"Vier uur patrouille," zegt Reyes, zijn stem rauw van de sigaretten die hij nog niet heeft gerookt. "Dorp ten noorden. Geen naam, geen kaart, geen fuck om te geven. We kijken of er smokkelaars zijn, we drinken hun thee als ze ons aanbieden, en we komen terug."
Dujardin grijnst, zijn tandvlees bloot. "En als er vrouwen zijn, Sarge?"
Reyes draait zich naar hem toe, zijn handen — zwaar, knokig, getekend door jaren van lassen en sleutelen — rusten op zijn heupen. De mouwen van zijn uniform zijn tot boven zijn ellebogen opgerold, de huid daar donkerder dan de rest, een landkaart van zon en schaduw. "Als er vrouwen zijn, Corporal, dan ben jij de eerste die terug naar de jeep rent omdat je moet plassen."
De mannen lachen, een mechanisch geluid dat hun zenuwen maskeert. Okonkwo zegt niets, maar zijn ogen glimlachen.
De rit duurt twee uur over een pad dat alleen bestaat in de herinnering van chauffeurs die er al eens zijn gestorven. De jeep schudt, kreunt, spuwt stof. Reyes zit voorin, zijn elleboog uit het raam, de wind die zijn haar — strak naar achteren gekamd met brillantine die zijn voorraadkist bijna leeg houdt — uit zijn gezicht slaat. Het litteken op zijn kaak trekt wit als hij grinnikt om een grap van Mancini over een kameel en een priester.
Dan zien ze het. Een dorp, ja, maar meer een verzameling hutten die de woestijn heeft vergeten op te ruimen. En bij de enige waterput die nog water lijkt te hebben, twee figuren die er niet thuis horen.
"Backpackers," mompelt Dujardin.
Reyes knijpt zijn ogen samen. Twee vrouwen. Jong. Eentje met rood haar dat in de zon vuur lijkt te vangen, de ander met donker haar tot aan haar schouders, een zonnebril op haar neus alsof ze op een terras in Barcelona zitten. Ze dragen korte broeken — een provocatie in deze contreien, of domheid, of allebei.
"Rijden," zegt Reyes.
De jeep stopt vijf meter van de put. Het zand kruipt in elke kier van Reyes' uniform, elke porie van zijn huid. Hij stapt uit, zijn laarzen zinken twee centimeter in de zachte zandkorrelgrond, en loopt naar de vrouwen met die waggelende zelfverzekerdheid die ruimte claimt zonder toestemming te vragen.
"Paspoorten," zegt hij. Geen groet, geen verklaring. Hij is het Vreemdelingenlegioen, en hier, in dit niets, is hij de wet.
De roodharige — ze is de oudste, ziet hij, misschien eenentwintig — fronst. "We hebben geen paspoorten bij ons. Die liggen in onze hostel in—"
"Illegaal," onderbreekt Reyes. Hij pakt de sigarettenkoker uit zijn borstzak, tikt er een tegen zijn pols, steekt hem aan met een aansteker die hij van een doodgewicht in Algiers heeft overgenomen. "In dit district is het verboden om zonder identificatie te reizen. Artikel veertien, subsectie drie."
De donkerharige — negentien, schat hij, met die hongerige blik van iemand die de wereld wil zien maar nog niet begrijpt — kijkt naar haar vriendin. "Sarah, wat—"
"Rustig, Emma." Sarah, de roodharige, houdt zijn blik vast. Te lang. Ze is niet bang, niet echt. Ze is anders. Verveeld, misschien. Of op zoek naar iets dat deze woestijn haar zou kunnen geven.
Reyes inhaleert, laat de rook zijn longen vullen. Zijn ogen — scherp, waakzaam, altijd bewegend — scannen het dorp. Geen mannen. Alleen vrouwen en kinderen, en die houden zich afzijdig, gewend aan het legioen als een kat aan water.
"Jullie komen mee," zegt hij.
"Waarheen?" vraagt Emma, haar stem een octaaf te hoog.
"Terug naar de basis. Papierwerk. Boete." Hij draait zich om, roept over zijn schouder: "Of jullie kunnen meewerken aan iets anders. Besparen we tijd."
De stilte die volgt is dikker dan de hitte. Dujardin stapt uit de jeep, zijn geweer — niet gericht, maar aanwezig — in zijn handen. Mancini en Okonkwo volgen, een muur van uniform en stof.
Sarah kijkt naar Emma. Emma kijkt naar de grond. Het zand beweegt onder haar voeten, een zee die hen zal verzwelgen als ze niet meegaan.
