Het ochtendlicht valt scherp door de gordijnen en snijdt door mijn slaap. Ik wankel wakker, mijn lichaam zwaar en gevoelig, alsof elke zenuwuiteinde gisteren is doorgetrokken en weer opnieuw is aangesloten. De lucht in mijn kamer stinkt. Het is een dikke, zoete walm van mijn eigen kut, van zweet en van de nasmaak van vernedering die ik gisteren in het park heb geslikt. Ik lig alleen in mijn bed, de lakens gekreukeld en op sommige plekken stijf van uitgedroogde vocht. Mijn telefoon ligt naast me op het kussen, het zwarte scherm als een donker oog dat me aanstaart.

Ik reik naar het toestel, mijn vingers trillen nog steeds een beetje. De batterij is bijna leeg, maar dat doet er niet toe. Het enige dat telt is of Hij heeft gereageerd. Of Hij mijn vernedering en verraad aan Sophie heeft gezien. Of Hij tevreden is. Mijn hart bonst in mijn keel als ik het scherm aanzet. Geen nieuw bericht van Meester. Wel drie gemiste oproepen van Sophie en een reeks berichten die ik gisteren heb genegeerd.

"Lara, wat is er aan de hand?" "Bel me alsjeblieft terug." "Je maakte me bang." "Was dat... was dat serieus?"

Ik voel een steek van schuld, maar die wordt onmiddellijk overschaduwd door een golf van hitte in mijn onderbuik. De herinnering aan Sophie’s handen op mijn blote tieten, die blik van pure verwarring en afgrijzen op haar gezicht terwijl ik glimlachte en de foto maakte. Het verraad smaakt naar ijzer en zoetigheid, een mengsel dat me verslaafd heeft gemaakt. Ik ben een slet. Zijn slet. En ik wil meer.

Net als ik mijn vinger over het scherm wil laten glijden naar Sophie’s naam, zoemt de telefoon in mijn hand. Een enkele trilling. Niet Sophie. Hij.

Mijn adem stokt. Ik open het bericht met trillende handen.

Goedemorgen, mijn kleine hoer. Je hebt het gisteren goed gedaan. Ik heb gezien hoe je je vriendinnetje gebruikte. Ze ziet er mooi uit als ze zo geschokt is. Maar we zijn nog niet klaar. Vanavond is er een privéfeestje. Een exclusieve bijeenkomst voor mensen met onze... smaak. Adres: Kanaalweg 42, om 21:00 uur. Je neemt Sophie mee. Jullie gaan samen de hoofdattractie zijn. Zorg dat je er allebei onweerstaanbaar uitziet. En Lara? Vergeet niet: gehoorzaamheid wordt beloond.

Ik lees de woorden drie keer, mijn hersenen scannen elke lettergreep als het een levenslijn is. Een privéfeestje. Sophie mee. Samen de hoofdattractie. Exhibitionisme. De gedachte alleen al doet mijn kutje samentrekken, een natte, kleverige reactie op zijn bevel. Mijn ademhaling versnelt en ik voel hoe mijn clitje begint te kloppen tegen de stof van mijn nachtpon, die nu al doorweekt is van mijn opwinding.

Maar dan slaat de realiteit toe. Sophie. Ze is woedend. Ze is geschokt. Ze heeft me gisteren weggestuerd met een blik van walging. Hoe in godsnaam moet ik haar overtuigen om vanavond mee te gaan naar een seksfeest? Hoe kan ik haar zover krijgen zonder haar direct het pad op te sturen en mijn hele relatie met haar – en dus mijn toegang tot Meester’s spelletjes – te vernietigen?

Ik sta op, mijn benen wankelig. Ik loop naar de spiegel boven mijn wastafel. Mijn haar is een vogelnest, mijn lippen zijn gezwollen van het happen naar lucht tijdens mijn orgasme gisteren. Ik zie eruit precies zoals ik me voel: een gebruikt, vies stukje vlees dat nog steeds smeekt om meer.

"Wat ben je aan het doen, Lara?" fluister ik tegen mijn reflectie. Mijn stem klinkt broos. "Dit is Sophie. Je beste vriendin."

Maar in mijn hoofd hoor ik zijn stem. Gehoorzaamheid wordt beloond. Het beeld van die 50 euro op mijn rekening, maar nog meer, het gevoel van totale overgave. De controle die Hij over mij heeft. Ik kan niet stoppen. Ik wil niet stoppen.

