De zon brandt genadeloos op het festivalterrein. De droge grond is veranderd in een gigantische, stoffige vlakte. Tachtigduizend mensen golven heen en weer voor de Main Stage. Het geluid van de massa klinkt niet meer als individuele stemmen, maar als een aanhoudende, dreigende oceaan.
Backstage, ver achter de hekken en de security, is de sfeer minstens zo hectisch, maar klinischer. De clubtour voelt als een vorig leven. The Velvet Riot heeft geen kleedkamer meer; ze hebben een 'compound'. Een geschakeld netwerk van gekoelde cabins, zwaarbewaakt door mannen in zwarte polo's. De intieme bubbel van vier bandleden en een manager is geëxplodeerd.
Elena wurmt zich met haar zware cameratas langs een groep vrouwen met headsets en walkietalkies. Ze herkent de helft van de gezichten niet eens meer. Het is een nieuw leger van stylisten, sociaal media managers en platenbobo's dat door Sander is aangerukt nadat het album op nummer één was binnengekomen in vier verschillende landen.
Ze bereikt de deuren van de artiesten-unit en schuift naar binnen. De airconditioning slaat koud en agressief tegen haar bezwete huid. De ruimte is afgeladen vol. Marcus staat in de hoek gejaagd te bellen. Dave hangt lachend over de rugleuning van de bank, in een luidruchtig gesprek verwikkeld met de zanger van een bevriende Britse indus-band. Ergens in de chaos staat een visagiste klaar met een poederkwast.
Chris zit in het midden van de kamer op een klapstoel. Hij staart recht voor zich uit, naar de klok aan de muur. Nog twintig minuten. Zijn linkerbeen trilt onophoudelijk. De snelle, onbewuste tik van zijn hiel tegen de linoleumvloer is het enige geluid dat Elena hoort te midden van de herrie. Het zweet parelt op zijn kaken, ondanks de kou in de cabine. De druk van het komende optreden op de Main Stage ligt als lood op zijn schouders.
Een blonde vrouw in een strak, zwart jurkje—iemand van PR—buigt zich over hem heen met een flesje bruiswater. "Hydrateren, Chris," beveelt ze, niet onvriendelijk, maar met de nadruk van een manager. Chris kijkt niet naar de vrouw. Hij pakt het plastic flesje aan en laat het achteloos in zijn schoot vallen. Zijn blik blijft op de klok hangen.
Elena stapt naar voren. Ze wil haar hand op zijn schouder leggen, hem verankeren zoals ze dat in de kelder in Berlijn had gedaan. Ze wil hem zeggen dat het maar een podium is. "Chris..." begint ze. Een zware hand grijpt haar arm. Sander. De manager trekt haar zacht maar dwingend een meter achteruit, uit de looproute van de crew. "Nu niet, El," mompelt hij. "Laat hem." Elena rukt haar arm los, maar ze blijft staan. Ze kijkt toe hoe Chris zijn hand uitsteekt naar de tafel naast hem. Zijn vingers sluiten zich stevig om de hals van een halfvolle fles Jack Daniel's. Hij draait de dop er met één vloeiende beweging af, zet de fles aan zijn lippen en neemt drie lange, zware slokken. Rauw, zonder ijs. Hij sluit even zijn ogen, slikt, en zet de fles met een doffe klap terug op het fineer. De rilling die over zijn rug trekt is fysiek zichtbaar. Hij haalt diep, hoorbaar adem. De trilling in zijn linkerbeen stopt langzaam. De drank legt het suizende alarm in zijn hoofd plat.
