[Hoe lang kijkt hij al naar mij? En hoe kwam hij zo stil binnen?]

Hij verbrak zelf de stilte.

"Ik ben Jorn, 27 jaar. Jij hebt geen recht meer om alleen te zijn en meneer heeft mij aan jou toegewezen. Mijn kamer is boven en ik ben hier sinds twee maanden. Ik ben ook mijn vrijheid kwijt maar tot nu toe had ik geen toezicht behalve dan een camera. Nu zijn wij tot elkaar veroordeeld, of je nu wilt of niet. Ik heb lang de tijd gehad na te denken over hoe het zou zijn als er een vreemde steeds naar mij kijkt. Het lijkt mij dat we elkaar zoveel moeten negeren zodat je uiteindelijk vergeet dat die ander er is."

"Ik ben Martine. Heb je genoten van het schouwspel? ", zei Martine sarcastisch.

[lekker dan, zit ik intiem te vingeren, kijkt een vreemde vent mee]

"En groeten we niet? Ik wil niet nog een privilege verliezen."

"Ik weet niet..."

"Ik ook niet, maar ik neem geen risico. Ik kan ook niet weten of jij stiekem een spion bent, dus kus me."

Jorn liep naar het hoofdeind van het bed en kuste haar lippen kort.

"Okee, nu we kennis hebben gemaakt lijkt het me fair dat ik ook jouw kruis zie, dan staan we quitte. En waarom heb jij een broek aan op woensdag?"

"Ik trek aan wat er in mijn kast zit. Meestal heb ik maandags geen onderbroek. En, als je hem wil zien dan mag je zelf de broek naar beneden doen."

Daar had Martine niet op gerekend maar ja wie a zegt moet ook b zeggen, en dus rolde ze zich om en probeerde in een ruk zijn broek naar beneden te trekken maar zijn stijve verhinderde dat. Met een tweede poging sprong Jorn zijn knuppel naar buiten.

"Dat is jouw schuld Martine en daar mag je best wat aan doen, als je ten minste nog vrije sex hebt", insinueerde Jorn.

"Zou je willen, Jorn. Ik wil hem wel kort groeten." en drukte een korte kus op de kop van zijn pik.

Hij maakte even een sprongetje.

Het was allemaal wat ongemakkelijk en Martine schrok van haar eigen handelen.

"Sorry daarvoor."

"In dit sexhuis is niks meer vreemd hoor. Maar ik ben hier graag."

"Ja en je vriendje hier vind het het ook fijn...zo te zien."

"We slapen ook in één bed want 's nachts mogen we ook niet alleen".

"Als je het maar niet in je hoofd haalt je vriendje tegen me aan te duwen."

"Meestal volgt hij zijn eigen wil..."

[Dat heb ik weer. Ik zal hem maar niet vertellen dat ik nog maagd ben want anders steigert hij zeker de hele nacht. Kut privileges. Moet ik met een hitsige vent in een bed slapen en ik heb niet eens een pyjama]

Jorn trok zijn broek omhoog en ging in een stoel zitten en ze praatten nog wat, totdat Martine in slaap viel. Het was dan wel pas middag maar ze was net klaargekomen en de ochtend was alles behalve rustig.

Martine sliep onrustig en oppervlakkig. In een droom lag Jorn boven op haar met alleen een deken ertussen. Hij stootte wild. Ze werd wakker van de omroeper en ontdekte beschaamd dat ze opgewonden was. Jorn zat in de stoel wat te lezen en keek over zijn boek naar hoe Martine uit bed probeerde te komen.

"Ik denk dat we naar de keuken kunnen om te eten. Lekker geslapen?"

Martine hoopte maar dat er niks zichtbaar was van haar opwinding, want het was al weird genoeg om zich weer naakt te tonen aan die vreemde man. (niet dan...?). Hij had haar zo kunnen verkrachten in haar slaap.

"Ga jij maar voor, dan kan ik je in de gaten houden en je billen bewonderen. Ik ben niet van steen Martine.", grijnsde hij.

Martine ging hem voor, het had geen zin moeilijk te doen, ze zou vandaag naakt blijven, wie ze verder ook tegen zou komen.

In de keuken bleek dat ze aan een aparte tafel bleek dat ze aan een apart tafeltje moest eten, Colette wees haar daar vriendelijk op. De grote tafel had een tafellaken en was keurig gedekt, en de dampende eetschalen roken verrukkelijk.

