Eenmaal thuis bracht ik tijdens het eten de rest op de hoogte van de meest recente bedreigingen vanuit Amsterdam. Rogier en Gerben keken grimmig, Lot en Mar reageerden nogal koeltjes. Op Joline d’r opgetrokken wenkbrauwen zeiden ze: “We hebben online maar wat extra blikjes pellets besteld, Jolien. Ze gaan er best snel doorheen.” Joline giebelde. “Staat er nog iets overeind in jullie tuin, Lot?” Margot liep naar de hal en kwam even later terug met een paar scorekaartjes. “Alstublieft mevrouw. Geschoten op 25 meter, knielend, met de laser.” Joline gaf de kaartjes aan mij door en ik floot. Geen enkel schot viel buiten de cirkel van de 3. “Da’s niet verkeerd, dames en heren... Hoe...?”
Rogier antwoordde. “We hebben wat scenario’s geschoten, Kees. De buksen staan boven, eentje in elke kamer, halfgeladen, net als hier. Vanuit de huiskamer ‘alarm geslagen’, naar boven gesprint, buksen gepakt en in de serredeuren gaan knielen en schieten. Vanaf het alarm tot het laatste schot nog geen minuut.” Hij fronste. “Alleen... We moeten iets verzinnen om licht op het doel te krijgen. Nu hebben de doeltjes met een bouwlamp verlicht, maar we kwamen er achter dat een bewegend doel uitgelicht moet worden. Met alleen de laser redt je het niet.” Hmmm...
“Daar gaan we straks, na dansles, even naar kijken, dames en heren. Maar voor nu: Iedereen gereed voor een lekker dessert?” Even daarna stond er een bak ijs op tafel en schepten we op. “Sorry... Geen inspiratie voor ijsbolletjes vandaag. Je schept maar wat op en maakt er zelf een feestje van. Daar staat de hagelslag, de stroop en ik heb ook nog wat chocoladepoeder.” Je vergeet nog wat, Kees.” Lot keek me aan. “Je zwarte peper.” Ik stond mopperend op. “Ja hoor, het is weer zover. Mevrouw Boogman wil weer het onderste uit de kan hebben.” Na het ijs joeg Joline ons naar de diverse kamers. “Hup, omkleden jullie! Zorg maar dat het er een beetje netjes uitziet!” Dat lukte: twintig minuten later stonden er drie dames en drie heren gereed in kleding die geschikt was voor een nette dansavond. Lot en Mar in identieke jurken en beiden identiek opgemaakt. Ik bekeek hen nogal nadrukkelijk en vroeg toen aan Gerben en Rogier: “Hoe houden jullie die twee vamps uit elkaar als de verlichting in Arkel in de stand ‘romantisch’ staat?” Nog voordat een van hen kon antwoorden bitste Charlotte: “Dat hoeven ze niet. Mar en ik kunnen hen prima uit elkaar houden. Wij vergissen ons echt niet, hoor Kees!” “Nou ik hoor al bij wie jullie in de leer zijn geweest... Ik dacht even dat ik Claar hoorde, Lotje.”

Margot giebelde: “En ik ken geen vuile rugbymoves, maar reken er op dat Rogier krimpend van de pijn het pand uit strompelt als ik hem in mijn bedje aantref!” Rogier hield zijn handen voor zijn kruis. “Nee, dáár niet Rogier. Mijn zusje moet nog wel een beetje plezier aan jou kunnen beleven.” Hij keek gespeeld opgelucht. “Nou, gaan we nog dansen of hoe zit het, dames en heren?”Joline keek ons aan. “Zeker, Juf Jo...” grinnikte Gerben, wat hem op een boze blik kwam te staan.
Een kwartier later liepen we de dansschool binnen. “Gelukkig! Onze meest charmante cursisten zijn er ook...” Carlos lachte. Rogier fronste even en zei toen: “Sorry als ik je avond nu verpest Carlos, maar ik ben niet zo van de mannenliefde.” Het gezicht van Carlos was onbetaalbaar en Gerben vulde aan: “Ik heb er een paar keer over gedacht om het te proberen, maar...” Verder kwam hij niet: hij kreeg een stomp van Margot. “Idioot!” Grinnikend liepen we verder. Jassen uit en de bar in. We waren een kwartier voor tijd, dus namen we nog een drankje, terwijl de rest van ons clubje binnen kwam druppelen en het wat luidruchtiger werd.

Fred tikte op mijn arm. “Kijk eens wie daar binnenkomt, Kees.” Ik volgde zijn blik: Irene! In een nette rok, een leuke blouse... Netjes! Ze werd door Juanita opgevangen. Beiden kletsten even met elkaar, toen wees Juanita onze kant uit. Irene liep naar ons toe, lachte en zei toen: “Ik kan jullie toch niet zonder toezicht laten?” “Trutje”, baste Fred. “Wat doe jij hier?” “Jullie op de vingers kijken, natuurlijk. Kijken of je je wel gedraagt... Nee, ik had al wat opgevangen over jullie danslessen van Angelique en dat leek me hartstikke leuk. Ik heb een vriendin die in Eindhoven woont; aan haar gevraagd of ik de nacht van vrijdag op zaterdag bij haar mag slapen, zodat ik niet ‘s avonds laat met het OV terug hoef. En die vond dat prima! Dus... Als het van jullie mag, kom ik hier danslessen volgen!”
Ze lachte. “Daar hebben wij niets over te zeggen, Irene”, zei Joline. “Juanita en Carlos zwaaien hier nogal streng de scepter, wij niet. Maar... leuk dat je meedoet! En kun je een beetje dansen?” Ze knikte. “In Gorinchem vorig jaar les gehad, maar dat was alleen ballroom. Ik hoorde dat jullie ook ‘Latin’ dansen: dát lijkt me leuker!” “Latin is de hoofdmoot, maar ballroom komt ook aan bod, hoor. Na de pauze kun je los gaan op quickstep, walsen en chacha.” Charlotte keek Irene aan. “Da’s lekker om even uit te puffen.”
“En soms komt ook de boogiewoogie aan bod: als Fred bezig gaat”, vulde Margot aan, met een schuine blik op Fred. Die liet dat niet op zich zitten: Hij greep Margot in haar nek, trok haar naar zich toe en gromde: “Kijk je een beetje uit, juffrouw Boogman van de jongste categorie? Ik zou tijdens een Rumba zo maar eens kunnen struikelen. En weet je wie dan als schokdemper fungeert? Juist ja: Margootje Boogman, die dan uitgespreid over vier vierkante meter de vloer rood ligt te kleuren.” Irene schudde lachend haar hoofd. “Ik hoor het al...”

