'Goedemorgen het is zeven uur' hoorde Martine uit de luidspreker. Ze sprong uit bed, haastte zich naar de kast en trok haar toegewezen kleren aan. Ze lette niet op wat ze aantrok want vandaag was de dag. De dag waarop ze naar de rechter gingen voor haar adoptieverzoek. Ze keek er tegenop om haar ouders weer te zien want die zouden op zijn zachtst gezegd niet blij zijn. Meneer, maar ook mevrouw hadden haar verteld dat het zeker goed zou komen. Maar Martine was onervaren op veel gebieden, en van rechtspraak wist ze zeker niks. Onderweg naar de keuken deed ze nog even een plas. In de keuken waren zoals de meeste dagen alleen Colette en mevrouw aanwezig. Haar ontbijt stond al klaar en ze nam snel een slokje van de net ingeschonken en dus veel te hete koffie.
"U zei dat ik altijd met dingen bij u kon komen toch?" begon Martine.
"Dat klopt inderdaad. Je bent toch mijn dochter vanaf vandaag?"
"Ik vind het allemaal maar spannend, ik snap niks van deze dingen en ik word er nerveus van. Ik wil niet meer naar mijn ouders, maar bij jullie. Mag ik eerlijk zijn, mevrouw?"
Martine voelde zich ineens weer vijf jaar in plaats van achttien. Een geborgen gevoel dat alleen een liefdevolle moeder kan geven.
"Ja...moeder."
Mevrouw had een binnenpretje. Het begon leuker te worden met Martine en na vandaag zou het nog veel beter worden.
"U mag wel weten, moeder, dat ik het hier wel moeilijk vind, met al die regels. Ik ben al privileges kwijt en ik ben bang er nog meer te verliezen."
"Colette, ik en de anderen zijn ook privileges kwijt, iedereen is hier gelijk."
"Maar wordt je dan niet soms verdrietig om de dingen die je mist, of dat je hier uit wilt?"
"Wij kijken naar wat we wel hebben, toch Colette?"
Colette knikte instemmend.
"In ieder geval veel sex...maar ik heb geen ervaring daarin en soms voelt het alsof ik gedwongen wordt maar het tegelijk ook wel lekker vind. En dan denk ik dat dit niet oké is, en dat ik over een tijdje gewoon een soort van misbruikt wordt, als ik geen privileges meer heb. En wil ik dat wel? Maar ik kan hier ontplooien, leven en ik voel jullie liefde. En dat heb ik altijd gemist."
"Je bent hier nog steeds vrijwillig. Meneer vraagt je elke dag oprecht of je weg wil en jouw antwoord was steeds nee"
Mevrouw zei er even niet bij dat er één voorwaarde was om te mogen vertrekken en dat was dat Martine nog een afrekening zou krijgen van de gemaakte kosten voor haar verblijf, die ze dan in natura kon betalen. Martine wist heel goed waarom ze wilde blijven.
"En je zegt het nu zelf. Kijk wat je wel hebt. Je krijgt hier liefde en wij geven je de ruimte te ontdekken wie je bent en zelfs wat je fijn vindt."
Martine dacht terug aan de uitslag van de kutsensor. Haar kutje was erg nat geworden toen ze werd ze vastgezet in de stoel en het andere duidelijk moment van opwinding was toen mevrouw voor haar ogen werd gespankt.
"Dat klopt mevr...moeder. Maar ben ik niet een geek omdat ik geil werd toen u gespankt werd? Dat zit me dwars, en nog meer dingen. En dan denk ik dat ik niet moet willen hier te blijven omdat ik geil wordt van abnormale dingen"
"Het is normaal dat je deze twijfels hebt, maar zie het als een voorrecht dat je mag onderzoeken wat jij fijn vindt in het leven. Veel mensen doen dat niet, omdat ze niet durven of omdat het niet mag van hun ouders, of van de kerk, of gewoon omdat ze denken dat het niet hoort. Hier ben je vrij."
Nou, bij die vrijheid kon je vraagtekens stellen want de vrijheid bestond uit de privileges en de ruimte binnen de regels van meneer.
"Maar genoeg gekletst. Kom maar even bij mama zitten. Dan zal ik je kalmeren."
Martine ging naast mevrouw zitten.