"Ik mag het eigenlijk niet zeggen maar het spijt me voor je. Dit is jouw bord."

Martine pakte het bord aan en ging alleen aan haar kale houten tafeltje zitten. In haar bord lagen drie gekookte aardappels, wortels, en een stuk vlees. Het was niet weinig maar het was duidelijk dat er voor de anderen een veel luxer menu op tafel stond. Martine voelde zich als een paria, aan de kant gezet met een bordje eten. De andere huisbewoners, ook meneer, kwamen ook binnen en gingen aan de grote tafel zitten. Meneer knikte even goedkeurend naar Martine, wat ze wel fijn vond, maar het gevoel de gestrafte te zijn die alleen zat kwam keihard binnen. Bij de laatste happen rolden er een paar tranen over haar wangen.

[Is dit wat ik wil? Misschien verliest nog iemand 'eten' en dan ben ik hier niet alleen].

Toen iedereen klaar was met het hoofdgerecht bracht Colette nog een schaaltje yoghurt terwijl de anderen een puddinkje aten. Mevrouw kwam nu naar haar toe.

"Ik zie wel dat je het moeilijk hebt, maar iedereen heeft dezelfde persoonlijke uitdaging, al zie je dat niet. Colette heeft bijvoorbeeld een kuisheidsgordel en kan alleen klaarkomen als dat ding af mag en Jorn moet in natura voor zijn verblijf betalen, en mijn verhaal ken je al. We zijn allemaal gelijk."

Het voelde op dit moment als schrale troost.

"Beste vrienden", sprak meneer.

"Over een uur zie ik jullie in de speelkamer voor de dagelijkse sessie"

Iedereen begroette meneer met een tongzoen, behalve Jorn die hem een omhelzing gaf. Voor vanavond had ik bedacht dat we het verlies van drie privileges van Martine vieren. Het is zeker een record voor één dag!. Ik vind dat we allemaal daar in mogen delen. Jullie mogen om de beurt iets bij Martine doen, belonen, straffen, teasen. Wat je wilt. Colette begint, dan Jorn, dan mevrouw en tot slot zal ik haar neuken.

Colette vroeg aan meneer of ik aan mijn polsen kon worden vastgebonden aan de katrol die aan het plafond hing. Hij knikte en zorgde er in een mum van tijd voor dat ik zo hoog hing dat ik alleen met mijn tenen nog te grond raakte. Als ik me tot nu toe al niet een speelbal voelde van meneer en mevrouw, dan voelde ik me nu helemaal weerloos. Ik zou niet eens een voet kunnen optillen omdat ik elke grip met de grond helemaal kwijt zou raken. Colette speelde het spelletje helemaal mee. Ze kwam voor me staan met een lat die het meeste weg had van een liniaal, maar dan twee keer zo lang en twee keer zo breed.

"Hoewel ik je zie als mijn zusje in dit huis, en we in hetzelfde schuitje zitten, kan en wil ik je niet belonen voor het overtreden van de regels. Jouw ongehoorzaamheid maakt meneer boos en die negativiteit straalt op ons allen af. Ik hoop dat je tot dertig kan tellen."

Tranen welden op in mijn ogen. Na het apart eten was dit de tweede tegenslag. Colette begon mijn billen te spanken. De eerste slagen waren zacht, maar al gauw begon ze harder te meppen. Misschien deed de klap zelf wel niet zo'n pijn maar wel het gloeien daarna. En de gedachte dat op die gloeiende bil zo meteen weer een houten lat werd geplant, die gedachte maakte me gek. De angst voor de pijn, de angst voor de toenemende pijn was erger dan de pijn zelf. Ik probeerde mee te tellen, maar dat lukte niet. Het was alsof mijn hele hoofd, mijn zenuwcentrum in mijn rood geslagen billen zat. Ik merkte nauwelijks dat de gloeiende warmte van mijn billen ook uitstraalde naar mijn kutje. Maar daar was de warmte aangenaam. Steeds aangenamer. Het leek alsof Colette eindeloos doorging met meppen maar ineens was het voorbij. Wat bleef was het gloeien van haar billen.

