Mijn naam is Mitch en samen met drie maten maak ik eindelijk een langverwachte backpacktrip door Azië, wat een groot avontuur wordt! Tijdens deze reis wordt er voldoende spanning verwacht! Lees vooral ook de andere delen voor een hele verhaallijn. Vertel ook vooral wat je van de verhalen vindt met een reactie!

Na een snelle douche dook ik nog even mijn bed in om nog wat rust mee te pakken. Tegen 11 uur werd ik wakker gemaakt door gebonk op de deur en door Mats het verzoek om mijn spullen te pakken om uit te checken. Ik wist eigenlijk niet meer waar we nu naartoe zouden gaan, maar toen we na wat gegeten te hebben in de boot over het water scheurde richting Koh Lipe, trilde mijn telefoon. Twee nieuwe volgers. Twee nieuwe stories in mijn DM.

Charlotte: een foto van haar voeten in het water op de boot naar Lanta, met de caption “Nog steeds zand overal… thanks for that.”

Ruby: een selfie met wind in haar haar, tong uit haar mond, caption “Next time no clothes, no sand, just us. Deal?”

Ik glimlachte, typte terug: “Deal.” en sloot mijn ogen, liet de zoute wind over mijn gezicht gaan, terwijl Thailand onder me doorgleed. De reis ging door. Maar sommige nachten… die neem je mee, waar je ook gaat.

De speedboat raasde over de Andamanzee met een constant, diep gebrom dat door je hele lijf trilde. De zon brandde fel op het open dek, de wind sloeg in vlagen zout water over de boeg en liet ons shirts aan onze huid plakken. Mats stond vooraan als een soort zelfbenoemde kapitein, armen wijd gespreid, haren wild wapperend, en schreeuwde tegen de wind in: “Dit is het, jongens! Geen Patong-chaos meer, geen neonlichten, alleen poederzand en stilte!” Jack hing half over de reling met zijn GoPro in de aanslag, filmande elke golf die ons omhoog tilde en weer liet vallen, terwijl hij lachend riep: “Dit wordt episch! Ik voel het in m’n botten!” Thibo zat naast me, zonnebril op zijn neus, oordopjes in, maar ik zag aan de kleine, tevreden glimlach rond zijn mondhoeken dat hij net zo genoot van het pure gevoel van vrijheid.

Ik leunde achterover tegen de harde bank, voelde de motor trillen onder me en de nasleep van gisteravond nog in elke spier. Mijn onderrug deed een aangename pijn, mijn dijen voelden zwaar, en bij elke klap van de boot tegen een golf schoot er een scherpe herinnering door me heen: Charlotte’s lange lichaam dat over me heen golfde, Ruby’s zachte lach in mijn nek, het zand dat overal plakte en knarste. Ik pakte mijn telefoon erbij. Ruby had al gereageerd met een aubergine-emoji en een vuurtje. Charlotte stuurde alleen een simpele golf-emoji terug met de tekst “Geniet van Lipe… maar niet te veel zonder ons.” Ik grinnikte zachtjes en stopte het toestel weer weg. Dit eiland ging geen rust brengen, dat voelde ik nu al in mijn buik.

Na ruim twee uur minderde de boot vaart bij een klein, onbewoond eilandje voor een verplichte snorkelstop. De kapitein gooide het anker uit en riep in gebroken Engels: “Snorkel, swim, photo! Twenty minutes!” We trokken onze maskers en snorkels aan en sprongen het water in. Het was zo helder dat het voelde alsof we door glas zwommen. Onder ons lag een levendige koraaltuin: papegaaivissen in felblauw en geel schoten in scholen voorbij, een grote schildpad gleed loom onder ons door met zijn flippers die traag bewogen, en een school barracuda’s hing als zilveren pijlen in het water. Ik dook zo diep als mijn oren het toelieten, voelde de druk in mijn hoofd, en kwam weer boven met een idiote grijns op mijn gezicht. Mats spatte een enorme golf water in mijn richting. “Jij denkt nog steeds aan die twee Britse meiden, hè? Ik zie het aan je kop!” Jack dook onder water en greep Thibo’s been vast, wat leidde tot een chaotisch watergevecht waarbij we allemaal lachten tot we geen lucht meer hadden. Het zoute water spoelde het laatste zand van Phi Phi van mijn huid, maar de herinnering bleef hangen.