"Wat bedoel je met meewerken?" vraagt Sarah.
Reyes draait zich weer naar haar toe. Zijn mond beweegt niet, maar zijn ogen — die ogen die alles zien en niets vergeven — glimlachen. "Mijn manschappen hebben vier uur patrouille achter de rug. Ze zijn moe. Dorstig. Geïrriteerd." Hij stapt dichterbij, zijn schaduw valt over haar gezicht. "En jullie zijn twee alleenstaande vrouwen in een gebied waar niemand zal horen wat er gebeurt."
Emma's handen trillen. Sarah's niet.
"Je bedreigt ons," zegt Sarah. Geen vraag.
"Ik bied een keuze." Reyes doet zijn baret af, veegt het zand van de rand, zet hem weer scheef op zijn hoofd. "Papierwerk. Of... iets persoonlijker."
De woestijn wacht. De jeep motor draait zacht, een dier dat niet weet of het moet jagen of slapen.
Sarah kijkt naar Dujardin, naar Mancini met zijn kinderachtige gezicht, naar Okonkwo die als een standbeeld staat. Dan terug naar Reyes, naar het litteken dat zijn kaak tekent als een geheime kaart.
"Waar?" vraagt ze.
Reyes knikt naar de rand van het dorp, waar een hut staat die meer dak dan muren lijkt te hebben. "Daar. Verlaten. Geen last van nieuwsgierige ogen."
Emma fluistert iets in Sarahs oor. Sarah schudt haar hoofd, een beweging die haar haar in de zon werpt als een vlam. "We gaan mee. Maar als je ons pijn doet—"
"Geen pijn," zegt Reyes. Hij draait zich om, loopt naar de jeep, roept over zijn schouder: "Tenzij je dat lekker vindt."
De hut is groter van binnen dan van buiten zichtbaar, een optische illusie van armoede. Twee kamers, gescheiden door een gordijn van geoliede jute dat ooit bruin was. Een tafel met vier stoelen in de eerste kamer. Een matras op de vloer van de tweede, en een raam dat naar het niets kijkt.
Reyes dirigeert met handgebaren die hij niet uitlegt. "Jij." Hij wijst naar Sarah. "Daar." Het gordijn. "Jij." Emma. "Hier."
De manschappen verdelen zich zonder bevel. Dujardin blijft bij de deur, zijn geweer nu tegen de muur geleund, zijn handen vrij voor andere dingen. Mancini volgt Sarah, het gordijn achter zich dichttrekkend met een beweging die te veel op beleefdheid lijkt voor wat er gaat komen. Okonkwo blijft bij Reyes, een schaduw die zelf schaduw werpt.
Emma staat in het midden van de eerste kamer, haar rugzak — een felgekleurde aanfluiting tegen de beige muren — nog om haar schouders. Reyes gebaart naar de stoel. Ze zit, haar knieën tegen elkaar, haar handen op haar dijen.
"Jouw vriendin," zegt Reyes, zijn stem zachter nu, bijna vaderlijk. "Sarah. Ze is slim. Ze begrijpt hoe de wereld werkt."
Emma kijkt naar het gordijn, waarachter ze Sarahs stem hoort — niet bang, niet echt, iets dat klinkt als onderhandeling.
"Wat wil je?" vraagt Emma.
Reyes leunt tegen de tafel, zijn dijen erop rustend, zijn armen gekruist. De mouwen van zijn uniform rollen verder omhoog, de brandblaren zichtbaar als een reliëf van zijn verleden. "Ik wil dat je geniet. Dat jij geniet. Dat mijn mannen genieten." Hij buigt zich naar haar toe, zijn gezicht dicht genoeg dat ze de tabak in zijn adem ruikt. "En ik wil dat je begrijpt dat je vriendin dit ook wil. Dat ze dit al heeft gezegd. In de andere kamer. Met Mancini."
Emma's ogen openen zich wijd. "Sarah zou nooit—"
"Sarah is volwassen." Reyes recht zijn rug, loopt naar het raam, kijkt naar de woestijn die alles verzwelgt. "Sarah weet dat sommige dingen beter zijn als je er niet te veel over nadenkt. Als je het gewoon... laat gebeuren."
Achter het gordijn klinkt iets — een lach, gedempt, niet van angst.
Emma's handen bewegen van haar dijen naar de rand van de stoel. Haar knieën scheiden zich, een centimeter, twee. "En als ik nee zeg?"
