Die nacht slaap ik bijna niet.
Het duister van de kamer voelt zwaarder dan anders. Ik lig op mijn rug en staar naar het plafond dat ik niet kan zien. Mijn lichaam is wakker. Opgewonden. Een restant van de middag dat niet wil wegebben. Maar daaronder zit iets anders. Iets dat knaagt. Verwarring. Een trage, zeurende onrust die zich door mijn borst verspreidt.
Wordt het te veel?
Niet de seks. Die is makkelijk. Die is concreet. Het is alles eromheen. De lagen. Wie wat weet. Wie wat níet weet. De stiltes die ik bewaar en de leugens die ik eroverheen leg. Het voelt alsof ik op meerdere fronten tegelijk vecht. Een stille oorlog zonder duidelijke vijand.
Met de jongens. Hun blikken die steeds zekerder worden. Hun stilzwijgende eisen. Met Van Weelden. Die schaduw die altijd ergens op de achtergrond hangt, wachtend. Met Rayenne. Haar bekentenis. Haar kwetsbaarheid. De manier waarop ze me aankeek alsof we hetzelfde waren, terwijl we dat misschien helemaal niet zijn. En misschien nog met meer dan ik kan overzien. Mensen die ik nog niet eens als front heb herkend.
Ik vecht met het doen alsof. Alsof ik een serieuze leerkracht ben. Alsof ik weet wat ik doe. Mijn collega’s geloven het. Ze denken dat ik een methode heb. Iets briljants dat probleemjongeren bereikt. Ze knikken naar me op de gang. Ze vragen hoe ik het doe. En ik glimlach en zeg iets vaags over grenzen en vertrouwen. Terwijl ik vanbinnen voel hoe dun dat masker is geworden.
Maar boven alles vecht ik met mezelf.
Met wie ik ben geworden. Of met wie ik denk te zijn. De vrouw die ’s ochtends voor de klas staat en ’s middags op haar knieën zit in een trappengat. De vrouw die cijfers uitdeelt alsof het beloningen zijn en daarna zichzelf wijsmaakt dat ze nog steeds de controle heeft. Ik ken haar steeds minder. Of ken ik haar juist te goed?
Het is gewoon veel. Te veel om in één nacht te ontrafelen. De gedachten blijven draaien, langzaam, zwaar, zonder oplossing.
Ergens na middernacht verschuift het. Ik lig niet meer alleen te piekeren over wat er is. Ik begin vooruit te denken. Naar straks. Naar het trappengat. Voor de les dit keer. De koude muur. De stilte die straks weer zal hangen. De blikken die me zullen opeten.
Mijn hand glijdt zonder dat ik er echt over nadenk onder de deken. Niet uit lust alleen. Meer uit een soort voorbereiding. Een manier om grip te krijgen op wat komen gaat. Ik vinger mezelf langzaam klaar terwijl ik me afvraag hoe ik het dit keer weer moet klaarspelen. Welke volgorde. Welke blik. Hoeveel ik kan geven zonder te verliezen.
Van een uitdaging hou ik wel.
Maar vannacht voelt die uitdaging minder als een spel en meer als iets dat me langzaam opslokt. Iets waar ik steeds dieper in zak. En terwijl mijn adem sneller gaat en mijn lichaam zich spant, vraag ik me af of ik morgen nog steeds zal weten waar de grens ligt. Of die grens überhaupt nog bestaat.
-
Ik kwam vroeg uit bed.
De wekker had ik niet nodig. Mijn lichaam was al uren wakker, zwaar van een onrust die nergens heen kon. Ik koos mijn kleding weer zorgvuldig. Een wat lossere blouse met knoopjes. Een vormgevende bh eronder. Een nette pantalon. Een jasje erbij. Passend voor op school. Passend voor mijn leeftijd. Niets dat opviel. Niets dat verraadde wat er onder de oppervlakte kookte. In mijn tas stopte ik toch reservekleding. Ik had zo’n voorgevoel dat het nodig zou zijn.