Terug aan boord waren we doorweekt, zout en high van de adrenaline. Iemand uit de groep backpackers deelde koude blikjes Singha uit een geïmproviseerde koelbox. We proostten luid op Koh Lipe, op nachten die we ons morgen misschien niet meer zouden herinneren, en op de stilte die we hoopten te vinden – al wisten we alle vier dat die stilte hoogstwaarschijnlijk niet lang zou duren.

Tegen half drie ’s middags gleed de boot eindelijk de baai van Pattaya Beach binnen. Koh Lipe doemde op als een levende ansichtkaart die tot leven kwam. Het water was van een turquoise tint die bijna onwerkelijk leek, het zand zo wit en fijn dat het onder je voeten leek te smelten. Geen hoge gebouwen, geen scooters die claxonneerden, alleen rijen longtailboten met felgekleurde linten die zachtjes dobberden, houten pieren die het water in liepen en palmbomen die lui overhelden naar de zee. We betaalden de nationale-parkentree en liepen over de lange pier naar Walking Street – het enige echte ‘centrum’ van het eiland. Het was een smal, kronkelig pad van zand en beton, omzoomd door kleine bars met schommelbanken van touw, duikwinkels met neonborden die alvast knipperden, Thaise massagezaken waar de geur van tijgerbalsem hing en restaurants waar je op grote kussens op de grond zat te eten. Overal hingen gekleurde lampionnen en vlaggetjes, reggae-muziek mengde zich met het geroezemoes van backpackers uit de hele wereld, en de lucht was zwaar van de geur van gegrilde vis, verse kokos en zoete basilicum.

Ons hostel lag aan de rustiger Sunrise Beach, helemaal aan de oostkant van het eiland. Houten bungalows op palen, met een groot gemeenschappelijk terras boven het water waar hangmatten zachtjes wiegden in de bries. We kregen twee kamers naast elkaar met uitzicht op zee. De matrassen waren dun, de ventilator piepte als een oude fiets, maar het balkon met de koelkast die we meteen vulden met Leo en Chang maakte alles goed. We dumpten onze tassen, trokken zwembroeken aan en liepen meteen naar het strand.

Het zand was zo heet dat we op onze tenen moesten rennen naar de ligbedden bij Samae Sunset Bar. Rieten daken, grote zachte kussens, cocktails voor 150 baht. Binnen tien minuten lagen we plat, biertje in de hand, zonnebrandcrème die we halfslachtig over onze schouders smeerden. Thibo keek me over de rand van zijn zonnebril aan. “Oké, nu serieus. Gisteravond. Strandvuur. Twee Britse meiden. Vertel eens, Mitch. Hoe was het echt?”

Ik grijnsde en nam een lange, koude slok. “Laten we zeggen dat er zand zat op plekken waar zand nooit hoort te zitten, en dat ik vandaag loop alsof ik een hele dag op een wild paard heb gereden.” Jack proestte het uit en Mats hief zijn glas. “Op Koh Lipe. Moge het eiland ons een beetje rust geven… of in elk geval nieuwe verhalen die nog gekker zijn dan die van vannacht.”

De middag gleed langzaam voorbij in een waas van zon, eindeloos zwemmen in het kristalheldere water en luie gesprekken over niets en alles. We snorkelden vlak voor de kust, zagen clownvissen tussen het koraal schieten, speelden frisbee in de branding tot onze armen moe waren. Tegen vijf uur slenterden we naar Sunset Beach – de westkant van het eiland, waar iedereen naartoe kwam voor de legendarische zonsondergang. Honderden mensen zaten op het zand, op rotsen, in beach bars met gekleurde lampjes. De zon zakte langzaam achter de horizon, kleurde de hele zee oranje, roze en goud. Er werd spontaan geapplaudisseerd toen hij helemaal verdween. Ik maakte een foto van de hemel en stuurde hem door naar Charlotte en Ruby. Charlotte reageerde meteen: “Lipe looks dreamy. Don’t get lost in too many sunsets without me.” Ruby stuurde een hartje en een aubergine-emoji.