Ik moet een plan maken. Ik moet Sophie manipuleren, net zoals ik gisteren deed, maar dit keer is de inzet hoger. Dit keer gaat het niet om een grapje in het park. Dit gaat over haar lichaam, haar aanwezigheid in een ruimte vol lust en ondeugendheid. Ik moet het verpakken als iets anders. Als iets spannends. Als iets exclusiefs. Iets wat wij samen doen.

Ik neem een douche, het water heet en bijtend, maar het wast de schuld niet weg. Ik scrub mijn huid totdat hij rood aanloopt, alsof ik de vingerafdrukken van Meester van mijn ziel kan wrijven. Ik scheer mijn kutje glad, elke haar verdwijnt, totdat ik zacht en gevoelig ben, klaar voor gebruik. Ik kies mijn kleding met zorg. Een strak zwart jurkje dat net mijn billen bedekt, doorschijnende kousen, geen bh. Ik moet eruitzien als een prooi, maar ook als een jager.

Ik stuur Sophie een bericht.

Hey. Ik wil het goedmaken. Ik weet dat ik gisteren raar deed. Ik heb het moeilijk en ik heb je nodig. Kom vanavond naar mij? Ik wil je iets vertellen. Misschien kunnen we samen iets leuks doen. Iets om je gedachten te verzetten.

Ik wacht minutenlang die aanvoelen als uren. Mijn maag knijpt samen. Gaat ze antwoorden? Gaat ze me blokkeren?

Dan, eindelijk, de stipjes.

Oké. Maar geen rare dingen meer, Lara. Echt waar. Ik kom om acht uur.

Ik adem uit, een lange, trillende zucht. Het eerste deel is gelukt. Nu moet ik haar over de streep trekken naar het feestje. Ik kan haar niet vertellen dat het een orgie is. Ik moet het een "modderfashion event" noemen, of een "exclusieve afterparty" voor een kunstopening. Iets waar haar nieuwsgierigheid en haar verlangen om cool en trendy te zijn de overhand krijgt.

Om acht uur klopt ze aan. Ik open de deur en haar ogen scannen me van top tot teen. Ze ziet het jurkje, de make-up, de onmiskenbare glans van opwinding in mijn ogen die ik maar net kan verbergen.

"Lara," zegt ze, haar stem voorzichtig. "Je ziet er... anders uit."

"Ik wilde er goed uitzien voor jou," zeg ik, en ik stap opzij om haar binnen te laten. "Om te laten zien dat het me spijt."

Ze loopt binnen, haar lichaam strak gespannen. Ze draagt een jeans en een simpele trui, maar ze ziet er nog steeds verdomd goed uit. Haar blonde haar valt in golven rond haar schouders en ik voel die bekende trek in mijn onderbuik, een mix van jaloezie en begeerte. Ik wil haar delen. Ik wil dat anderen zien wat ik zie.

We zitten op de bank. De stilte is zwaar. Ik schenk haar een glas wijn in, mijn handen trillen lichtjes.

"Ik heb echt spijtig," begin ik, mijn stem zacht en bedelend. "Gisteren was ik... ik was mezelf even kwijt. Ik heb zoveel stress en ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan."

Sophie neemt een slok wijn, haar ogen zachter wordend. "Het is oké, Lara. Ik maak me zorgen om je. Je gedraagt je de laatste tijd zo raar. Eerst die toiletten, en nu dat in het park..."

"Ik weet het," onderbreek ik haar. Ik leg een hand op haar knie. Ze trekt even terug, maar ontspant zich dan. "Daarom wil ik je vanavond meenemen naar iets speciaals. Een soort... therapie, maar dan leuker."

Ze kijkt me argwanend aan. "Waarheen?"

"Naar een privéfeestje," zeg ik, mijn stem vol zelfvertrouwen dat ik niet voel. "Het is in een oude loods aan het kanaal. Er zijn kunstenaars, muzikanten, heel interessante mensen. Het is heel exclusief. Ik ken iemand die me op de gastenlijst heeft gezet, en ik mag een plus-one meenemen. Ik wil dat jij dat bent."

Sophie fronst haar voorhoofd. "Een feestje? In een loods? Klinkt een beetje duister."

"Nee, nee, het is deftig," verzeker ik, en ik leun dichter naar haar toe. "Het gaat over expressie. Over het breken van taboes. Niets wat je niet aankan. Het is juist... bevrijdend. Denk er eens na, wij samen, ergens zijn waar niemand ons kent, waar we kunnen zijn wie we willen."

