De avondzon strijkt door de halfopen jaloezieën en legt gouden strepen over de beige bank waarop Robbie leunt. Zijn zwarte haar valt licht vooruit wanneer hij zich naar voren buigt om zijn biertje te pakken, het ringbaardje dat zijn kaaklijn omlijst, krabt zacht tegen de flesopening wanneer hij drinkt. De koelte van het bier brandt even in zijn keel, een welkom contrast met de warmte die de woonkamer van Stefan en Sandra vasthoudt als een gevangen adem.

Stefan zit links van hem, zijn korte blonde haar nog nat van de douche na het werk, de spieren onder zijn strakke T-shirt spannen zich wanneer hij zijn armen uitstrekt en geeuwt. "Fuck, wat een dag," mompelt hij, en zijn stem klinkt als schuurpapier over hout. "Die nieuwe accountant snapt er geen zak van. Ik heb drie uur zitten uitzoeken waar die sukkel de cijfers heeft verpest."

Robbie knikt met een glimlach die meer zegt dan zijn woorden. Hij kent Stefan al sinds hun tijd op de sportschool, waar ze elkaar tegenkwamen bij het bankdrukken en al snel ontdekten dat ze dezelfde smaak hadden in vrouwen én in de manier waarop ze die vrouwen wilden. De herinnering flitst even — een donker hoekje in een club in Rotterdam, een serveerster met bruine ogen die hen beiden had aangestaard, de achterbank van Stefan's oude BMW waar ze uiteindelijk allebei in hadden gezeten. Het was nooit jaloers tussen hen. Ze deelden, als broers die elkaar niets weigerden.

Sandra komt uit de keuken, haar lange blonde vlecht slingert tegen haar onderrug wanneer ze zich bukt om een kussen op te tillen. De stof van haar jurk spant over haar rondingen, en Robbie ziet hoe Stefan's ogen haar volgen, hoe zijn vingers onwillekeurig trommelen op zijn dij. Twee jaar getrouwd, en die honger is nog niet gedoofd. Robbie weet het, want hij voelt diezelfde honger — alleen richt die zich op de vrouw die nu naast haar man gaat zitten, haar dij tegen die van Robbie drukkend alsof het toeval is.

"Niks op tv," constateert Stefan, de afstandsbediening ronddraaiend in zijn hand als een zenuwtic. "Niks, niks, niks. Alleen dat kutnieuws en herhalingen van programma's die niemand wil zien."

"Laat maar," zegt Sandra zacht. Haar hand ligt nu op de bank tussen hen in, haar pink een centimeter van Robbie's dij. "Gewoon bijkletsen. Robbie komt toch niet zo vaak meer."

Het is waar. De laatste maanden heeft Robbie bewust afstand genomen, bang dat zijn aanwezigheid te veel zou verraden. Maar de uitnodiging van vanmiddag — Stefan die belde, dronken van het weekend vooruit, "kom langs, we hebben nieuw biertje" — had hij niet kunnen weerstaan. En nu zit hij hier, de geur van Sandra's parfum in zijn neus, het bewustzijn dat onder haar jurk niets zit behalve een dun slipje dat hij al heeft zien liggen op de vloer toen ze opstond.

Stefan's hoofd valt achterover tegen de bank. Zijn ogen gaan dicht, zijn ademhaling vertraagt al binnen een minuut. Robbie kent dit ritme — zijn vriend heeft altijd als een steen geslapen, overal, altijd. Op schoolbanken, in de trein, op festivalweides met muziek die door de grond dreunde. Het is een gave die Robbie zelf nooit heeft gehad, die lichte slaap die hem wakker houdt bij elke windvlaag.

"Stefan?" fluistert Sandra.

Geen reactie. Het snurken begint zacht, een regelmatig geruis dat de stilte vult als water een emmer vult.

Sandra staat op. Haar bewegingen zijn efficiënt, routineus — ze pakt drie lege biertjes van de salontafel, een schaal met nootjes die niemand heeft aangeraakt. "Ik ruim even op," zegt ze, en haar stem is neutraal, maar haar ogen vinden Robbie's en blijven daar een tel te lang hangen.

Hij hoort haar in de keuken, het gerinkel van glas, het openen en sluiten van de vaatwasser. Stefan's snurken wordt luider, dieper. Robbie staart naar het plafond, zijn hartslag in zijn oren, en vraagt zich af of hij moet vertrekken, of dat dit de avond is waarop hij nee zegt.