Angelique introduceerde haar bij Ton, Claar en Mel: dat waren de enigen die Irene nog nooit ontmoet had. En zoals gewoonlijk: Irene keek van de een naar de ander en schudde haar hoofd. “Sorry... Ik weet nú al niet meer wie van jullie Melissa en wie Clara is.” “Geen probleem Irene”, zei ik. “Als één van de twee een rotstreek uithaalt, geef je ze allebei een dreun. Deed ik vroeger ook altijd. Je hebt dan altijd de goeie te pakken en voor de onschuldige is het meteen een leerschool dat ze wel link uitkijkt om je nóg een keertje te pesten.” Melissa trommelde met haar voeten demonstratief op het parket. “Kijk je een beetje uit, broertje?” En Claar pakte haar tasje, haalde er een nagelvijltje uit en begon opzichtig aan haar nagels te prutsen.
Irene lachte. “En jullie zijn de zussen van Kees? De altijd correcte, galante Opperpiraat Kees Jonkman?” Claar trok haar neus op. “Jij kent hem blijkbaar anders dan wij hem kennen. Toen wij tieners waren was hij gewoon een enorm vervelende klootzak van een oudere broer. Nou ja, hij is, sinds dat hij Joline kent, wel een beetje bijgetrokken, waarvoor alsnog dank, Jolien.” Die lachte liefjes. “Ik ben niet de enige, Claar. Sinds ruim een jaar wordt hij ook nogal op de huid gezeten door een andere dame. Ene Greet Zwart. Helpt ook behoorlijk om Kees een beetje te laten dimmen.” Ik gromde wat, maar kreeg meteen een brainwave.

“Nou je het zegt, schat... We moeten Greet en Anita nog wel polsen over dansles! Ze horen erbij, dan moeten ze dansen ook!” Joline keek twijfelend. “Weet ik zo net nog niet, Kees. Anita heeft veel onregelmatige diensten, Greet heeft wellicht leerlingen op de vrijdagavond... Ja, we kunnen het vragen, maar kunnen hen niet dwingen, schat.” Ze keek nu waarschuwend. “En jij gaat niet, ik herhaal: niét jouw ‘subtiele’ overredingskracht op hen loslaten, Kees Jonkman! Als we hen vragen doen we exact dát: vragen. Punt. En pas nádat ze terug zijn gekomen van hun huwelijksreis. Niet eerder. Goed begrepen?”

Ik capituleerde met een knikje, en toen kwam Juanita de bar binnen. “Dames, heren... We willen beginnen. Komt u mee?” De laatste restjes werden snel uit de glazen gedronken, ik plantte Mocca bij Gerda neer en liep achter Joline aan. Ik hoorde Angelique tegen Irene zeggen: “Kijk eerst maar even langs de zijlijn, Ireen. Sommige Latindansen zijn nogal pittig. Maar als je zin hebt: gewoon proberen!” “Ik vis je wel een keertje op, Irene”, bromde Fred. “En anders knopen we gewoon even aan Rob vast. Of aan Ton. Die leren je het wel.” Irene keek twijfelend, toen werd ik in beslag genomen door Joline die de eerste Rumba met me danste. Ik had alle aandacht nodig, want de dans ging snel. En aan het einde zei Joline: “Dit ging lekker, Kees. Ik heb genoten.” Ik keek blijkbaar nogal verwonderd, want ze vervolgde: “Jij had niet meer die plichtmatige trek op je gezicht. Je danste lekker ontspannen en soepel. Kan ik van genieten, mooie vent.” Ik gaf haar een snel zoentje. “Dank je wel. Een compliment van het mooiste meisje van de klas... Dáár doe ik het voor!” Ze knipoogde.