Nog vijftien minuten. Dave gooit een handdoek naar zijn hoofd. "Klaar, frontman?" Chris vangt de handdoek, wrijft ermee over zijn gezicht en staat op. Zijn blik is troebel, maar de strakke paniek is weg. Het masker van de onaantastbare zanger zakt op zijn plaats. "Altijd," zegt hij hees. Hij beent naar de deur, de menigte in de kamer splijt voor hem open als de Rode Zee. In het passeren haakt zijn blik eindelijk in die van Elena. Een fractie van een seconde maar. Ze zoekt naar de echte Chris, naar de rauwe eerlijkheid, maar de luiken zitten strak dicht. Hij tikt in het voorbijgaan met zijn knokkels tegen haar camera-lens. "Zorg dat ik er goed uitzie, schat," zegt hij met een lichte, veel te perfecte grijns.
De woorden slaan koud op haar borst. Ze klinken niet als Chris. Hij stapt naar buiten, de hitte en het stof in. Elena blijft achter in de rillende kou van de airconditioning. Ze trekt de dop van haar cameralens en kijkt naar de halflege, goudkleurige fles op de tafel. Ze zucht. "Elena! Verdomme, waar blijf je?!" Een stagemanager rent de kleedkamer binnen, zijn gezicht rood van de hitte en de stress. "Mark en Dave wachten! Jij opent de set, remember? Naar het podium, nú!" Elena schudt de gedachten aan de fles drank uit haar hoofd en snelt door de backstage-gangen. De kille airco maakt plaats voor de verstikkende, zinderende hitte van de late namiddag. In de schaduw van de gigantische stalen podiumstellages haalt ze Chris in. Hij staat in het donker van de coulissen te wachten, zijn ogen leeg en strak gericht op de lichten. Hij kijkt niet op als ze langs hem heen rent.
Ze laat haar zware cameratas met een doffe klap achter op een lege flightcase. Geen tijd voor twijfel. Mark en Dave staan al klaar in de aanslag. Dave geeft haar een bemoedigende knipoog terwijl hij de volumeknop van zijn basgitaar opendraait. Het gebrul van de mensenmassa aan de andere kant van het zeil klinkt als een opstijgende straaljager. Zonder waarschuwing wordt ze door de stagemanager het podium op geduwd. De hitte van de avondzon slaat genadeloos in haar gezicht. Ze loopt in haar eentje naar de microfoonstandaard in het midden van het kolossale podium. Geen gitaar om zich achter te verschuilen. Geen Chris om de klappen op te vangen. Alleen zij en een ronduit angstaanjagende oceaan van tachtigduizend mensen.
Ze pakt de microfoon met beide handen vast, de metalen huls is warm. Ze haalt diep adem, sluit de zenuwen buiten en laat haar stem zwaar en bezwerend door de gigantische speakers galmen. "Werchter... are you ready to set your city on fire?!" Het antwoord is een aardschok van gejuich. Exact op dat moment gooit Dave de modderige, trage groove van zijn baslijn erin. Mark slaat op de kickdrum alsof hij iets wil breken. Elena zingt de intro van de set, haar stem schurend en rauw, zwevend boven de sludgy instrumenten. Ze trekt de menigte de duisternis in.
Zodra haar laatste vocale uithaal wegsterft in een oorverdovende galm, barst de hel los. Chris stapt vanuit de coulissen het felle licht in. Er is geen spoor meer te bekennen van de trillende, zwetende man van daarnet. Hij heerst. Hij grijpt de microfoon, schopt met één vloeiende beweging de standaard uit de weg, en de band explodeert in de verpletterende riff van ‘My Girl’. Binnen seconden verandert het voorste vak van de festivalweide in één kolkende menigte. Elena heeft zich inmiddels geruisloos teruggetrokken, haar camera van de flightcase gegrist en is de fotopit ingegleden. De lens van haar fototoestel is gericht op de man die hier geen mens meer is, maar een absolute god.
Het tempo ligt moordend hoog. Ze gunnen het publiek geen adempauze en jagen ‘The Only Promise’ er direct achteraan, om vervolgens naadloos over te schakelen naar de beukende, agressieve wall-of-sound van ‘Burn It Down’. Het geluid is massief en meedogenloos. Chris zweept de boel genadeloos op. De drank heeft zijn remmingen volledig gewist; zijn stembanden klinken als schuurpapier, maar hij mist geen enkele noot.
