Misdaadbaas Vittorio Moretti zat zwijgend achter zijn massieve bureau van zwart marmer. Hij hoefde geen stem te verheffen om gezag uit te stralen. Zijn donkere maatpak, de sobere gouden ketting om zijn hals en de kalme blik in zijn ogen maakten duidelijk dat hij een man was die liever investeerde in invloed dan in geweld. Geweld was duur. Respect leverde veel meer op.
Aan de andere kant van het bureau stond Frederique de la Montagne.
Zevenenvijftig jaar oud, bestuurder van een internationaal investeringsfonds en getrouwd met een gerenommeerd fiscalist. Moeder van twee dochters, Charlotte van zesentwintig en Sophie van vierentwintig. In de bestuurskamers van Amsterdam, Londen en Zürich gold zij als een toonbeeld van integriteit. Ze zat in raden van toezicht, sprak op economische congressen en was regelmatig te gast in televisieprogramma's over duurzaam ondernemen.
Niemand zou ooit vermoeden dat zij zich op dit moment tegenover een van de machtigste criminelen van Europa bevond. Vittorio keek haar minutenlang zwijgend aan. Die stilte was geen toeval het was een instrument. Je weet waarom je hier bent zei hij uiteindelijk. Frederique knikte nauwelijks zichtbaar, er is een fout gemaakt. Nee, antwoordde Vittorio rustig ,er is een fout ontdekt, dat is iets heel anders.
Hij stond op en liep langzaam naar het raam, de oude maffia verdiende geld met smokkel, afpersing en drugs. Dat levert nog steeds miljarden op, maar het echte vermogen zit tegenwoordig ergens anders en hij wees naar de verlichte torens aan de overkant van de rivier. In die gebouwen, Frederique volgde zijn blik. Banken. Vastgoedfondsen. Energiebedrijven. Zorginstellingen. Investeringsmaatschappijen. Dáár wordt macht gekocht zonder dat iemand een pistool hoeft te trekken. Hij draaide zich om, en daarvoor hebben we geen gangsters nodig. Zijn glimlach was nauwelijks zichtbaar, daarvoor hebben we gerespecteerde mensen nodig. Frederique voelde hoe haar keel droog werd. Jaren geleden had ze zichzelf wijsgemaakt dat het om een eenmalige gunst ging. Een introductie hier, een investering daar. Daarna volgden constructies via belastingparadijzen, schijnbaar legitieme vastgoedprojecten en bedrijven die uitsluitend bestonden om geld van eigenaar te laten wisselen zonder vragen op te roepen.
Steeds had ze gedacht de controle te behouden en nu besefte ze dat zij nooit degene was geweest die de regels bepaalde. Vittorio liep terug naar zijn bureau en pakte een dun dossier. De politie zoekt criminelen, hij schoof het dossier langzaam haar kant op. Wij investeren in mensen die niemand ooit zal verdenken, Frederique keek naar haar eigen naam op de omslag. Op dat moment drong de waarheid eindelijk tot haar door.
Ze werkte niet vóór de maffia, ze was een onmisbare schakel geworden in een organisatie die de bovenwereld al jaren ongemerkt van binnenuit had veroverd. En uitstappen was allang geen optie meer. Frederique slikte moeizaam en legde haar vingers op de zwarte leren omslag van het dossier, haar naam was in gouden letters in het leer gedrukt.
FREDERIQUE DE LA MONTAGNE
Even bleef ze naar de letters staren daarna sloeg ze het dossier open. De eerste pagina was geen contract, geen financieel overzicht en geen belastend document. Het was een organigram. In het midden van de pagina stonden twee foto's. Zijzelf en haar man. Onder beide foto's stonden hun volledige namen, geboortedata, BSN-nummers, paspoortnummers, woonadres en zelfs de kentekens van hun auto's.
Haar adem stokte, langzaam dwaalde haar blik omhoog, boven hun foto's stonden haar ouders. Naast hun namen stonden leeftijden, medische gegevens, de adressen van hun vakantiehuis in Zuid-Frankrijk en een overzicht van hun dagelijkse gewoonten. Ze voelde haar hartslag versnellen. Nee…, haar ogen gleden naar beneden daar stonden haar dochters.
Danielle de la Montagne – 26 jaar.
Elsemieke de la Montagne – 24 jaar.