De volgende dans was een Bachata. Iets pittiger en even later stonden we beiden te hijgen. “Poepoe... Ik denk dat Mel d’r deo overuren moet maken, schat.” Joline giebelde. “Ik vraag het wel aan Carlos.” Op een gegeven moment, tijdens een chacha, zag ik ook Irene op de vloer, samen met Rob. Oké, dat zat wel goed: Rob kon haar prima coachen. En tijdens volgende dansen deed Irene ook mee; viel me niets tegen! Ze bewoog gracieus en soepel... Ik kreeg een stomp van Joline. “Hé jij! Opletten en niet alleen maar naar Irene kijken, ouwe snoeperd!” Ik grinnikte. “Ik zal haar vragen of ze volgende week in zo’n korfbaljurkje...” Verder kwam ik niet. “Idioot!” Joline schoot uit en Carlos keek om. “Wisten we al, Joline. Hoef je niet nog een keer te roepen.” Hij grinnikte naar me. Ik grinnikte terug; dacht even aan het laatste loopje voor de vakantie, volgende week vrijdag. Wellicht dat Irene dan in zo’n korfbaljurkje zou opdraven...
Na de pauze gingen we over op ‘Ballroom’ en werd er vaker van partner gewisseld. Joline tikte op een gegeven moment met een brede glimlach Irene af en gleed in de armen van Ton. “Wil jij wel met deze armzalige stuntel dansen, Irene?” Ze keek me blozend aan. “Stuntel? Valt wel mee hoor. Je kunt prima dansen, dat heb ik al gezien.” “Ja, met Jolien gaat dat prima. Maar met sommige dansen heb ik nog steeds moeite, hoor!” Ze lachte. “Niks van te zien, Kees. Maarre... Het is leuk hier! Veel leuker dan op die dansschool in Gorinchem. Gezellig, en Juanita en Carlos houden de sfeer er goed in.” Ik knikte. “Ja. Eén van de redenen waarom wij hier ook zijn. Joline en ik werden vorig jaar najaar hier lid, toen kwamen mijn lieve en onschuldige zusjes met hun kerels erbij, en langzaam maar zeker onze hele vriendengroep. En nu is het elke vrijdagavond bal. Letterlijk.” Ze moest lachen. “Kan ik me voorstellen... Zeker met Fred erbij. Overigens: met Rob en Ton kun je heerlijk dansen! Wát een virtuozen...”
Ik knikte. “Die zijn dan ook opgeleid door Tony, de moeder van Jolien. Elke vrijdagavond, gedurende vier jaar, was in huize Boogers de dansschool open. Hoorde bij de opvoeding, vond Tony. Toen ik een relatie kreeg met Joline, moest ik er ook aan geloven. Nou ja... én we moesten de dans op onze bruiloft openen, dat hielp ook wel een beetje om me te motiveren.” Even dansten we rustig door. Ik twijfelde. Zou ik zeggen of niet? Nou ja, de koe maar bij de hoorn vatten. “Ireen... Je ziet er leuk uit zo.” Ze bloosde weer. “Dank je wel. Ik ben geen rok of jurk gewend; dit is mijn enige ‘nette’ rokje.” Ik knikte. “Dat zal in jouw dorp wel een uitzondering zijn, denk ik? Want de meisjes in de dorpen langs de Merwede hebben over het algemeen geen broeken aan.” Ze knikte. “Klopt. Als wij naar school fietsten was ik de enige met een broek. De rest: rokken. Maar mijn ouders hebben zich daar nooit iets van aangetrokken. Zelfs niet na zo’n ‘tien-minuten-gesprek’ op school. Maar... Hoezo?”
Ik zuchtte. “Het is natuurlijk bloedlink voor een getrouwde vent om zich te bemoeien met de kledingkeuze van een jongere, vrouwelijke collega, maar... Hier worden de dames en heren verondersteld om zich ‘passend’ te kleden. Kijk eens goed om je heen naar de outfits van de dames: Mooie jurken of rokken, de heren in een net kostuum... ‘Decorum’ noemt men het hier.” Ze knikte. “Had ik al gezien, Kees. En had me al voorgenomen om deze week eens wat on line te bestellen. Volgende week ligt je onderkaak op de grond als je me ziet, reken daar maar op!” Ze lachte me nu uit. “Hou er rekening mee dat Carlos straks een mededeling doet over het tenue voor volgende week. De laatste les voor de kerstvakantie worden we, net als vorig jaar, waarschijnlijk gevraagd om spectaculair gekleed op te komen draven.” “Met mijn huidige salaris niet zo’n probleem, Kees. Dat zou anders geweest zijn als ik nog bij Luna van den Akker had gewerkt.” Ik gniffelde. “Dat zal best... Met een salaris wat vér onder het minimum jeugdloon zat.”

Ze fronste even. “Weet jij overigens hoe het nu met mevrouw van den Akker is? Fred en jij hadden toch nog wat dingetjes met haar...?” Ik gniffelde. “Mevrouw Luna is een paar weken terug, nadat ze DT had gespamd en mij ook digitaal nogal dwars had gezeten, ’s nachts van haar bed gelicht door de AIVD. Ze bleek nogal innige connecties te hebben met buitenlandse mogendheden. Een paar van haar contactpersonen heb jij gezien en zelfs foto’s van gemaakt; die bleken op de ambassade van de Russische Federatie te werken. En na wat onderzoek zijn ze met een enorme zwieper onder hun gat op het vliegtuig gezet en het land uitgeknikkerd wegens spionage. En Luna zit in de bajes, in afwachting van haar proces. Het zou mij niets verwonderen als zij ook op het vliegtuig richting Moskou of Peking wordt gezet. Ze had in beide landen vriendjes zitten, geloof ik. Maar dat weet Fred beter dan ik. Ga maar even met hem kletsen...” Ik danste richting Fred en tikte Charlotte af. “Hé makker, kun jij Irene even onder je nogal massieve hoede nemen? Zij wilde ook wel eens de Nijlpaard Boogie-woogie leren... Dááág Irene!” Fred keek dreigend naar mij, toen lachte hij naar Irene. “Ik begrijp dat je het gestuntel van mijn bud een beetje zat bent, Ireen...” Hij gaf haar een handkus en draaide met haar weg.
Charlotte draaide in mijn armen. “Hé, een knappe vent die ik nu eens helemaal kan omarmen... Bij Fred kwam ik 20 centimeter arm tekort.” Ze lachte. “Kom maar bij Kees, schoonheid. Kun je even uithijgen.” Ze legde haar hoofd op mijn schouder en fluisterde: “Ik ben vaker ‘bij Kees gekomen’, hoor beviel prima.” We grinnikten als samenzweerders en zwierden de zaal door. Na nog een paar wisselingen startte de laatste dans en ik zocht Joline weer op. “Hé schoonheid... Mag ik jouw lekkere lijf weer tegen me aanvoelen?” Ze keek afkeurend. “James! Gedraag je!” “Bij mijn freule gedraag ik me altijd, anders word ik opgesloten in de kerkers van haar kasteel. Geen zin in, ondanks die leuke dienstmeisjes die ook straf hebben...” Ze keek nu boos. “Jaja... Dansen met je freule jij! En denk er aan: Niet goed is opnieuw!” Ik vulde aan: “En opnieuw...en opnieuw... en opnieuw, zeker? Ik heet geen Marion hoor.”
Ze schoot gelukkig in de lach en zoende me even. En zacht hoorde ik: “Er zijn momenten geweest dat ik het helemaal niet erg vond, dat ‘opnieuw... en opnieuw... en opnieuw’, Kees.” “Gaan we vanavond dan weer eens overdoen, schatje. En dat Lot, Mar, Rogier en Gerben bij ons in huis slapen... Ze wennen er maar aan.” Joline keek me aan. “Deal...” Ze lachte veelbelovend.

