De stilte in mijn appartement hangt zwaar en dik, aangedikt met de geur van onze zweet, dure parfums en de zoete, nasmeekende lucht van seks die nog steeds uit onze poriën lijkt te wellen. Sophie ligt naast me op de bank, haar benen over de armleuning geslingerd, haar borstkas nog lichtjes op en neer gaand. Ze kijkt naar het plafond, een vage glimlach op haar lippen die ik haar nog nooit heb zien tonen. Het geld ligt op de salontafel, een berg briefjes die glinsteren onder het enige licht dat aanstaat. Het voelt als bloedgeld, als losgeld voor onze waardigheid, maar mijn kutje trekt samen nog steeds als ik ernaar kijk.

Mijn telefoon zoemt op tafel. Het korte, scherpe geluid snijdt door de rust als een mes. Ik schrik, mijn hart maakt een sprongetje in mijn keel. Ik weet wie het is. Ik weet het zeker voordat ik het scherm zelfs maar zie.

Sophie draait haar hoofd naar me. Haar ogen zijn helder, wakker, en er brandt een nieuw vuur in dat me bang maakt en tegelijkertijd heerlijk opwindt. "Is hij dat?" vraagt ze, haar stem een octaaf lager dan normaal.

Ik knik en pak het toestel. Het scherm licht op en de tekst van Meester verschijnt, kort en zakelijk zoals altijd.

Jullie hebben goed gefunctioneerd. Maar de training is nog niet voorbij. Morgen is de volgende stap. Jullie lopen de hele dag naakt rond. Thuis, achter de computer, in de bakker, in de supermarkt, op straat. Overal. Maak er een foto van als jullie elkaar kussen of betasten voor 200 euro. Bewijs is vereist.

Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken, gevolgd door een hete golf van schaamte die direct naar mijn kruis stroomt. "Naakt," fluister ik, mijn stem trillend. "De hele dag. Overal."

Sophie rekt zich uit, een katachtige beweging die haar spieren accentueert onder het felle licht. Ze pakt de telefoon uit mijn hand en leest de berichtjes. Haar wenkbrauwen trekken omhoog, maar niet van afschuw. "Naakt in de supermarkt," herhaalt ze, alsof ze de smaak van de woorden test. "Dat is... riskant."

"We kunnen dat niet doen," begin ik, mijn adem hapert. "We worden gearresteerd, Sophie. Iedereen zal ons zien."

Ze kijkt me aan, een langzame, glibberige grijns verspreidt zich over haar gezicht. "Vannacht konden ook 'iedereen' ons zien, Lara. En kijk nu." Ze wijst naar het geld. "Tweehonderd euro voor één foto. Dat is makkelijk geld." Ze staat op, loopt naar het raam en kijkt naar de straat eronder, waar de lantaarnpalen een gouden waas over het asfalt werpen. "Ik ben het zat om me te verstoppen. Als hij wil dat we naakt zijn, dan zijn we naakt. Het is zijn geld, toch?"

Ik staar naar haar rug, naar de manier waarop haar trui haar schouders omvat. Ze is veranderd. De schaamte is afgebrokkeld, blootgelegd door wat we vannacht hebben gedaan. En ik? Ik voel een bekende, donkere trekking in mijn onderbuik. De angst is er, maar de gehoorzaamheid is sterker. De behoefte om Meester te pleasen, om zijn speelbal te zijn, is als een verslaving die om een nieuwe dosis vraagt.

"Oké," zeg ik zachtjes. "Oké, we doen het."

De volgende ochtend komt te snel. De zon schijnt al fel door de gordijnen als ik wakker word, en de eerste realiteit die me raakt is de temperatuur. Het is koud in de kamer. Ik trek de dekens weg en sta op, mijn blote huid direct overgeleverd aan de frisse ochtendlucht. Het voelt onnatuurlijk. Normaal gesproken grijp ik direct naar mijn ochtendjas of een badhanddoek, maar vandaag is dat verboden.

Sophie ligt nog in mijn bed, haar lichaam opgetrokken in een foetus. Ik loop naar haar toe en schud haar zachtjes wakker. "Sophie," fluister ik. "Het is tijd."

Ze opent haar ogen, wrijft in haar ogen en situeert zichzelf. Dan herinnert ze zich wat er gaat gebeuren. Ze zucht, diep en lang, en duwt het deken van zich af. Ze is naakt. We zijn allebei naakt. Het voelt intiem en tegelijkertijd kwetsbaar, alsof we onszelf hebben ontdaan van ons schild.

"Eerst de computer," zegt ze, terwijl ze opstaat en rekt. Haar borsten bewegen mee met de beweging, haar tepels verharden in de koude lucht.