Tijdens ‘The Muse’ verandert de dynamiek. Chris neemt gas terug en beent over de brede catwalk de zee van mensen in. Hij speelt met ze. Met één simpel handgebaar laat hij duizenden kelen het refrein zingen. Hij dirigeert ze alsof hij nooit anders heeft gedaan. "Jullie klinken verdomme als engelen, Werchter!" schreeuwt hij lachend. De interactie is perfect, een briljant staaltje arrogantie vermengd met charisma. Maar door haar telelens ziet Elena de harde, troebele blik achter zijn glimlach. De Jack Daniel's werkt; hij is inmiddels onaanraakbaar, zelfs voor haar.
Hij loopt terug naar het midden van het podium en pakt zijn gitaar. "Deze is nieuw," roept hij hees, terwijl het zweet van zijn kin drupt. "Hij heet Rolling Down The Track." Mark tikt vier keer strak af. Een dwingende, melancholische baslijn van Dave vult de zomeravond, gevolgd door Chris die een gelaagde, dromerige gitaarmelodie met veel echo aanslaat. Hij sluit zijn ogen en leunt dicht over de microfoon. Zijn stem is opeens zacht, bijna een fluistering die loepzuiver over de weide rolt.
"The silver moon is hanging high above the trees... And the wind is whispering your name upon the breeze..." De kolkende massa valt stil, gegrepen door de plotselinge kwetsbaarheid. "I remember how the river water felt upon my skin, when you opened up the castle door and let the wildness in... Yeah, you let the wildness in..."
Bij het refrein trapt Dave zijn fuzz-pedaal vol in en barst het nummer open in een slepende, onweerstaanbare rockgroove die de grond doet trillen. "Rolling down the track! Ain't no way of turning back!" Chris schreeuwt het uit, een wanhopige, rauwe uithaal die diep uit zijn tenen komt. "My heart goes running back to you, my heart goes running back to you... Rolling down the track."
Elena staat in de pit, de basgolven beuken letterlijk tegen haar borstbeen. Chris kijkt tijdens het tweede couplet over de mensen heen, zijn ogen staan leeg. "We were dancing in the shadow of a heavy thundercloud... Far away from all the cities and the noise and crowd..." Hij leunt achterover, zijn vingers glijden moeiteloos over de hals van zijn gitaar. "Time was melting like a candle in the burning summer heat, and I could feel the earth was moving underneath my feet... Yeah, moving underneath my feet..."
De band sleurt het nummer naar een episch, emotioneel verzadigd einde. "Now I’m walking through the canyon where the lonely eagle flies... Searching for the light that’s shining in your mystery eyes! It’s a feeling that I know from a thousand years before, like a wave that keeps on crashing on the ocean shore!" De laatste explosieve uithalen—"My heart goes running back to you! Rolling down the track!"—worden onthaald met een orkaan van gejuich.
Het tempo zakt direct daarna voor het akoestische intermezzo. Dave en Mark verlaten even het podium. Chris blijft alleen achter met een akoestische gitaar in een felle, witte volgspot. Hij speelt ‘Wild and Close’ en ‘She’s Fire’. Het is ongepolijst en gevaarlijk intiem, alsof hij in de hoek van een kroeg zit in plaats van op Werchter. Elena klikt foto na foto. Het contrast tussen de laffe, vluchtende man in de backstage en de onbetwiste virtuoos hier in het licht is bizar en hartverscheurend.
Zodra de ritmesectie terugkeert, trekt ‘Love is the Truth’ de vaart er genadeloos weer in, waarna ze zich totaal verliezen in ‘The Labyrinth’. Het is een zeven minuten durende, donkere psychedelische jam. Mark en Dave nemen de volledige regie over de groove, terwijl Chris de grenzen van zijn instrument opzoekt. Hij laat zijn gitaar huilen, trekt aan de snaren en laat de feedback in een perfect gecontroleerde chaos over de vlakte gieren.