"Doe nu je ogen dicht en laat me je haren strelen"
Martine deed haar ogen dicht en mevrouw streelde haar haren en haar rug.
"Leg je hoofd maar op mijn borst, liefje. Maar hou je ogen dicht"
De woorden van mama voelden zo goed dat Martine ze blindelings volgde.
"Voel je mijn borst?
"Ja mama"
"Ik ga je hoofdje goed neerleggen en dan mag je gaan zuigen"
Mevrouw duwde Martines mond tegen haar tepel en Martine opende haar mond. Ze begon direct te zuigen en voelde zich eigenlijk direct ontspannen. De tepel werd hard in haar mond en verspreidde een aangename geborgenheid."
"Oh schatje, zuig maar gerust wat harder, dat vind mama ook fijn."
"Ik ook mama, mijn poesje wordt ook nat. Ik weet niet waarom want u streelde alleen mijn haar."
"Zuig ook maar even aan de andere borst, dan gaat het gelijk op. En je bent gewoon een sexueel gevoelig meisje. Andere mensen zouden je een sletje noemen, maar dat klinkt zo naar."
"Ben ik dan een sletje mama? Zoals die meisjes die op school jongens afzogen in de wc?"
"Nee dat bedoel ik niet.".
"Niet liegen mevrouw! Dat bedoel je wel!"
"Je wordt gewoon gemakkelijk opgewonden in erotische situaties zoals deze en je moet jezelf heel vaak bevredigen."
Hoe het kon wist Martine niet maar zowel meneer als mevrouw gebruikten zinnen en woorden en constateringen die Martine steeds weer een richting opduwden. Haar dwongen iets te zeggen of bevestigen. Wat ze normaal niet zou doen, maar hier wel.
"Ja ik moet heel vaak klaarkomen moeder. Ik doe dat heel vaak."
"Je mag ons wel even laten zien hoe je dat doet."
"Hier mama? Met Colette er ook bij?
"Ja, als je hier nou op de keukentafel gaat zitten met je benen wijd. En jij wilt het toch ook wel zien, Colette?"
"Ja mevrouw, waarom niet". Colette zat al met haar hand onder haar rok haar kut te vingeren.
"Trek je slipje maar naast je lipjes en streel jezelf en laat ons zien hoe je dat doet, en hoe je dan klaarkomt"
Martine steunde op een hand terwijl ze de andere naar haar broekje bewoog en het opzij trok. Eerst streelde ze haar schaamlippen. Ze voelde dat ze al nat was, natter dan ze dacht. Ze krulde haar vinger haar kutje in. In en uit, steeds terugkerend over haar klitje heen. Zuchtend met de ogen dicht. Ze voelde nog meer handen bij haar kutje. De ene bleef strelen en pakte soms haar hand vast om de streling met haar eigen hand uit te voeren. De andere hand duwde vingers in haar. Soms zacht, soms harder en diep. Martine kreunde. Als de vingers uit haar gingen daalden ze af naar het verboden gaatje. Elke stukje huid daar gaf prikkels en als haar foute gaatje aanraakte kon ze niet anders dan haar billen optillen uit puur genot. Het duurde zo niet lang voor dat Martine kreetjes begon uit te stoten en trillend klaarkwam. Op de keukentafel. Haar jonge kutje leek leeg te lopen. Waar zo straks het brood lag en een paprika, lag nu een plasje.
"Dat is niet zo netjes". mompelde mevrouw.
Martine dacht dat ze het over haar had, want natte sex op de keukentafel was nou niet bepaald netjes. Maar mevrouw begon tussen de benen van Martine eerst de tafel schoon te likken en daarna kreeg haar poes een schoonmaaklikbeurt. Martine bleef on edge door de zalige tong van mevrouw. Ze moest nog een keer komen en dat voelde mevrouw ook. Terwijl ze haar tong rondjes om het klitje liet gaan, duwde ze ritmisch met een vinger tegen het kontje van Martine. Toen mevrouw zich vastzoog aan haar klit en tegelijk een vinger een stukje naar binnen duwde, ontglipte een luide kreun aan Martines mond en kwam ze voor de tweede keer klaar. Haar spieren ontspanden helemaal en liet zich zakken op de tafel. Ze zuchtte. Colette was staand klaargekomen en had een kop als een biet. Mevrouw zat van haar neus tot aan haar kin onder het kutgeil. Ze keken elkaar aan en schoten in de lach.
