Er was een week voorbijgegaan zonder bijzonderheden. De zomer naderde. Ik was op bezoek bij mijn vriend Maarten in Bilthoven. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien, dus het was hoog tijd om bij te praten. Mandy was niet meegegaan omdat ze andere dingen moest doen en onze kinderen waren bij haar ouders.
Maarten had inmiddels een nieuwe vriendin gevonden. Zijn ex Leonie was vreemdgegaan en Maarten had hen in zijn bed betrapt. Zonder aarzelen had hij haar het huis uitgezet. Ik was echt geschokt door het nieuws, want Leonie was een aardige vrouw. Ik begreep haar niet, want Maarten was een goede vent. Dat hoofdstuk had hij inmiddels achter zich gelaten en hij had dus een nieuwe vriendin: Annemieke. Dat was ook een van de redenen waarom ik bij mijn vriend op bezoek wilde gaan: om kennis met haar te maken. Ze was een kop kleiner dan Maarten, slank en heel sportief. Ze werkte als personal trainer. Via haar werk hadden Maarten en zij elkaar leren kennen. Na de breuk met Leonie was Maarten wat zwaarder geworden door veel eten en drinken. Zijn vrienden hadden hem weer op het goede spoor gezet en hij was gaan sporten.
Toen ik hoorde dat Maarten ging sporten, had ik hem uitgelachen, want hij was daar absoluut niet het type voor. Maar hij deed het echt. Dat kwam ook een beetje door Annemieke. Toen ze elkaar voor het eerst zagen, vond hij haar meteen leuk en de klik was er direct. Ik was blij voor Maarten en hij zag er inderdaad een stuk beter uit dan een half jaar geleden.

Mandy was ondertussen even bij Lotte geweest om iets te regelen voor de nieuwe collectie die ze aan het ontwerpen waren. Ze hadden een klein probleem en wilden daar in alle rust naar kijken in de werkkamer van Lotte. Anna was op bezoek bij haar ouders en had Isabel ook meegenomen. Er kwam binnenkort ook een bijzonder feest aan: Isabel werd bijna één jaar.
Mandy en Lotte werkten een paar uurtjes in de werkkamer en daarna vonden ze het genoeg geweest. Mandy ging naar huis en zag dat er boodschappen gedaan moesten worden. Het was mooi weer buiten en ze besloot om op de fiets te gaan.

Ze pakte de paar kleine tassen en liep naar de garage waar haar fiets stond. Ze deed de tassen in de fietstas, sloot het huis af en stapte op de fiets. Buiten was het vijfentwintig graden en de zon scheen volop. Perfect weer, dacht Mandy tevreden.
Ze besloot een omweg te nemen om ervan te genieten. Onderweg zag ze dat mensen, en met name mannen, naar haar keken. Ze glimlachte. Ze was best sexy gekleed, zonder ordinair te noemen. De vormen van haar borsten waren goed te zien onder haar strakke topje. Haar benen kregen ook veel bekijks. Ze was dankbaar dat ze na haar zwangerschap haar figuur terug had gekregen. Natuurlijk waren hier en daar nog sporen van de zwangerschap te zien, maar dat vond Danny helemaal niet erg. Ze giechelde zachtjes. Als het aan hem lag, had ze niet eens hoeven sporten. Die smeerlap.
Ze kwam bij de supermarkt aan en zette haar fiets op de standaard. Ze pakte de tassen en liep op haar gemak naar de ingang. Ondanks dat het zondag was, was het druk. Ze merkte dat ze de blikken van mannen kreeg. Laat ze maar lekker kijken, dacht ze glimlachend. Hebben ze toch een goede zondag gehad.