Bij iedere naam stonden meerdere foto's, niet de keurige foto's die op sociale media verschenen of in familiealbums zaten want deze waren gemaakt zonder dat de meisjes het wisten. Danielle op een strand, lachend terwijl ze haar natte haren uit haar gezicht streek, Elsemieke op het balkon van haar appartement, gekleed in een luchtige zomerjurk. Foto's die op zichzelf onschuldig leken, maar waren gekozen vanuit hoeken en momenten die een voyeuristische, bijna sensuele indruk wekten. Alsof iemand jarenlang had gezocht naar precies die beelden die kwetsbaarheid suggereerden. Frederique voelde een ijskoude rilling langs haar rug lopen. Nee… fluisterend, nauwelijks hoorbaar en met bevende vingers sloeg ze verder, nog meer familie. Haar twee zussen, haar jongere broer en hun partners en zelfs hun kinderen. Werkgevers, woonadressen. dagelijkse routines, favoriete restaurants, sportclubs, vakantieplannen. Werkelijk alles was vastgelegd tot in de kleinste details.
"What... the fuck..." siste ze en de woorden ontsnapten vanzelf, het voelde alsof de vloer onder haar voeten verdween. Ze keek op naar Vittorio. Hij zat nog precies zoals enkele minuten geleden. Ontspannen achterover in zijn stoel, een glas whisky losjes in zijn hand. "Hoe...?" bracht ze uit. Vittorio nam een kleine slok, Mevrouw De la Montagne zei hij kalm. U dacht al die jaren dat wij uw financiële talent nodig hadden. Hij liet een stilte vallen.
Wij investeren nooit in één persoon, zijn blik bleef op haar rusten, wij investeren in complete families. Frederique voelde haar maag samentrekken, op dat moment begreep ze dat dit dossier geen administratie was. Het was een eigendomsbewijs., niet op papier maar op mensen. Frederique liet haar hoofd zakken. De strijd was uit haar verdwenen, vervangen door een ijzige berusting.
Ik zal doen wat u van mij vraagt... meneer zei ze zacht, het woord bleef even in de ruimte hangen. Meneer. In al die jaren dat ze voor hem had gewerkt, had ze hem altijd aangesproken met zijn voornaam: Vittorio. Zakelijk, zelfverzekerd, als een gelijkwaardige partner. Nu niet meer onbewust had ze haar plaats geaccepteerd. Vittorio merkte het onmiddellijk op en een nauwelijks waarneembare glimlach gleed over zijn gezicht. Goed zei hij rustig, dan begrijpen we elkaar eindelijk. Frederique voelde hoe een laatste restje trots uit haar weggleed, nu pas drong de waarheid werkelijk tot haar door. Al die jaren had ze gedacht dat ze een belangrijke schakel was geweest. Een gerespecteerde zakenvrouw die af en toe zaken deed met mensen uit de schaduw maar het was precies andersom. Zij was nooit de speler geweest, ze was de pion.
Een pion die jarenlang, geduldig en zorgvuldig over het bord was verplaatst, zonder te beseffen dat elke stap al lang van tevoren was bedacht. En de man tegenover haar…hij had het hele spel ontworpen. Vanaf vandaag was haar leven niet langer van haarzelf wist ze. Ze was een marionet geworden, bestuurd door iemand die jaren eerder al aan de touwtjes was begonnen te trekken, terwijl zij nog dacht dat ze haar eigen keuzes maakte.
Kom eens hier, zijn stem was rustig, bijna vriendelijk. Ga zitten en hij wees naar het bureau voor hem, zijn linkerkant. Frederique bleef een fractie van een seconde staan. Haar benen voelden zwaar, alsof haar lichaam zich nog verzette tegen wat haar verstand al had geaccepteerd. Langzaam liep ze naar hem toe en leunde tegen het bureau, stijf en ongemakkelijk, haar handen gevouwen voor haar schoot.
Vittorio keek haar enkele seconden zwijgend aan, zie je wat er zojuist is gebeurd vroeg hij. Ze antwoordde niet en hij ging verder, vijf minuten geleden was je een vrouw die dacht dat ze met mij onderhandelde. Hij boog zich iets naar voren, nu wacht je op mijn toestemming om weer op te mogen staan. Frederique voelde haar wangen warm worden niet van schaamte alleen, maar van het besef dat hij gelijk had. Niet omdat hij haar had gedwongen met geweld maar omdat hij haar had laten zien dat haar hele wereld afhankelijk was geworden van zijn grillen. Ze dacht aan haar man en aan hun kinderen Danielle en Elsemieke, aan haar ouders, haar zussen en haar broer. Ze besefte dat elke beslissing die ze vanaf vandaag zou nemen, niet langer over haarzelf ging. Vittorio leunde achterover, goed klonk het kalm. Nu kunnen we beginnen. Frederique knikte zwijgend, het voelde alsof er op dat moment een deur achter haar dichtviel, niet hoorbaar maar onherroepelijk.