Ik zie de aarzeling in haar ogen. Ze is nieuwsgierig. Dat is altijd haar zwakke punt geweest. Ze wil de wereld zien, ze wil alles ervaren. En ik speel daar nu op in als een duivel op een viool.

"Gaat het alleen om kijken?" vraagt ze.

"Ja, kijk, drinken, praten," lieg ik. "Misschien een beetje dansen. Maar het is vooral de sfeer. Je zult het geweldig vinden, Sophie. Geloof me."

Ze staart me lang aan, en voor een moment ben ik bang dat ze door mijn façade heen prikt. Dat ze de slet ziet die onder mijn huid schuilgaat. Maar dan neemt ze nog een slok wijn en knikt langzaam.

"Oké," zegt ze. "Maar als ik het niet prettig vind, gaan we weg. Direct."

"Natuurlijk," zeg ik, en ik glimlach. Een glimlach die mijn ogen niet bereikt. "Bedankt, Sophie. Je bent echt de beste vriendin die ik kan wensen."

Mijn telefoon trilt in mijn zak. Ik haal hem eruit en check het onder tafel. Het is Meester.

Goed zo. Ik zie dat je haar hebt overtuigd. Nu komt het lastige deel. Je hebt mijn toestemming om het hele verhaal te vertellen. Maar er is een voorwaarde. Je moet haar vragen of ze wil meedoen. En je moet haar de opbrengst aanbieden. Deel de pot met haar. Als ze weigert en weggaat, ben jij terug bij af. Als ze ja zegt... dan zijn jullie samen van mij.

Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en stroomt daarna met kracht terug, mijn gezicht gloeiend heet. Het hele verhaal vertellen? Over Meester? Over het geld? Over de opdrachten? Het is doodeng. Het is het einde van mijn normale leven. Maar Hij heeft het gezegd. En ik gehoorzaam.

Ik kijk naar Sophie. Ze praat over iets onbenulligs, haar stem relaxed. Ze heeft geen idee wat er haar te wachten staat.

"Sophie," onderbreek ik, mijn stem plotseling schor. "Er is nog iets. Iets wat ik je moet vertellen voordat we gaan."

Ze pauzeert, haar glas halfweg naar haar lippen. "Wat is er?"

Ik zet mijn glas neer. Mijn handen beven zichtbaar nu. Ik leg ze in mijn schoot en knijp in mijn vingers totdat mijn knokkels wit uitslaan.

"Ik... ik heb gelogen," begin ik. "Over het feestje. Het is niet zomaar een kunstfeestje."

Sophie zet haar glas neer. Haar gezicht wordt donker. "Wat bedoel je?"

"Ik doe... ik ben betrokken bij iets," haast ik me. "Iets online. Een man. Hij... Hij geeft me opdrachten. En ik voer ze uit. Voor geld. En voor..." ik slik, "voor de kick."

Sophie staart me aan alsof ik gek ben geworden. "Opdrachten? Wat voor opdrachten?"

"Vernederende dingen," fluister ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar. "Dingen in het openbaar. Dingen met mijn lichaam. Gisteren in het park... dat was een opdracht. Hij wilde dat ik een foto maakte van hoe jij mijn tieten vastpakte. Hij betaalde me ervoor."

De stilte die volgt is oorverdovend. Sophie staat op, haar stoel schuift schrapend over de vloer.

"Jij hebt me gebruikt?" schreeuwt ze, haar stem hoog en schel. "Jij hebt me gebruikt voor jouw... jouw porno?"

"Nee, Sophie, nee!" schreeuw ik terug, en ik grijp haar hand. Ze rukt zich los, maar ik blijf proberen haar vast te pakken. "Het is niet zo simpel. Het is... het is een controle-ding. Ik heb het nodig. En Hij... Hij heeft gevraagd dat ik je vanavond meeneem. Naar een feestje waar we... waar we dingen moeten doen. Exhibitionisme. Voor anderen."

Sophie kijkt me met pure afgrijzen aan. "Je bent gek. Je bent echt gek. Ik ga hier weg."

"Wacht!" roep ik. "Luister naar me! Als je weggaat, ga ik alleen. Maar Hij heeft gezegd... Hij heeft gezegd dat ik het mag delen. Het geld. De opbrengst. Alles wat we vanavond verdienen, is voor ons samen. En je hoeft niet te doen wat je niet wilt. Hij wil dat ik je vraag. Of je wilt meedoen. Als je nee zegt, ben ik klaar. Maar als je ja zegt..."

