De eerste dagen gaat het eigenlijk verrassend goed. Ik werk. Ik laat de hond uit. Ik kook met Merel. We kijken een serie en lachen om een slechte quiz op televisie. Als ik haar aankijk, zie ik niets veranderen. Ze kust me als ze naar haar werk gaat. Ze vraagt hoe mijn dag was als ik thuiskom. Alles lijkt hetzelfde.

Ik begin mezelf ervan te overtuigen dat die hotelkamer een vergissing was. Een ontsporing. Een avond die ik nooit had moeten beleven. Ik ben gelukkig op tijd weggegaan. Dat houd ik mezelf ten minste voor.

Maar tijdens een vergadering op mijn werk dwalen mijn gedachten af. Ik lees dezelfde e-mail drie keer zonder ook maar één zin te onthouden. In de supermarkt betrap ik mezelf erop dat ik al een tijdje voor hetzelfde schap sta.

Het is niet eens de hotelkamer waar ik aan denk. Het is Milan. Zijn lach langs de snelweg. Zijn zelfverzekerdheid.

De manier waarop hij nooit één moment deed alsof hij iemand anders was. En die laatste woorden. ,,Bel me.”

Ik heb geen idee waar hij woont. Niet eens in welke wijk.

Ik ken alleen zijn voornaam en heb zijn telefoonnummer. Meer niet. Het voelt vreemd. Alsof iemand mijn leven is binnengelopen, alles door elkaar heeft geschud en daarna weer is verdwenen.

Sommige dagen lukt het me hem bijna te vergeten en dan denk ik dat ik mezelf weer terug heb gevonden. En dan is hij er ineens weer. Zijn gladde, naakte lichaam. Niet naast me. Maar in mijn hoofd.

*

Een week later lopen Merel en ik door de binnenstad.

Haar nicht gaat binnenkort trouwen en ze zoekt een jurk. Ze loopt enthousiast een boetiek binnen terwijl ik buiten even blijf staan. Ik kijk gedachteloos naar de mensen die voorbijlopen.

Dan zie ik hem.

Milan.

Hij komt me tegemoet.

Mijn hart slaat één keer hard tegen mijn borstkas. Hij ziet me vrijwel direct. Hij glimlacht een beetje. Alsof hij me alleen wil laten weten dat hij me heeft herkend. Ik voel de spanning door mijn lijf trekken.

Als hij nu mijn naam zegt...

Als hij blijft staan...

Maar dat doet hij niet.

Hij loopt rustig door.

Op het moment dat we elkaar passeren, voel ik heel even zijn vingers langs de rug van mijn hand glijden.

Zo vluchtig dat ik bijna zou denken dat ik het me heb verbeeld.

„David?”

Ik schrik op.

Merel staat inmiddels weer naast me.

„Waar zit je met je gedachten?”

„Nergens.”

Ik lach.

Tenminste, ik probeer te lachen.

„Gewoon moe.”

Ze haakt haar arm door de mijne. Ik kijk vluchtig nog één keer achterom. Milan loopt verder. Hij draait zich niet om. Alsof hij precies weet dat één aanraking genoeg is.

*

De avond erna is Merel op pad. Meidenavond. Het kan laat worden, had ze gezegd. Ik hoef niet voor haar op te blijven.

„Weet je het zeker?”

„Ja.”

Ze geeft me een kus en verdwijnt.

Ik schenk mezelf een glas whisky in. Normaal drink ik alleen als we bezoek hebben. Vanavond niet.

Na het eerste glas voel ik mijn schouders ontspannen.

Na het tweede glas begin ik weer aan hem te denken, maar pas na het derde glas pak ik mijn telefoon. Ik twijfel of ik hem zal bellen. Ik tuur naar het schermpje en leg mijn telefoon weer weg.

Ik voel me rusteloos. Verward. En misschien ook wel enigszins opgewonden. Als ik mijn laptop open tik ik zijn naam in. Milan. Ik voeg de naam van onze stad toe in het zoekscherm. Duizenden resultaten. Daarna ‘filmwetenschappen'. Daarna 'student'.

Niets. Alleen mensen die hij niet zijn.

Ik blijf zoeken. Een uur lang. Steeds andere zoekwoorden. Steeds dezelfde teleurstelling.

Uiteindelijk kom ik terecht op een chatsite voor homo’s. Ik heb geen idee waarom. Misschien omdat ik denk dat hij daar rondhangt. Misschien omdat ik gewoon iets dóé.

Om überhaupt te kunnen zoeken, moet ik een profiel aanmaken. Gebruikersnaam. Leeftijd. Woonplaats. Of ik top, versa of bottom ben. Ik moet de termen googelen om te zien wat ze betekenen. Ik zie expliciete foto’s, maar klik die snel weg. Ik weet nu wat ze betekenen.