Ik ben extra vroeg op school. Zij ook. Ik laat ze via de achterkant binnen. Geen woorden. Alleen een kort gebaar. En zo staan we in het trappengat. Vroeg. Stil. Nog een beetje donker buiten. Het grijze ochtendlicht sijpelt nauwelijks naar binnen. Ik knik alleen. Het moet maar weer.
Ik slik. Doe mijn jasje uit. Mijn vingers vinden de knoopjes vanzelf. Ik maak er al een paar los zonder echt te beseffen hoe het in zijn werk gaat. Alsof mijn handen verder zijn dan mijn hoofd. Ik zak weer af. Voor me bungelen de drie pikken alsof ze gisteren niet gespoten hebben. Hard. Ongeduldig. Bekend.
Ik verfrommel mijn lippen even. Dan pak ik die van Jayden en Luc met enige gretigheid vast. Jayden zou ik aftrekken. Luc zou weer gepijpt worden. En Mo? Zijn volgende, laagste cijfer was een 7,9. Dus hij mocht mijn borsten nemen. Vandaar het blouseje. Vandaar die bh. Mijn knoopjes los. Mijn borsten tegen elkaar gedrukt en iets hoger dan normaal. En dan… was het aan hem?
Ik wist niet goed wat precies het idee was. De onzekerheid zit als een steen in mijn maag. Ik probeer recht tegen de muur te zitten met mijn borst vooruit. Mijn ene hand glijdt soepel over de lengte van Jayden. Mijn andere hand trekt die van Luc dichterbij. Luc nu niet in het midden. Rechts van me. Zo ver dat mijn wang bijna de muur raakt als ik hem begin af te zuigen. Jayden helemaal links van me. Die zie ik niet. Wat het aftrekken iets spannender maakt. En Mo dus voor me.
Ook hij lijkt vertwijfeld hoe te beginnen. In mijn ooghoeken zie ik hem. Hij knielt iets. Dan weer omhoog. Zijn hand pakt een borst, maar lijkt er zelf van te schrikken.
‘Jezus, anders doe ik het hoor,’ zegt Jayden ongeduldig en wat ondankbaar, als je het mij vraagt. Mijn hand beweegt kort heen en weer over zijn eikel. Ik voel hem al trillen. Luc laat me nu wat meer dan gisteren. Hij beweegt nog niet echt. Mijn geslobber op zijn stijve is wel wat onregelmatig door het multitasken. Zeker als Mo nu wat ongeduldig mijn beide borsten vastpakt, nog in de bh, en zijn stijve er tussen drukt. Met zijn duim houdt hij hem daar. Duwt wat omhoog. Maar het lukt niet echt.
Toch drukt zijn zwarte paal zwaar tegen mijn borst, met zijn eikel vlak onder mijn kin. Hij is ook gewoon huge. Maar het er echt van nemen lijkt hem niet helemaal te lukken terwijl ik die andere twee ook probeer te bevredigen. Eigen schuld, dikke bult? Want hij wou zo graag alle drie tegelijk, toch?
En dan vergeet ik bijna dat ik weer omringd ben door de drie. Met mijn rug en hoofd tegen de muur. Zuigend op de één. Trekkend aan de ander. En een derde die mijn borsten probeert te nemen. In de vroegte op school. In het trappengat. En toch… vind ik het stiekem alleen maar geil. Hun hardheid in combinatie met dat ongeduld. De manier waarop ze me nemen zonder te vragen. De manier waarop ik mezelf steeds verder weggraaf onder hun blikken en hun eisen. Ik voel de grenzen vervagen. Niet alleen de fysieke. De innerlijke ook. Wie ik dacht te zijn en wie ik hier, in dit halfdonkere trappengat, aan het worden ben.