Ik stop, ademloos. Mijn hart bonst zo hard dat ik het in mijn oren kan horen.

Sophie staat er, haar borst op en neer gaand onder haar trui. Ze kijkt me aan, haar ogen zoekend in de mijne. Ze ziet de angst, de wanhoop, maar ook de verdomde opwinding die ik niet kan verbergen. Ze ziet de slet.

"Hoeveel geld?" vraagt ze plotseling. Haar stem is koud, berekenend.

Ik sta verstomd. Dat was niet wat ik verwachtte.

"Ik... het hangt af van wat we doen," stamel ik. "Maar het is veel. Meer dan ik in weken kan verdienen. En het is contant. Of direct overgemaakt."

Ze laat zich weer op de bank vallen, haar ogen nooit van mij afgewend. Ze staart me aan, een nieuwe uitdrukking op haar gezicht. Niet meer alleen afgrijzen. Nieuwsgierigheid. En misschien, heel misschien, een vonk van hetzelfde vuur dat mij verteert.

"Dingen doen," herhaalt ze langzaam. "Wat voor dingen?"

"Tonen," fluister ik. "Ons lichaam tonen. Aanraken. Misschien meer. Het hangt af van wat Hij zegt. Maar er zullen mensen zijn. Mannen. Vrouwen. Ze zullen naar ons kijken."

Sophie kleurt, maar ze kijkt weg. Ze pakt haar glas en drinkt het in één teug leeg.

"En jij vindt dit... leuk?" vraagt ze zacht.

"Ik hou ervan," antwoord ik eerlijk. "Ik hou van de controle. Ik hou van het geld. En ik... ik wil het met jou doen, Sophie. Ik wil niet dat jij alleen kijkt. Ik wil dat we dit samen doen."

We zwijgen nog een lange tijd. De klok tikt op de achtergrond. Ik ben doodsbang dat ze opstaat en naar de deur loopt. Maar ze blijft zitten. Haar vingers trommelen zachtjes op haar been.

"En als ik het niet leuk vind?" vraagt ze dan. "Als ik wil stoppen?"

"Dan stoppen we," zeg ik snel. "Ik zet alles op het spel voor jou, Sophie. Ik wil niet dat je iets doet wat je niet wilt. Maar ik wil je vragen... wil je meedoen? Willen we samen gaan en zien waar dit schip strandt? En het geld delen?"

Sophie kijkt me aan, en langzaam, heel langzaam, verschijnt er een kleine glimlach om haar lippen. Een glimlach die niet helemaal goedmoedig is. Een glimlach die zegt: ik heb de controle over jou, niet jij over mij.

"Oké," zegt ze. "Laten we gaan. Maar ik bepaal wat er gebeurt, begrijp je? Niet jij, en niet die man op je telefoon. Ik."

Ik knik, opgewonden en opgelucht en doodsbang tegelijk. "Oké."

"En dat geld," gaat ze verder. "Dat is van mij ook. De helft. Punt."

"De helft," beaam ik.

Ze staat op en rekt zich uit. "Goed dan. Naar die loods. Laat zien wat je te bieden hebt, slet."

Het woord 'slet' hangt in de lucht, zwaar en elektrisch. Ze heeft het nooit eerder tegen me gebruikt. Het klinkt anders dan wanneer Meester het zegt. Het is speels, maar ook gemeen. En het maakt me ontzettend geil.

We lopen naar buiten, de frisse avondlucht slaat ons in het gezicht. De loods aan het Kanaalweg is niet ver, maar de weg erheen voelt aan als een mars naar het galg. Mijn hoofd draait door. Sophie loopt naast me, haar handen in haar zakken, haar gezicht onleesbaar. Wat denkt ze? Wat gaat ze doen als we daar zijn?

De loods is een groot, grijs gebouw, roestig en verlatend van de buitenkant. Er zijn geen lichten, behalve een zwak gloeiende neonbuis boven een zware metalen deur. Er staan een paar auto's geparkeerd, dure wagens. Mijn maag zet zich om in een knoop.

"Dit is het," zeg ik, mijn stem trillend.

Sophie kijkt de deur op en neer. "Ziet eruit als een drugspand."