Na de zonsondergang kwam het eiland pas echt tot leven. Walking Street lichtte op met honderden lampionnen en neonborden. We aten verse gegrilde vis bij een kraampje op kussens op de grond, dronken cocktails geserveerd in kokosnoten en belandden uiteindelijk bij een open beach bar genaamd “Lipe Pub” – een simpele hut met een dansvloer van zand, een dj die reggae en diepe house mixte, en een ontspannen groepje reizigers dat al flink losging.

Daar zag ik haar. Ze stond aan de bar, lang, met lang blond haar dat in een losse vlecht over haar schouder hing, licht gebruinde huid die glansde in het zachte licht, en een lach die de hele ruimte leek op te lichten. Ze droeg een simpel wit topje en een korte sarong, en had een tattoo van een klein kompas op haar ribben die af en toe zichtbaar werd als ze bewoog. Ze heette Freja, kwam uit Stockholm, was al vijf weken alleen onderweg en had net drie dagen op Koh Lanta doorgebracht. Ze bestelde een mojito en keek me recht aan toen ze merkte dat ik naar haar keek.

“Jullie zijn die Nederlanders die net van Phi Phi komen, hè?” zei ze met een zachte, melodieuze stem en een licht Zweeds accent. “Ik hoorde jullie praten over zand op rare plekken. Klinkt als een goede nacht.”

We raakten aan de praat. Eerst over het eiland, over hoe stil het hier was vergeleken met Phi Phi, over de schildpadden die ze gisteren had gezien bij de marine park eilanden. Ze vertelde over haar solo-reis, over hoe ze in het noorden bijna een olifant had gewassen en in het zuiden had geleerd om longtailboten te besturen. Ik vertelde over onze route, over Khao Sok, over de nacht op Phi Phi. Het gesprek vloeide makkelijk, zonder geforceerd te zijn. Haar lach was aanstekelijk, haar ogen bleven iets langer op de mijne hangen dan nodig was, en af en toe raakte haar hand per ongeluk mijn arm aan als ze iets benadrukte.

Na een paar cocktails stelde ze voor om even weg te lopen van de muziek. “Er is een klein verborgen viewpoint aan de noordpunt van het eiland – niet echt een strand, meer een rotsplateau met uitzicht over de hele baai. Je kunt er de sterren perfect zien en er waait altijd een lekker briesje. Zin om mee te gaan? Geen mensen, alleen wij en de zee.”

Ik knikte meteen. We liepen samen over het smalle zandpad dat langs de oostkust kronkelde, weg van de lichten van Walking Street. Het pad werd smaller, ging over in een licht klimmend rotsachtig pad met touwen als houvast. Freja liep voorop, haar sarong wapperend in de wind, en af en toe keek ze over haar schouder met een speelse glimlach. Na een kwartier bereikten we het plateau: een vlak stuk rots hoog boven het water, met uitzicht over de hele baai van Pattaya Beach en de donkere silhouetten van de andere eilanden in de verte. Er stond een oude, verweerde bank van drijfhout die iemand daar had neergezet. We gingen zitten, schouder aan schouder, benen bungelend over de rand.

De sterrenhemel was hier zo helder dat het leek alsof iemand een deken vol diamanten over ons had gegooid. We praatten uren. Over reizen, over thuis, over de gekke dingen die je alleen doet als je ver van alles bent. Ze vertelde hoe ze in Zweden soms wekenlang in een hutje in de bossen zat om haar hoofd leeg te maken, ik vertelde over de avonturen met de jongens en hoe Thailand ons al compleet had veranderd. Af en toe lachten we om niks, af en toe viel er een fijne stilte waarin we alleen naar de golven beneden luisterden.

Op een gegeven moment draaide ze zich naar me toe, haar gezicht zacht verlicht door de maan. “Je hebt mooie ogen,” zei ze zacht. Ik leunde dichterbij en kuste haar. Het was een zachte, langzame kus, vol van de spanning die de hele avond had opgebouwd. Haar lippen smaakten naar mojito en zout, haar hand gleed over mijn borst en bleef daar liggen. We zoenden een hele tijd – langzaam, diep, soms even loskomend om adem te halen en elkaar aan te kijken, dan weer verder. Mijn handen gleden over haar rug, over de dunne stof van haar topje, maar we hielden het daarbij. Geen haast, geen druk. Alleen het gevoel van haar lichaam dicht tegen het mijne, het briesje dat ons afkoelde en het geluid van de zee ver beneden.