-
Mijn focus ligt in het begin vooral op Jayden. Maar dat hebben ze niet door. Iets aan hem irriteert me, iets wat onder mijn huid kruipt en me dwingt om juist hem als eerste te nemen. Eerst kwam hij nog voor me op. Waarschuwde me voor Dylan, met die half bezorgde blik alsof hij me echt wilde beschermen. Het was bijna lief. Maar nu is hij juist het opdringerigst. Hij heeft de meeste voldoendes. Mag me het meest toe-eigenen, alsof dat recht hem vanzelfsprekend toekomt. En toch is hij ongeduldig, zijn adem al sneller, zijn heupen al onrustig. Dus wil ik hem snel afwerken. Ook omdat ik een plannetje had, een kleine verschuiving in de volgorde die alleen in mijn hoofd bestond.
Zonder hem aan te kijken, geef ik hem alle aandacht. Luc stoot zijn eikel nu zelf wat meer tegen m’n gehemelte aan, hard en ongeduldig, en Mo staat nog z’n ritme te vinden, onhandig duwend tussen mijn borsten. Dus al m’n focus op Jayden. M’n vingers om z’n eikel. Wrijvend, met precies de juiste druk. M’n duim over z’n top als ik voorvocht voel, glad en warm. En dan wat strakker sluit ik mezelf om z’n schacht. Elke ader voelbaar onder mijn handpalm. Hij ligt lekker in de hand. Groot, maar niet zoals Mo… Soepel beweeg ik heen en weer. Sneller. Steviger. Precies zoals het goed voelt. Terwijl ik gewoon op een andere eikel zuig, diep en nat. Terwijl ik een andere eikel mijn borsten iets uit elkaar voel drukken, zwaar en warm tegen mijn huid…
Maar Jayden is de enige die ik echt voel dichterbij komen. Niet letterlijk. Hij staat het verst van me af. Hij zucht en kreunt harder dan de andere twee. Hij trilt, een lichte rilling die door zijn dijen loopt. Hij komt al…
Juist dan beweeg ik zelf over Luc heen, neem hem dieper in m’n mond, tot mijn lippen de basis raken. Jayden was immers klaar. En terwijl ik hard op Luc zuig, voel ik het zaad op m’n wang schieten, warm en dik, als ik Luc in diezelfde wang neem…
“Godver…” kreunt Jayden zuchtend, en iets teleurgesteld dat het zo snel ging… Alsof hij vergeten was waar we waren, en wie ik hoor te zijn voor iemand zoals hij.
Dit ging snel. Zoals gepland. Voor zover dit te plannen viel. Nu dacht ik Luc snel te pijpen, zodat ik m’n focus op die knoeperd van Mo kan leggen. Weet nog steeds niet hoe precies. Maar dat zien we zo wel.
“Dit gaat zo niet. Hou jij ’ff’ de wacht…” hoor ik dan Mo ook gefrustreerd tegen Jayden snauwen. Net als ik weet Mo eigenlijk niet hoe dit moet. Het lijkt simpel. Mijn borsten zijn rond en stevig genoeg. Hij duwt hem ertussen. Maar hij vindt z’n ritme niet. Ik zit te laag. En mijn focus ligt op Luc.
“Je moet liggen.” zegt hij dan tegen me. Woorden die inslaan als een moker. Omdat hier ook weer duidelijk wordt wat ik in ieder geval niet ben. Hun docente die gerespecteerd dient te worden…
Ik ben ook echt even in schok, terwijl Lucs lul m’n mond uitglijdt, nat en glanzend. Mo pakt m’n arm al, stevig, zonder aarzeling.
“Uhm liggen?” vraag ik nog terwijl ik loskom van de muur, mijn knieën al een beetje week. Ik zie Jayden meteen grijnzen, bijna gemeen, alsof hij geniet van het moment dat de rollen omslaan.
“Moet toch snel.” zegt hij. Waar bemoeit hij zich mee.
“Let jij maar op de deur.” zeg ik hem wat snauwerig. Maakt niet echt indruk. Mo duwt me al naar de grond. En ik spartel ook niet echt tegen… En voordat ik het weet lig ik met m’n rug op de koude vloer, steenhard en oncomfortabel tegen mijn schouderbladen. Kijk ik op naar de drie. Mo en Luc nog keihard. Jayden wrijft over z’n eigen pik door z’n broek heen…
Is dit dan echt de totale overgave? Op de grond in het rommelige trappengat? Dat moet haast wel.