"Kom maar," zeg ik, en ik pak haar hand vast. Dit keer trekt ze zich niet terug. Haar hand is warm en droog, steviger dan de mijne.

Ik loop op de metalen deur. Er opent een klein luikje. Twee ogen scannen ons.

"Lara?" vraagt een stem.

"Ja. En ik heb mijn plus-one."

Het luikje slaat dicht en met een zwaar kraken gaat de deur open. Muziek slaat ons tegemoet, niet harde dance, maar een diepe, hypnotiserende beat. De lucht binnen is warm en ruikt naar wijn, zweet en parfum.

We stappen naar binnen. De ruimte is groot, met hoge pilaren en spotlights die op een centraal podium schijnen. Rond het podium staan banken en fauteuils, bekleed met rood fluweel. Op de banken zitten mensen, mannen en vrouwen, allemaal mooi gekleed, met drankjes in hun handen. Sommigen praten, anderen staren naar het podium.

Er is nog niemand op het podium. Alleen een grote, zwarte stoel en een tafel met daarop verschillende voorwerpen die ik in het halfdonker niet goed kan herkennen. Handboeien? Een zweep?

Mijn knieën worden zwak. Ik grijp Sophie's arm steviger vast.

"Zie je wel?" fluister ik. "Het is... het is echt."

Sophie kijkt rond, haar ogen groot. Ze neemt de sfeer in zich op, de kijkende ogen, de seksualiteit die in de lucht hangt als elektriciteit. Ze ziet hoe een man op de eerste rij een vrouw in een latex pak stevig bij haar heupen pakt en haar dicht tegen zich aan trekt.

"Dit is... intens," zegt ze, haar stem nauwelijks hoorbaar boven de muziek.

Plotseling gaat de muziek zachter klinken. Een man verschijnt uit de schaduwen naast het podium. Hij draagt een pak en heeft een masker voor zijn gezicht. Hij pakt een microfoon.

"Dames en heren," zegt hij, zijn diepe stem galmt door de ruimte. "Vanavond hebben we een traktatie voor jullie. Twee jonge, mooie vrouwen die hun debuut maken in onze wereld. Lara en Sophie."

Het geluid dat door de zaal gaat is als een golf. Alle ogen zijn op ons gericht. Ik voel me bloot, alsof ze me al uitkleden met hun blikken.

"Lara, kom het podium op," beveelt de man.

Ik aarzel. Ik kijk naar Sophie. Ze kijkt naar me, haar uitdrukking onveranderlijk. Ze knikt bijna onmerkbaar. Een duw.

Ik loop naar het podium, mijn benen voelen als ledemaat. Ik klom de trappen op en sta in het felle licht, verblind en hulpeloos. Ik kan de zaal niet zien, alleen de silhouetten van het publiek.

"Sophie," zegt de man. "Kom erbij."

Sophie beweegt. Ze loopt met een zelfvertrouwen dat ik niet heb naar het podium en stelt zich naast me. Ze staat rechtop, haar kin omhoog, alsof ze een presentatie geeft op school, niet in een seksclub.

"Goed," zegt de man. "De opdracht is simpel. Lara, jij gaat Sophie uitkleden. Langzaam. Totdat ze helemaal naakt is. En Sophie, jij gaat Lara uitkleden. Maar jullie mogen elkaar niet aanraken met jullie handen. Alleen met jullie monden."

Een gil van opwinding gaat door de zaal. Mijn hart slaat over. Alleen met onze monden? Sophie? Mijn beste vriendin?

Ik kijk naar haar. Ze staart de man aan, dan kijkt ze me aan. Haar ogen branden. Ze glimlacht, dat kleine, gemene glimlachje weer.

"Dat kunnen we doen," zegt ze luid, zodat iedereen het kan horen. "Is dat alles?"

Ze trekt haar trui over haar hoofd en gooit die achteloos op de grond. Onder haar trui draagt ze een simpel, wit bh-tje. De zaal roept haar toe. Aanmoedigingen, vuile opmerkingen.

"Mooi!" roept iemand. "Kom op, meisjes!"

Sophie staat nu voor me in haar beha en jeans. Ze kijkt me uitdagend aan.

"Nou, Lara?" zegt ze. "Begin er maar aan. Of ben je bang?"