Mevrouw ging nu naar Martine die nog lag en zoende haar ook. Zo werd Martine gedwongen zichzelf ook te proeven. Dat was niet de eerste keer, maar wel op deze manier tongzoenend na een befbeurt. Heel zachtjes fluisterde mevrouw nu in Martine haar oor.
"Was het lekker, mijn slettendochter?'
Mevrouw spoelde haar gezicht af in de gootsteen en riep dat we nu moesten opschieten. Met we bedoelde ze natuurlijk Martine.
"Geen tijd om te wassen. Gebruik maar deo. Je nette kleren hangen zoals je weet bij de voordeur. Laat meneer niet wachten. Rennen!"
Martine haastte zich de gang door en trok snel de zedige blouse en de spijkerbroek aan. Ze verwachtte dat meneer wel buiten zou staan met de auto en dat klopte. Ze stapte in en zoende hem snel.
"Je hoeft niks te zeggen. Ik ruik het. Een of twee keer?"
"Twee keer meneer."
Ze schaamde zich diep maar ze was ontspannen door het korte sexspel met de vrouwen en de onrust over de uitkomst van de dag was ook weg.
"Gebruik de deo van mevrouw uit het dashboard!"
Ze spoot wat op haar kruis en ter hoogte van de oksels. Het moest maar zo. Meneer reed weg en parkeerde even later zijn auto voor het gerechtsgebouw alsof hij de koning zelf was. Het leek Martine of dat hier niet zomaar kon, maar hij deed het gewoon. Na de veiligheidscheck en het fouilleren (best awkard als je niet hebt kunnen wassen na sex) waren ze binnen.
"Welkom bij deze hoorzitting aangaande de adoptie van Martine K. U mag gaan zitten. Ik ben rechter Gesina Verkerk. Ik geef het achtereenvolgens het woord aan de aanvrager, de natuurlijke ouders en ten slotte aan de adoptant. Daarna is er gelegenheid tot vragen over en weer. Ik geef nu het woord aan de heer Wenschink"
Meneer ging staan en Martine was heel benieuwd hoe dit zou gaan want wie adopteert nu een 18 jarige? Wat hij ook zou zeggen, ze verwachtte niet dat de rechter mee zou gaan met zijn motivatie, en haar ouders uit hun macht zetten. En als er iets naar buiten kwam over de plek waar ze nu was, het sexparadijs van meneer, waar niemand iets te zeggen had behalve hij, dan was het bij voorbaat kansloos. En als haar ouders de macht bleven houden dan zouden ze zeker wraak nemen op haar, omdat ze hun buiten de deur had gezet. Ze zag wel hun boze gezichten.
"Uit naam van Martine heb ik een verzoek gedaan tot adoptie. Ze heeft onderdak bij mij en mijn vrouw gezocht toen ze het thuis niet meer kon uithouden. Haar ouders ruzieden continu en er was totaal geen aandacht voor Martine. Daarnaast zorgden de ruzies ervoor dat het werk van beide ouders er onder leed en er steeds minder geld binnen kwam. De familie zit ook in een sociaal isolement door schulden. Uit schaamte durfde Martine ook niemand mee naar huis te nemen. Ze kan zich ook geen fatsoenlijk gesprek herinneren van de laatste jaren en vertelde verder dat haar vader ook aan haar zat."
"Meneer Wenschink!" brak de rechter in.
"U noemt allemaal niet geverifiëerde zaken. Daar kan de rechtbank niks mee in deze procedure. Blijft u bij uw motivatie."
Haar vader grijnsde en Martine kreeg een knoop in de maag. Dit ging nu al niet goed.
"Terecht mevrouw. Dan kan ik kort zijn. Ik ben erg welgesteld en mijn levensdoel is om mijn vermogen in te zetten om minderbedeelden een kans in het leven te geven. Ik vind het altijd een trieste constatering dat armoede en ellende van generatie op generatie wordt doorgegeven terwijl een kind, of jong volwassene, een eerlijke kans moet krijgen. Martine mag mijn vermogen gebruiken voor studie, eventueel een bedrijf stichten, en haar talent laten bloeien. Door haar juridisch onder mijn, eh ons gezag te plaatsen hebben we ook invloed op het eindresultaat en krijgt ze recht op een stukje erfenis en aanzien. Mijn excuus dat ik de ouders mogelijk in een kwaad daglicht heb gezet. Ik heb alleen uitgesproken wat ik van Martine heb gehoord."