Reyes draait zich niet om. "Dan sta je op, loopt je naar de jeep, en rijden we terug naar de basis. Papierwerk. Boete. Misschien cel, als de commandant in een slechte bui is." Hij draait zich wel nu wel om, en zijn ogen — die scherpe, waakzame intelligentie — vangen het licht dat door het raam valt. "Maar je zegt geen nee. Want je bent hier gekomen. En je bent niet opgestaan."
De stilte tussen hen is een levend ding, een dier dat ademt en wacht. Emma's borstkas beweegt, sneller nu, haar tanktop — zwart, te strak voor deze hitte — plakt aan haar huid. Reyes ziet het zweet op haar sleutelbeen, de huid die glanst als een belofte.
"Ik wil het horen," zegt Emma. Haar stem kraakt. "Van haar. Dat ze dit wil."
Reyes knikt naar Okonkwo, die zonder woorden naar het gordijn loopt, een stuk terugtrekt, fluistert iets. Dan komt Mancini naar buiten, zijn gezicht rood, zijn uniform nog in orde maar zijn ogen — zijn ogen zeggen genoeg.
"Sarah?" roept Emma.
"Em." Sarahs stem, gedempt door jute, duidelijk genoeg. "Doe het. Het is... het is goed. Ze zijn... het is anders dan je denkt."
Emma sluit haar ogen. Haar handen laten de stoel los, vinden de gesp van haar rugzak, maken deze los. De tas valt op de grond, een geluid dat te hard is in de stilte.
"Goed," zegt ze. Niet tegen Reyes. Tegen zichzelf. Tegen iets groter dan deze hut.
Reyes glimlacht niet. Zijn ogen wel.
In de tweede kamer heeft Mancini Sarah al geholpen met haar shirt, een beweging die meer hulp was dan ze vroeg maar niet weigerde. Haar beha is rood, een kleur die de woestijn niet kent, en Mancini staart alsof hij een mirakel heeft gezien.
"Doe niet zo verbaasd," zegt Sarah. Haar stem is anders, nu, een octaaf lager, een ritme langzamer. "Je hebt vast wel eerder een vrouw gezien."
"Niet zo," zegt Mancini. Zijn Italiaanse accent dikt zijn woorden aan als een saus. "Niet... zo."
Reyes trekt het gordijn volledig open, staat in de deuropening met Okonkwo achter hem. Emma ziet Sarah, ziet haar vriendin half naakt op de matras, ziet de blik in haar ogen — niet wat ze verwachtte. Niet angst. Niet schaamte. Iets dat lijkt op... verlangen?
"Jullie willen dit samen?" vraagt Reyes. Niet hoopvol, niet teleurgesteld. Gewoon een vraag, een optie.
Sarah kijkt naar Emma. Emma kijkt naar de grond, naar haar eigen handen die haar shirt vasthouden — wanneer heeft ze die losgemaakt? — en dan weer naar haar vriendin.
"Ik wil eerst kijken," zegt ze. "Bij Sarah. Kijken hoe... hoe het is."
Reyes knikt. "Dujardin. Met Emma. Zorg dat ze ziet."
Dujardin, die nog bij de deur stond, komt naar voren. Zijn handen zijn mager maar sterk, zijn vingers lang en onrustig. Hij raakt Emma's schouder aan, een gebaar dat vraagt zonder te dwingen. Ze laat zich leiden naar een stoel in de hoek, dicht genoeg bij de deuropening om te zien, ver genoeg om te kunnen kijken zonder deel te zijn.
Reyes trekt het gordijn weer dicht, maar niet helemaal. Een spleet blijft, een kijkgat voor Emma die haar ogen er niet vanaf kan houden.
De matras is dun, de vloer eronder harder dan wat erop ligt, maar Sarah voelt niets van beide. Ze voelt Mancini's handen, die haar beha losmaken met een behendigheid die verrast, die haar borsten vinden met een eerbied die niet hoort bij dit wat nu te gebeuren staat.
"Je bent mooi," zegt Mancini. Ongevraagd, onnodig, maar waar.
Reyes zegt niets. Hij heeft zijn shirt uitgetrokken, zijn torso een landschap van spieren en littekens, de brandblaren op zijn handen die nu haar huid raken — eerst haar arm, dan haar zij, dan de band van haar broek die hij opentrekt zonder te vragen.
"Langzaam," zegt Sarah. Niet smekend, instruerend.
Reyes glimlacht, deze keer met zijn mond, een uitdrukking die zijn litteken wit maakt. "Niet hier. Niet nu."