Ik voel de hitte stijgen naar mijn wangen. Ik ben bang. Maar ik ben ook opgewonden. Ontzettend opgewonden. Ik stap op haar af en buig me voorover. Mijn lippen zoeken de sluiting van haar beha aan haar rug. Het plastic knopje is koud tussen mijn lippen. Ik bijt er zachtjes in en trek, mijn tong werkt om de haakjes los te maken. Eén, twee, drie.

De beha valt af. Sophie's borsten springen vrij. Ze zijn perfect, rond en stevig, met kleine, roze tepels die al hard zijn. De zaal joelt. Ik voel een golf van jaloezie, maar ook van trots. Dit is mijn vriendin. En ik ben degene die haar ontbloot voor deze vreemden.

Sophie draait zich om en kijkt me aan. "Jouw beurt," zegt ze.

Ze komt dichterbij, haar handen achter haar rug. Ze buigt voorover en haar lippen raken mijn hals. Een koude rilling gaat door me heen. Haar adem is warm in mijn oor. Ze vindt de rits van mijn jurkje met haar tanden en trekt deze langzaam naar beneden. Het gerinkel van de rits versterkt door de microfoon. Het klinkt als een wapen dat wordt geladen.

Mijn jurkje valt open. Ik laat het van mijn schouders glijden. Ik sta nu in mijn kousen en een string, mijn blote borsten blootgesteld aan de lichten en de blikken. Ik voel me bloot, vernederd, en ik spuit bijna van geilheid alleen al door de gedachte dat ze me allemaal zien.

Sophie recht zich en kijkt naar me. Ze grijpt mijn string tussen haar tanden en trekt deze langzaam naar beneden, over mijn heupen, langs mijn benen. Ik stap eruit. Ik ben nu helemaal naakt, behalve mijn kousen.

De zaal is wild. Mannen staan op, vrouwen klappen. Ik hoor vuile woorden: "Slet", "Hoer", "Kut", "Neuk me".

Sophie staat nu nog in haar jeans. Ze kijkt me aan, haar ogen glijden over mijn lichaam. "Je bent nat, Lara," zegt ze, haar stem luid en duidelijk. "Ik kan het zien."

Ze buigt zich voorover, haar gezicht op de hoogte van mijn kruis. Ze doet de rits van haar jeans open met haar handen; vals spelen, maar niemand stopt haar, en laat ze zakken. Ze trekt haar slipje mee naar beneden. Ze staat naakt voor me, haar lichaam perfect in het felle licht.

Ze komt dichterbij, haar lichaam tegen het mijne drukkend. Ik voel haar warmte, haar zachtheid. Haar handen glijden naar mijn billen en ze trekt me tegen zich aan.

"Laten we ze een show geven," fluistert ze in mijn oor.

Ze duwt me achterover, naar de zwarte stoel. Ik val erin, mijn benen wijd. De hele zaal kan mijn kutje nu zien. Glinsterend, roze, open.

Sophie zakt op haar knieën tussen mijn benen. Ze kijkt me recht in de ogen, een ondeugende glimlach om haar lippen. Dan buigt ze haar hoofd en likt over mijn dijen. Langzaam. Dichtbij mijn kutje, maar niet erop.

De zaal houdt zijn adem in. Ik ook.

Sophie kijkt omhoog, naar het publiek. "Wil je dat ik dit doe?" vraagt ze ze. "Wil je dat ik haar lik?"

"Ja!" roept de man met de microfoon. "Lik haar! Maak haar klaar!"

Sophie lacht, een kort, hard geluid. En dan duikt ze naar beneden. Haar tong raakt mijn clitoris. Een elektrische schok gaat door mijn hele lichaam. Ik gil, een geluid dat half pijn, half genot is. Ze likt me, vast en wild, haar tong beweegt in cirkels, drukt hard tegen mijn knop.

Ik grijp haar hoofd, mijn vingers verstrengeld in haar haar. "Oh god, Sophie," kreun ik. "Ja, lik me. Lik mijn kut."

Ze stopt even en kijkt me aan, haar mond glimt van mijn sappen. "Je houdt ervan, hè?" zegt ze. "Je houdt ervan dat ze naar ons kijken."

"Ja," hijg ik. "Ik ben een slet. Ik ben een slet voor hen."

Ze gaat terug naar mijn kutje, maar nu steekt ze twee vingers in me. Diep en hard. Ze neukt me met haar vingers terwijl ze mijn klit blijft likken. Het gevoel is overweldigend. De hitte, de geluiden, de blikken, Sophie's vingers in me... ik voel de opbouw in mijn onderbuik, de spanning die zich vastzet.