Martine zuchtte van opluchting. Dit klonk veel beter. Op macro niveau was het ook waar wat meneer zei. Ze probeerde een stemming of mening van de rechter haar gezicht af te lezen maar die liet niks blijken.
"Dankuwel. Als u klaar bent dan geef ik nu het woord aan de natuurlijke ouders."
Haar vader ging staan en nam het woord.
"Wat flik je ons nou Martine! Achttien jaar lang heb ik mijn rug gebroken om brood op de plank te krijgen. En aan die, hij wees naar zijn vrouw, of mot ik wijf zeggen, heb ik ook niks. Ze kan niet koken en neuken of pijpen ook niet.
De rechter sloeg met haar hamer op de tafel.
"Meneer! Ik begrijp uw frustratie maar ik wil u verzoeken deze voor u te houden. En uw intimiteiten met uw vrouw worden uit de verslaglegging geschrapt. Griffier?"
De griffier knikte.
"Vertelt u waarom u vindt dat uw dochter onder uw gezag moet blijven."
"Mijn vrouw heb haar op de wereld gezet en wij hebben haar groot gebracht. Dat ga niet altijd makkelijk, maar ze is onze enigste en we houen van haar met heel ons hart"
"En ziel" vulde moeder aan.
"Ja ja", mopperde haar vader vanwege de interuptie van zijn vrouw.
"Helaas hebbe we vaak ruzie maar we gaan nu naar zon psychopaat voor hulp en mijn vrouw gaat ook meer werken voor meer poen. Mijn dochter heb een knappe kop, ook aan de binnekant. Over een jaar krijg se ook van Duo en dan heb ze geld om te bloeiuh, zoals meneer zeg."
Haar moeder vulde aan:
"Geen moeder geeft haar dochter zonder reden ter adoptie. Het zou mijn hart breken als ze van me weggenomen wordt. Waar leef ik dan nog voor? Ik wil mijn kind liefhebben en voor haar zorgen zolang ik dagen heb. Als meneer haar wil helpen is dat lief maar dat kan hij ook zo doen, of als ze 21 is. Dan hoef deze poppekas niet."
Martine zag aan de blik van de rechter dat ze de woorden van haar moeder voelde. Haar moeder had de juiste snaar geraakt maar dat leek niet gunstig voor Martine. De brute woorden van haar vader zakten daarmee weg. Waarom verliep deze zitting tussen hoop en vrees?
"Dank u wel. Tot slot de adoptant. Omdat mejuffrouw minderjarig is mag ze het woord voeren, en wordt dit ook vastgelegd. Maar in juridische zin heeft haar verhaal geen waarde".
[Kut] dacht Martine. Ze had met meneer de tekst doorgenomen die ze zou zeggen, met de intentie dat de rechter sneller de adoptie zou bekrachtigen.
"Ik ben Martine en ik wil graag geadopteerd worden door de familie Wenschink. Bij mijn ouders was ik lange tijd niet gelukkig. Door hun kon ik geen vriendjes en vriendinnetjes thuisbrengen en alles wat ik weet heb ik van internet of school opgestoken. Ze maakten alleen ruzie en ik bestond niet. Ik ben toch bijna 21 en kies dan toch zelf, dus waarom niet nu. Ik ben een opleiding begonnen en heb rijles en ik begin mijn volwassen leven niet met een studieschuld. Ik heb de liefde van mijn ouders niet kunnen voelen, maar misschien komt dat door de omstandigheden. Nu voel ik me geliefd zoals een kind zich moet voelen. En hoewel ik me hiervoor schaam, de woorden van meneer Wenschink over mijn ouders waren wel waar"
Martine probeerde niet naar haar ouders te kijken maar de woedende blikken waren haar niet ontgaan.
"Waarvan akte." sprak de rechter.