In de supermarkt ging alles vanzelf omdat ze precies wist waar alles lag. Nog geen kwartier later had ze alle benodigdheden in haar mandje liggen en liep ze naar de kassa om af te rekenen. Dat deed ze altijd bij een gewone kassa en niet bij een zelfscan-kassa. Ze rekende af en deed de boodschappen in haar tassen. Ze wenste de caissière een fijne zondag en wandelde naar buiten. Ze slaakte een zucht toen ze de warmte van de zon voelde. Ze vond het in de supermarkt altijd koud. Ze liep naar haar fiets maar bleef plotseling staan. Mensen die haast hadden, liepen geïrriteerd om haar heen omdat ze in de weg stond. Mandy negeerde hen en keek om zich heen. Ze had ineens het gevoel dat ze bekeken werd. Het waren niet de mannen die stiekem naar haar borsten keken, maar iemand die haar echt in de gaten hield. Ze kon het mis hebben, maar ze wist dat haar gevoel bijna altijd klopte. Dat zei Danny ook altijd. Ze keek opnieuw om zich heen, maar zag niets. Ze haalde haar schouders op en liep weer naar haar fiets. Maar bij elke stap die ze zette, werd ze nerveuzer. Ze liep steeds sneller en keek voortdurend om zich heen.

Bij haar fiets aangekomen wilde ze de volle tassen in de fietstas proppen toen ze iets zag. Als versteend bleef ze staan met de tassen in haar handen. Verderop leunde een man tegen een lantaarnpaal. Hij keek niet naar haar, maar was bezig met zijn telefoon. Hij droeg een grijze hoodie en had zijn capuchon over zijn hoofd. Mandy wist honderd procent zeker dat dit dezelfde man was als in de speeltuin. Ook de tekst op zijn grijze hoodie herkende ze. Haar hart begon tekeer te gaan. Wat moest ze doen? Had hij haar gezien? Wist hij dat ze hier was? Ze zag dat hij nog steeds met zijn telefoon bezig was. Voordat ze kon bedenken wat ze moest doen, hief de man zijn hoofd op en keek haar kant op. Hij legde zijn telefoon weg en sloeg zijn armen over elkaar.

Mandy kreeg bijna geen lucht. Ze wist zeker dat hij haar had gezien. Ze stapte langzaam achteruit, richting de ingang van de supermarkt. Hier was ze veilig, wist ze. Genoeg getuigen hier. Ze stopte naast de ingang en staarde naar hem. Wat moest ze doen? De politie bellen? Of eerst Danny bellen? Nee, hij was in Bilthoven. Ze moest Bram bellen. Danny zou begrijpen dat ze Bram eerst belde. Ze wilde de tassen op de grond zetten, maar verroerde zich opeens niet meer. De handen van de man gingen omhoog en hij deed zijn capuchon af. Mandy hield haar adem in. Zijn hoofd was vrij groot en kaal. Het glom in het zonlicht. Hij glimlachte en liet zijn tanden zien. Ze kreeg onmiddellijk de kriebels. Op deze afstand kon ze zien dat zijn tanden slecht verzorgd waren. Eén ding wist ze zeker: ze had hem nog nooit gezien. Wie was hij? Wat wilde hij van haar? Hoe kende hij haar? Ze kon maar tot één conclusie komen. Het moest Jenna’s werk zijn.

De man bleef brutaal naar haar kijken met zijn stomme grijns. Ondanks dat Mandy op een drukke parkeerplaats stond, voelde ze zich onveilig. Ze zette haar tassen op de grond en haalde haar telefoon tevoorschijn. Ze zocht haastig Brams telefoonnummer op, maar bedacht zich ineens iets. Ze moest een foto maken! Ze schakelde de camera in en richtte die op de plek waar de man stond.

Maar hij was verdwenen.

Ze vloekte binnensmonds. Daarna belde ze Bram op.
“Hey Mandy, vertel eens,’’ klonk Brams stem.
‘’Bram! Hij is hier! De man met de grijze hoodie!’’ zei ze licht hijgend.
‘’Rustig, Mandy, ik kan je moeilijk verstaan. Bedoel je de man die je had gezien in de speeltuin?’’ vroeg hij.
‘’Ja, ik ben bij de Jumbo. Hij stond bij de lantaarnpaal en had gewacht tot ik klaar was met boodschappen doen. Maar hij is nu weg,’’ zei Mandy, terwijl ze naar de plek keek waar de man had gestaan. ‘’Oh my god! Hij is er weer!’’
‘’Blijf waar je bent,’’ gromde Bram. ‘’Ik kom zo snel mogelijk aan.’’
De verbinding werd verbroken en Mandy activeerde de camera en wilde richten, maar opnieuw was ze te laat. De vreemde man was nergens te bekennen. Verdomme, dacht ze boos. Het was alsof hij wist wat ze deed. Ze moest Danny ook appen. Ze stuurde vlug een berichtje naar hem en bleef de omgeving in de gaten houden, met de camera in de aanslag zodat ze snel kon reageren.

