar. Bij iedere stap groeit het besef dat ik niet zomaar een hotelkamer binnenloop. Ik loop een versie van mezelf tegemoet die ik mijn hele leven niet heb gekend. Voor de deur van kamer 323 haalt Milan de sleutelkaart langs het slot. Het lampje springt op groen.

Ik leg een hand op zijn arm. ,,Wacht even.”

Milan draait zich om. Zijn zelfverzekerde glimlach verdwijnt niet, maar wordt zachter.
„Je hoeft niets te doen wat je niet wilt.”, zegt hij.

„Dat is juist het probleem.”
„Hoe bedoel je?”
„Omdat ik niet meer weet wat ik wil.”

Ik kijk langs hem de hotelkamer in. Een groot bed. Een stoel bij het raam. Twee glazen op een tafeltje. Alles ziet er doodnormaal uit. Juist dat maakt het zo onwerkelijk.

„Ik heb een vriendin,” zeg ik zacht. „We zijn gelukkig.”
Milan zegt niets. ,,Ik ben vijfendertig. Mijn hele leven heb ik gedacht dat ik precies wist wie ik was. En nu ontmoet ik jou en ineens twijfel ik aan dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik eraan zou twijfelen.”
„Twijfel je aan haar?”
Ik schud mijn hoofd.
„Nee.”
„Aan jezelf dan?”
Die vraag blijft tussen ons hangen.
,,Ik weet het niet.”

Milan doet geen stap dichterbij. Hij raakt me niet aan. ,,Waarom ben je zo rustig?” vraag ik.
„Omdat ik je niet wil overtuigen.”
„Nee?”
„Nee. Ik wil alleen dat alles wat vannacht gebeurt, gebeurt omdat jij ervoor kiest. Niet omdat je wordt meegesleept door nieuwsgierigheid of verlangen. Als je morgenochtend spijt hebt, wil ik niet dat je denkt dat ik daar misbruik van heb gemaakt.”

Ik kijk hem lang aan. Voor het eerst sinds onze ontmoeting langs de snelweg voel ik dat Milan misschien wel de moedigste van ons tweeën is. Niet omdat hij nergens bang voor is, maar omdat hij niets probeert te forceren. Ik stap de kamer binnen en zie mezelf onder ogen. ,,Ik wil jou ook”, hoor ik mezelf voor het eerst van mijn leven tegen een man zeggen.

Milan glimlacht, pakt zijn telefoon en zet wat muziek op. Ik herken het niet. Dan schopt hij zijn sneakers uit, doet de gordijnen van de hotelkamer dicht en begint zich langzaam uit te kleden. Hij voert een show op, een striptease, op de maat van de muziek.

Dan pakt hij met twee vingers de zoom van zijn shirt en trekt het over zijn hoofd. Voor het eerst zie ik zijn blote bovenlijf, dat nog volop in de groei is. Vooral door de sportschool. Zijn huid is egaal en onbehaard, zijn borst is jaloersmakend mooi en zijn buik is als van een zwemmer. Pas nu valt op dat zijn armen goed gespierd zijn.

Ik krijg een droge keel, heb moeite met slikken en ik krijg het warm. Ik voel ook dat mijn pik hard wordt. Ergens probeer ik dat te verbergen, maar vraag me af waarom en voor wie. De kans dat mijn vriendin mij hier nu betrapt, lijkt me uiterst klein.

De muziek is opzwepend en Milan draait zich om met zijn rug naar zich toe. ook zijn rug is prachtig en mooi gevormd. Ik kijk voor het naar de contouren van zijn billen. Hij schudt exact op de maat van de muziek. Even later knoopt hij zijn spijkerbroek los en stroopt die naar beneden. Wat ik zie is geen Hema-ondergoed dat zijn billen verpakt houdt. Het felgekleude ding houdt het midden tussen een onderbroek en een boxershort, maar dan sexy. Echt sexy.