-
En ik twijfel. Blijven liggen en ze hun gang laten gaan? Niet dat ik dat niet wil. Sterker nog, daar had ik al talloze keren over gefantaseerd… Maar niet in het trappengat, vlak voordat de lessen zouden gaan beginnen. Maar ik denk dat ik moet meebewegen. Niet eens omdat ik het zelf wil. Maar om de illusie in stand te houden dat ik nog wél controle heb…
Dus ik maak snel een paar extra knoopjes los. M’n bh blijft zitten. Maar mijn borsten zijn duidelijker zichtbaar, de ronde vorm onder het dunne stofje nu onmiskenbaar. “Shit…” laat Mo zachtjes uit als hij het ziet, terwijl hij dichterbij komt. Ook in zijn ogen ben ik nu slechts een lichaam. Geen schaamte. Ik heb mijn knieën nog iets gebogen. Kijk wat nerveus, mijn adem al iets sneller. Maar hij trekt zich nergens wat van aan, en plaatst zich boven me. Zijn dikke knieën naast m’n hoofd, zijn lijf naar achteren. Hij zit op me. Ik lig vast. En zo kan hij zijn lul ‘makkelijker’ ertussen duwen. Zijn duim bij de basis drukt zijn paal laag, en hij duwt z’n eikel er aan de onderkant tegenaan, over het dunne stukje stof van m’n bh die het bij elkaar houdt. Ik zou willen zeggen dat hij ertussen verdwijnt, maar Mo is zo fors dat dit onmogelijk lijkt. Zijn eikel glijdt ertussen, maar meer eroverheen, en als hij zijn hele schacht doorduwt, begin ik vanzelf scheel te kijken omdat zijn eikel nu zowat tot m’n voorhoofd rijkt… Dit doet hij drie keer… En hij kijkt naar me. Naar m’n gezicht, m’n mond. Maar daarna naar m’n borsten. Het is een heel gewicht als hij het zo duwt. En eerlijk gezegd voelt het best lekker. Zijn schacht wrijft, heet en keihard, tegen de huid van mijn ronde, volle borsten. En elke keer die eikel die tergend dichterbij komt, is onwijs opwindend. Meer dan ik had gedacht.
En even was ik de rest vergeten. Totdat Luc naast me knielt. Meer achter me. Ik schrik wakker. Zijn eikel duwt hij naar m’n gezicht toe, en ik weet weer wat ik hier kwam doen en wie allemaal. En dat het niet te lang mocht duren…
Dus lig ik daar op een koude vloer met een gloeiend heet lichaam. Mo duwt puffend en sneller zijn lul tussen m’n borsten. Ik draai m’n hoofd naar achteren en neem Luc in m’n mond. Echt bewegen kan ik niet, dus al snel stoot hij ook vanuit z’n heupen. Twee stotende lichamen met harde erecties. En ik lig daar. Stiekem te genieten terwijl ik geen kant op kan, gewoon gebruikt wordt… Als ze wisten hoe nat ik daar lag, hadden ze vast meer met me gedaan. Ik had niemand gestopt.