‘’Was het maar waar,’’ lachte ik tegen Annemieke. ‘’Maar nee, mijn aandoening is voorlopig niet te genezen. Het is een genetische fout. Mijn ogen krijgen daardoor te weinig eiwitten, waardoor het netvlies langzaam afsterft. Er bestaan al gentherapieën die proberen het verlies van het zicht te stoppen of af te remmen. Genezing is voorlopig echter nog niet mogelijk. Ik gok dat het voorlopig onmogelijk is. Er is nog een probleem. Er zijn verschillende genetische fouten. Ik heb bijvoorbeeld Ushersyndroom type 1D. Er lopen momenteel onderzoeken naar type 2, omdat die doelgroep het grootst is. Daarom is het gewoon heel lastig om deze aandoening te genezen. Voor mij is het al te laat. Mochten ze ooit iets vinden, dan ben ik allang oud of dood. Maar ik hoop het van harte voor de mensen die later geboren zijn.’’
Annemieke knikte. ‘’Ik vind het best heftig. Ik zou niet eens weten wat ik moest doen als ik geen muziek meer kon luisteren. Maar zo te zien red je je prima.’’
Ik glimlachte. ‘’Ik moet wel toegeven dat ik veel geluk heb met mijn vrouw en vrienden. Zonder hen ben ik niets.’’
‘’Ja, ik heb van Maarten gehoord dat jouw vriendengroep heel hecht is,’’ zei Annemieke.
‘’Ja, dat klopt. We zijn als familie. We zien elkaar elke dag. Wel logisch, want we hebben samen een bedrijf.’’

Mijn telefoon lag op tafel. Ik tikte op het scherm om te kijken hoe laat het was en zag een berichtje van Mandy. Ik opende de app.

Danny, ik ben bij de Jumbo. De vreemde man is er weer. Hij heeft zijn gezicht laten zien, maar ik herkende hem niet. Bram komt eraan. Ik blijf hier bij de ingang waar veel mensen zijn. Het komt goed met mij. X

Ik sprong overeind.
‘’Wat is er?’’ vroeg Maarten geschrokken.
‘’Weet je nog wat ik straks zei over de vreemde man in de speeltuin?’’
Ze knikten allebei.
‘’Hij is er weer. Hij is bij de Jumbo waar Mandy boodschappen ging doen. Sorry, het is heel gezellig, maar ik ga nu naar huis.’’ Ik keek hoe laat het was en zag dat ik nog zeven minuten had om de bus te halen. ‘’Ik kan de bus nog halen als ik meteen vertrek.’’
Annemieke pakte mijn hand en keek naar Maarten. ‘’Ik breng hem naar de bushalte.’’
Maarten knikte en we gaven elkaar een boks. Ik pakte mijn tas en samen met Annemieke renden we naar de bushalte. Ik was op tijd. De bus zou over een minuut komen, stond op het bord. Ik gaf Annemieke snel een knuffel. ‘’Heel erg bedankt voor het meelopen. We kletsen een andere keer wel weer. Het was gezellig.’’
Annemieke keek of de bus al aankwam en dat was nog niet het geval. ‘’Dat vond ik ook. De volgende keer komen we bij jullie op bezoek. Ah, daar komt hij al aan! Tot de volgende keer.’’ Ze gaf me opnieuw een knuffel en ik stapte de bus in.

Ik had Mandy geappt dat ik eraan zou komen. Ik staarde naar buiten. De man was dus een onbekende, wat betekende dat hij ingehuurd moest zijn door iemand. Of hij had willekeurig iemand uitgekozen om te stalken. Dat geloofde ik niet. De laatste tijd gebeurden er vreemde dingen bij ons en dat kon geen toeval zijn. Jenna moest hierachter zitten. Maar wat was ze precies van plan? En waarom Mandy? Ze had eigenlijk niets gedaan. Jenna wist toch wel dat ik het gedaan had, of niet?