Hij trekt haar broek uit, haar onderbroek — ook rood, ook verkeerd voor deze plek — en gooit beide achter zich waar Okonkwo ze vangt, ruikt, opbergt in een zak alsof het bewijs is. Ze ligt nu naakt op de matras, de stof tegen haar rug, de lucht tegen haar huid, vier mannen om haar heen die kijken alsof ze iets hebben gevonden dat ze waren vergeten om te zoeken.
Mancini is het eerst naakt, zijn uniform een hoop beige in de hoek, zijn lichaam jong en gespannen en klaar. Reyes neemt zijn tijd, zijn broek die over zijn laarzen moet, zijn ondergoed dat een vlek achterlaat op de matras waar hij knielt. Okonkwo blijft gekleed, maar zijn handen — die bakstenen handen — zijn op zijn riem, klaar.
"Dubbel," zegt Reyes. Niet een vraag. Een mededeling.
Sarah knikt. Ze heeft dit gelezen, in boeken die haar ouders niet kenden, op sites die ze 's nachts bezocht met een hand tussen haar benen. Maar lezen is niet hetzelfde als voelen. Lezen is niet hetzelfde als Mancini die onder haar glijdt, zijn warmte tegen haar rug, zijn handen die haar heupen optillen, zijn adem in haar nek.
Reyes staat tussen haar benen, zijn handen op haar knieën, duwt ze open. Hij kijkt naar beneden, naar wat hij heeft gevonden, en zijn ogen — die ogen die alles zien — worden zachter, iets dat lijkt op respect.
"Je bent nat," zegt hij. Niet verbaasd. Tevreden.
"Je bent niet lelijk," zegt Sarah terug.
Reyes lacht, een geluid dat meer houtskool dan melodie is. Dan richt hij zich op, zijn handen naar zijn eigen lichaam, en ze ziet hem — ziet het — en haar adem stokt niet maar verandert, wordt sneller, oppervlakkiger.
"Je bent zo sterk," zegt ze, en de woorden verrassen haar. "Ah... je bent zo vast."
Mancini beweegt onder haar, zijn handen om haar borsten, zijn vingers die haar tepels vinden en kneeden tot ze pijn doen op een manier die geen pijn is. "Je pik is zo hard," fluistert ze, en ze weet niet of ze tegen Mancini of Reyes spreekt, tegen zichzelf of de woestijn die alles hoort.
Reyes stapt dichterbij, zijn knieën tegen de matras, zijn handen die haar heupen omvatten en optillen, positioneren. Mancini houdt haar vast, een anker terwijl de storm komt, en dan voelt ze het — Reyes tegen haar opening, warm en groot en onvermijdelijk.
"Mijn poes wordt door je pik zo vol gestuit," zegt ze, en de woorden komen uit haar zonder toestemming, zonder filter, een taal die ze niet wist dat ze sprak. "Ah... ah..."
Reyes duwt. Niet zacht, niet hard — doelgericht, een man die gewend is deuren open te krijgen. Sarah kreunt, een geluid dat begint in haar buik en uit haar mond komt als een dier dat ze niet kent.
"Ah! Ow! Ik, ik ik kan het niet aanhouden—" Ze stopt, ademt, voelt Mancini onder haar bewegen, zijn warmte tegen haar rug, zijn eigen nood die in haar ruggengraat pulseert. "Ik kom al—"
Reyes is niet eens volledig binnen, maar ze komt, een orgasme dat te vroeg komt en te lang duurt, haar lichaam dat samenkrimpt om iets dat er nog niet is, dat zich opent en sluit en weer opent.
"Nog niet," zegt Reyes, maar hij glimlacht, en hij duwt verder, en ze voelt hem — voelt hem diep, echt in haar, de omvang die haar vult, de druk die grenst aan te veel en er dan overheen gaat zonder te stoppen.
Mancini beweegt onder haar, zijn heupen die omhoog komen, zijn eigen pik die toegang zoekt en vindt — niet haar kut, die vol is, maar haar andere opening, de ene die ze niet heeft aangeboden maar niet wil weigeren.
"Ah! Ah! Ah!" De geluiden komen snel nu, staccato, haar adem die stokt tussen elke uithaal. "Mijn kut wordt door je pik zo vol geneukt—" tegen Reyes. "Mijn anus wordt door je pik zo diep gevuld—" tegen Mancini, of misschien tegen beiden, tegen de lucht, tegen Emma die ergens kijkt en hoort en zichzelf vasthoudt.
