Hoofdstuk 32: Amore e Anarchia
Milaan ruikt naar espresso, dure parfum en uitlaatgassen. De zon kaatst fel op de marmeren gevels van de modestraat Via Montenapoleone. De Nightliner past hier niet. Het zwarte monster blokkeert het verkeer tussen de Ferrari's en de taxi's, maar niemand toetert. In Italië heb je respect voor stijl, zelfs als het in de vorm van een tourbus komt.
Vandaag geen soundcheck in een donkere zaal, maar de spotlights van Studio 54, een gigantische, witte ruimte waar normaal de campagnes voor Prada en Versace worden geschoten. Vogue Italia heeft een spread van acht pagina's gereserveerd. Titel: Amore e Anarchia.
In de kleedruimte – die groter is dan hun eigen appartement – wordt Elena in een jurk gehesen die meer kost dan de hele backline van de band. Het is dieprode zijde, die als vloeibaar vuur om haar lichaam valt. De stylist, een kleine Italiaanse vrouw die snel en driftig praat, trekt aan de stof, spelt hier en daar iets vast en knikt tevreden. "Perfetto," mompelt ze. "Bella figura." Elena kijkt in de spiegel. Haar haar is wilder gemaakt, haar ogen donker aangezet. Ze ziet eruit als een filmster uit de jaren zestig, gevaarlijk en
verleidelijk. Ze pakt haar eigen camera, die op de tafel ligt, en maakt een foto van haar reflectie via de spiegel. Work mode, denkt ze. Ze is niet langer het meisje dat toekijkt. Ze is het onderwerp.
De deur gaat open. Chris komt binnen. Elena draait zich om en haar adem stokt. Ze hebben hem in een strak, zwart pak gestoken, maar zonder overhemd. Het jasje valt open over zijn blote borst, waar zijn tatoeages zichtbaar zijn. Zijn haar is achterovergekamd, maar een paar lokken vallen eigenwijs voor zijn ogen. Hij ziet eruit als een jonge god, een gevallen engel die net uit de nachtclub is komen rollen.
Hij stopt abrupt als hij haar ziet. Zijn ogen glijden van haar blote schouders, langs de rode zijde, naar de hoge split in de jurk. Hij fluit zachtjes. "Ik dacht dat ik de rockster was," zegt hees. "Maar jij... jij bent een Godin." Hij loopt naar haar toe, voorzichtig, alsof hij bang is de dure stof te kreuken. "Mag ik je
aanraken?" vraagt hij met een scheve grijns. "Of krijg ik dan ruzie met die Italiaanse dame?"
"Raak me aan," zegt Elena. "Alsjeblieft." Hij legt zijn handen op haar taille. De stof is koel, zijn handen zijn warm. Hij trekt haar tegen zich aan. Het contrast tussen het strakke pak en de zachte jurk, tussen zijn harde spieren en haar rondingen, is elektrisch. "Je ziet er prachtig uit," fluistert hij in haar oor. "Milaan weet niet wat hen overkomt."
Op de set staat Alessandro, de fotograaf. Een man met grijs haar en een energie die de hele studio vult. Er draait luide muziek – The Rolling Stones – om de sfeer erin te krijgen. "Andiamo!" roept Alessandro. "Ik wil
passie! Ik wil vuur! Jullie zijn het koningspaar van de rock, laat me zien waarom!"
In het begin voelt de shoot ongemakkelijk. Maar na een tijd is het een spel dat ze samen spelen. Chris leunt tegen een betonnen pilaar. Hij pakt zijn gitaar, die als accessoire dient. Elena staat naast hem. Ze hoeft niet te poseren. Ze hoeft alleen maar te kijken naar de man van wie ze houdt. "Ja! Kijk naar hem!" schreeuwt Alessandro, terwijl hij om hen heen cirkelt. "Elena, leg je hand op zijn borst. Bezitterig. Hij is van jou." Elena legt haar hand op zijn blote huid, onder het jasje. Ze voelt zijn hartslag. Ze kijkt hem aan, en Chris kijkt terug. In die blik zit geen acteerwerk. Er zit de herinnering in aan de busrit, aan de nachten in de studio, aan de regen in Brussel. De camera klikt als een machinegeweer.
"Ruzie maken!" roept Alessandro. "Ik wil spanning! Chris, pak haar vast. Elena, duw hem weg, maar alsof je hem wilt
zoenen." Ze bewegen vloeiend. Het is een dans. Chris grijpt haar polsen, drukt haar zachtjes tegen de pilaar. Hij kijkt
intens, bijna boos, maar Elena ziet de twinkeling in zijn ogen. "Je ziet er belachelijk sexy uit," fluistert hij, terwijl hij zijn gezicht vlak bij het hare brengt. "Ik kan me nauwelijks inhouden." "Wacht tot we in het
hotel zijn," fluistert ze terug, met een uitdagende glimlach.