Jorn voor haar ging staan, en nadat hij haar billen zachtjes streelde, onder het mompelen van "lief, stout meisje", voelde ze zijn vingers bij haar kut. Toen pas voelde ze wat de spanking had gedaan. Ze was nat, niet druipend nat, maar onmiskenbaar nat, hongerig en geil. Jorn zijn vingers frunnikten aan haar poesje maar het was te zacht, te voorzichtig. Jorn begon haar nu serieuzer te vingeren.

Mevrouw begon hem aan te moedigen het wat steviger te doen.

"Harder! Je moet leren aanvoelen waar ze op gaat. Kijk naar haar tepels. Ze zijn nu zacht en je had ze moeten zien toen ze werd bewerkt door Colette"

Mevrouw liet zich voor het eerst van een hardere kant zien. Het was duidelijk dat niet alleen meneer genoot van de harde hand in dit huis, al liet mevrouw zich niet zo gauw gaan.

Jorn pakte nu mijn bil en kneep er in terwijl hij zijn rechterwijsvinger kromde en mijn nauwe gaatje wilde enteren. De pure aanraking van mijn rood geslagen billen bracht mijn opwinding terug. Ik was echt verward, waarom was deze pijn fijn? Was het de vernederende situatie die me opwond? Of de pijn die mijn kut deed gloeien? Ik begreep het niet maar besloot te genieten van deze onverwachte sensaties. Meneer had het al aangekondigd, er zou nog meer komen straks. Hij zou zijn perverse paal in mij rammen, en ik zou die als willoos vlees toelaten. Mijn gedachten dwaalden af naar die aanstaande perversiteit. Niet dat neuken zoiets bijzonders is als je een relatie hebt of ...verlangens. Maar ik kende meneer twee dagen en hij was oud. Staand op mijn tenen en hangend aan mijn polsen, droomde ik weg op het ritme van de wrijvende vingers en mijn woelige gedachten. Een paar dagen later vroeg ik me af hoe dat mogelijk was in zo'n kwetsbare pose. Maar ik droomde weg. Ik denk dat ik ook klaarkwam (kan je je voorstellen hoe dat voelt als je bijna geen grond onder je voeten voelt en eigenlijk alleen maar hangt?).

Ik werd ruw uit mijn roesje gewekt toen iemand in mijn tepels kneep en ze vurig omhoog trok. Dit was niet Jorn besefte ik. Ik opende mijn ogen en keek naar een grijnzende mevrouw. Ze deed echt een poging de tepels van mijn borst te rukken. De pijn straalde door tot diep in mijn borst, waar de denkbeeldige wortels van mijn tepels zich wilden ontrukken aan hun grip op mijn borstkas.

Ergens achter mevrouw was Colette bezig meneer te pijpen en ik hoorde geluiden van een masturberende Jorn. Waarom wond alles me op?

"Ik wil je alleen maar nat maken, Martine, zodat meneer zijn gang kan gaan. Pijn werkt bij jou goed heb ik gezien".

"Sorry mevrouw."

"Ik geloof dat ze er al klaar voor is. Ga je gang."

Martine werd niet iets naar beneden gelaten zodat ze plat op haar voeten kon staan. Meneer morde wat, want "zo" kon hij er toch niet bij. Terwijl haar armen nog verder werden laten zakken voelde ze een hand stevig in haar rug duwen totdat ze met haar rug horizontaal stond. Nu ging het gebeuren.

Meneer reed eerst even met zijn stijve pik tegen haar achterste aan. Ze voelde de stijfheid tegen haar kutje en kontje porren, en verwachtte elk moment...dat hij zou binnendri...

"Auw!" riep Martine uit. Meneer stootte zijn pik ineens haar maagdelijke kutje in. Mevrouw had gelijk gehad, ze was al goed gesmeerd! Hij gleed er direct helemaal in. Met maar een klein beetje weerstand was Martine vrouw geworden. Meneer begon direct aan een stevig stootritme. Martine hijgde en zuchtte onder deze nieuwe sensatie. Klaarkomen kende ze wel maar zo gevuld worden was heel wat anders. Het voelde veel beter, veel completer, veel heter.