Uiteindelijk trok ze zich terug, haar voorhoofd tegen het mijne. “Dit is fijn,” fluisterde ze. “Maar laten we het niet te snel doen. Morgen snorkelen we samen bij de marine park eilanden? Ik heb een bootje geregeld. Dan zien we wel hoe de dag loopt.”

Ik knikte, kuste haar nog één keer zacht op haar lippen. “Deal.”

We liepen samen terug, hand in hand tot aan Walking Street. Daar gaven we elkaar een laatste lange kus, en ze verdween lachend naar haar eigen bungalow aan de westkant. Ik liep terug naar ons hostel met een glimlach die niet meer weg wilde gaan.

De volgende dag begon vroeg. Freja stond al te wachten bij de pier met een kleine longtailboot die ze voor de dag had gehuurd. We snorkelden de hele ochtend bij de onbewoonde eilanden rondom Lipe: kristalhelder water, enorme scholen vis, een paar rifhaaien die op afstand bleven en een schildpad die ons bijna aanraakte. Tussen de stops lagen we op het dek, deelden water en fruit, praatten verder over alles en niets. Haar lach werd steeds vertrouwder, haar aanrakingen iets langer – een hand op mijn been, een kus op mijn schouder als niemand keek.

’s Middags lagen we op Sunrise Beach, luierend in de schaduw van een palmboom. De spanning bouwde langzaam op: blikken die langer duurden, vingers die per ongeluk over elkaars huid streken, kleine opmerkingen die steeds geiler werden. “Ik heb de hele nacht aan je gedacht,” fluisterde ze toen we even alleen waren. “Aan hoe je kuste.”

Tegen de avond, toen de zon weer onderging en de jongens besloten om nog even op Walking Street te blijven, stelde Freja voor om terug te gaan naar het rotsplateau. “Deze keer met een fles rum en een deken,” zei ze met een knipoog.

We klommen weer omhoog, spreidden de deken uit op het drijfhout en gingen liggen. De sterren waren nog helderder dan gisteravond. We dronken rum uit de fles, zoenden eerst zacht, toen steeds dieper en hongeriger. Haar handen gleden onder mijn shirt, mijn handen onder haar sarong. Deze keer hielden we niet meer op.

Freja duwde me zachtjes achterover op de deken en kroop over me heen, haar lange blonde haar viel mooi om ons gezicht, alsof we in onze eigen cocon zaten. Ze kuste me traag en diep, haar tong speelde met de mijne terwijl haar heupen al licht heen en weer wiegden over mijn groeiende erectie. Ze fluisterde tegen mijn lippen: “nu wil ik je proeven… overal.” Ze gleed omlaag, trok mijn short langzaam naar beneden en nam mijn harde pik in haar hand. Ze likte eerst alleen de eikel, cirkelend met het puntje van haar tong, proefde het voorvocht en keek me aan met die heldere blauwe ogen vol lust. Toen nam ze me diep in haar mond, zoog langzaam en ritmisch, haar hand pompte de schacht terwijl haar andere hand mijn ballen zacht masseerde. Ik kreunde, greep haar haar vast, maar liet haar het tempo bepalen. Ze zoog harder, liet haar tong over de onderkant glijden, nam me tot diep in haar keel en kwam dan weer omhoog met een nat plop-geluid. Het voelde alsof ze me helemaal wilde opeten.

Na een paar minuten trok ze zich terug, haar lippen glanzend. “Nu jij,” zei ze hees. Ze ging op haar rug liggen, trok haar sarong helemaal open en spreidde haar benen. Haar kutje was al kletsnat, glinsterend in het maanlicht, haar lippen licht gezwollen van opwinding. Ik kroop tussen haar benen, kuste eerst de binnenkant van haar dijen en likte langzaam omhoog tot ik haar clit bereikte. Ik zoog er zachtjes aan, liet mijn tong in trage cirkels draaien, duwde twee vingers bij haar naar binnen en voelde hoe ze meteen om me heen knelde. Freja liet een luide kreun ontsnappen en drukte haar heupen omhoog, ze greep mijn haar vast en duwde me dieper. “Ja… precies daar… lik me harder…” Ik vingerde haar sneller terwijl mijn tong harder over haar clit gleed en ik voelde en proefde hoe ze steeds natter werd. Haar benen begonnen te trillen, haar ademhaling werd kort en scherp, en toen kwam ze klaar. Hard schokkend, haar kutje pulserend rond mijn vingers en een lange, Zweedse kreet die over de baai echode.