"Magnifico!" brult de fotograaf. "Die blik! Dat is het! Dat is Amore!" Ze vergeten de lichten, de assistenten die met ventilatoren wapperen, de stylist die aan de kleding trekt. Ze zijn in hun eigen bubbel beland. Ze dagen elkaar uit, ze
verleiden elkaar voor de lens van een vreemde, en ze
genieten van elke seconde. Het is macht. Ze controleren het beeld.
Na twee uur is het klaar. "Dat was... wow," zegt Alessandro, terwijl hij zijn camera laat zakken. Hij ziet er uitgeput maar gelukkig uit. "Ik heb de cover. Ik heb de spread. Ik heb alles." Sander, die in de hoek stond toe te kijken, klapt langzaam in zijn handen. "Topklasse, jongens. Echt topklasse. Dit gaat de verkoop in Italië verdrievoudigen." Chris slaat een arm om Elena. Ze zijn moe, maar voldaan. "Mogen we nu onze eigen kleren weer aan?" vraagt hij. "Ik wil geen camera's meer." "Jullie zijn vrij tot morgenmiddag," zegt Sander genadig.
De rit naar het hotel is zwijgzaam, geladen met een spanning die dikker is dan de Milanese smog. In de taxi houden ze elkaars hand vast, hun vingers zo strak verstrengeld dat het bijna pijn doet. Chris kijkt naar haar profiel, naar de rode lippenstift die ze nog niet heeft weggehaald, en zijn ademhaling versnelt.
Zodra de deur van hun suite in het Hotel Principe di Savoia in het slot valt, barst de bom. Chris duwt Elena tegen de deur aan nog voordat ze haar tas heeft kunnen neerzetten. Hij grijpt haar gezicht met beide handen vast en kust haar, niet zoals voor de camera, maar met een honger die hem verteert. "Eindelijk," gromt hij tegen haar mond. "Eindelijk alleen." Elena gooit haar tas op de grond. Ze slaat haar armen om zijn nek en trekt hem dichterbij, wrijft haar lichaam tegen het zijne. De uren van poseren, van 'bijna' en 'net niet', hebben een vuur aangewakkerd dat nu niet meer te blussen is.
"Ik wil jou," hijgt ze. "Niet de rockster. Jou." Hij tilt haar op. Elena slaat haar benen om zijn middel en hij draagt haar naar het enorme bed, midden in de kamer. Hij legt haar neer op de sprei van zwaar brokaat. Hij kijkt op haar neer, zijn ogen donker en verwijdt. Met trillende handen trekt hij zijn T-shirt uit en gooit het weg. Daarna ontkleedt hij haar, haastig maar met een intense focus, alsof hij haar opnieuw moet ontdekken onder de lagen van de dag.
Wanneer ze naakt zijn, valt de wereld weg. Er is geen Milaan, er is geen Vogue, er is geen muziek. Er is alleen de hitte van hun huid. Chris komt boven haar hangen. Hij steunt op zijn armen, zijn spieren spannen zich onder zijn zongebruinde huid. Hij kust haar hals, haar sleutelbeenderen, de zachte welving van haar borsten. Hij aanbidt haar lichaam met een devotie die haar doet duizelen. "Mijn muze," fluistert hij hees. "Mijn alles."
Elena grijpt in zijn haren, trekt zijn hoofd omhoog en kust hem terug, ruw en gepassioneerd. Ze draait hun posities om, duwt hem op zijn rug. Ze wil de leiding, ze wil hem laten zien hoeveel hij voor haar betekent. Ze kust zijn borstkas, volgt de lijnen van zijn tatoeages met haar tong, voelt zijn buikspieren samentrekken onder haar aanraking.
Wanneer ze uiteindelijk samenkomen, is het een explosie. Een versmelting van zielen en lichamen die zo intens is dat het bijna beangstigend voelt. Ze bewegen in een perfect ritme, gedreven door pure liefde en een oeroud verlangen. Chris houdt haar heupen vast, zijn ogen verdrinken in de hare. In zijn blik leest ze alles wat hij niet in liedjes kan vangen. De dankbaarheid. De angst om haar te verliezen. De absolute zekerheid dat zij de enige is.
"Ik hou van je," kreunt hij, op het moment dat ze samen over de rand gaan. "Zo verdomd veel." Elena klampt zich aan hem vast terwijl de golven van genot door haar heen spoelen. Ze roept zijn naam, een gebed en een belofte ineen.