De dubbele penetratie is een vreemdsoortige symfonie, twee ritmes die niet samenvallen maar wel samengaan. Reyes duwt, Mancini trekt, en Sarah zit ertussen, het kanaal waar ze doorheen bewegen, het instrument dat zij bespelen. Haar handen grijpen naar de matras, vinden niets, grijpen naar Mancini's dijen, vinden spieren die spannen en ontspannen.
"Je bent zo open," zegt Reyes, en het is geen belediging, het is een observatie, een mededeling van feiten. "Je kut is zo lekker wijd voor ons."
"Gefopt," zegt Sarah, en ze lacht, een geluid dat in een kreunt overgaat als Mancini dieper komt. "Ah... gefopt door mijn eigen... ah... vriendin..."
Reyes kijkt naar het gordijn, naar de spleet waar Emma zichtbaar is, haar hand in haar eigen broek, haar ogen die niet afwijken. "Je vriendin geniet," zegt hij. "Kijken is niet genoeg. Niet voor haar. Niet voor lang."
Sarah wil antwoorden, maar Reyes versnelt, zijn heupen die een tempo vinden dat geen discussie toelaat, en haar woorden worden geluiden, worden "ah ah ah" die steeds hoger worden, steeds sneller, een trein die nergens anders heen kan dan de afgrond in.
"Het komt—" probeert ze. "Het komt—"
"Kom," zegt Reyes. "Nu. Op onze pikken."
Ze komt, een tweede keer, heftiger dan de eerste, haar lichaam dat zich vastklemt om twee mannen tegelijk, die ze allebei voelt, die allebei voelen hoe ze krimpt en trilt en opent. Mancini kreunt onder haar, zijn vingers die in haar huid graven, en dan voelt ze het — warmte, pulserend, binnenin waar Reyes is, en wetend dat het niet van hem komt maakt het niet minder.
Reyes trekt terug, langzaam, een beweging die haar leeg laat in een manier die bijna pijn doet. Zijn pik — nog hard, nog klaar — glanst in het licht dat door het raam valt. "Okonkwo," zegt hij.
De Senegalese reus stapt naar voren, zijn uniform eindelijk los, zijn lichaam een monument van donkere huid en zichtbare aders. Sarah kijkt naar hem, naar zijn omvang, en ze lacht — niet van angst, van iets dat grenst aan waanzin.
"Jij ook?" vraagt ze.
Okonkwo zegt niets. Hij knielt, zijn handen die haar benen optillen, haar positie veranderen, haar openen voor iets nieuws. Reyes is achter haar gekomen, zijn handen op haar schouders, zijn mond in haar nek terwijl Okonkwo zich positioneert.
"Dubbel," zegt Reyes weer, en deze keer is het een belofte.
Okonkwo duwt, en Sarah voelt het — de druk, de stretching, het gevoel dat ze zal scheuren en dan niet scheurt, dat ze opent en opent en nooit meer dicht zal zijn. Okonkwo is in haar kut, Mancini nog in haar kont, en het is te veel, het is precies genoeg, het is alles.
"Ah! Ah! Ah!" De geluiden komen zonder haar toestemming, haar lichaam dat beweegt zonder haar controle, twee mannen die haar gebruiken als een speelgoedpop die zij hebben gemaakt. "Mijn gaten—" ze hijgt, "—mijn gaten worden zo wijd gepakt—"
Reyes bijt in haar oor, niet hard genoeg om bloed te laten, hard genoeg om te merken. "Je bent een slet," fluistert hij in haar oor. "Een woestijnslet die komt op legioenpik."
"Ja," zegt ze, en het is waar, het is alles wat ze is op dit moment, deze plek, deze mannen. "Ja, ja, ja—"
Ze komt een derde keer, of misschien is het één orgasme dat niet is gestopt, een golf die haar meesleept en onderdompelt en weer naar boven brengt om te ademen en om dan weer mee te nemen. Haar stem geeft het op, wordt alleen nog geluid, wordt stilte die harder klinkt dan schreeuwen.
Mancini trekt zich terug en Reyes neemt het over, nu in haar kontje en Reyes en Okonkwo vinden een ritme, een dans die ze niet hebben geoefend maar perfect uitvoeren, hun heupen die elkaar aanvullen, hun pikken die elkaar voelen door de dunne wand die hen scheidt. Sarah voelt alles — de druk, de warmte, de natheid die over haar dijen loopt, van haar of van hen, het maakt niet meer uit.