Vittario schoof dichterbij… jij bent een interessante mooie vrouw zei hij en zonder te aarzelen maakt het bovenste knoopje van haar bloes los. Ik heb jarenlang mijn plannen voor jou verborgen gehouden zei hij terwijl hij het tweede knoopje losmaakte, maar ik ben meer nieuwsgierig naar wat jij al die jaren voor mij hebt verborgen. Een voor een maakte hij de knoopjes los en had zicht op haar exclusieve dure BH die ze droeg waarin ze haar kleine maar stevige borsten verborg en ze was te bang om te proberen hem tegen te houden laat staan hem te stoppen. Vittorio schoof zijn stoel nog iets dichter naar haar toe, zijn bewegingen waren kalm, berekend. Jij bent een interessante vrouw, Frederique, zei hij met zijn zware doorrookte stem. Succesvol, intelligent en ook nog eens aantrekkelijk. Jarenlang ben jij overtuigd geweest dat jij de regie had. Hij sloeg haar bloes open en hij had nu volledig zich op haar borsten gehuld in het roomwitte kant van haar BH. Hij keek enkele seconden zwijgend naar het moois dat hij voor het eerst te zien kreeg.
Maar er is iets wat ik al die jaren voor je verborgen heb gehouden, hij legde zijn hand op het dossier. Ik wilde weten hoe ver jouw loyaliteit werkelijk reikte. Frederique voelde haar keel dichtknijpen. Ze wist niet of ze hem moest aankijken of haar blik moest afwenden. Je dacht dat je een zakenpartner was vervolgde hij. In werkelijkheid was je een proef, een investering en hij schoof een tweede map naar haar toe. Elke keuze die je maakte, elke vergadering die je leidde, iedere handtekening die je zette... wij keken mee. Niet om je te controleren, maar om te beoordelen of je geschikt was voor een veel grotere rol, Ze voelde hoe haar maag zich samenkneep, en vroeg ze met een schorre stem. Vittorio glimlachte flauwtjes, je bent geslaagd. Hij tikte met zijn vinger op de nieuwe map. Vanaf vandaag ben je niet langer een tussenpersoon, vanaf vandaag word jij het gezicht van onze invloed in de bovenwereld. Frederique keek naar de gesloten map. Ze durfde hem nauwelijks aan te raken en ze besefte dat er geen weg terug meer was. Niet omdat ze gevangen werd gehouden maar omdat haar leven, haar reputatie en haar familie inmiddels onderdeel waren geworden van een spel waarvan de regels altijd al door iemand anders waren geschreven.
Zijn dikke vingers gleden over haar blote buik, langzaam trokken ze een spoor omhoog tot vlak onder haar BH. Zonder te aarzelen duwde hij door en schoof haar Bh omhoog en haar borsten veerde mee tot de druk te groot werd en ze vrij kwamen en een soort van vrijheidsdans uitvoerde. Ze trilde nog na en Vittorio glimlachte en zei schitterend toen hij naar het vrijgekomen vlees keek dat nog na trilde en de BH die door zijn vinger erboven was geschoven.
Moet dit vroeg Frederique en hoorde hoe haar eigen stem oversloeg terwijl ze keek en voelde hoe zijn dikke vinger een cirkel draaide om haar tepelhof en ongewild verstijfde haar tepel ervan. Vittorio toonde een grijns, ik zie dat het voor jou helemaal niet zo onprettig is als je doet voorkomen zei hij rustig en verplaatste zijn vinger naar haar andere borst en deed daar hetzelfde. Het vreemde was dat het haar meer deed dan ze wilde, want de grote Vittorio had altijd een imponerende indruk op haar weten te maken. Zijn uitstraling alsof niemand hem ooit iets kon maken en nu wist ze als geen ander dat dat idee werkelijkheid was.