Uiteindelijk zakken ze terug in de kussens, verstrengeld in elkaar, hun lichamen glanzend van het zweet in het gouden namiddaglicht dat door de ramen valt. Chris trekt haar tegen zich aan, zijn neus in haar haar begraven. Hij kust haar slaap, zachtjes, teder nu de storm is gaan liggen. "Amore," fluistert hij, het enige Italiaanse woord dat er echt toe doet. Elena glimlacht tegen zijn borst en sluit haar ogen. De wereld mag de foto's hebben, de glamour en de schijn. Hier, in dit bed, in deze stilte, hebben ze elkaar. En dat is alles wat telt.
Hoofdstuk 33: London Calling
De oversteek naar Engeland voelt als een overwinningstocht. De krijtrotsen van Dover doemen op uit de mist als witte muren van een fort dat ze komen innemen. De Nightliner parkeert achter de legendarische Brixton Academy in Londen. Het is de laatste show van de Europese tour met Neon Saints. Maanden geleden begonnen ze als het onbekende bandje uit de polder dat blij mocht zijn met twintig minuten speeltijd. Vandaag staan er fans buiten met spandoeken waar niet Neon Saints, maar Velvet Riot op staat.
In de cateringruimte, een grote zaal met lange tafels en de geur van Engelse bacon en bonen, zitten de twee bands door elkaar. De hiërarchie is vervaagd. Julian, de frontman van Neon Saints – een charismatische Brit met te veel ringen en een voorliefde voor vintage zijden overhemden – schuift aan naast Chris. "Ik moet je iets bekennen, maat," zegt Julian, terwijl hij een schep roerei op zijn bord laadt. "Mijn geluidsman kwam gisteren naar me toe. Hij zei: 'Julian, je moet vanavond beter je best doen. Die gasten uit België spelen de planken uit de vloer.'"
Chris lacht, bijna verlegen. "We doen ons best om de boel op te warmen." "Opwarmen?" Julian prikt met zijn vork in de lucht. "Jullie zetten de boel in de fik. Ik sta elke avond aan de zijkant te kijken. Die energie... dat is ongeëvenaard."
Hij kijkt naar Elena, die tegenover Chris zit en foto's bewerkt op haar telefoon. "En jij," zegt Julian. "De architect van de hype. Mijn vriendin in LA stuurde me gisteren een linkje naar jullie Insta. Ze vroeg waarom wij niet zo'n coole fotograaf hebben." Elena bloost. "Jullie hebben een heel team, Julian." "Ja, een team dat foto's maakt die eruitzien als reclames voor shampoo," moppert Julian. "Jouw foto's zien eruit als leven. Als rock-'n-roll." Hij heft zijn koffiekopje. "Serieus. Jullie hebben iets speciaals. Koester dat. Laat je niet gek maken door de labels."
De show die avond is de kroon op het werk. De Brixton Academy heeft een hellende vloer, waardoor het lijkt alsof het publiek als een golf over het podium kan spoelen. En dat doen ze bijna. Vanaf de eerste noot van Set your city on fire – dat inmiddels een vaste opener is geworden – is de zaal mee. Halverwege de set, tijdens The Muse, gebeurt er iets onverwachts. Julian komt het podium op lopen. Hij heeft een tamboerijn in zijn hand en zingt het tweede couplet mee. Het publiek wordt gek. De headliner die zijn voorprogramma erkent; het is het ultieme eerbetoon. Chris en Julian staan schouder aan schouder, lachend, duwend. Het is geen concurrentie, het is broederschap.
Elena staat in de coulissen en legt het vast. De twee frontmannen, de zwetende massa, de pure vreugde. Ze voelt een hand op haar schouder. Het is de bassist van Neon Saints. "Maak er een mooie van," schreeuwt hij boven de herrie uit. "Dit is geschiedenis."
Na de show is er geen sprake van separate kleedkamers. De deuren staan open. Er worden kratten bier en flessen whisky aangesleept, maar de sfeer is niet destructief. Het is een viering van het einde. Dave staat met de drummer van Neon Saints te discussiëren over snaredrums. Mark leert Julian een paar Nederlandse scheldwoorden. Chris en Elena zitten op een flightcase in de gang, een beetje afgezonderd van de drukte, maar met een perfect uitzicht op het feest. De adrenaline zakt langzaam weg en maakt plaats voor een tevreden vermoeidheid. Chris heeft zijn arm om haar heen, zij leunt met haar hoofd tegen zijn schouder. Ze delen een flesje bier.