Veel te snel was de dans afgelopen. Carlos vroeg nog even de aandacht. “Dames en heren... Volgende week is de laatste dansavond van dit jaar. Graag zien we jullie dan weer terug hier. We maken er een ‘open avond’ van: al onze cursisten zijn dan welkom. Van alle klassen. Het zou dus wel eens druk kunnen worden. Maar ook: gezellig. Eén verzoek: U ziet er op een ‘normale’ dansavond natuurlijk al prachtig uit, maar maak het volgende week maar eens spectaculair. Het thema is ‘Latin’, dus dan weet u hoe u zich moet kleden. Dank u wel!” Joline keek me aan en lachte. “Kun je je meest favoriete kledingstuk weer aan, Kees... de homopropellor.” Ik bromde: “Ik denk eerder dat het een leren jasje wordt met een koppel en een paar revolvers. Of een oogmasker, degen en laarzen met sporen, met als Zorro. Da’s ook Latin, schatje.” Ze keek afkeurend. “Niks ervan. Veel te veel dingen waar de jurk van het mooie meisje achter kan blijven haken en open kan scheuren.” “Nou, da’s wel lekker praktisch, Jolien. Kunnen we meteen...” Ze legde een hand op mijn mond. “Kop dicht jij. Macho.”
Wilma zag het gebaar. “Stond hij weer eens te bluffen of deed hij oneerbare voorstellen, Jo?” “Allebei. In één zin notabene”, mopperde Joline. “Niet zo gek met zo’n knappe dame”, dreunde Fred er meteen achteraan. Joline knipoogde. “Als jij dat nu ook eens wat vaker deed, Fred?” “Ik kijk wel uit, geliefde direct leidinggevende. Dan kijk ik meteen in twee blauwe lasers, óf in de loop van een buks óf krijg een trap van Kees onder m’n bescheiden derriëre. En als klap op de vuurpijl moet ik bij Theo op het matje komen wegens het uiten van ongepaste opmerkingen en ik weet niet of zijn matje groot genoeg is. Maar je ziet er vanavond heerlijk uit Joline. Dank je wel dat een zwanger nijlpaard als ik met je mocht dansen.” Jolien liet me los, liep naar Fred en zoende hem. “Dank je wel, lomperd. Je bent best wel een lief zwanger nijlpaardje.” Wilma gaf mij een zoen. “Als zij los gaan... Dan wij ook maar, Kees. Wat dacht je van een avondje partnerruil?”
Ik keek haar met grote ogen aan. “Waarmee heb jij geluncht, Wilma? Ik héb al meer dan genoeg ervaring om naast die vent van je in slaap proberen te vallen, hoor. Dank je feestelijk.” Joline trok Wilma naar zich toe. “Oh, dat lijkt me wel wat, Wil. Die kerels in de berging beneden snurken en wij als prinsesjes op het grote bed onder de sterrenhemel. Met een fles champagne op het nachtkastje...” Wilma keek afkeurend. “Dat bedoel ik niet, trut. Ik dacht eerder aan Kees en ik op dat grote bed en waar Fred en jij gaan maffen, bekijk je maar.”
Ik besloot dat het welletjes was. “Dames... Die ervaring hebben we al, weten jullie nog? Als we dat willen herhalen, moet ik weer ergens een inbreker charteren en daar heb ik geen zin in. Kappen met die onfatsoenlijke ideeën.” Wilma keek teleurgesteld. “Jammer... Ik had me er bij voorbaat al op verheugd. Saaie Piet ben jij, Kees.” “Een saaie Kees dus. Ja, dat dachten mijn klas- en jaargenoten ook, Wilma. Totdat ze mij in een kroegje in Eindhoven zagen, met twee roodharige vamps op schoot, die wel hele leuke dingen bij mij deden...” We schoten in de lach en Joline sloot af me de opmerking: “Stoppen nu, anders gaan er diverse lui nog wat van denken.”

Ik haalde Mocca op bij Gerda. Die kwispelde hevig en likte mijn hand. “Jaja... Brave hond, hoor. Mocca: zoek Joline!” Roefff... Wég was de hond, tussen alle benen door rechtstreeks naar Joline. “Nou, die kan prima als speurhond gaan werken, Kees!” Gerda keek me aan. “Mocca heeft Joline binnen de seconde in z’n bruine hondenhart gesloten, Gerda. Ja, ik ben volgens mij ‘ook wel een aardige vent’ in zijn ogen, maar Joline is de ‘Alfa-female’. Voor haar doet hij alles.” Ze giebelde. “Jij toch ook?” Ik zuchtte. “Je bent soms een krengetje, Gerda. Maar dank je wel voor het oppassen.” Ze knipoogde en verdween achter de bar. En was meteen druk.
Ik liep even naar Hans, de andere barkeeper. “Hé Hans... Straks nog even vakantie, voor je met je stage start?” Hij knikte, ondertussen een biertje tappend. “Exact één week, Kees. Daarna sta ik in Gorinchem op de stoep.” “Nou, je bent welkom, kerel. Zorg voor die tijd wel dat je je PBM’s in orde hebt, want voor je het weet sta je ergens op een project en dan moet je je spullen wel bij je hebben.” Hij gniffelde. “Die zijn altijd in orde. Vorige week alles nog nagekeken en mijn helm laten vervangen. Zat nog drie maanden af van zijn uiterste houdbaarheidsdatum. Eén vraagje nog daar over: moet ik een veiligheidsharnas hebben?” Ik schudde m’n hoofd. “Nee. Ten eerste zijn die dingen vaak niet compatible met de klimsystemen bij de diverse bedrijven en ten tweede zijn ze schreeuwend duur. DT heeft de afspraak dat alle klimmaterieel door de klant geregeld wordt.” Hij keek opgelucht. “Poeh, dat scheelt weer een week bonen uit blik eten...”
Ik keek vragend en hij vervolgde: “Dat soort uitgaven komen meestal twee weken voor de studiefinanciering binnenkomt. Heb je nét je budget in orde, moet je weer 250 euro extra uitgeven waar je niet op rekende... En dan zijn bonen uit blik het rantsoen voor een week. Overigens: een jaargenoot van mij eet bijna de hele maand bonen uit blik of voer wat nog nét niet zelf de verpakking uit loopt... Hij is nogal slordig met z’n budget.” Ik knikte. “Oh, ik heb dat meer gezien. Behalve in de eerste week na de StuFi, hé? Dan kan het niet op...” Hans gniffelde. “Precies. Daarom ben ik best wel blij met dit baantje. Het levert redelijk op en ik kan gratis bier drinken.” Hij schoof een vol blad bier richting Carlos die achter de kassa zat. En die keek donker. “Jongeman, als ik merk dat er sinds jouw komst hier significant minder bier uit een vat komt, stuur ik Juanita op je af. Ben je wel eens in het Spaans uitgevloekt?” Hans schudde zijn hoofd. “Nee. Jij wel natuurlijk... Vertel eens!” Carlos keek dreigend en ik grinnikte. “Arme Carlos... Ik heb medelijden met je, kerel! Héél even...”