Weer kreeg ze verwarrende gedachten over de perversiteit van deze ontmaagding. Hij nam haar gewoon, alsof het zijn recht was. Wilde ze dit wel? Echt? Maar tegelijkertijd jaagde de adrenaline door haar zenuwbanen, van geilheid en opwinding. Bij elke stoot die meneer diep plaatste voelde ze weer de pijn in haar billen als hij kort met zijn buik haar kont raakte. De opwinding won het weer van de weerzin. Ze wilde klaarkomen en verder genomen worden. Zijn handen grepen nu haar taille en penetreerde haar dieper dan eerder. Trok haar als het ware op zijn pik. Zijn handen namen nu de regie en het neuken ging in een trager tempo.Zo ging het nog even door totdat meneer harder en harder kneep en ze zijn eikel duidelijk tegen haar baarmoeder voelde. Meneer gromde even en Martine voelde zijn pulserende pik die sperma loosde diep in haar buik

Uren later werd ze wakker en keek naar het plafond. Jorn lag naast haar. Haar kutje kriebelde en herinnerde Martine aan de avond ervoor. Nadat meneer was klaargekomen had Jorn de opdracht gekregen haar kutje uit te likken en had ook zij een paar orgasmes gehad tot ze uiteindelijk op de grond zakte. Met het laatste besef had ze meneer bedankt en goede nacht gewenst. Hoe ze in bed gekomen was wist ze niet. Ze voelde aan haar kutje en ze voelde aan haar billen die bij aanraking nog gevoelig waren. Ze was nu een vrouw en ze wilde niks liever dan weer geneukt worden. Ze voelde zich weer verward. Was ze dan zo'n slet of een hoer die zich heel goedkoop verkocht voor sex? Zo ben ik toch niet? Wat wil ik dan met mijn leven? Thuis kom ik niet verder en zou ik een of andere flutbaan moeten aannemen en een soortgelijke looser moeten trouwen, die waarschijnlijk veel bier dronk en waarvoor ze continu plat moest liggen. Dat was wel weinig perspectief en als toch uiteindelijk alleen om sex ging, was ze hier beter af, toch? Geld, een opleiding, werk, sex, regels, straf, en geen enkele regie meer over haar leven. De woorden "luxe slavin" kwamen in haar hoofd en daar schrok ze toch van. Haar hand lag nog steeds op haar kut en ze wreef zichzelf. Ze had niet de macht of de motivatie om de huidige situatie terug te draaien. Wat Meneer ook verder met haar zou doen. Het leek niet zo onoverkomelijk met de voordelen die ze aanwijsbaar ook had.

Ze werd wakker met een hand op haar borst een stijve pik in haar rug.

"Vanavond Jorn. Neuk mij vanavond", mompelde ze. Ze wist niet of hij haar hoorde. Ze rolde uit bed. Plassen, wassen, eten, rijles, fooi en dan school. Ze trok snel alle laatjes en deurtjes van de kast open want ze mocht ten minste vandaag ondergoed aan. Het voelde als een kleine overwinning toen ze een stringetje en een bh aan had. Ze zou er maar heel kort plezier van hebben. In de keuken nam ze drie happen van haar ontbijt en een slok koffie, groette iedereen en rende naar de voordeur. Het was al tien voor acht en ze moest nog aankleden voor buiten. Snel trok ze de bolero en de minirok aan die voor haar klaar hingen.

, dacht ze. < er stond een tas in mijn kamer met aan A4 ernaast met daarop geschreven "Voor school- niet vergeten"> . . Drie voor acht. In een impuls rende ze vanaf de voordeur het huis weer in. Bij de deur van haar kamer stond meneer met de tas in de hand. Ze gaf hem snel een dikke zoen en bedankte hem.

"Je was deze bijna vergeten, maar goed gecorrigeerd" zei hij grijnzend. "In de tas zit onder andere ook een telefoon. Check die zo nu en dan."

"Bedankt!"

En Martine rende onwetend weg. Onwetend van wat de dag zou brengen. Precies om acht uur stapte ze in de Porsche. Naast Sven.

Na een uur rijden stopten ze bij een hogeschool.

Ik loop even mee om je de weg te wijzen en om de fooi in ontvangst te nemen. Meneer appte me onderweg ook even dat ik je er op attent moest maken dat je even je telefoon bekijkt. Ze voelde zich ineens gespannen omdat iets in haar zei dat de realiteit zich weer aan het opdringen was. Niet in de laatste plaats omdat ze niet had gedacht dat ze hier op school een fooi moest gaan geven. Maar ze voelde nog iets, maar ze wist niet wat er mis was.