"Meer," probeert ze te zeggen, maar het komt er uit als "mhh", als een smeken dat geen woorden nodig heeft.
Reyes verstaat haar toch, of op zijn minst begrijpt hij haar. Hij versnelt, zijn handen die haar heupen vastgrijpen, die haar positioneren voor dieper, harder, meer. Okonkwo volgt, een echo die de originele slag versterkt, en Sarah voelt het — het moment voordat ze loslaat, het moment dat ze al heeft losgelaten.
"Ah! Ow! Ik, ik ik kan het niet meer—" Ze hapt naar adem, haar longen die branden, haar hart dat bonkt tegen haar borstbeen. "Ik kom! Ik kom! Help! Help! Ah! Ah!"
De orgasmes komen nu als golven, een na de ander, geen tijd om bij te komen, alleen maar te ondergaan. Reyes kreunt, een geluid dat hij niet vaak maakt, en dan voelt ze het — warmte, pulserend, haar vullend waar Okonkwo is. Reyes volgt, zijn lichaam dat spant, zijn handen die haar dijen vasthouden alsof ze weg zou kunnen vallen.
Ze vallen samen, een hoop ledematen en adem en zweet, de matras nat van alles wat ze hebben gedaan. Sarah ligt tussen hen in, haar ogen naar het plafond, haar mond open maar geen woorden meer.
Achter het gordijn hoort ze iets — een geluid, gedempt, dat klinkt als Emma die ook komt, alleen, met Dujardins ogen en pik, die hij rukt, op haar gericht.
Reyes staat als eerste op, zijn lichaam dat protesteert, zijn handen die naar zijn sigaretten zoeken. Hij steekt er een aan, inhaleert, kijkt naar Sarah die nog ligt, haar benen open, haar gaten zichtbaar en gebruikt en nog steeds bewegend alsof ze ademen.
"Nog niet klaar," zegt hij. Niet tegen haar. Tegen zichzelf, of tegen de woestijn, of tegen iets groter dat hij niet benoemt.
Hij trekt het gordijn open, volledig deze keer, en Emma kijkt op — haar gezicht rood, haar hand nog in haar broek, haar ogen die alles hebben gezien en nog steeds willen.
"Jij," zegt Reyes. "Nu."
Emma staat op, haar benen die niet helemaal meewerken, haar ogen die naar Sarah zoeken. Sarah draait haar hoofd, glimlacht — echt, moe, tevreden. "Doe het," zegt ze. "Het is... het is goed."
Emma loopt naar de andere kamer, naar de matras die nog nat is, naar de mannen die haar opwachten. Dujardin is de eerste, zijn handen die haar shirt optillen, zijn mond die haar hals vindt. Mancini, weer gekleed maar niet voor lang, staat naast hem, zijn ogen die nog steeds op Sarah zijn gericht maar nu naar Emma gaan.
"Alle vier," zegt Emma. Haar stem trilt, maar niet genoeg om te stoppen. "Ik wil... alle vier."
Reyes knikt, rookt, leunt tegen de deurpost terwijl Dujardin haar uitkleed, haar helemaal naakt maakt, terwijl Mancini zich positioneert, terwijl Okonkwo — nog steeds hard, of weer hard, het maakt niet uit — naar voren komt. "Een voor een," zegt Reyes. "Dan samen. Dan... meer."
Emma knikt, niet helemaal begrijpend, maar helemaal willend. Dujardin is in haar, snel, efficiënt, een man die gewend is zijn behoefte te vervullen zonder tijd te verspillen. Ze voelt hem, hij is kleiner dan Reyes en Okonkwo maar niet minder vast, zijn heupen die een tempo vinden dat haar adem doet stokken.
"Ah," zegt ze. "Ah... je bent zo..."
Dujardin kreunt, komt, trekt terug zonder te wachten op haar. Mancini volgt, zijn handen die zachter zijn, zijn ritme dat langzamer is, alsof hij wil dat ze het voelt, dat ze het onthoudt. Ze komt bijna, bijna, en dan is hij klaar, en ze is nog niet, en ze maakt een geluid dat frustratie is.
Okonkwo is de derde, en hij vult haar, met zijn grote zwarte lul, en ze komt, eindelijk, haar handen die in zijn rug graven, haar stem die zijn naam zegt ook al kent ze die niet.
Reyes is de laatste. Hij staat boven haar, zijn pik die nog nat is van Sarah, die nog hard is van wat ze hebben gedaan. "Meer?" vraagt hij.