"Het verzoek en de omstandigheden zijn mij duidelijk. Beide partijen zijn gerechtigd elkaar nog te bevragen. Ik verzoek de minderjarige zich hier niet in de mengen. Wenschink eerst"
"U wilt als ouder het beste voor uw kind. Kunt u zien dat door adoptie uw kind veel meer kansen krijgt dan ze nu kan krijgen?"
"Ons kind is geen bedelaar en hoeft geen liefdadigheid om iemand te worden in het leven. Ze komt er wel. U ontneemt ons de mogelijkheid als ouders om haar te geven wat wij met liefde geven", antwoordde Martine haar moeder.
"Keldermans nu"
"Hoe weten we dat ze bij u veilig is. Je hoort zoveel dingen over misbruik. U heeft een mooi verhaaltje en Martine ook. Maar wij hebben op internet gezeten en er zijn mensen die zeggen dat ze weten dat er mensen bloot in uw huis lopen. En dat meneer een tiran is. Dat zei een meisje bij de kassa waar ze inkopen doen. Wat zeg u daarop?"
"Uw dochter draag ik op handen. Net als alle mensen die ik een duwtje in de rug geef. Desgewenst kan ik de rechtbank een VOG laten zien. Niemand in ons huis, of niemand die zaken met mij doet, is ooit aangeklaagd of veroordeeld. En dat naaktlopen is correct, al weet ik niet waar u dat vandaan heeft. Mijn vrouw is nudist en loopt het liefst naakt, maar ze is daar uiterst discreet in. Om het woord tiran moet ik lachen, vooral uit uw mond. Ik weet waar dit vandaan komt. Het is in de stad bekend dat ik streng ben. Ik was vroeger leraar en daar heb ik dat aan overgehouden. Ons huis heeft strenge regels en de bewoners moeten zich daaraan houden, zoals ik zelf ook doe. Van rechtvaardige discipline is nog nooit iemand minder geworden."
"En als mijn dochter zich niet aan de regels houdt?"
"Dat kan ze beter wel doen!"
"U ontwijkt de vraag meneer", interrumpeerde de rechter.
"Als iemand de regels overtreedt volgt er een correctie of een waarschuwing die passend is bij de overtreding."
Nu was het oppassen voor meneer. Hij verbloemde de feiten al, wat je ook liegen kon noemen.
"Zodat we een beeld hebben, kunt u een recent voorbeeld geven", vervolgde de rechter.
De rechter had meneer nu in hoek gedrukt want hij kon moeilijk een spanking als voorbeeld geven of dat het wc privilege werd ingetrokken. Martine zag hem aarzelen.
"Misschien is het ongepast het hier te zeggen maar ik heb mijn vrouw onlangs billenkoek moeten geven omdat ze de keuken niet had opgeruimd. Met de broek aan natuurlijk".
Meneer wilde het op een luchtige manier zeggen, alsof het een kroeggesprek was, maar de verontwaardiging was te horen bij Martines ouders en af te lezen op het gezicht van de rechter.
"Bedoelt u dat u mijn dochter op de kont slaat als ze haar bord niet opruimt? Dit is buiten alle proporsie", schreeuwde Martine haar vader.
"Bedrieger!" en hij keek meneer verwoestend aan.
Martine zakte zuchtend in de stoel. Meneer had het verkloot. Ze had zo uitgekeken naar deze dag en alle mogelijkheden die voor haar lagen. Ze sloeg haar handen voor de ogen in een poging haar tranen te bedwingen. Wat voor vernederingen meneer ook in petto had, alles was beter dan terug naar haar ouders en een uitzichtloze toekomst. Maar ineens sloop toch weer die twijfel binnen, wat als haar ouders echt zo van haar hielden en zouden veranderen. En was ze nu zelf niet als een hoertje omdat ze met haar vrouwelijkheid betaalde voor alle luxe waarin meneer voorzag? Maar was een huisvrouw die werd onderhouden door haar man niet ook gewoon een goed betaalde hoer? Of sneden die conclusies geen hout?
De rechter tikte weer met de hamer en eiste de aandacht op.