Dan, in de nagalm van de jam en zonder enige waarschuwing, slaat Chris de eerste smerige akkoorden van ‘Static in the Veins’ aan. Het is de gedroomde afsluiter. Een typische, explosieve Nirvana-achtige structuur—broeierig en stil in de coupletten, allesverwoestend in het refrein. Chris perst de laatste restjes lucht uit zijn longen. De aders staan dik in zijn hals. Hij gooit zich met gitaar en al over de rand van de monitoren, hangt boven de uitzinnige voorste rij. Het is pure, destructieve energie. Wanneer hij het allerlaatste, snerpende akkoord de lucht in vuurt, staat de weide figuurlijk in lichterlaaie. Hij heft zijn gitaar triomfantelijk hoog boven zijn hoofd, deint nog één seconde op de massale, oorverdovende ovatie, draait zich dan bot om en beent zonder nog een woord te zeggen de coulissen in.
De ontlading in de kleedkamer is een explosie van pure, onversneden euforie. Zodra de deur van de dichtvalt en het gebrul van de tachtigduizend mensen op de Main Stage verandert in een gedempt geruis, vliegt Dave Mark in de armen. Chris stapt als laatste de gekoelde ruimte binnen. Zijn shirt is doorweekt, zijn haar plakt in donkere slierten tegen zijn gezicht, maar de kille, afwezige blik van voor de show is volledig weggespoeld door endorfine en adrenaline. Zijn ogen fonkelen. Hij gooit zijn gitaar zonder te kijken in de armen van een roadie, beent recht op Elena af en tilt haar zonder waarschuwing met beide handen van de grond.
Ze lacht luidop wanneer hij haar stevig tegen zijn natte borstkas drukt en in het rond zwaait. "We hebben het geflikt, El," lacht hij hijgend in haar nek. "Heb je ze gehoord? Jezus Christus, ze zongen elke verdomde zin mee!" Hij zet haar weer op de grond, pakt haar gezicht in zijn grote, warme handen en kust haar vol op haar mond. Het smaakt naar zout, zweet en pure triomf. Er is geen spoor meer te bekennen van de man die zich voor de show wezenloos vasthield aan een fles Jack Daniel's. De donkere wolk is opgetrokken. Hij is hier, hij is scherp, en zijn aandacht is voor de volle honderd procent bij haar.
"Je intro was waanzinnig," murmelt hij met zijn voorhoofd tegen het hare. "Je trok ze zo het donker in." Elena sluit even haar ogen en zucht. De knoop in haar maag, die zich de hele middag had opgebouwd, lost op in zijn warme nabijheid. ‘Hij is er nog’, denkt ze met een golf van opluchting. ‘Het was gewoon de druk. Puur de stress.’
Sander deelt flessen ijskoude champagne uit, de kurken knallen tegen het plafond. Deze keer drinkt Chris niet om te verdoven, maar om te vieren. Hij slaat een arm stevig om Elena's schouders en weigert haar de rest van het uur nog los te laten. Hij praat honderduit met de rest van de band, maar zijn hand wrijft constant zachtjes over haar blote arm. Hij betrekt haar bij elk gesprek en deelt elke lach met haar.
Wanneer de schemering over het festivalterrein valt en de ergste hectiek in de backstage is gaan liggen, tikt Chris met zijn knokkels tegen Elena’s arm. Hij heeft inmiddels gedoucht en een schoon, zwart t-shirt aangetrokken. Zijn natte haar is strak naar achteren gekamd. "Kom," zegt hij, en hij pakt haar hand vast. "We gaan de weide op. Ik ben nog lang niet klaar om te gaan slapen." Samen glippen ze via de artiestengangen de weide op. Chris heeft een versleten visserhoedje diep over zijn oren getrokken en een donkere zonnebril opgezet, ondanks dat de zon al achter de bomen is verdwenen. De goedkope vermomming werkt wonderwel; zodra ze in de kolkende mensenmassa stappen, zijn ze opeens gewoon één van de duizenden koppels op de festivalweide.