Dan is ze terug. Haar voetstappen op de houten vloer zijn zacht, bijna voorzichtig, maar hij hoort ze. Hij draait zijn hoofd en ziet haar in de deuropening staan, haar silhouet tegen het licht uit de keuken. Ze kijkt naar Stefan, haar hoofd schuin, en iets in die houding — de spanning in haar schouders, de manier waarop haar vingers aan de zoom van haar jurk trekken — maakt dat Robbie rechtop gaat zitten.

Voordat hij kan reageren, is ze bij hem. Haar hand sluit om zijn pols, haar vingers koel en vochtig van het afwassen. Ze trekt, niet hard maar onmiskenbaar, en hij staat op zonder te denken. Haar mond komt dicht bij zijn oor, haar adem warm en ruikend naar de kaneelkauwgum die ze altijd kauwt.

"Kom," fluistert ze, en het woord trilt in zijn oorholte. "Neuken. Hij ligt voorlopig nog wel te snurken."

Ze leidt hem de keuken in, haar hand nog steeds om zijn pols alsof ze bang is dat hij zal weglopen. De keuken ruikt naar schoonmaakmiddel en vers gezette koffie, het tegengewicht van wat er gaat gebeuren. Robbie's hart bonst nu in zijn keel, zijn handen trillen licht wanneer ze bij het aanrecht stoppen.

Sandra draait zich naar hem. Haar ogen zijn donkerder dan normaal, de pupillen wijd in het schemerige licht dat door het raam boven het fornuis valt. Ze laat zijn pols los, maar alleen om haar handen naar beneden te laten glijden, onder haar jurk, naar haar heupen. Het geluid van stof die over huid schuift is luider dan het zou moeten zijn. Ze trekt haar slipje omlaag, wit katoen dat over haar dijen glijdt, over haar knieën, tot het om haar enkels hangt als een vergeten detail.

Robbie staart. Dit lichaam kent hij — de zachte ronding van haar buik, de donkere driehoek die nu bloot ligt, het glinsteren tussen haar dijen dat geen daglicht is. Maar elke keer is het nieuw, elke keer voelt het als de eerste keer dat hij het mag aanraken wat niet van hem is.

Haar hand schiet uit, vindt zijn kruis, en hij voelt zichzelf reageren voordat zijn brein het commando kan geven. Ze knijpt, niet zacht, en een stoot van bloed pompt door zijn lendenen. "Je bent al wakker," fluistert ze, en er is iets van triomf in haar stem, van erkenning dat ze dit effect op hem heeft.

Haar vingers werken zijn rits open, het metaal rinkelt in de stilte. Ze tast naar binnen, vindt hem half slap maar snel groeiend in haar palm. "Kom," zegt ze weer, en dit keer is het een bevel, een smeekbede, een belofte, alles in één.

Ze draait zich om, bukt zich over het aanrecht, haar ellebogen op het koele graniet. Haar jurk is opgetrokken, haar billen bloot en gespannen. Robbie ziet de spier in haar dij trekken wanneer ze haar benen iets uit elkaar zet, de opening van haar kutje zichtbaar, roze en nat en wachtend.

Hij stapt naar voren, zijn broek open, zijn lul nu volledig hard in zijn vuist. De tip raakt haar het eerst, glijdt door haar spleet, en ze hijgt — een korte, scherpe uithaal die ze direct onderdrukt. Hij voelt haar warmte, haar vochtigheid, de manier waarop haar lichaam naar hem toe lijkt te trekken als een mond die drinken wil.

"Diep," fluistert ze, haar gezicht tegen het aanrecht gedrukt. "Ik wil je diep in me voelen."

Hij grijpt zijn basis, richt zich, en duwt. De weerstand is er even — haar kutje is strak, altijd strak, alsof haar lichaam elk bezoek als het eerste behandelt — en dan glijdt hij erin, centimeter voor centimeter, de warmte omhullend, pulserend. Ze kreunt, dit keer iets luider, en hij ziet haar hand opschieten naar haar mond, haar tanden in haar knokkel zetten.

Hij is volledig in haar, zijn heupen tegen haar billen gedrukt, en hij blijft even stil. De sensatie is overweldigend — haar interne spieren die rond hem trekken, de hitte die door zijn staartbeen naar zijn ruggengraat schiet. Hij wil bewegen, wil haar neuken, maar hij wacht, laat haar zich aanpassen, laat het moment zich uitrekken tot het bijna pijn doet.