Ze zocht naar de telefoon in de tas en keek naar het scherm. Het was een kale telefoon. Op het eerste gezicht zag ze alleen maar twee apps. Een berichtenapp en de fooienapp die ze al kende van Sven. Ze drukte op de berichtenapp die vrolijk "welkom Martine" liet zien. In de app zag ze de namen van alle huisgenoten inclusief Sven en een nog onbekende naam, Jozef. Sven, die meekeek, wees haar erop dat dat de slb-er was. Anders dan andere berichtenapps was de onderste helft ingericht voor opdrachten. Niet optionele opdrachten stond er, maar verder nog niks. Bij de berichten stond alleen bij Meneer een bolletje. Ze klikte erop en de moed zakte haar in de schoenen. Ze had niet door dat ze luidop voorlas wat er stond.

"Je hebt je ontbijtbordje niet leeg gegeten vanmorgen. Een regel die in elke huishouden geldt, geldt zeker ook bij mij. We gooien niks weg dus moest ik Jorn dwingen je broodje op te eten en je koffie op te drinken. Twee. Je rende door de gang. Als je op tijd was opgestaan en had opgelet had je niet hoeven rennen. Ook deze regel geldt in de meeste gezinnen, niet rennen in huis! Drie. In huis mag jij, behalve woensdag, alleen ondergoed dragen. Toen ik je de tas aanreikte, ook slordig dat je die in eerste instantie vergat, had je ook bovenkleding aan, en dat was vanaf gister uitdrukkelijk verboden. Vier. Jorn heeft de laden van je kledingkast moeten sluiten. Lief van hem, maar jij had dat zelf moeten doen."

Er stond geen conclusie onder, maar Martine wist al hoe laat het was. Ze had een kop als een boei en voelde spanning in haar hele lijf. Privileges waren hiermee als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat begreep ze en dat was nu genoeg.

"Tja", zei Sven.

"Wil je nog blijven?"



"Dat moet je ook maar zelf weten", vervolgde hij.

"Je moet nu eerst door en tot je vanavond meneer spreekt kan je nog even nadenken."

Vijf minuten later waren ze in school in een intieme ruimte. Buiten de ruimte stond op een bordje de naam Wenschink. Sven had de deur achter zich op slot gedaan.

"De app staat nu ook op jouw telefoon. Dat is handig ook als je iemand anders een fooi wilt geven. Je voortgang wordt dan netjes bijgehouden. Open hem maar eens."

Sven grijnsde. Ze opende de app en kreeg de draaischijf te zien. Het leek inderdaad op de bordjes die ze gister ook had gezien. Ondanks dat ze al geneukt was, vond ze de fooien toch wel wat anders. Sven was in haar hoofd niet onderdeel van de familie waar ze nu door werd opgezogen, maar de rijinstructeur. Ze voelde zich opgelaten, en schaamde zich, zoals de oude Martine. Van de intimiteiten die op het bordje stonden leken haar "vinger jezelf" en "trek Sven af" ineens vreselijk. In een flits ging door haar heen dat ze dit beklemmende gevoel in het huis van Meneer en mevrouw niet had. Daar liet ze alles gebeuren.

Ineens kwam er een pop-up met een melding. Klik hier voor de dagelijkse bonus! En daaronder bonus voor behaalde doelen! De draaischijf was nu niet zichtbaar en dus drukte ze net als bij een spel op de knopjes. Level up! Behaalde doelen: ontmaagding, tepeltrekken nivo 1, spanking nivo 1, privileges verloren nivo 3. Level up, level up, flitste een paar keer over het scherm. Bij een spelletje betekende een hoger level meer mogelijkheden en makkelijker doorspelen. Maar hier?

De bordjes op de draaischijf veranderden. Jezelf vingeren leek nu ineens de gemakkelijkste opdracht. Alles was moeilijker, intiemer dan ervoor. Een level up hier...was goed voor de ontvanger van de fooi. Oh my God, waar ging dit heen?

Sven zei:

" Nou ga je de schijf draaien of zullen we Meneer even appen dat je geen fooien meer geeft?" Dat laatste leek haar niet een goed idee...ze had al genoeg geblunderd vandaag. Martine drukte op de knop . De pijl draaide wel een minuut lang digitaal rond, vertraagde soms en leek te gaan stil te staan op "geef een tongzoen" en later nog op "Laat je kut likken". Maar de draaiende pijl hield de spanning vast tot hij uiteindelijk definitief stopte op het bordje waar Martine nog niet aan toe was. De fooi die je geeft is vijf minuten pijpen