Meneer stamelde ze toen ze haar eigen opwinding voelde groeien, ik ben getrouwd...en ik denk dat dit ongepast is...ze zocht naar een uitweg... Vittorio lachte, jij hebt helemaal nets te denken, jij werkt gewoon mee, tenzij...jij zegt dat je dit echt niet wilt, dan mag jij naar huis gaan en zal ik uit dit dossier hier een nieuw persoon zoeken die wel bereid is zichzelf weg te cijferen om de vrede te bewaren en jouw familie te beschermen. Wellicht dat die leuke Elsemieke zei hij en toen leek haar hart stil te staan. Neee riep ze luider dan zou moeten, laat mijn dochters met rust, ik zal u geven wat u wilt zei ze er gelijk achteraan, wetende wat dat voor haar zou betekende. Alstublieft zei ze, ik vraag het u om mijn dochters hier buiten te laten, net als mijn andere familieleden. Ik zal voor u werken en meegaan in de andere dingen die u wilt, maar geef mij de zekerheid dat zij veilig zijn.
De grijns die er op zijn gezicht verscheen was veelzeggend voor de macht die hij uitstraalde. Zijn dikke vingers gleden omlaag en maakte handig de knoop van haar broek los, je hebt mijn woord Federique zei hij en knikte, maar ik eis volledige overgave van jou. Ze werd nu echt bang want zijn handen sjoorde aan haar broek en doordat ze leunde tegen het bureau bleef hij nog redelijk op zijn plaats zitten. Ze drukte zich van het bureau af, en gelijk schoot haar broek omlaag tot halverwege haar bovenbenen. Haar borsten hingen onder haar BH uit, haar tepels stonden kehard. Haar borek had hij ruw omlaag getrokken en hij keek nu tegen haar dure slip aan en ze voelde hoe zijn vingers erover heen gleden. Hij lachte, je kan het niet ontkennen zei hij, je bent gewoon geil Federique...meer dan een klein beetje zelfs en hij drukte zijn vinger tegen de natte plek in haar slip terwijl zijn duim precies haar klit vond en deze al draaiend met zijn duim begon ter verwennen.
Godverdomme...siste ze gelijk wetende dat ze dat niet had moeten doen...de macht die hij had deed haar vele malen meer dan ze ooit had gevoeld bij haar echtgenoot en ze wist dat dit niet kon want ze was erin geluisd door Vittorio. Ze verafschuwde het dat ze genoot van hetgeen hij bij haar deed toen ze werd omgedraaid en haar slip de zelfde weg omlaag volgde als haar broek eerder had gedaan. Ze huiverde toen Vittorio opstand en haar voorover op zijn bureau duwde met zijn zware hand tussen haar schouderbladen drukkend. Ze snapte heel goed wat ging komen, maar wat kon ze doen, ze wilde niet dat haar dochter Elsemieke met hem te maken zou krijgen. Toen voelde ze hoe hij zijn lid voor haar ingang plaatste en deze langzaam in haar duwde...mijn hemel wat is hij dik merkte ze op en ze hapte voorzichtig naar adem. Toen hij volledig in haar zat en op kalme wijze begon te stoten begon het te tollen in haar hoofd want ze wist dat dit haar lot was en ze voelde hoe ze er nu al van genoot.
Ze voelde hoe ze bij elke stoot haar adem uitpufte omdat hij dieper kwam dan ze gewoon was. Zijn ritme ging omhoog, als een mooie cadans en ze ving hem steeds makkelijker op alsof ze aan zijn grote begon te wennen leek het wel. Zonder zijn dwang boog ze nu dieper voorover en hierdoor raakte hij haar nog iets dieper en kon ze een diepe kreun niet inhouden. Zijn ritme ging nog iets meer omhoog en Frederique hield het niet meer en kwam voor het eerst eerder klaar dan de man, iets wat ze thuis nog nooit had meegemaakt. Ze lag laveloos voorover op het bureau, nog na te schokken en voelde hoe het zaa van Vittario uit haar liep, langzaam langs haar benen omlaag droop.
Vittorio was weer gaan zitten en had haar een stevige tik op haar bil gegeven, je hebt het perfect gedaan Frederique, ik denk dat het goed is als wij elkaar vaker zien, dan kunnen we gelijk even de problemen doornemen die erop dat moment spelen. Ze wist dat ze geen keuzes meer had, ja meneer zei ze kalm en behouden. Ze kon er niets aan doen maar iets in haar was veranderd en ze besloot om tegen haar gezin niets te vertellen over de gebeurtenissen van vandaag.
Wellinde (34)
LinaLot (35)
Pollientje (34)
Logicani (36)