Dan trekt hij terug, langzaam, en stoot weer naar binnen. Het geluid is vochtig, een zachte plop die hem gek maakt. Hij vindt een ritme, niet te snel, bewust van het snurken uit de woonkamer dat nog steeds door de gang dringt. Elke stoot is een risico, elke stoot een bevestiging dat ze dit samen doen, hier, nu, meters van haar slapende man.

Zijn handen glijden onder haar jurk, vinden haar borsten. Ze draagt geen bh, nooit als ze thuis is, en haar tepels zijn hard tussen zijn vingers wanneer hij ze vindt. Hij kneedt, niet zacht, en voelt haar reageren — haar rug kromt zich, haar kutje trekt samen rond hem. Hij knijpt in haar tepels, trekt eraan, en ze hijgt zijn naam: "Robbie."

Het is genoeg. Hij begint harder te stoten, zijn heupen slaan tegen haar billen met zachte klapjes die hij probeert te dempen. Een hand blijft op haar borst, de andere grijpt haar heup, zijn vingers in haar vlees drukkend. Hij kijkt omlaag, ziet zijn lul die verdwijnt in haar, nat en glanzend, ziet haar billen trillen bij elke stoot.

"Zo," fluistert ze, en het woord is vervormd, gebroken. "Zo, zo, zo."

Hij voelt haar klaarkomen als een golf die door haar heen rolt. Haar kutje trekt ritmisch samen, pulserend rond zijn lul, en ze bijt harder in haar hand, haar lichaam stijf wordend, dan schuddend. Hij blijft stoten, door haar orgasme heen, gebruikmakend van haar vochtigheid die nu stroomt, haar samentrekkingen die hem masseren.

Zijn eigen climax bouwt in zijn onderbuik, een druk die uitbreidt tot in zijn benen. Hij grijpt haar vlecht, trekt haar hoofd iets omhoog, en ze kijkt hem aan via het raam boven het aanrecht — een spiegelbeeld van verlangen, van schuld, van pure honger. Hij stoot dieper, harder, voelt de grens naderen.

"Ik ga komen," hijgt hij, en het is een waarschuwing en verzoek in één.

"In me," fluistert ze, haar ogen nog steeds op de zijne gericht via het glas. "Spuit me vol."

Het is genoeg. Hij stoot een laatste keer, diep, en voelt zichzelf exploderen, pulse na pulse, zijn zaad spuitend in haar diepste holte. Hij blijft stoten, leegt zichzelf, elke beweging nu een schok die door hem heen giert. Ze voelt het, hij ziet het aan de manier waarop haar ogen rollen, haar mond opengaat in een stille kreet.

Dan stilte. Alleen hun ademhaling, zwaar en onregelmatig. Hij trekt zich terug, ziet zijn lul glanzen van haar en van hemzelf, ziet het witte sperma druppelen uit haar openstaande kutje, over haar dij lopend.

Het is dan dat ze het horen. Een schuifelend geluid uit de woonkamer, een verstikkte geeuw. Stefan's stem, slaapdronken: "Sandra?"

Ze bewegen als één. Robbie trekt zijn broek omhoog, rits dicht, gesp vast, terwijl Sandra haar slipje optrekt met een beweging die te snel is, te haastig. Hij ziet het — het witte katoen dat nu donker wordt waar zijn zaad erin sijpelt, de vlek die zich uitbreidt terwijl ze haar jurk omlaag trekt.

"Ik ga," fluistert hij, maar ze schudt haar hoofd, haar vinger op haar lippen.

"Nee. Blijf zitten. Normaal doen."

Ze loopt de keuken uit, haar gang licht wiebelend, en hij volgt, zijn benen nog zacht trillend van de inspanning. De woonkamer is schemerig, Stefan zit rechtop op de bank, zijn haar in de war, zijn ogen nog half dicht.

"Zo schat," zegt Sandra, en haar stem is licht, bijna vrolijk. Te vrolijk. "Weer terug op deze wereld? Was je moe, of droomde je lekker? Een natte droom misschien?"

Stefan knikt traag, zijn blik verward. "Wat... hoe lang heb ik geslapen?"

"Niet lang," zegt Robbie, en zijn eigen stem klinkt vreemd in zijn oren, te diep, te rustig. "Een kwartier, misschien."