"Dit was het dan," zegt Chris zacht. Hij kijkt naar zijn laarzen, die grijs zijn van het stof en de modder van vier landen. "De tour zit erop." "Het was perfect," zegt Elena. Sander komt de gang in lopen. Hij ziet eruit alsof hij de loterij heeft gewonnen. Hij wappert met zijn telefoon. "Chris! Elena! Ik heb Sony US aan de lijn gehad. Ze hebben de streams gezien. Ze hebben de beelden uit Londen gezien." Hij komt dichterbij, zijn ogen groot van opwinding. "Ze willen jullie nu. New York, LA, Chicago. Een clubtour als headliner. Over twee weken vliegen."
Elena voelt Chris verstrakken naast haar. Ze kijkt naar hem. Ze verwacht gretigheid. Maar ze ziet twijfel. Hij kijkt naar zijn laarzen. "Nee," zegt Chris. Sander stopt met glimlachen. "Wat?" "Nee," herhaalt Chris, en deze keer kijkt hij Sander aan. "We gaan niet naar Amerika. Nog niet." "Ben je gek geworden?" sist Sander. "Zo een kans krijg je nooit meer!" Chris staat op van de kist. Hij is niet langer de onzekere jongen uit The Rusty Anchor. De tour heeft hem hard gemaakt, en zelfverzekerd. "We hebben één
single en een paar nummers, Sander. Als we nu naar Amerika gaan, vallen we door de mand. We hebben geen body. Ik wil geen hype zijn die na drie maanden uitdooft."
Hij slaat een arm om Elena. "We gaan naar huis. We gaan de studio in. Ik wil een album maken. Een echt album. Analoog, vuil, eerlijk. In de Ardennen of zo, waar geen bereik is." Sander staart hem aan, met open mond. "En daarna?" "Daarna," zegt Chris, en er verschijnt een lichte grijns op zijn gezicht, "daarna doen we de festivals. Pinkpop. Werchter. Pukkelpop. Als we dat album hebben, komen we terug als koningen. Niet als een internet-fenomeen."
Elena knijpt in zijn hand. Ze voelt een golf van trots. Hij kiest voor de inhoud. Voor de lange termijn. Voor de muziek. "Hij heeft gelijk, Sander," zegt ze. "Laat ons dat album maken. Het wordt goud." Sander kijkt van Chris naar Elena en weer terug. Hij zucht diep, wrijft over zijn voorhoofd, en begint dan langzaam te knikken. "Oké," zegt hij. "De Ardennen. Studio La Chapelle. Ik boek het morgen. Maar ik wil hits, Chris. Ik wil hits."
"Je krijgt meesterwerken," belooft Chris. Julian komt de gang in lopen met een fles champagne. "Hé, wat staan jullie hier te vergaderen? Er moet gedronken worden!" Chris pakt de fles aan. "Op het album," zegt hij. "Op het album!" roept Julian, die geen idee heeft waar het over gaat, maar wel van een toost houdt.
Chris kijkt naar Elena. "Ben je er klaar voor?" vraagt hij zacht. "Geen publiek, geen camera's. Alleen wij en de muziek." "Ik kan niet wachten," zegt Elena. Ze lopen terug het feestgedruis in, de Londense nacht is nog jong. Maar in hun hoofden zijn ze al weg. Weg van de hectiek, op weg naar de stilte van de bossen, waar ze eindelijk hun eigen verhaal kunnen gaan schrijven.
EINDE DEEL 1.
Songtekst 12: The road
They tell you to walk in a straight line
To show up on the dot and be on time
But the clock on the wall is a prison cell
And a safe little life is a living hell
I see the rust growing on the wheel
I see the numbness that you feel
Tear down the curtains, kick down the door
Don't wait for the shadow to hit the floor
It’s better to crash than to never drive!
(Yeah, never drive!)
It’s better to bleed than to barely survive
The road is the gold, not the place where it ends
So break all the rules and break all the bends
Yeah!
You’re scared of the fall, you’re scared of the pain
You’re scared of the thunder and the rain
But the scar on your skin is a map of the truth
It’s the only way to find your youth
Don't let your spirit turn to stone
Don't sit waiting on a dusty throne
Get in the car and slam the gas
Nothing in this life is built to last
It’s better to crash than to never drive!
(Yeah, never drive!)
It’s better to bleed than to barely survive
The road is the gold, not the place where it ends
So break all the rules and break all the bends!
Don't rust...
Don't fade...
Don't fear...
The mess you made.
(LIVE YOUR LIFE!)
It’s better to crash than to never drive!
(Yeah, never drive!)
It’s better to bleed than to barely survive
The road is the gold, not the place where it ends
So break all the rules and break all the bends!
YEAH!
(Let it crash...)
(Let it burn...)
Kiira (52)
Relaxtelet (63)
SportgirlT (27)
Jacklienne (59)