Het is een magische zomeravond. De lucht boven Werchter is diep, inktblauw gekleurd en de kermisattracties achterin weerspiegelen felle neonkleuren op de stoffige wolken die over het terrein hangen. Ze dwalen hand in hand rond. De zware bassen van verschillende tenten kruisen elkaar in de zwoele lucht. Ze halen lauw bier in een zacht plastic bekertje, delen vette frieten uit een kartonnen bakje en lachen om alles en niets. Chris is onvoorstelbaar attent. Hij trekt haar telkens dicht tegen zich aan, kust haar vluchtig in de schaduw van een eettentje, en deint met haar mee op de flarden muziek die over het veld waaien. Voor het eerst in weken bestaat de band niet, is de platenmaatschappij vergeten en is de zware mantel van de frontman afgeworpen. De absolute anonimiteit in de enorme zee van mensen is een zegen. Hier zijn ze gewoon Chris en Elena. De connectie tussen hen voelt weer onbreekbaar, veilig verankerd in de euforie van de nacht.
Wanneer de nacht definitief is gevallen en de lucht is afgekoeld, lopen ze terug naar de Main Stage voor de afsluiter van de avond: The xx. Ze staan vooraan op het zij-podium, onzichtbaar voor de massa. De iconische, minimalistische gitaarriffs galmen over de donkere weide. Het podium baadt in mistroostig blauw en kil wit licht. De diepe, dreunende basgolven vibreren in hun borstkas. Wanneer de eerste zachte, melancholische klanken van Angels over het veld rollen, trekt Chris Elena stevig met haar rug tegen zich aan. Hij slaat zijn leren jas als een warme deken om hen beiden heen en verbergt haar in zijn schaduw. Ze leunt met haar volle gewicht achterover, haar hoofd rust op zijn borst. Ze hoort en voelt het zware, gelijkmatige kloppen van zijn hart onder de stof van zijn shirt.
Ze sluit haar ogen. De zware sub-bas, de dromerige stemmen van de zangers en de absolute, veilige warmte van de man die haar vasthoudt, versmelten tot een volmaakt moment. De gigantische, enge machine van de muziekindustrie is even uitgeschakeld. Er is alleen de nacht, de muziek, en de tederheid van zijn armen om haar heen. ‘Life is good’, denkt Elena, terwijl ze zich nog iets dieper in zijn omhelzing nestelt. ‘Life is zo verdomd goed.’
Voor even, toch.
Songtekst 1: Rolling down the track
I see the the silver moon is hanging high above the trees
And the wind is whispering your name upon the breeze
I remember how the river water felt upon my skin
When you opened up the castle door and let the wildness in
Yeah, you let the wildness in...
Rolling down the track
Ain't no way of turning back
My heart goes running back to you
My heart goes running back to you
Rolling down the track
(Yeah, rolling down the track)
We were dancing in the shadow of a heavy thundercloud
Far away from all the cities and the noise and crowd
Time was melting like a candle in the burning summer heat
And I could feel the earth was moving underneath my feet
Yeah, moving underneath my feet...
Rolling down the track
Ain't no way of turning back
My heart goes running back to you
My heart goes running back to you
Rolling down the track
Now I’m walking through the canyon where the lonely eagle flies
Searching for the light that’s shining in your mystery eyes
It’s a feeling that I know from a thousand years before
Like a wave that keeps on crashing on the ocean shore
Yeah, crashing on the ocean shore...
Rolling down the track!
Ain't no way of turning back!
My heart goes running back to you!
My heart goes running back to you!
Rolling down the track!
Ferozieny (32)
Lankida (21)
Wieneki (23)
Roosjelief (31)