Ik liep terug naar de vriendengroep die, zoals gewoonlijk twee tafels bij elkaar had geschoven. Mocca maakte ik los en die schoot meteen richting Margot. Snuffeldesnuffel... Lik-lik-lik... “Zo. Even op niveau gekletst met onze toekomstige stagiar Hans.” Rob keek meewarig. “En... Heeft het jong er na zo’n praatje van jou nog steeds zin in? Ik kan me het nauwelijks voorstellen, Kees.” En Fred vulde aan: “En dan moet ik in de week na oud en nieuw zeker weer uitsmijter spelen? Je lost het maar eens een keertje zelf op met je majoorsvoorkomen, Kees.” Ik sloeg een arm om Irene heen, die links naast me zat. “Deze dame is veel effectiever, lulhannes.” Een tikje op mijn rechterschouder. “Ehh... Vergis jij je niet een beetje, echtgenoot van me? Je slaat zomaar een arm om een uiterst onschuldig jong meisje heen onder het oog van zo’n twaalf getuigen, waaronder je eigen huwelijksgetuigen én het echtpaar waar je mee getrouwd bent... Da’s nogal gevaarlijk, weet je dat wel?” Ik deed alsof ik schrok. “Ohhh... Sorry schat. Ik dacht dat je links van me zat. Sorry Ireen!” Die giebelde. “Wel eens lekker, de arm van een stoere vent om me heen. Voel ik te weinig. En dank voor het compliment, Kees!” Ik keek vragend. “Pardon?” “Dat je me verwisselt met Joline, sukkel! Daar kan ik weer even mee vooruit... Verwisseld worden met de knapste dame van DT...”
Joline gaf haar voor me langs een ‘high five’. “We houden Kees samen wel in toom, Ireen.” Ik keek zielig. “Verdorie... Heeft mevrouw mijn echtgenote een geheim agent in het bureau naast het mijne. Heb ik weer.” “Nou... Zo geheim ben ik niet en ik draag geen politiepakje, Kees. Of pepperspray om van een pistool maar niet te spreken. Handboeien, dat zou nog kunnen; die hebben ze in de feest-artikelenwinkel wel. Als jij daar opgewonden van wordt...”Irene keek me recht aan, zonder lachen.
“Nee, dank je wel, Ireen. Dan liever een taser. Ga je zo lekker van trillen...” Ze kon haar lachen niet houden, evenmin als Claar en Mel. “Goeie tip, Kees!” Clara keek me lachend aan. “Ga ik eens proberen als deze luitenant op oefening is en m’n batterijen weer eens op zijn. Een taser in m’n poes...” Ton greep haar in haar nekvel. “Dat laat we maar uit je rooie koppetje, schoonheid. Ben jij bedonderd... En de rest van je leven gevoelloos zijn op bepaalde plekjes?” Claar keek hem aan. “Ja, da’s ook waar... Nou ja, dan maar batterijen. En, als jij weer thuis bent, het echte werk.” Irene zat nu met blosjes op haar wangen en Melissa zag het.
“Kees, ga jij eens naast Rob zitten. Zuster Melissa moet even nazorg plegen, geloof ik.” Ik stond op en Mel ging op mijn plekje zitten. “Trek je maar niks aan van onze conversaties, Irene. Wij communiceren nogal ‘open’ naar elkaar en nemen elkaar graag op de korrel. Maar hee...net als bij DT: als het te gek wordt: gewoon zeggen en dan houdt men zijn mond wel. Niet wachten tot je ontploft, dan ben je te laat.” Irene knikte. “Oké. Dank je wel, Clara.” Mel giebelde. “Nee, dat is m’n zus.” Ik knikte. “Het is zeldzaam, maar voor deze keer heeft ze gelijk, Irene. Meestal bedonderen ze de boel, maar nu niet.” Melissa lachte liefjes. “Ik ga toch niet Claar alle credits geven als ik iemand heb gerustgesteld hé? Mocht mijn zusje willen...” Irene keek hen beurtelings aan. “Kees had gelijk. Jullie zijn rooie draken.”
“Hoho, Ireen!” Joline schoot overeind. “Deze betiteling komt van mij af! En niet van Kees.” Ze giebelde. “En die hadden ze al van mij gekregen voor ik ze in levende lijve gezien had. Dus ik heb wel best wel mensenkennis.” Ze keek zelfvoldaan. “Nou, het is meer ‘drakenkennis’, Jolien...”zei Rob. “Vertel eens: heb je daar ook een minor in gevolgd? Zo ja: waar vond die plaats? Dan schrijf ik me daar ook voor in. En ik denk dat Ton ook wel belangstelling heeft, nietwaar broer?” Ton knikte hevig. “Komt altijd van pas. Is het nu niet, dan zeker na ons trouwen.” Beide zussen zuchtten. “Niks ervan!”, zei Clara. “Je doet die kennis maar op in de harde praktijk, luitenant van me. Waarschijnlijk doet dat een paar keer pijn aan je oren, maar dat moet je er maar voor over hebben. En over die praktijk na een eventuele bruiloft... Dat is de masterstudie. Daar moet je hard voor werken om toegelaten worden. En de draak in kwestie van voldoende biobrandstof voorzien, zoals Tia of Pisang Ambon.” Ton grijnsde breed en Clara vroeg: “Wat zit jij te lachen, luitenant? Het wel weer iets smerigs zijn!” “Liefje... Die ‘harde praktijk’en dat ‘harde werken’ waar je het over had... Zullen we dat zo dadelijk in jullie flatje eens in de praktijk brengen? Rob en Mel in haar kamer en wij tweetjes in jouw kamer?” Zonder op antwoord te wachten trok hij Claar overeind en Rob nam Mel op sleeptouw. Beide meiden giebelden. “Het cursusgeld kan aan mij overgemaakt worden, heren!” riep ik hen nog na, maar of ze het hoorden...