Ze trok me omhoog, kuste me wild, proefde zichzelf op mijn lippen. Een paar met lust doordrongen ogen keken me wild aan. “Neuk me… maar langzaam eerst. Ik wil alles voelen.” Ze draaide zich om, ging op handen en knieën zitten met haar kont omhoog, rug hol getrokken, kijkend over haar schouder met die ondeugende glimlach. Ik ging achter haar staan, pakte haar heupen vast en liet mijn pik eerst alleen over haar natte spleet glijden. Ik plaagde haar opening en haar clit terwijl ze me geel aankeek. Ze duwde zichzelf naar achteren, smeekte bijna: “Stop met plagen… vul me.” In één diepe, langzame stoot gleed ik helemaal naar binnen. Ze kreunde laag en lang, haar kutje was heet, strak en doorweekt. Ik begon langzaam te bewegen, diepe halen en voelde elke plooi van haar. Freja duwde haar kont tegen me aan en draaide cirkels met haar heupen zodat ik haar van binnen helemaal voelde. Het uitzicht was waanzinnig: haar blonde haar over haar rug, haar kont die tegen me aan kletste, de sterrenhemel boven ons en de donkere zee ver beneden. Maar natuulijk ook mijn pik dit diep in haar gleed en weer uit haar kwam tot alleen mijn eikel nog in haar zat. Steeds opnieuw, bijna hypnotiserend hoe ik kon wisselen tussen het aanzicht van onze seks, haar strakke en mooie lichaam en haar geile blik.

Ze drukte zich wat naar voren zodat mijn harde paal uit haar kutje gleed. Freja wilde wisselen van positie. Ze duwde me op mijn rug, ging bovenop me zitten en liet zich langzaam zakken tot ik helemaal in haar zat. Ze begon te rijden – eerst traag en diep, haar handen op mijn borst, haar borsten zacht deinend. Toen sneller, harder, haar clit schurend tegen mijn buik bij elke neerwaartse beweging. Ik greep haar billen, tilde haar iets op en stootte van onderen omhoog, hard en precies. Ze gooide haar hoofd achterover, haar tepels hard en donker in het maanlicht, en begon te hijgen: “Ik voel je helemaal… dieper… ja, zo…” Haar bewegingen werden ongecontroleerd, ze trilde, haar kutje kneep ritmisch om me heen. Ze kwam een tweede keer, nog intenser, haar hele lichaam schokkend terwijl ze zich over me heen liet vallen en in mijn nek beet.

Dat was genoeg voor mij. Ik draaide haar weer op haar rug, legde haar benen over mijn schouders en stootte diep en snel in haar. Ze greep mijn armen vast, keek me aan met wijd open ogen en fluisterde: “Kom in me… vul me helemaal…” Ik voelde de spanning exploderen, stootte nog drie, vier keer diep en kwam klaar – krachtige, warme stralen diep in haar, terwijl ze me vasthield en zelf nog naschokte.

We bleven liggen, bezweet en onze ademhaling langzaam kalmerend. Freja streelde mijn borst en kuste mijn schouder. “Dit was beter dan ik me had voorgesteld,” fluisterde ze. “Ik voel je nog steeds in me kloppen…” Ik glimlachte, voelde de warmte van haar lichaam en de oneindige sterren boven ons en gaf haar een zoen.

De volgende ochtend werd ik wakker van het zachte geklots van de golven tegen de palen onder ons terras. Freja lag nog half tegen me aan in mijn bed – we waren gisteravond stiekem naar mijn bungalow geslopen omdat de jongens nog aan het feesten waren. Haar lange blonde haar lag uitgespreid over mijn kussen, haar ademhaling rustig en diep. Ik liet mijn vingers zacht over haar rug glijden, volgde de lichte curve van haar ruggengraat tot aan de kleine kuiltjes boven haar billen en kuste haar schouder. Ze mompelde iets onverstaanbaars in het Zweeds, rekte zich loom uit en opende haar ogen met die slaperige, tevreden glimlach die me al mijn hele tijd op dit eiland gek maakte. “Goedemorgen, tijger,” fluisterde ze hees, draaide zich naar me toe en kuste me langzaam, haar lippen nog warm van slaap. We bleven nog even liggen, zoenen, strelen, haar been over het mijne geslagen, mijn hand loom over haar borst glijdend – maar we hielden het rustig. We wisten dat de jongens zo konden binnenstormen met hun gebruikelijke ochtendchaos, maar het werd ons bespaard.