We lopen naar mijn kleine studeerkamer. De houten stoel staat klaar, maar zonder kussen of kleding voelt het hout hard en koud. Ik ga zitten, wrijvend over het oppervlak. De ruwe textuur van het hout krast tegen mijn blote billen, een constante herinnering aan mijn status. Sophie leunt tegen het bureau, haar armen gekruist voor haar borst, haar gewicht op één heup rustend.

Ik open mijn laptop. Het licht van het scherm verlicht mijn gezicht in de donkere kamer. Ik log in op mijn e-mail, scroll door nieuwsberichten, maar ik kan me niet concentreren. Elke beweging die ik maak, elke keer dat mijn benen de koud rand van de stoel raken, voel ik me blootgesteld. Sophie kijkt me aan. Ze kijkt niet naar het scherm, ze kijkt naar mij. Haar blik glijdt over mijn borsten, naar mijn benen, terug naar mijn gezicht.

"Je ziet er zo... kwetsbaar uit," zegt ze, haar stem neutraal maar met een lichte zweem van spot. "Zomaar op een stoel. Alsof je gewoon werkt."

"Ik werk gewoon," antwoord ik, maar mijn stem klinkt broos. "Dit is wat hij wilt."

"En wat wil jij?" vraagt ze. Ze stapt naar voren, haar hand uitstrekkend. Haar vingers glijden over mijn schouder, langs mijn arm, naar mijn hand die de muis vasthoudt. De aanraking is elektrisch. "Vind je het niet fijn? Niet te hoeven verbergen wie je bent?"

Ik slik, mijn keel is droog. "Ik weet het niet."

Ze lacht zachtjes, een kort geluid. "Lieg niet tegen me, Lara. Ik voel hoe je trilt." Ze buigt zich over me heen, haar borsten hangen vlak voor mijn gezicht. "Laten we gaan. De bakker wacht niet."

Het is een korte wandeling naar de bakker, maar zonder kleding voelt het als een marathon over een slagveld. De straat is relatief stil, maar het risico is overal. Een auto die langs rijdt, een hond die blaft in de verte, een gordijn dat beweging. De wind striemt over mijn huid, koud en agressief, en mijn tepels worden zo hard dat ze pijn doen. Sophie loopt naast me, haar houding zelfverzekerd. Ze kijkt niet rond, ze kijkt alleen maar vooruit, alsof naakt lopen de meest normale zaak van de wereld is.

"Ontspan je," zegt ze zonder me aan te kijken. "Je loopt alsof je een misdaad hebt gepleegd. Loop alsof je het recht hebt om hier te zijn."

Ik probeer mijn schouders te laten zakken, maar het lukt niet. Mijn hart bonst in mijn keel.

De bakkerij is een kleine, gezellige winkel aan de hoek. De geur van vers gebakken brood en kaneel komt ons tegemoet, een warme, vertrouwde wolk die botst met de realiteit van wat we gaan doen. De ramen zijn beslagen, maar binnen zie ik de schappen vol met croissants en broodjes. Er zijn twee klanten aanwezig, een oudere vrouw en een man in een pak.

"Dit is gek," mompel ik, mijn voeten stokstijf voor de deur. "Sophie, we kunnen dit niet."

Ze draait zich om, kijkt me aan en grijpt mijn hand stevig vast. "Ja, dat kunnen we," zegt ze vastberaden. "En we gaan het doen ook. Voor het geld, voor de kick, voor hem." Ze duwt de deur open.

De bel boven de deur luidt, een helder, vrolijk geluid dat de stilte in de winkel doorbreekt. De warmte slaat ons tegemoet, maar het voelt niet comfortabel. Het voelt bloot. De bakker: een dikke man met een witte schort en een rood gezicht, kijkt op van het aanrecht. Hij ziet ons. Hij stopt met wat hij aan het doen is, het afvegen van een bord, en zet het neer. Zijn ogen worden groot, zijn mond valt open.

De oudere vrouw draait zich om. Ze kijkt ons aan, van onze tenen tot aan onze haren, en haalt diep adem, een hand voor haar mond slaand. De man in het pak laat zijn krant zakken. Hij staart, zijn blik glijdt over mijn borsten, naar mijn schaamstreek, naar Sophie.

De stilte is oorverdovend. Het enige geluid is het zoemen van de koelkast en het geratel van een wagentje dat ergens anders in de straat langskomt. Mijn huid brandt, niet van de warmte, maar van de schaamte. Ik wil het liefst de grond in zinken, mijn handen bedekken mijn intieme delen instinctief, maar Sophie duwt mijn handen weg.

"Nee," fluistert ze streng. "Handen aan de zijkant."

We lopen naar de toonbank. Elke stap voelt alsof ik op eieren loop. De koude tegelvloer is hard onder mijn voetzolen. De geur van brood is nu zo intens dat ik misselijk word. Ik voel de ogen van de man in mijn rug branden. Hij bekijkt mijn billen, ik kan het bijna voelen hoe zijn blik me betast.