Irene schudde haar hoofd. “Nou, ik dacht dat ik bij DT een stoomcursus toespelingen had doorgemaakt... Dit is een graadje erger! Ik ga er ook maar eens vandoor, anders kom ik wel heel laat bij m’n vriendin aan. Tot maandag of anders volgende week!” Ook zij verdween. Joline sprong op. “Even wat vragen, Kees. Zo terug.” Een minuut later wenkte ze me. “Wij brengen Irene even naar haar vriendin toe. Anders moet ze half Eindhoven door, naar de Dr. Cuyperslaan. Geen goed plan op dit tijdstip.” Ik knikte. “Prima. Ehhh... Lot en Mar, jullie komen er wel in hé? Wij zijn met een twintig minuten thuis.” Lot stak een duim op. In de hal wachtte Irene. “Lief dat jullie me wegbrengen.” “Wij zijn zuinig op onze collega’s, Ireen. Geen goed plan als jij nu nog drie kilometer door Eindhoven moet sjokken. Best gevaarlijk voor een knappe meid als jij en nee, dat is geen grap.” Beide dames stapten achterin. “Even ladiestime, Kees. Bemoei jij je maar met het door Eindhoven loodsen van deze digitale bak.”
Ze zaten onderweg zachtjes te kletsen, tot we voor de deur van een nogal sjofele flat stonden. “We wachten wel even tot je binnen bent, Ireen. En denk er aan wat ik zei.” “Goed ma”, grapte Irene. “Dag Kees. Bedankt voor de lift.” “Goed weekend, Irene. Tot maandag.” Ze deed het portier dicht en Joline stapte naast mij in. “Nog niet wegrijden, Kees. Ik heb een rotgevoel. Ik heb haar gezegd dat, mocht er iets aan de hand zijn binnen, dat ze meteen weer naar buiten moet komen. En als ze het niet vertrouwd, moet ze me bellen, dan halen we haar op.” Ik keek verwonderd. “Hé meissie... Wat is er aan de hand?” Joline zei niets, maar keek nogal gespannen naar een flat op de tweede verdieping. Achter de ramen was het donker, totdat er één klein lampje aan ging in de hal. En dat ging vrij snel weer uit.
“Zo. Mevrouw is binnen, volgens mij. Dan kunnen wij ook naar huis, denk ik.” “Nog even niet, Kees. Wachten.” Joline legde haar hand over de startknop. “Drie minuten, Kees. Dat kan toch wel?” Na een minuut bleek dat ze gelijk had. Zoals gewoonlijk. Irene kwam naar buiten gerend. Nog voor ze bij de auto was, stond Joline al naast de auto. “Sorry... Maar kunnen jullie me op het station afzetten? Daar ga ik nooit meer naar binnen!” Ze was duidelijk over haar toeren. Ik keek op mijn horloge. “Dat ga je niet meer halen, dame. De trein wel, maar vanaf station Gorinchem naar huis: Nee. Bel je moeder op en zeg dat je bij ons slaapt. Morgenochtend kun je dan rustig naar huis. Ja, Mar en Lot slapen ook bij ons met hun kerels, maar we maken wel een plekje voor je.”
Joline deed het achterportier voor haar open. “Instappen meid. En je moeder bellen.” Irene zuchtte diep. “Dank jullie wel...” Ze kroop op de achterbank en Mocca duwde meteen zijn kop in haar nek. “Hoi mooie hond... Jaja, je bent lief...” In mijn spiegel zag ik dat Mocca zijn kop in haar bleef houden. Hij likte niet, maar bleef steeds fysiek contact houden. En toen Irene stopte met aaien, hoorde ik een zacht piepje, Die Mocca... Gaf even steun aan iemand die het nodig leek te hebben.

Even later, we reden al richting huis, hoorden we:
“Hoi mam, met mij. Ja, de dansles was hartstikke leuk, maar toen ik bij Jetty naar binnen ging, was het één grote bende in haar flat. Drie meiden, vijf jongens, drank op tafel en er zaten er twee te blowen... Ik ben meteen naar buiten gerend. Gelukkig stonden Joline en Kees nog voor de deur. Ik rij nu met hen mee, en mag dáár slapen.”
Ik hoorde haar moeder zeggen: “Is dat wél veilig, meisje?”
Ik gniffelde, Joline legde een hand op mijn schouder ten teken dat ik mijn mond moest houden en zei in de telefoon: “Ik hou Kees wel in de gaten, mevrouw van den Hurk. Margot en Charlotte slapen ook bij ons, samen met hun verloofden Gerben en Rogier. Ik mag aannemen dat u ondertussen wel wat verhalen over hen gehoord hebt.”
Er klonk een lachje. “Nogal, mevrouw Jonkman. Maar: fijn dat ze bij jullie kan slapen. Dank je wel. Ireen: Gedraag je netjes, we zien je morgen wel weer verschijnen, meisje.”
“Is goed mam. Ik bel wel. Welterusten!”