Ik voel Mo dichterbij komen. Zijn knieën trillen. Mijn handen liggen naast m’n lichaam, m’n armen onder zijn benen. Ik kan niks. “Fuck…” hoor ik Luc als hij me laat kokhalzen met z’n gestoot. Ik kokhals, maar laat hem gaan. Ik wen eraan. Ik zie dat hij het alleen maar geil vindt. Dus ik ook. Zijn kromme pik baant zich steeds harder een weg naar binnen en zijn eikel klots met elke stoot. Ik kan zo nu en dan gewoon niet meer een kreuntje onderdrukken. Dus lijkt het er steeds meer op dat ik daar gewillig lig om zo gebruikt te worden. En ze krijgen het door. Het maakt ze razend van opwinding…
Ook Mo stoot harder. Kortere bewegingen. Maar sneller en feller… Hij briest. Ik zie zijn blik op mij. Ik kijk hem af en toe aan, terwijl ik kreun op Luc. M’n ogen smeken er gewoon om… En ook Jayden lijkt dat door te hebben. Alles wordt vergeten in het moment. En de deurwacht verlaat zijn post. Hij knielt aan de andere kant van mij, trekt z’n pik er weer bij. Kei- en keihard. Alsof ik niet al zijn zaad op m’n wang heb voelen branden…
Hij breekt de regels. Maar wat zou het… Ik kan toch niks. Ik wil het ook niet stoppen… Ik ben wel benieuwd hoe ver ze gaan…
Het is Mo die als eerste breekt… Terwijl Luc van schrik zijn pik stil, maar diep in m’n mond drukt, kreunt Mo als een machtig beest terwijl hij zijn pik een laatste keer door mijn borsten drukt, de eikel iets hoger, recht boven mijn kin. Hij drukt die snel naar beneden, en zonder te bewegen, pulseert zijn enorme eikel en vliegen daar plots de een na de andere klodder sperma uit, heet en plakkerig, in de dikke slierten die van hoog tot laag op mijn gezicht landen… “Djiezus…” merkt Jayden alleen op omdat Mo echt heel hard klaarkomt. Ik kan één oog niet meer openen. M’n haar voelt nat en zwaar. En langs alle kanten voel ik wel dikke klodders naar beneden kriebelen… Even valt alles stil, door zijn machtige climax…
-
Totdat ik zuig. Ik beweeg me zelf naar Luc toe en neem hem nog dieper, en begin weer gretig te zuigen. Met één oog kijk ik hem aan. En ik zie het ongeloof. Hij vergeet te stoten. Zijn eikel blijft gewoon diep in m’n mond en neem ik zelf dieper terwijl ik er gretig en hongerig op zuig… Ik zie zijn mond verder opengaan. Ik hoor zijn adem stokken… En dan voel ik zijn eikel zwellen. Binnen seconden zuig ik hem klaar. En ik zuig door terwijl zijn zaad plakkerig mijn keel bekleedt. Ik kokhals een beetje. Maar ik stop niet. Ik zuig harder en harder. Totdat hij zich wel terug moet trekken… Met een lekkere, opgeluchte zucht laat ik hem gaan.
En vergeet ik even dat Jayden aan de andere kant zit. Hij legt echter meteen z’n hand op m’n hoofd, draait me naar hem toe, en drukt zijn eikel meteen m’n mond in… Het zaad van Luc is nog niet weggeslikt. Mo zit nog op m’n romp. Luc hangt met een druipende lul boven m’n voorhoofd. En Jayden komt vrijwel meteen klaar en mengt zijn zaad met dat van Luc wat voor een behoorlijke overload zorgt, waardoor het niet alleen in m’n mond klotst, maar ook langs zijn lul heen naar buiten, en zelfs via m’n neus als ik me verslik… Wat even prikt!
En dan… Wordt het stiller. Vier hijgende lichamen. Ik lig daar nog, uitgeteld… De jongens zitten alle drie achterover op hun knieën, met nog halfharde lullen op mij gericht, terwijl het overgrote deel van mijn gezicht nu bedekt is met hun sperma…
En heel even is er niks. Geen oordelen. Geen verwachtingen… Dit was weer een nieuwe grens die overschreden was. Ik had me onderworpen. En daarnaast had Jayden iets gedaan wat hem niet toekwam… Maar daar hebben we het nu niet over. We hebben het nergens over.