Milan draait zich nu om en loopt dichterbij. Ik zie een bobbel in zijn broek, perfect gepositioneerd en omsloten door de stof van zijn broekje. Ik drukt zich tegen me aan. Ik voel zijn bobbel tegen de mijne. Milan zegt niet, maar pakt mijn handen en legt die op zijn billen. Dan laat hij de achterkant van zijn broekje zakken, zodat mijn handen zijn blote billen voelen. Glad, gespierd, klein jongensachtig, maar toch mannelijk. Milan heupwiegt voor me, schuurt met zijn bobbel tegen de mijne en ik moet mijn handen steviger op zijn billen leggen om te voorkomen dat ze ontsnappen op de maat van de muziek.

Dan duwt hij mij achterover op bed, draait zich weer met zijn rug naar me toe en danst verder. Ik zie zijn blote billen nu in volle glorie. De aanblik ervan is net zo heerlijk als de tast van zo-even. Milan daagt me enorm uit en de spanning in mijn lichaam neemt verder toe. Tegelijkertijd ook de opwinding en het verlangen.

Milan glijdt met zijn handen over zijn billen, kneedt erin en trekt dan tergend langzaam zijn broekje verder naar beneden. Dan draait hij zich om naar mij en zie nu zijn hard geworden pik. Hij is mooi recht en zijn pik en ballen zijn volledig kaal.

Hij trekt langzaam aan zijn pik als hij voor me staat. Hij is naakt, ik ben nog volledig gekleed. Hij ziet er daardoor kwetsbaarder uit dan ik, maar Milan oogt dat allerminst. Het is hij die de touwtjes in handen heeft, het is hij die zelfverzekerd is, hij is in controle. Volledig in controle. En ik, ik lijk in zijn macht. Ik kijk gebiologeerd naar de manier waarop hij zichzelf aanraakt, betast. Vastberaden. En sexy.

Milan kruipt nu naar de rand van het hotelbed en gaat gehurkt tussen mijn benen zitten. Hij knoopt moeiteloos mijn broek los en trekt mijn broek uit door aan de pijpen te trekken. Ik heb wél zo’n degelijke boxershort aan. Simpel blauw, zo eentje die ik altijd draag en die mijn vriendin al jarenlang voor me koopt, wast, opvouwt en in de lade van de kledingkast legt.

Milan lijkt er gelukkig geen oog voor te hebben. Hij pakt mijn boxershort bij de rand vast en instinctief duw ik mijn billen iets omhoog, zodat die makkelijk uitgetrokken kan worden. Mijn pik is ook hard en ineens maak ik me zorgen om het formaat en de vorm. De jongen langs de snelweg niet. Voor ik het weet glijdt hij met zijn tong over mijn eikel.

Mijn adem stokt als niet veel later zijn lippen zich om mijn pik sluiten. Een nieuwe vorm van opwinding dringt mijn leven binnen. Och, ik was al ontelbare keren gepijpt door verschillende meisjes en vrouwen. Met de tien à vijftien vrouwen met wie ik het bed ooit had gedeeld was get altijd fijn geweest. Natuurlijk, de een was net iets beter dan de andere geweest, maar allen verstonden ze de kunst van het pijpen.

Nu voel ik iets nieuws. Alsof ik nieuwe zenuwbanen in mijn lijf ontdek, waarbij ik tintelingen voel in op plekken in mijn lichaam die ik nog nooit eerder had gevoeld.

Ik onderga een nieuwe ontmaagding. Alsof alle vrijpartijen in mijn leven in één klap zijn weggevaagd en ik alles nu voor het eerst beleef. Milan zorgt daarvoor. De jongen die ik toevallig langs de weg ontmoette, die mijn hoofd plotseling op hol wist te brengen, met wie ik vanavond gedineerd heb en na veel twijfel en met gemengde gevoelens in een hotelkamer belandde, ontmaagdt me met zijn mond en lippen.

,,Vind je het fijn?”, vraagt hij ineens. Ik merk dat we sinds we hier in het hotel zijn, nog maar weinig hebben gezegd. ,,Ja”, zeg ik schor. ,,Heel erg lekker.”

,,Mooi”, zegt hij. ,,Ik ook.”

Maar ik merk dat dit voor mij veel meer betekent dan hij. Hij heeft dit vaker gedaan. Wie weet met hoeveel jongens van zijn eigen leeftijd hij het bed gedeeld heeft. Of misschien ook wel met oudere mannen, wie zal het zeggen. Maar ik ben als was in zijn handen. Doodnerveus, dat wel. Maar ook geil. En vertwijfeld. De opwinding wint het van alle andere gevoelens op dit moment en ik voel dat het niet lang meer zal duren voordat ik mijn eerste homo-orgasme beleef.