"Ik heb genoeg gehoord. Ik wil concluderen dat er geen bewijslast is tegen de ouders voor enig wangedrag richting hun dochter, noch is er bewijslast dat er naaktloperij zou zijn. Beide gedragingen zijn overigens ook niet strafbaar. Gezien meneer Wenschink zijn eigen antwoord en toelichting, acht ik het wel bewezen dat hij een strak regime hanteert waarbij hij lijfstraffen niet schuwt. Het is overigens niet bewezen, dat de adoptant, ook dergelijke straffen boven het hoofd hangen. Ik wil daarbij nog aandragen dat in sommige subculturen lijfstraffen niet strafbaar worden geacht als het met wederzijds goedvinden gebeurt. U kunt hierbij denken aan het spel tussen echtgenoten in de slaapkamer. Van rechtswege moet ik deze zaken overwegen en hierin een juiste afweging maken. Het natuurlijk ouderschap prioriteert en verdient de voorkeur. Alleen bij zwaarwegende argumenten mag een rechter adoptie door een derde goedkeuren. Ik deel mijn gedachten vrijelijk met u. Ik zie op dit moment geen reden de adoptie toe te staan omdat niet overtuigend vast staat dat dit beter is voor Martine, mede gezien de mogelijk te strikte handhaving van regels."
"Godverdomme" mompelde Martine. [Wat een gefuck]. [waarom zei ik toe dat hij die adoptie in gang kon zetten], [ik had beter gewoon bij hun kunnen blijven zonder verder gedoe. KUT KUT KUT]. Tranen sprongen uit haar ogen. Ook haar moeder huilde, maar dan van blijdschap. omdat, voor zover ze had begrepen, de rechter de adoptie niet zou toestaan.
"Voor ik besluit, moet ik omwille van het proces, wel nog een huisbezoek doen bij de aanvrager. De ouders zal ik niet bezoeken omdat mijn besluit reeds ten gunste van hun uitvalt. Het huisbezoek zal onaangekondigd plaatsvinden. Hierbij sluit ik deze zitting."
We liepen de zaal uit en de bode die bij de deur stond, gaf me een briefje. Ik zag dat hij nog wat in zijn hand had en ik vermoedde dat mijn ouders ook iets kregen maar ik had geen zin achterom te kijken. Ik liet meneer even achter en liep snel naar de wc. Ik moest niet nodig maar ik wilde weten wat er op het briefje stond, zonder dat ik mijn ouders tegen het lijf liep. In het hokje vouwde ik het briefje open en er stond: om het proces af te ronden, kom je op vrijwillige basis naar mijn kantoor, over precies een uur. [Wat nou weer?]. Ik bleef langer dan nodig op de wc en zocht meneer weer op. De hal was nu leeg en ik liet hem het briefje zien.
"De grijze rechtspraak..." zei hij.
"We gaan horen wat ze wil!"
Ik twijfelde nog maar ik vermoedde dat meneers wil ook buiten zijn huis wet was, zeker voor mij, dus legde ik me neer bij zijn beslissing.
Vijf minuten voor het uur om was, stuurde meneer me nog een keer naar de wc. "Fris jezelf even goed op, want het is beter een goede indruk op de rechter te maken."
Door haar onervarenheid wist Martine nog niet in welke context "Ik ga mezelf opfrissen" het meest werd gebruikt, maar ze ging wel en ging intuïtief de plekjes die wel eens niet fris konden zijn bijlangs. Wat spray onder de oksels en met wat natte tissues veegde ze haar poesje en haar billen nog eens extra. Waarom wist ze zelf ook niet.
Meneer liep met haar naar het kantoor van de rechter.
"Dit moet je even zelf doen"
En hij duwde me door de deur. Ik duwde de deur achter me dicht. Voor ik gezien had waar ik was hoorde ik al de stem van de rechter.
"Stop daar! Doe alsof je thuis bent", en daar achteraan:
"Hoe begroet jij Meneer als je binnenkomt, en ik bedoel niet met woorden?"
Martine stond perplex. Alsof ze Meneer hoorde praten. Ze liep naar mevrouw de rechter toe en kuste haar op de mond. Natuurlijk verwachtte ze elk moment een reprimande of een vlakke hand op haar wang. Maar de lippen weken uiteen.
De volgende dag lag de getekende adoptie-akte achter de voordeur toen Martine naar buiten stapte voor haar rijles.
Likeanal (30)
Mrssandra (45)
Lookingfor (58)
FistFull (34)