Bij het aanmaken van mijn profiel voel ik me ongemakkelijk bij elke vraag. Alsof ik stap voor stap een wereld binnenloop waar ik helemaal niet thuishoor.

Als mijn profiel af is, verschijnen de eerste berichten.

„Hoi. Ben je geil?”

„Zoek je gezelschap?”

„Vanavond neuken?”

„Foto?”

“Zin om deze geile vent van 70 diep door te palen?”

Ik sluit de venters één voor één zonder iemand te hebben geantwoord. Ik ben hier niet voor hen. Ik ben op zoek naar één persoon. Naar een jongen die misschien helemaal niet gevonden wil worden.

Ik probeer opnieuw. Zoek op voornaam. Zoek op leeftijd. Zoek op interesses. Elke keer hoop ik heel even dat ik zijn gezicht zie, maar even zo vaak blijkt het iemand anders te zijn.

Ik open Pornhub. Ik weet niet waarom, maar ik klik de gay-sectie aan. Ik voel me belachelijk. Ik selecteer zoektermen en krijg thumbnails te zien van expliciete homoporno.

Natuurlijk ben ik niet voor het eerst van mijn leven op sekssites. Ik ken die sites goed en weet normaal gesproken precies waar ik op moet zoeken. Nu niet. ‘Young gay’, tik ik in. ‘Hot twinks’ ook. De term twink kende ik daarstraks nog niet, maar op de chatsite van eerder vanavond las ik wat die mannen zochten.

Mijn oog valt op een thumbnail van drie jonge, gespierde jongens die seks met elkaar hebben. Nog geen twintig minuten duurt het filmpje. Ik start hem, vergroot het beeld naar maximum en zie drie jongens zoals Milan. Ze zagen er anders uit, en toch hadden ze Milan kunnen zijn.

Ik schenk nog een whiskey in en knoop mijn broek los. Ik word geil en in een mum van tijd is mijn pik hard genoeg om er stevig aan te trekken.

Ik kijk naar hun jonge, onbehaarde lijven, het gemak waarmee ze zichzelf letterlijk blootgeven en daarbij ook hun pik en kontje tonen alsof het helemaal niet intiem is. ze neuken en pijpen elkaar en hun sperma spuit in het rond. Ik fantaseer erop los en denk aan Milan. Ik wil nog niet klaarkomen en zet een nieuwe scène op. Deze is vrij ruw. Een jongeman die zich diep laat neuken door een oudere vent doet me fantaseren dat ik met Milan ben. De jongen is vrij onderdanig en de man pakt hem hard aan. De jonge jongen kreunt hard en aan zijn gezichtsuitdrukking kan ik zien dat hij geen pijn voelt als hij diep in zijn kontje wordt gepenetreerd door de man. Als hij bijna klaarkomt, trekt hij zich terug en de jongen buigt instinctief zijn hoofd naar de pik van de man, die naar een paar tellen een ongelofelijke hoeveel en met veel kracht wit sperma in de mond van de jongen spuit. Nee, dit is Milan niet, maar hij hád het kunnen zijn.

Ik kom klaar, spuit mijn geil tegen het beeldscherm van mijn laptop. Ik denk aan Milan als ik klaarkom. Alleen aan Milan.

Ik merk dat ik een beetje dronken ben. Toch neem ik het laatste restje whisky uit de fles. Ik pak opnieuw mijn telefoon en kijk minutenlang naar het schermpje. Ik hoef maar één knop aan te raken.

Meer niet.

En voordat ik mezelf opnieuw kan tegenhouden, druk ik op het groene telefoontje. Eén keer gaat hij over. Twee keer. Dan hoor ik zijn stem.

„Ik vroeg me al af hoe lang je het zou volhouden.”

Ik sluit mijn ogen.

Hij heeft gelijk.

Hij wist het eerder dan ik.

„Ik wil meer, Milan.”

Mijn stem hapert.

Daarna hoor ik mezelf dingen zeggen die ik nuchter nooit had durven uitspreken. Woorden waarvan ik me, terwijl ik ze uitspreek, al schaam. Maar ik kan niet meer stoppen. Aan de andere kant van de lijn blijft het een paar tellen stil.

„Zelfde hotel,” zegt Milan uiteindelijk. „Ik kan er over een uur zijn.”

„Dat kan niet,” stamel ik. „Merel komt straks thuis. Ik kan niet weg.”

„Dan kom ik naar jou.”

Voordat ik iets kan zeggen, verbreekt hij de verbinding.

Verward kijk ik naar mijn telefoon.

Pas dan zie ik het. Ik heb hem een bericht gestuurd. Mijn adres gegeven: Jachtlaan 14.

Mijn maag draait om.

Ik probeer het bericht te verwijderen, maar het is al te laat. Er staan twee blauwe vinkjes onder.