Hij gaat zitten, hetzelfde plekje, alsof hij nooit is opgestaan. De bank voelt anders — warmer, zachter, alsof het lichaam dat er net op heeft gelegen nog steeds zijn indruk heeft achtergelaten. Sandra pakt de schaal met nootjes, biedt ze aan, en Stefan neemt er een zonder te kijken.

"Koffie?" vraagt ze, en ze staat al op, niet wachtend op een antwoord.

Het biertje dat Robbie drinkt smaakt naar niets, naar aluminium en schuld. Ze praten over niets — Stefan's werk, het voetbal van het weekend, de nieuwe buurman die te hard muziek draait. Robbie antwoordt op de juiste momenten, lacht wanneer het hoort, maar zijn oren zijn gericht op de keuken waar Sandra de koffie zet, op het geluid van haar bewegingen die hij nu kan duiden — het trekken van haar slipje dat plakt, het voorzichtige vegen tussen haar benen die ze denkt dat niemand ziet.

Ze komt terug met drie koppen, de zogenaamde 'oprotkoffie' zoals Stefan's vader die altijd noemde — de laatste, de hint om te vertrekken. Robbie drinkt hem snel, de bittere vloeistof die in zijn keel brandt, zijn maag omdraait.

"Ik moet gaan," zegt hij, en hij staat op, zijn spieren protesteren, zijn lichaam nog zwaar van wat het net heeft gedaan.

Stefan knikt, zijn ogen al weer half dicht. "Volgende week weer?"

"Volgende week," beaamt Robbie, en hij weet niet of het een belofte is of een dreiging.

Sandra loopt met hem mee naar de deur, haar hand licht op zijn rug, alsof ze een gewone gast uitzwaait. Maar bij de deur, in het schemerige halletje waar de kapstok hangt en de schoenen van drie mensen door elkaar liggen, buigt ze zich naar hem toe.

Haar lippen raken zijn oor, haar adem warmer dan de avondlucht. "Morgen," fluistert ze, en het woord is een hand die zijn kruis grijpt, een belofte die al waar is. "Ben de hele dag thuis. Alleen. Stefan gaat naar het stadion, een voetbalwedstrijd kijken."

Ze trekt zich terug, haar ogen op de zijne, en hij ziet het daar — hetzelfde dat hij voelt, de honger die niet is gestild, die nooit zal worden gestild. Hij knipoogt, een enkele beweging die alles zegt, en trekt de deur open.

De buitenlucht slaat hem in het gezicht, koel en verfrissend, maar hij voelt haar nog steeds — op zijn huid, in zijn neus, in de vochtige plek in zijn boxershort waar zij met zijn lichaam zijn samengekomen. Hij loopt naar zijn auto, zijn stappen zelf verzekert, zijn hart vol kloppingen.

Morgen. Het woord echoot in zijn hoofd terwijl hij de motor start, terwijl hij achteromkijkt naar het huis waar het licht in de woonkamer nu uitgaat, waar Stefan en Sandra naar bed zullen gaan, waar zij naast haar man zal liggen met zijn zaad nog steeds in haar, nog steeds lekkend, een geheim dat tussen haar dijen zit en niemand mag weten.

Hij rijdt weg, te hard, de straatlantaarns voorbijflitsend als ogen die hem veroordelen. Maar de veroordeling is hol, een schim van wat het zou moeten zijn, want hij voelt zich levend, elektrisch, vol. De straat buigt, de huizen worden smaller, oudere bakstenen die de geschiedenis van de wijk vertellen — een verhaal van geheimen, van deuren die 's avonds opengaan voor de verkeerde mensen, van ramen die getuigen van wat erbinnen gebeurt.

Robbie's handen grijpen het stuur, zijn knokkels wit. Hij denkt aan morgen, aan de hele dag die voor hem ligt, aan het lichaam dat op hem wacht. En hij weet, met een zekerheid die dieper gaat dan schuld of rede, dat dit nooit zal stoppen. Dat hij terug zal komen, keer op keer, tot de waarheid hen allen verzwelgt of bevrijdt.

De auto draait de hoek om, het huis van Stefan en Sandra verdwijnt in zijn achteruitkijkspiegel. Maar de vrouw blijft, haar geur op zijn kleren, haar smaak op zijn tong. Hij rijdt naar huis, tevreden, hongerig, al wachtend op de volgende keer.