Emma knikt, hijgt, haar lichaam dat trilt van orgasmes die niet genoeg zijn. "Meer," zegt ze. "Ik wil... meer."
Reyes glimlacht, het litteken wit. "Nog niet klaar met je," zegt hij. "We willen meer. Met jullie beiden."
Hij trekt haar omhoog, haar benen die niet meer willen dragen, en leidt haar naar de andere kamer waar Sarah nu zit, gekleed in haar shirt alleen, haar benen gekruist maar haar ogen die open zijn voor alles wat ze ziet en wat komen gaat.
"Samen," zegt Reyes. "Jullie willen dit samen."
Sarah kijkt naar Emma. Emma kijkt naar Sarah. De woestijn wacht, de hut ademt, de mannen staan om hen heen als een muur die beschermt en gevangenhoudt.
"Eerst kijken," zegt Sarah. "Dan... meedoen."
Reyes knikt. "Redelijk."
Hij draait Emma om, duwt haar naar de matras waar Sarah zat, positioneert haar op handen en knieën. Haar kont naar het licht, haar gaten zichtbaar, nog nat, nog open van wat ze hebben gedaan.
"Dubbel," zegt Reyes. "Dan triple. Als je wilt."
Emma kijkt over haar schouder, naar Sarah die nu staat, naar de andere kamer loopt, naar de stoel waar ze zat. "Kijk," zegt Emma. "Kijk hoe ik... hoe ik open ga."
Sarah zit, haar handen op haar dijen, haar ogen die niet afwijken. Dujardin en Mancini positioneren zich, hun handen op Emma's heupen, hun pikken die naar haar openingen zoeken. Reyes staat achter hen, wachtend, kijkend.
"Doe het," zegt Emma. "Nu. Ah... nu."
Ze komen tegelijk, een beweging die niet is afgesproken maar perfect is, Dujardin in haar kut, Mancini in haar kont, en Emma kreunt — een geluid dat de hut vult, dat de woestijn hoort, dat Sarah voelt in haar eigen lichaam.
"Ah! Ah!" Emma's stem, hoger dan Sarahs, paniekerig maar niet stoppend. "Mijn kut wordt zo vol geneukt—" tegen Dujardin. "Mijn kontgat wordt zo diep geopend—" tegen Mancini, of tegen beiden, of tegen de lucht.
Reyes stapt naar voren, zijn hand op Emma's hoofd, die haar omdraait naar hem. "Mond," zegt hij. Geen vraag.
Ze opent zich, en hij duwt naar binnen, en nu is ze vol, helemaal vol, drie mannen die haar vullen op alle plekken die ze heeft, die ze heeft gegeven, die ze niet meer terug wil hebben.
"Ah! Ow! Ik, ik ik kan het niet aan—" Ze hapt, haar longen die geen lucht kunnen vinden, haar lichaam dat spant en ontspant en weer spant. "Ik kom! Help! Ah! Ah!"
De orgasmes komen als een storm, als een zandstorm die alles meeneemt. Ze komt op Dujardins pik, terwijl Mancini in haar aars pulseert, terwijl Reyes haar keel gebruikt met een ritme dat de andere twee volgt. Haar handen grijpen naar de matras, vinden niets, grijpen naar haar eigen borsten, kneedt ze tot het pijn doet in een manier die geen pijn is, maar genot, extase.
Sarah kijkt, haar hand die beweegt, die tussen haar eigen benen glijdt, die vindt wat de mannen daar hebben achtergelaten, wat uit haar gaten druipt. Ze masturbeert, langzaam eerst, dan sneller, haar ogen die niet afwijken van Emma die wordt gebruikt, die geniet, die opent.
"Dubbel," zegt Reyes, hij trekt terug uit haar mond, zijn hand die haar kin vasthoudt. "Vaginaal. Beiden."
Dujardin en Mancini verplaatsen zich, een dans die ze niet hebben geoefend maar uitvoeren, hun pikken die naast elkaar zoeken, die vinden, die samen naar binnen duwen in een opening die niet is gemaakt voor twee maar zich aanpast, die opent, die wijd wordt.
"Ah! Ah! Ah!" Emma's geluiden zijn niet meer woorden, zijn alleen nog lucht en stem en nood. "Mijn kut—" ze hijgt, "—mijn kut wordt zo wijd geopend—gevuld—meer, meer, mijn kontje alsjeblieft"
De druk is immens, de opening grenst aan pijn en gaat eroverheen, wordt iets anders, wordt alles. Dujardin en Mancini vinden een ritme, een beweging die elkaar aanvult, die Emma vult tot ze denkt dat ze zal scheuren, dat ze zal breken, dat ze nooit meer dicht zal zijn en dan komt Okonkwo met zijn grote zwarte pik en drukt tegen haar kontgaatje, Dujardin en Mancini stoppen met stoten, ze laten Okonkwo voorzichtig haar kontgaatje binnendringen.