Ze stak de telefoon in haar zak. “Poeh... Niet te geloven Joline, wat een bende daar in die flat. Ik stond in de deur en de wietlucht knálde me tegemoet. En twee van die jongens waren me al met de ogen aan het uitkleden... Dan honderd keer liever een lunchpauze terwijl we door de stromende regen lopen te rennen met Kees of Fred voorop.” “Dat kan Kees wel regelen, hoor Irene... Ik spreek je vrijdagmiddag wel. Kijken of je er dan nog steeds zo over denkt.” Joline klonk plagend. Eenmaal bij de flat aangekomen parkeerde ik de auto in de garagebox. “Ik laat Mocca nog even uit, schat.” Joline knikte. “Ga je mee, Ireen? De dames Boogman kennende staat er al een lekker drankje op tafel met wat knabbels. Voor de wiet moet je elders zijn.” Irene snoof en ze verdwenen richting liften. Met Mocca liep ik naar het uitlaatveld en daar werd gedaan wat de natuur hem opdroeg. Toen ik richting losloopveld liep, wilde de hond duidelijk niet mee. “Oké, oké... Jij wilt naar huis, gek beest? Goed dan... Maar wél bewegen jochie. We gaan met de trap. Mocca: Stairs!”
De hond zat er niet mee: Een bruine flits schoot langs me heen, de trap op. En waar hij normaal op elke verdieping even omkeek en op me wachte, sprintte hij nu in één keer naar boven; alle negen verdiepingen. En in de hal boven stond hij te wachten; hij was me drie verdiepingen voor gebleven. “Gek beest...”
Ik deed de deur van het trappenhuis open en Mocca sprintte naar de deur van ons appartement. Wéér wachten op die slome Kees... En eenmaal binnen liep hij rechtstreeks naar Irene, plofte aan haar voeten en keek verwachtingsvol omhoog met een ‘Gaan we nog aaien of hoe zit dat?’ - blik in zijn ogen. Charlotte giebelde. “Het ziet er naar uit dat je nazorg nodig hebt, Ireen.” “Die heeft ze inderdaad. Maar daar is Mocca beter in dan Kees. Aaien Irene, anders springt Mocca op je schoot en dat ga je niet willen in je mooie rok.” “Vervelend hoor...” lachte Irene. “Hé mooie hond... Wil je knuffels van Ireentje?”

Ze kuste hem op zijn kop en streelde in zijn hals. Een knorretje werd hoorbaar, teken dat Mocca de aandacht wel op prijs stelde. “Wat willen jullie drinken?” Rogier stond in de keuken. De dames Boogman kozen Pigang Ambon met jus, Irene koos ook jus, maar zonder de groene drank, Joline wijn en de heren gingen aan de Jägermeister. Gerben kwam met een paar schaaltjes knabbels de kamer in: worteltjes, bloemkool en zoutjes. “Jullie hebben het hier goed voor elkaar, Jolien... De gasten verzorgen de drank en de knabbels! Lijkt me ook wel wat...”
Joline snoof. “Die ‘gasten’ weten ondertussen bijna beter dan wij waar het lekkers te halen is, Irene. Vergeet niet: Lot en Mar hebben hier bijna een half jaar gewoond en sinds dat ze verkering kregen met die twee Piraten daar, weten die heren ook wel hoe onze keuken in ingedeeld.” Gerben knikte. “Zeker weten. Met name de plaatsen waar de drank staat...” Margot keek minachtend. “Zuipschuit. Kijk uit voor Gerben, Irene. Zo op het ook een hele brave, introverte ingenieur, maar als hij eenmaal loskomt...”
Joline vulde, met een uiterst neutraal gezicht aan: “Slecht voor je maagdelijkheid, nietwaar Margootje?” Die gniffelde. “Heb ik bij hem geen bezwaar tegen, Jolien...” Gerben keek zelfverzekerd. “Zo. Nou hoor je eens wat een enorm knappe en charmante vent ik in feite ben, Irene...” Ze keek twijfelend en kreeg een beetje rode wangen. Ik zag het. “Irene: zoals je een uurtje geleden zelf zei: ‘bij DT had je een stoomcursus ‘toespelingen’ doorgemaakt, bij de dansschool van Carlos en Juanite was het al een graadje erger... Hier in huis komt er nog een dimensie bovenop hoor. We kennen elkaar door en door. En je hebt geluk dat Fred en Wilma er nu niet bij zijn, anders had je helemaal rooie oortjes gehad.” Irene giebelde meisjesachtig. “Ik heb er beeld bij. Geloof ik.” “nou, laat dat beeld maar heel snel los, Ireen”, mengde Rogier zich in de discussie. “Het zou zomaar nogal vunzig kunnen zijn.”