Beneden op het terras zaten Mats, Jack en Thibo al aan het ontbijt: verse mango, plakkerige roti met ei en Nutella, en sterke Thaise koffie die naar kardemom en suiker rook. Mats had een brede grijns en stelde meteen twee nieuwe meiden voor die hij en Jack gisteravond laat in Lipe Pub hadden leren kennen. “Dit is Lina,” zei hij terwijl hij een arm om een lange, atletische Noorse sloeg. Lina had kort donkerbruin haar in een rommelige knot, een strak sportief lijf met zichtbare spieren van jaren kajakken en klimmen, en een grote tattoo van golven die over haar linkerschouder liep en doorliep tot halverwege haar bovenarm. Ze droeg een simpel zwart bikinitopje en een korte short, had een relaxte, bijna stoere uitstraling – het type dat je meteen vertrouwt en tegelijk uitdaagt met haar directe blik en droge humor. “En dit is Sophie,” voegde Jack toe, wijzend naar de petite Française naast Thibo. Sophie had kort, wild blond haar met een paar felroze plukjes die in het zonlicht oplichtten, een klein maar perfect rond lichaam met een zachte buik en volle heupen, ondeugende bruine ogen en een spleetje tussen haar voortanden dat haar lach extra charmant en speels maakte. Ze was gekleed in een felgeel bikinitopje en had een kleine tattoo van een anker op haar pols. Sophie was de sassy energie in de groep: ze praatte met haar handen, lachte hard en had al binnen vijf minuten iedereen aan het lachen met een verhaal over hoe ze een keer naakt in een Noorse fjord was gesprongen op een dare.

Freja en ik sloten ons aan. We aten snel, lachten om de verhalen van de vorige avond, en besloten unaniem: vandaag kajaks huren en naar het kleine onbewoonde eilandje aan de noordkant peddelen. “Geen toeristen, alleen wij, de zee en misschien een schildpad of twee,” zei Lina enthousiast terwijl ze haar koffie achteroversloeg. We huurden vier tweepersoons kajaks bij een klein hutje op Pattaya Beach – oranje, blauw, geel en groen, met peddels die al een beetje versleten waren van honderden tochten. Lina en Mats namen de oranje, Jack en Sophie de blauwe, Thibo ging solo in de gele, en Freja en ik kozen de groene.

Het water was spiegelglad toen we vertrokken, de ochtendzon nog laag en goudkleurig. De lucht was zout en fris, met een lichte bries die net genoeg verkoeling gaf. Freja zat voorin bij mij, ik zag haar lichaam meebewegen bij elke slag, haar spieren aanspannen terwijl we in-sinc peddelden, haar haren die in de wind wapperden en richting mijn gezicht sloegen. Ze rook naar kokoszonnebrand en zout. Achter ons peddelden Mats en Lina in een perfecte sync – Lina’s sterke armen trokken de kajak vooruit, Mats lachte en plaagde haar zacht: “Jij bent echt een machine, hè? Ik kan je amper bijhouden.” Lina draaide zich half om, haar stem warm en plagend: “Dat komt omdat jij te veel praat en te weinig roeit, grote jongen. Maar ik vind het wel leuk dat je het probeert.” Ze praatten over haar vorige kajaktochten in Noorwegen, over fjorden die bevroren waren en hoe anders dit warme, turquoise water voelde.

Jack en Sophie hadden het over eten: Sophie beschreef met grote handgebaren hoe ze in Frankrijk altijd verse croissants at bij zonsopgang, Jack vertelde over Nederlandse stroopwafels die hij miste. Thibo roeide rustig naast ons, af en toe een opmerking makend over de vissen die hij onder water zag, of over hoe stil het hier was vergeleken met de drukte van Phi Phi. We peddelden in een ontspannen tempo, de kajaks gleden soepel door het water, en het gesprek vloeide natuurlijk van de ene boot naar de andere. Freja leunde achterover tegen me aan, haar hoofd op mijn schouder, en vertelde zachtjes over haar jeugd in Stockholm, over hoe ze als kind al met haar vader in kajaks op meren had gevaren. Ik vertelde over onze eerste dagen in Bangkok, over hoe chaotisch en mooi het tegelijk was. Af en toe stopten we even, lieten de kajaks naast elkaar drijven, deelden water uit een fles en keken naar de horizon. Lina wees naar een school kleine visjes die onder ons door schoot, Sophie spotte een eenzame aalscholver die op een mangrovewortel zat. Het voelde als een grote, losse familie op het water – geen geduw, geen spetteren, alleen rust, gelach en het ritmische geluid van peddels die door het water sneden.