"Dag," zegt Sophie, haar stem helder en stabiel. Ze leunt op de toonbank, haar borsten platgedrukt tegen het hout. "We willen twee croissants, alsjeblieft."

De bakker knippert met zijn ogen. Hij kijkt van Sophie naar mij en weer terug. "Uh... ja... natuurlijk," stottert hij. Hij pakt een zakje, maar zijn handen trillen zo erg dat hij er bijna naast grijpt. De oudere vrouw mompelt iets onverstaanbaars en kijkt weg, maar haar ogen glijden steeds weer terug naar ons. De man in het pak stapt dichterbij, hij kijkt niet naar de broden, maar recht op mijn kutje.

Ik voel me opengesneden. Een pop in een étalage. Mijn ademhaling is onregelmatig, kort en schor. Ik kijk naar Sophie, naar haar rug. Ze staat zo recht, zo trots. Hoe kan ze dit doen? Hoe kan ze dit verdragen?

"Dat is drie euro," zegt de bakker. Hij zet het zakje op de toonbank, maar hij durft het niet aan te reiken. Hij laat het liggen, zijn hand terugtrekkend alsof hij brandt.

Sophie pakt het geld uit haar tas; die ze als enige bij zich heeft, een klein tasje dat nauwelijks iets verbergt, en legt het neer. "Hou het wisselgeld maar," zegt ze. Ze pakt het zakje en draait zich om. "Kom op, Lara."

Ik volg haar, mijn benen trillen zo erg dat ik bijna struikel. De man in het pak stapt opzij om ons door te laten, zijn gezicht dicht bij de mijne. Ik zie de zweetdruppels op zijn bovenlip, ik ruik zijn aftershave. Hij glimlacht, een vieze, glibberige glimlach.

We lopen de deur uit. De koele buitenlucht is een verademing, maar de schaamte blijft hangen als een laag vuil op mijn huid. Ik haal diep adem, mijn longen branden.

"Heb je gezien hoe hij keek?" Vraagt Sophie, terwijl ze een croissant uit het zakje haalt er een stukje van bijt. Ze kijkt me aan met een fonkeling in haar ogen. "Hij wilde je wel neuken, recht daar op de toonbank."

"Sophie," zeg ik, geschokt. "Niet zo hard."

"Waarom niet? Het is toch waar?" Ze neemt nog een hap, kruimels vallen op haar blote borst. "Je genoot ervan. Ik zag het. Je kutje werd nat."

Ik ontken het niet. Ik kan het niet ontkennen. Want terwijl de schaamte me verstikte, voelde ik ook een warmte, een natheid die zich tussen mijn benen verspreidde. De blik van die man, de schok van de vrouw, het was allemaal brandstof voor mijn verlangen.

"De supermarkt," zeg ik, om de aandacht te verleggen. "Dat is groter. Er zijn meer mensen."

"Dan zullen we ze een show geven," antwoordt ze simpel.

De supermarkt is een paar straten verder. Het is een grote, moderne zaak met hoge schappen en felle tl-lampen. De parkeerplaats is vol, wat betekent dat het binnen druk zal zijn. Mijn maag draait om. Ik voel me misselijk, maar mijn kutje is nog steeds nat, smerig en glibberig.

"We moeten dit doen," zeg ik tegen mezelf. "Voor Meester. Voor het geld."

We lopen naar de ingang. De automatische schuifdeuren openen zich met een zoevend geluid. Het geluid van winkelwagentjes, het geroezemoes van stemmen, de achtergrondmuziek, het komt allemaal op ons af als een golf. We stappen naar binnen.

De eerste reactie is direct. Een vrouw met een kind in een winkelwagen staart ons aan, haar mond wijd open. Het kind wijst naar ons en begint te gillen. Een man die een krat bier aan het uitkiezen is, laat de krat vallen. Blikken vallen op de grond, het geluid klinkt door de gangpaden als het bier over de grond rolt. Iedereen kijkt. Iedereen stopt.

Het is alsof in de spotlight lopen. De tl-lampen voelen als schijnwerpers. De lucht is koel en ruikt naar wasmiddelen en vers fruit. Ik loop dicht tegen Sophie aan, mijn schouder raakt de hare. Het is de enige steun die ik heb.

"Laten we naar de groenteafdeling," zegt Sophie. "Altijd leuk daar."

We lopen door het eerste gangpad. Schappen vol met pasta, sauzen, conserven. Aan de andere kant staan mensen. Ze kijken niet meer alleen, ze beginnen te fluisteren, te wijzen, telefoons te pakken. Ik zie cameraflitsen. Ik hoor het klikken van smartphones. Mijn hart bonst zo hard dat ik bang ben dat het mijn ribben breekt.