"Ik ga klaarkomen," kreun ik. "Ik ga spuiten!"

Sophie trekt haar vingers eruit en stopt met likken. "Nog niet," zegt ze streng. "Nog niet."

Ze staat op en trekt me overeind. Ze zet zich op de rand van de stoel, haar benen wijd. Haar eigen kutje is nu zichtbaar, nat en rood.

"Jouw beurt," zegt ze. "Lik mij. Laat ze zien wat je kunt."

Ik zak op mijn knieën voor haar. Het idee dat ik dit doe, mijn beste vriendin likken in een zaal vol vreemden, is zo vies, zo verkeerd, en zo ontzettend geil. Ik duw mijn gezicht tussen haar benen. De geur van haar opwinding is sterk, zoeter dan de mijne. Ik lik over haar schaamlippen, proef haar. Ze smaakt zout en zoet.

Ik vind haar clitoris en begin te zuigen. Sophie kreunt, haar handen in mijn haar. "Ja, Lara. Zo. Net zoals jij het wilt."

De man met de microfoon komt dichterbij. Hij staat nu bij het podium, kijkend hoe ik haar lik.

"Neuk haar met je tong." beveelt hij.

Ik doe wat hij zegt. Ik lik haar harder, sneller. Ik duw mijn tong zo diep mogelijk in haar gat. Sophie kreunt harder, haar heupen bewegen tegen mijn gezicht aan.

"Ja! Ja!" gilt ze. "Ik ga klaarkomen! Oh god, Lara! Ik spuit!"

Haar lichaam schudt, haar spieren spannen zich aan. Ze spuit in mijn gezicht, haar sappen stromen over mijn kin en mijn borsten. Ik lik het op, hongerig, alles. Ik wil alles van haar hebben.

De zaal is in rep en roer. Het geluid van gejuich en geklap is oorverdovend.

Sophie duwt me weg. Ze staat op, haar benen trillend. Ze kijkt naar de man met de microfoon.

"Is dat genoeg?" vraagt ze kortaf.

De man lacht. "Meer dan genoeg, Sophie. Jullie hebben de show gestolen."

Hij kijkt naar mij. "Lara, jij hebt goed geluisterd. En jij, Sophie... je verrast me. Jullie hebben jullie geld verdiend."

Hij gebaart en een andere man komt aanlopen met een koffer. Hij opent deze en ik zie rollen geld. Veel geld (500 euro).

"Dit is voor jullie," zegt de man. "De helft voor jou, Lara. En de helft voor jou, Sophie. Maar onthoud... dit is pas het begin."

Sophie pakt het geld, telt het snel. Ze kijkt naar me, een nieuwe uitdrukking op haar gezicht. Tevredenheid. Macht.

"Bedankt," zegt ze koel. Ze kijkt naar het publiek. "En bedankt voor het kijken."

Ze pakt mijn hand. "Laten we gaan," zegt ze tegen me. "Ik heb genoeg gezien."

We lopen het podium af, naakt, met het geld in onze handen. Het publiek klapt, roept, maar Sophie trekt me door de zaal, naar de uitgang. Ze loopt snel, haar houding fier.

Buiten is de lucht koel. Ik rill in mijn naaktheid. Sophie draait zich naar me om. Ze kijkt me aan, lang en aandachtig. Dan glimlacht ze, een echte glimlach dit keer.

"Dat was..." ze zoekt naar woorden. "...dat was iets anders."

"Ik weet het," fluister ik. "Ben je... ben je boos?"

"Nee," zegt ze. "Ik ben... ik ben opgewonden. En ik ben rijk." Ze zwaait met het geld. "Dit verandert alles, Lara."

Ze stapt naar me toe en kust me op mijn lippen. Een zachte, maar tedere kus. Een kus van vriendschap, maar ook van iets nieuws. Iets donkers.

"Laten we naar huis gaan," zegt ze. "En het geld tellen. En misschien... kunnen we nog wat doen. Alleen wij tweeën."

Ik kijk haar aan, mijn hart vol hoop en angst en een onmetelijke verlangens. Sophie is niet gebroken. Ze is... wakker geworden.

"Oké," zeg ik zacht. "Laten we gaan."

We lopen hand in hand de nacht in, twee sletten, twee vriendinnen, klaar voor wat er ook komen gaat. Mijn telefoon trilt in mijn hand. Een bericht van Meester.

Welkom in de familie, meisjes