Wat stijfjes krabbelt Mo overeind. Luc en Jayden volgen snel. Ze zeggen niks. Ik ook niet. Als ik overeind kom, tref ik de hand van Mo. Alsof ik niks weeg trekt hij me overeind. En dan begint de massa zaad op mijn gezicht bijna in zijn geheel naar beneden te schuiven, en buig ik snel voorover, zodat het op de grond kletst. Wonder boven wonder is m’n kleding bespaard gebleven…
Terwijl de jongens kijken en wachten, nu opeens toch niet meer zo stoer, pak ik wat uit m’n tas om het af te doen. Een spiegeltje volgt. Het kwam gewoon uit m’n neus… Maar dat is niet meer te zien. Alleen m’n haar is nat. Dat kan ik nog wel uitleggen denk ik… De bel is al gegaan. Ik ben te laat. Maar ja, niet zo gek. Alleen gek als ik het zou uitleggen…
Ik tril nog. Het was te intens. Maar wil het niet laten blijken. Luc was nu toch klaar. “Jullie twee vanmiddag. Na vijven.” zeg ik ze kort. Ze hebben geen woord gezegd. Ik zie Jayden zich schamen. Hij had m’n mond genomen terwijl hij daar geen recht op had. Daar moeten we het nog wel even over hebben… Maar nu moest ik een reden verzinnen waarom ik later in de les was… De druk van het hoe en waar blijft voelbaar…
-
Met de smaak van zaad in m’n mond en een snotterige neus terwijl ik niet verkouden ben, sta ik dan iets te laat voor de klas. Havo drie. Celdeling… Dat uur ben ik er amper bij. Mijn gedachten dwalen steeds terug naar die koude vloer, naar dat gewicht op mijn borst, naar de manier waarop hun adem stokte. De rest van de lessen gaat me beter af. Jayden en Mo. Straks. Op kantoor. De volgende. Dan zou ik Mo gaan pijpen… Die gedachte blijft me de hele dag bij, kleeft aan me als de nasmaak die maar niet wil verdwijnen. Kan ik dat? Wie houdt dat het langst vol? Ik ben er bijna bang van. En Jayden die er dan naast staat. Hoe pak ik hem aan? Hij had geen recht op een bj. Kon je het dat wel noemen? In ieder geval nam hij m’n mond en kwam hij erin klaar… Had ik hem gewoon weer afgetrokken, wat volgens zijn cijfers gemoeten had, mocht hij ook in m’n mond klaarkomen. Daarnaast zou ik het niet anders willen. Het voelde een keertje ongecontroleerd, en daardoor des te intenser. Moest het niet meer van dat zijn? Een gevaarlijke gedachte, besef ik me op tijd. Er moeten regels zijn. Een houvast. Omdat anders alles maar zou kunnen…
Maar die middag loopt niet als gepland. Rayenne is er ook weer, en langer dan normaal. Ze zegt niet waarom. Maar had vast met Van Weelden te maken. Ik durf er niet om te vragen. Want ik zit hier ook langer dan nodig. Ik had alleen geen rekening met haar gehouden. De hele dag ging in een roes voorbij, een soort wazige sluier van herinneringen en spanning. En nu zat ik hier met twee keuzes. Wachten en hopen dat Rayenne vertrekt, of de jongens al opzoeken en zeggen dat het niet gaat. Of ten minste niet hier op ons kantoor. Wel de veiligere plek. Ik kies het eerste. Ik wacht tot Rayenne weg gaat en hoop dat eerder is dan dat Mo en Jayden aankloppen.
-
Echter raken we in gesprek. Ze begint vrij lollig te vertellen over een leerling die een harde smak maakte bij het volleyballen. Eerst zelf op de plaat gegaan, vervolgens wordt er een bal tegen haar hoofd gesmasht. “Kon me lach amper inhouden.” lacht ze nu wel. En ik lach mee. Even wat luchtigs, was ook wel fijn. Het haalt even de scherpte uit mijn schouders. Vervolgens vraagt ze naar m’n plannen. “Nee, niks denk ik. Ben moe.” zeg ik alleen. En daar mee geef ik onbedoeld een signaal af. “Ja, gaat het wel?” vraagt ze toch wat bezorgd. Ik knik meteen van wel, te snel misschien. “Zullen we anders een wijntje drinken? In de stad, of… bij jou?” vraagt ze dan plots. Ik schrik er een beetje van. Haar stem is zacht, en haar blik gemeend… Met de wetenschap dat we niet vies van elkaar zijn, klinkt dit opeens heel anders. “Uhm, ja, ik denk het.” zeg ik. “App wel als ik thuis ben.” zeg ik haar nog. Waardoor ze me bedenkelijk aankijkt. “Je bent wel vaker laat op vrijdag.” zegt ze dan. Ik kan haar natuurlijk hetzelfde verwijten. Maar ze vermoedt duidelijk meer. Ik lach het weg. “Werk doordeweeks te weinig.” zeg ik nog. Ik heb overigens ook gewoon nakijkwerk voor m’n neus liggen. Dus ze gelooft het.