Milan blijft mij pijpen en trekt ondertussen aan zijn eigen pik. Ik kan er niets aan doen, maar het windt me extra op. ,,Ik ga zo klaarkomen”, bereid ik Milan vast voor. Maar in plaats van te temperen, voert hij het tempo juist op. Mijn lul komt nu verder in zijn mond en zijn lippen sluiten nu strak op mijn lul. Zijn hoofd gaat op en neer. Alsof hij me aftrekt en pijpt tegelijk. Ik waarschuw hem nog een keer dat ik ga komen. ,,Mmm”, zegt hij. Juist die vibratie in zijn stembanden, zorgen voor een snel opkomende explosie.

Ik grijp met mijn handen in het bedlaken en met gebalde vuisten en een harde kreun kom ik klaar in de mond en keel van Milan. Hij blijft doorpijpen tot hij de laatste druppel heeft doorgeslikt en zijn tong blijft likken langs de schacht van mijn pik, zelfs nu mijn pik half slap op mijn buik ligt.

De kamer is stil.

Ik weet niet hoe lang we zo hebben gelegen. Minuten. Misschien een half uur. Buiten klinkt ergens in de verte het gedempte geluid van een sirene. Verder niets. Ik kom als eerste overeind. Plotseling voelt de kamer anders. Kleiner. Benauwder.

Ik durf Milan nauwelijks aan te kijken. Mijn broek ligt naast het bed. Mijn portemonnee steekt half uit een zak. Daarachter zit een foto van Merel die ze er ooit lachend in heeft gestopt. „Dan heb je me altijd bij je.”

Mijn maag trekt samen. Wat ga ik haar straks vertellen? Ik hoor mezelf al liegen, terwijl ik de leugen nog niet eens heb bedacht.

„David?”
Zijn stem is zacht.
Ik kijk op.

Milan zit nog op de rand van het bed. Hij kijkt niet verdrietig. Ook niet triomfantelijk. Alleen aandachtig.
„Heb je spijt?” Ik open mijn mond, maar er komt niets.
Na een paar seconden schud ik langzaam mijn hoofd.
„Nee,” zeg ik uiteindelijk. „Dat is juist het probleem. Ik dacht dat ik spijt zou hebben. Meteen. Dat ik wakker zou schrikken uit... wat dit ook is.”

Ik sla mijn ogen neer. ,,Maar dat is dus niet zo. En daar schaam ik me misschien nog wel het meest voor.”

Ik trek mijn broek aan en strijk die glad, alsof ik daarmee ook de chaos in mijn hoofd kan wegvegen. Straks zit ik weer bij Merel op de bank alsof er niets is gebeurd. Ze zal vragen hoe mijn avond was. En ik zal voor het eerst in onze relatie iets moeten verzwijgen waarvan ik niet zeker weet of ik het ooit nog hardop zal kunnen uitspreken.

Milan volgt mijn bewegingen en zegt niets. Ik ook niet. Ik weet ook niet wat ik tegen Milan moet zeggen. Een dankjewel? Of een sorry? Moet ik hem een kus geven? Hem broederlijk op zijn schouder slaan? Gewoon weglopen zonder iets te zeggen? Ik weet niet of ik verder had willen gaan, verder had durven gaan.

De kus eerder op de avond had fijn gevoeld, dat zeker. Vreemd ook. Om iemand te kussen met stoppels, net als ik. Onnatuurlijk.

Milan is nog altijd naakt. Zijn lijf is zacht. Mooi. Nu ziet hij er ineens wél heel kwetsbaar uit. Ik weet niet wat hij denkt of voelt. Of dat hij nog iets wil zeggen. Ik gris nog wat van de grond en maak aanstalten om de hotelkamer uit te lopen. Als ik de deurklink vastgrijp klinkt er een geluid achter me.

,,Bel me”, zegt Milan, Ik geef geen antwoord en loop de kamer uit, ondertussen zenuwachtig zoekend naar mijn autosleutel.