We bereikten het kleine eilandje na een uurtje. We trokken de kajaks het witte zand op, spreidden handdoeken uit en snorkelden even in de ondiepe baai. Het water was zo helder dat we de bodem op tien meter zagen liggen: zacht koraal, kleurrijke rifvissen en een paar nieuwsgierige schildpadden die loom voorbijgleden. We lagen daarna in de schaduw van een paar lage palmbomen, praatten over thuis, over dromen, over hoe fijn het was om even weg te zijn van alles. Freja lag met haar hoofd op mijn borst, haar vingers speelden loom met het haar op mijn buik, en fluisterde: “Dit is precies waarom ik alleen reis… maar met jou voelt het nog beter.”

Tegen de middag brachten we de kajaks terug. We waren moe, zout, licht verbrand op de schouders en gelukkig. De groep splitste zich: de jongens gingen met Lina en Sophie nog even chillen op Sunset Beach met wat biertjes. Freja en ik kozen voor iets rustigers. We aten een hapje bij een klein Thais restaurantje aan Walking Street, verse pad thai met garnalen, geserveerd op bananenbladeren, met een koude Chang erbij. We zaten op kussens op de grond, voeten in het zand, praatten zacht over de dag, over hoe haar tattoo van het kompas haar altijd de weg wees, over hoe ze zich voelde toen ze me gisteravond voor het eerst helemaal voelde. Haar voet gleed onder tafel langs mijn been omhoog, haar ogen zeiden meer dan woorden. “Ik wil je vanavond weer helemaal voor mezelf,” fluisterde ze.

Na het eten slenterden we over Walking Street. De lampionnen brandden, reggae klonk uit de bars, mensen dansten op het zand. We kochten een fles rum bij een kraampje, dronken eruit terwijl we langzaam liepen. Freja trok me mee een donker steegje in, drukte me tegen een muur en kuste me hongerig, haar hand al in mijn short, voelend hoe hard ik al was. “Ik ben de hele dag al nat van je,” fluisterde ze. We liepen door, hand in hand, de spanning steeds hoger.

Uiteindelijk belandden we in haar bungalow aan de westkant – een simpele houten hut op palen, met een groot bed onder een klamboe en uitzicht op zee. De deur viel dicht en meteen was het gedaan met de rust. Freja duwde me op het bed, trok haar sarong uit en kroop bovenop me. Ze kuste me wild, beet in mijn onderlip, liet haar handen onder mijn shirt glijden en trok het langzaam uit terwijl haar nagels licht over mijn borst krasten. Haar borsten drukten tegen mijn borst, haar tepels hard en donker in het zachte licht van de olielamp die ze had aangestoken. Ze gleed omlaag, haar tong likte een nat spoor over mijn buik, mijn navel, tot ze bij mijn short kwam. Ze trok hem langzaam naar beneden, liet mijn harde pik springen en nam hem meteen diep in haar mond. Ze zoog gulzig, nat en ritmisch, haar tong cirkelend over de eikel, de hele schacht likkend terwijl haar hand mijn ballen zacht masseerde en kneedde. Ze keek me aan, ogen vol lust, en liet hem even uit haar mond glijden om te zeggen: “Ik wil je proeven tot je smeekt om meer.” Ze nam me weer diep, tot in haar keel, haar keelspieren knijpend terwijl ze slikte, een hand pompend aan de basis. Ze liet haar tong over de onderkant glijden, zoog harder, kwam dan weer omhoog met een nat plop-geluid, een draadje speeksel hangend tussen haar lippen en mijn pik. Ze herhaalde het ritme: diep naar beneden, keelknijpend, langzaam omhoog met een draai van haar tong, steeds sneller, tot mijn heupen onwillekeurig omhoog kwamen en ik kreunde dat ik bijna kwam. Ze stopte net op tijd, likte loom over de eikel en fluisterde: “Nog niet… ik wil je eerst helemaal voelen.”