Maar dan opeens die stemmen. Hun stemmen. Voetstappen die dichterbij komen. Twee grote, donkere silhouetten voor de deur achter het melkglas. Ik versteen meteen. Rayenne kijkt verward naar de deur. Ze kloppen. Doen meteen open. Ze stoppen. Kijken verschrikt naar Rayenne. “O ja, was ik helemaal vergeten…” spring ik overeind. “Ligt nog in het lokaal.” maak ik er snel van en duw ze zo weer naar buiten. Waarna ze me volgen…
-
Het lokaal redden we niet. Even denk ik dat het alsnog snel kan. Maar ik ben voorzichtig deze keer. “Maandag dan maar. Zelfde plek en tijd als vanmorgen.” zeg ik bijna streng. En ze knikken allebei. Alsof ze weer begrijpen dat er zeker een risico aan deze constructie geplakt zit…
Maar ik weet ook dat er maandag misschien wel weer cijfers binnenkomen. Of anders in de loop van de week. Het stapelt zich alleen maar meer op. Die druk voel ik meteen, zwaar in mijn borstkas. Vanmorgen was natuurlijk ook niet zonder risico. Als toen iemand die kant op was gelopen, hadden we het niet gehoord totdat het te laat was.
Ik loop met een benauwd gevoel terug naar boven. Rayenne zit daar nog. Ze kijkt me onderzoekend aan. Ziet nu zeker dat er iets niet klopt. Maar ze zegt niks. Niet meteen. Ik ga zitten en zucht diep. “Luister.” begint ze dan. Ik ben bang dat ze het weet. “Ik hoef het echt niet te weten. Als je het liever niet zegt, begrijp ik dat. Maar misschien helpt het wel?” stelt ze voor. Uit haar woorden haal ik geen direct vermoeden dat het iets is met Mo en Jayden. Toch breek ik bijna. Misschien is het beter als ik het zeg. Maar zou ze dat begrijpen? Accepteren? “Nee, het is niet dat. Iets anders.” zeg ik dan maar snel, bijna geloofwaardig. Ze laat het.
En tien minuten later staat ze op. “Zullen we een frietje halen?” stelt ze dan voor. “Heb echt trek in iets vets. Ken je dat?” klinkt ze heel luchtig. Ik lach. Even verzin ik hierover. “Ik sport niet voor niets zoveel.” zeg ik dan maar. En ga dus mee. In de hoop dat ze het dan laat.
Dus stappen we even later samen naar buiten. Geen Van Weelden. Geen jongens. Alleen wij twee. Bij de snackbar. Wat wel even wat onwennig begint. Vriendinnen? Ik weet het niet. “Heb nu wel trek in een wijntje.” zegt ze na een patatje oorlog met een frikadel speciaal... Ze doet haar best. Om toch dichterbij te komen. Ik twijfel. Wat een dag. Wat een week. Maar het is ook even fijn om weer even normaal te doen. “Ik heb nog rosé koud staan.” zeg ik dan, en ga eropin. Ze lacht. Het voelt… goed? Ik weet het niet. Even later zitten we lachend op de bank. Binnen. Terwijl buiten de jongens voetballen... Een paar wijntjes verder en ik voel mezelf losser worden. Ik voel haar blik. Haar interesse. Ik weet alleen nog niet hoe ik dat ga beantwoorden...