“Nou, vunziger dat wat ik net zag, kan bijna niet, Rogier. Sjongejonge... Ik wist dat Jetty een nogal ‘vrij’ leven leidde, maar toen ze nog thuis woonde werd dat binnen de perken gehouden door haar ouders. Maar sinds een paar maanden had ze baan in Eindhoven en ging ze daar wonen. En blijkbaar was de beer toen los. In de halve minuut dat ik binnen was, zag ik één stelletje wat al half ontkleed was en elkaar nogal intiem aan het verkennen was, twee knullen die op de bank onderuitgezakt aan het blowen waren en twee meiden die ook bezig waren om een joint te draaien. En de lucht stond al blauw van de rook en de stank van wiet... Báh! En ik kon wel raden waar de heren aan dachten toen ik binnenkwam. Ik werd met de ogen uitgekleed. En toen heb ik me maar omgedraaid en tegen Jetty gezegd dat ik hier geen trek in had. Gelukkig stonden Joline en Kees nog op de parkeerplaats.”
Ze keek mij aan. “Waarom in feite, Kees?” Ik wees op Joline. “Zij was het, Irene.” Joline glimlachte. “Lief van je om niet zelf met de eer te gaan strijken, Kees. Ireen, op het moment dat je naar binnen ging had ik een rotgevoel. En heb tegen Kees gezegd dat hij moest wachten. Een minuut later kwam je naar buiten rennen. Nee, ik heb geen paranormale gaven.” “Hoe dan ook: ik ben er dolblij mee, Jolien.”
Irene stond op, gaf haar een zoen op haar wang en ging weer zitten. Ik protesteerde. “En ik dan? Ik heb ook in die auto zitten wachten, hoor!” Joline lachte schamper. “Zie hier de opofferingsgezindheid van de heer Jonkman Junior...” Irene zuchtte, kwam weer overeind en gaf mij een uiterst zedig zoentje op mijn wang. “Zo, jij ook je zin. Piepert.” De rest gniffelde zachtjes. We zaten nog een kwartiertje te kletsen, toen zei Joline: “Even afspreken wie waar gaat slapen, jongelui...” “Hebben we het in de keuken al over gehad, Jolien. Mar en ik slapen in de achterste logeerkamer, Rogier en Lot op de bank, Irene kan in de studeerkamer maffen en jullie bekijken maar waar je slaapt.” Joline stak haar duim op. “Prima jongens en meiden.” Irene keek verontrust. “Ehh... Ik hoorde net ‘jullie bekijken maar waar je slaapt’ Hoe...?”
Ik zuchtte, trok haar overeind en deed de deur van onze slaapkamer open. “Het is natuurlijk behelpen, maar ik denk dat Joline en ik hier wel kunnen maffen, Ireen. En als dat niet lukt, houden we ons wel op een andere manier aangenaam bezig. En daar merk je in de studeerkamer niks van.” Ze keek rond. “Ja, hier zou ik ook wel kunnen slapen, denk ik... Mooi!” “Niks er van”, hoorde we achter ons. “In de studeerkamer jij. Slaap je liever op een paar matjes of op een luchtbed?” “Matjes”, zei Irene direct. “Geen zin dat ik halverwege de nacht wakker wordt omdat het luchtbed lek was.” “Kees...” Ik knikte, haalde twee matjes uit de kast en een van onze slaapzakken. Oh ja, ook nog een kussen... Verdorie, dat hadden we niet over... Nou ja, dan mijn eigen kussen maar. Daarmee gewapend liep ik naar de studeerkamer, legde de matjes op de grond, luchtbed en kussen er op.
“Sorry Ireen... Een heel saaie bruine slaapzak, maar dat is tegen de wolven. En het is een winter-slaapzak, bestand tegen -20 graden; als het te warm wordt, kun je de binnenzak er uit halen en alleen daarin liggen.” “Wolven???” Grote vraagtekens werden zichtbaar in haar ogen. “Vertel ik morgenochtend wel, anders slaap je vannacht niet.
Als je nog wilt poedelen: dáár is de logeer-badkamer. Ik zal Lot, Mar en hun vriendjes tot 23:30 wel even bezig houden, dan kun jij nog even douchen. Voor de tijd na 23:30 geef ik geen garantie.” Ze snoof. “In een kwartier kan ik wel douchen, hoor. Om half twaalf lig ik wel hier.” Ze liep achter me aan naar de huiskamer. “Welterusten allemaal! Hoe laat ontbijten jullie meestal?” Joline antwoordde. “Wij zijn geen uitslapers; meestal zijn we rond acht uur wel wakker. Ontbijt is in ieder geval om half negen, oké?” Irene knikte en na Mocca een aai gegeven te hebben, verdween ze in de hal.

“Zo jongens en meiden. Nog even geduld graag; ik heb haar gezegd dat jullie om half twaalf richting slaapvertrekken gaan. Tot die tijd even wachten, zodat onze lieve receptioniste haar tandjes kan poetsen en ongestoord kan poedelen.” Gerben keek me aan. “Wat ben jij in een soepele bui, Kees. Zo ken ik je niet...” “Als het gaat om leuke jongedames is Kees wat soepeler in de omgang dan tegen mannelijke ingenieurs, Gerben. Kijk maar naar mij: hij is met mij getrouwd. Niet met Fred. Fred kon een trap onder zijn kont krijgen, dat is iets wat hij bij mij nog nooit gedaan heeft.”
"Zou ook zonde zijn van jouw mooie, pardon, kont, Joline...” Rogier keek haar met een schijnheilig gezicht aan en Lot schoot uit. “Hé, lomperd! Zit jij nou, waar je eigen meisje notabene bij is de anatomie van een andere vrouw te ontleden? Schaam je je niet een beetje, meneer van der Vlist?” “Ik ontleed helemaal niks, mevrouw Boogman. Ik heb ten minste geen scalpel in mijn handen. Ik maakte de gastvrouw een welgemeend compliment. En wat ik straks allemaal in jouw oor fluister, dat gaat niemand in deze kamer ook maar ene sikkepit aan. For your ears only, schatje.”
Lot bromde nog wat. Zo zaten we nog een paar minuten te geinen, tot het half twaalf was. Joline stond op. “Kom lui, we gaan naar bed. Morgen weer vroeg dag. Oh, enne... Rond elf uur staat onze gastgezinbegeleidster van Hulphond Nederland voor de deur; gelieve jullie van erogene sappen doordrenkte beddegoed uit deze kamer verwijderd te hebben.”
Ze lachte gemeen. “Op onze slaapkamer hoeft dat niet; zij komt daar toch niet kijken. Welterusten!” Ze pakte mijn hand en zei in de deuropening: “Kom Kees, wij kunnen los gaan...”