Dan bewegen de drie mannen hun pikken in haar, Mancini en Dujardin samen in haar kut en Okonkwo in haar kont.
"Meer? Nog meer," zegt Reyes vragend, uitdagend, en zijn stem is zachter, bijna teder in zijn grofheid. "Wil je meer, Anaal. Dubbel."
Ze kreunt “Mmmh,…. Ja….. oh….meer….”
Ze verplaatsen haar, draaien haar, positioneren haar op haar zij met een been omhoog, een positie die alles blootlegt, die alles mogelijk maakt. Dujardin en Mancini nog in haar kut, Okonkwo nog in haar kont en Reyes positioneert zijn grote lul naast de zwarte paal van Okonkwo in haar kontgat en duwt voorzichtig naar binnen en dan — beiden, samen, de druk die verdubbelt, de opening die zich overgeeft.
Nu is ze extreem gevult, 2 lullen in haar kut en 2 lullen in haar opengesperde kont, en ze beginnen te bewegen, ze kromt haar rug, ze komt, haar ogen draaien in extase, ze heeft nog nooit zoiets gevoeld, zoveel pijn, zo opengedrukt, zo diep geneukt, door vier mannen, maar ze geniet van de pijn, van het genot, van haar orgasmes.
"Ah! Ow! Ik, ik ik kan het niet meer—" Emma's stem breekt, wordt stilte, wordt alleen nog adem en geluid. "Ik kom! Ik kom! Ah! Ah!"
Ze komt, en komt, en komt, een ketting van orgasmes die geen einde lijkt te hebben, haar lichaam dat trilt, dat spant, dat opent en opent en nooit meer dicht zal zijn. Dujardin kreunt, komt, trekt terug. Mancini volgt, zijn warmte die haar vult waar niets zou moeten zijn. Okonkwo en Reyes volgen, en de mannen trekken zich voorzichtig uit haar terug, haar gaten zijn gapend, enorme tunnels die nog niet willen sluiten, volgespoten, voorzichtig leeglopend.
Sarah op haar stoel, nu met haar vuist in haar kut, stotend, klaarkomend, wild en schuddend om haar vuist.
De mannen, met hun druipende lullen, lopen naar Sarah, ze rukken hard aan hun lullen en spuiten de laatste restjes sperma uit hun zakken over Sarah’s buik, borsten en gezicht en ze likt, slikt en wil meer sperma, ze wil ondergespoten worden, ze wil alles, hun zakken leeggespoten.
Reyes glimlacht, het litteken wit, zijn ogen die alles zien en niets vergeten. "Het legioen," zegt hij, "heeft altijd genoeg over voor zulke mooie vrouwen als jullie."
De mannen kleden zich weer aan en vertrekken, Reyes draait om: “Bedankt, de boetes zijn voldaan, dames, nog een prettige voortzetting van jullie reis.” En hij trekt de deur achter zich dicht.
De meiden liggen hun orgasmes nog te verwerken en Sarah is de eerste, die weer redelijk haar orgasme onder controle krijgt en kijkt naar de nog steeds openstaande gaten van Emma. “Hoe was het, Emma?” “Veel… gevuld…pijnlijk….. maar ook….. lekker…..geil…..genieten….” Hijgt en kreunt Emma.
Sarah komt bij haar op het bed en ze omhelzen elkaar, zoenen elkaars vuile lichamen, vol met sperma, overal.
Na een half uur zoenend, komen ze voorzichtig overeind, zoeken hun kleren, en proberen deze zo goed mogelijk weer aan te trekken.
Wie had dit verwacht te vinden en te krijgen midden in deze afgelegen woestijn.
Maar ze hadden het voor geen miljoen willen missen, ze zijn gemerkt en verwent, ze zullen nooit meer normale seks willen, ze willen dit en meer, zeker meer, steeds weer meer.
De woestijn wacht. De hut ademt. De vrouwen zijn geopend, en de mannen hebben ze gevuld, en het zand buiten danst in de wind als een deken die alles bedekt, alles vergeet, alles beschermt.
Relaxtelet (63)
Mirkkje (59)
Olivi (28)
Renkey (34)