Ik trok haar omhoog, draaide haar om en ging achter haar zitten. Ik likte haar kutje van achteren, tong diep naar binnen, clit zuigend terwijl twee vingers in haar gleden en krulden naar haar G-spot. Freja kreunde luid, duwde haar kont tegen mijn gezicht, haar sappen druppelend over mijn kin en vingers. “Ja… vinger me harder… ik ben zo nat voor je.” Ze kwam al trillend klaar op mijn tong, haar kutje pulserend, haar benen schokkend terwijl ze mijn naam kreunde, haar sappen over mijn vingers en kin stromend. Ze trilde nog na toen ik mijn vingers langzaam terugtrok, ze naar haar mond bracht en haar liet proeven – ze zoog ze gretig schoon, ogen halfgesloten van genot.

Ze draaide zich om, ging op handen en knieën, kont omhoog, rug hol getrokken, kijkend over haar schouder met weer die ondeugende glimlach. “Neuk me, hard en diep.” Ik pakte haar heupen, liet mijn pik eerst alleen over haar natte spleet glijden, plaagde haar opening en clit tot ze smeekte: “Stop nou met plagen… vul me.” In één diepe stoot gleed ik helemaal naar binnen. Ze kreunde lang en laag, haar kutje strak en heet om me heen, haar binnenste spieren meteen knijpend. Ik begon hard te stoten, diep, mijn ballen kletsend tegen haar. Freja duwde haar kont naar achteren, draaide cirkels met haar heupen zodat ik elke plooi van haar voelde. “Harder… pak me… ik wil je voelen tot morgen.” Ik greep haar haar zacht vast, trok haar hoofd achterover en stootte nog dieper, mijn andere hand reikte om haar heen en masseerde haar clit in snelle cirkels. Ze kwam een tweede keer, schokkend, haar kutje knijpend rond mijn pik, haar sappen over mijn ballen druipend, een lange, rauwe kreet die door de hut echode.

Ik draaide haar op haar rug, legde haar benen over mijn schouders en ging verder. Langzame, diepe halen afgewisseld met snelle, harde stoten. Ze greep mijn armen, keek me aan met wijd open ogen. “Kom in me… vul me helemaal… ik wil je voelen druipen.” Ik voelde de spanning exploderen, stootte nog een paar keer diep en kwam klaar – krachtige, warme stralen diep in haar, terwijl zij me vasthield en zelf nog naschokte, haar kutje melkend tot de laatste druppel, haar nagels in mijn rug, haar adem heet in mijn nek. Ik bleef in haar, voelde hoe mijn pik langzaam slap werd terwijl onze sappen samen naar buiten sijpelden, warm en plakkerig over haar dijen en de lakens.

We bleven liggen, bezweet, hijgend, de klamboe zacht bewegend in de bries. Freja kuste mijn borst, haar vingers loom over mijn buik. “Dit was… perfect,” fluisterde ze.

"Ik denk dat ik morgen of overmorgen weer door ga reizen" zei Freja. "Richting Maleisië, naar Georgetown. Even van de eilanden af en richting indonesië. Wat zijn jouw plannen na Lipe?" Daar had ik nog niet over nagedacht. "We wilden sowieso Thailand, Cambodja, Laos, Vietnam, Maleisië, Singapore en Indonesië zien, maar de volgorde staat nog open, mits het logisch is." Gaf ik aan. "Morgen even met de jongens samenzitten om te kijken wat we allemaal willen en welke kant we op gaan.". "Nog even samen genieten dan" zei Freja. Ze gaf me een lange zoen, kroop half over me heen en tegen me aan, waarbij ik haar rug en billen nog even kon kroelen. Langzaam gingen bij ons beide de ogen dicht en vielen we voor de tweede nacht op rij tegen elkaar aan in slaap.

Wederom bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Met meerdere vervolgverhalen zal een lange verhaallijn worden gecreëerd die Mitch volgt op zijn backpacktrip door Azië.

Alle feedback, vragen, suggesties en tips zijn welkom, geef vooral een reactie. Dit wordt erg gewaardeerd!