Sophie stopt bij een stapel tomaten. Ze pakt er een, voelt eraan, en legt hem terug. "Rijp," zegt ze tegen een oudere man die naast ons staat en naar haar borsten staart. "Net zoals ik."

De man kleurt rood tot aan zijn oren en kijkt snel weg, maar zijn ogen glijden weer terug. Sophie lacht, een korte, harde lach. Ze draait zich naar me. "Lara, pak een komkommer."

Ik kijk naar de komkommers. Ze zijn groot, groen en dik. "Wat?"

"Pak er een," beveelt ze. "En doe alsof je hem overweegt."

Mijn handen trillen als ik een komkommer pak. Hij is koud en ruw. Ik hou hem vast, voor me, alsof het een schild is. De mensen om ons heen dringen dichterbij. Een cirkel van nieuwsgierigheid en oordeel. Ik voel hun blikken als fysieke aanraking, over mijn rug, mijn billen, mijn borsten.

"Dit is de foto," fluistert Sophie. "Meester wil een foto van ons die kussen of betasten."

Hier? In de supermarkt? Midden tussen de komkommers en tomaten?

Sophie lost zich uit de menigte, draait zich naar me en grijpt mijn gezicht vast met beide handen. Haar vingers zijn koud en hard. Ze kijkt me diep in de ogen. "Doe het," zegt ze. "Kus me."

Ik aarzel. De mensen, de camera's, de schande. Maar Sophie wacht niet. Ze drukt haar lippen op de mijne. Het is geen zachte kus. Het is een harde, dominante kus. Haar tong dringt binnen, dwingt mijn lippen open, verkent mijn mond met een agressie die me van mijn stuk brengt.

Ik hoor het nagapen van het publiek. Ik hoor de klik van de camera's. Maar ik voel ook Sophie's hand, die naar beneden glijdt, over mijn borst, naar mijn buik, en dan tussen mijn benen. Haar vingers vinden mijn clit, wrijf eroverheen, hard en snel. Ik kreun in haar mond, mijn benen begeven het bijna.

Ze breekt de kus af, haar gezicht vlak voor het mijne, haar adem heet en ruikend naar croissants. "De foto," zegt ze. "Nu."

Ik haal mijn telefoon tevoorschijn, mijn vingers zo klam dat ik hem bijna laat vallen. Sophie pakt mijn hand, leidt hem. Ze kijkt in de lens, haar ogen vol lust en uitdaging. Ik druk op de knop.

Klik.

Het geluid is luid in de oren van de stilte die erop volgt. Sophie lacht, een wilde, losgeslagen lach. Ze pakt de komkommer uit mijn hand, stopt hem in haar zak, dat er belachelijk uitziet met zo'n lange groente erin, en grijpt mijn hand.

"Laten we gaan," zegt ze. "Voor we gearresteerd worden."

We rennen. We rennen door de gangpaden, langs de kassa's waar de kassières met open mond naar ons staren, door de schuifdeuren, de parkeerplaats op. De wind waait tegen onze naakte lichamen, koel en verkwikkend. We lachen, een zenuwachtige, hysterische lach die uit onze kelen komt gutsten.

We stoppen pas als we een straat verderop zijn, achter een geparkeerde bus. Ik leun tegen de koude zijkant van het voertuig, hijgend, mijn hart in mijn keel. Sophie staat tegenover me, haar borsten op en neer gaand, een glimlach op haar gezicht die van oor tot oor reikt.

"Hebben we het gedaan?" vraag ik, mijn stem schor. "Hebben we het echt gedaan?"

"Ja," zegt ze. Ze pakt haar telefoon, tikt iets en steekt hem naar me toe. "Kijk."

Het scherm toont de foto. Wij, twee naakte vrouwen in de supermarkt, omringd door schappen met voedsel. Sophie's hand tussen mijn benen, mijn gezicht uitdrukking van pure lust en overgave. Het is het meest expliciete, meest vernederende beeld dat ik ooit heb gezien. En het is prachtig.

Ik stuur het naar Meester. Mijn handen trillen nog steeds als ik op 'verzenden' druk.

Bijna direct komt het antwoord.

Goed. 200 euro is onderweg. Jullie zijn mijn perfecte sletten.

Het geld verschijnt op mijn rekening, een simpele digitale transactie die de hel die we net hebben doorstaan rechtvaardigt. Ik kijk naar Sophie. Ze kijkt naar mij. We zijn naakt, we zijn opgewonden, we zijn rijk.

"En nu?" vraag ik.

Sophie grijpt mijn hand, trekt me naar zich toe. "Nu," zegt ze, "gaan we naar huis. En dan gaan we die komkommer gebruiken."

We lopen terug naar mijn appartement, niet meer rennend, maar met een langzame, bewuste pas. De zon schijnt op onze blote huid, de wind streelt ons. Ik voel me vrij. Ik voel me levend. Ik ben een slet. En ik ben er trots op.