Toen ging er een schok door mijn lijf.

Wacht even! Wilde Jenna mij pakken door Mandy lastig te vallen? Zou dat het zijn? Jenna had tot nu toe geen rare streken tegen mij uitgehaald. Verdomme, dacht ik. Dit zou een geniale wraakactie van Jenna zijn. Zo liet ze geen enkel bewijs achter. En het zou me niet verbazen als Jenna wist dat mijn vrouw en kinderen alles voor mij waren. Dat was een goede manier om mij te pakken. Wat als ze mijn kinderen straks iets zou aandoen? Ik voelde me ineens misselijk. Dat mocht absoluut niet gebeuren.

Toen nam ik een besluit. Ik pakte mijn telefoon en zocht het adres van Jenna op, wat ik helaas niet kon vinden. Alleen het adres van haar praktijk vond ik. Misschien woonde ze daarboven. Daarna zocht ik uit hoe ik daar met het openbaar vervoer kon komen. Gelukkig hoefde ik maar één keer over te stappen. Mooi, dacht ik tevreden. Ik typte een bericht voor Mandy om te laten weten dat ik later zou komen en wilde het verzenden, maar mijn vinger bleef boven de knop hangen. Was dat wel verstandig? vroeg ik me af. Als ik dat zou doen, zou Mandy waarschijnlijk meteen weten wat ik van plan was. Ze kende mij namelijk heel goed, soms zelfs beter dan ik mezelf kende. Ik delete het bericht en borg mijn telefoon op. De spanning nam toe in mijn lijf, maar ik was vastberaden. Het moest echt afgelopen zijn. Ik moest dit regelen, omdat het allemaal door mij begonnen was. Ik keek op het bord in de bus en zag dat ik bij de volgende halte moest uitstappen.

Een klein half uur later had ik volgens Google Maps mijn bestemming bereikt. Gelukkig was de praktijk van Jenna heel makkelijk te vinden. Ik had de deur al gevonden, maar dit was de deur van de praktijk. Ik keek omhoog. Er was nog een verdieping boven de praktijk. Daar zou Jenna kunnen wonen. Als dat het geval was, moest er een andere deur zijn, maar ik kon die niet vinden. Ik liep naar de achterkant van het gebouw, maar daar stonden alleen de andere huizen. Verdorie. Wat nu? De praktijk was ongetwijfeld gesloten, want het was zondag. Toch liep ik naar de deur van Jenna’s praktijk. Er was geen deurbel. Ik knarsetandde. Kloppen? Nee, dat was zinloos. Ik wist niet waarom, maar mijn hand leek een eigen leven te leiden en ging naar de deurklink. Tot mijn stomme verbazing zat de deur niet op slot. Heel voorzichtig duwde ik de deur een stukje open en gluurde naar binnen. Door de grote ramen kon ik de ruimte goed zien. Het was een kleine wachtkamer. Ik haalde diep adem en stapte naar binnen.

Ik gaf mijn ogen een paar minuten de tijd om te wennen en keek om me heen. Ik zag dat er nog twee andere deuren waren, maar durfde niet te kijken wat daarachter zat.
Ik haalde nogmaals diep adem. ‘’Hallo? Is er iemand hier?’’ riep ik luid.
De seconden die volgden, leken een eeuwigheid te duren. Ik riep nog een keer, dit keer nog harder. Het bleef echter stil in het gebouw. Ik staarde naar de twee gesloten deuren. Zou ik het doen? Het leek me een heel slecht idee, want hiermee kon ik in de problemen komen. Ik draaide me dus om en wilde het gebouw verlaten toen ik iets hoorde. Ik verstijfde. Waarom was ik zo gespannen?

Ik draaide me om naar de gesloten deuren en dat was precies op tijd. Een van de deuren ging open en een vrouw met pikzwart haar stapte naar binnen. ‘’Sorry, mijn praktijk is gesloten,’’ zei de vrouw. Toen bleef ze ineens stilstaan. De herkenning in haar ogen was niet te missen, zelfs voor mij als slechtziende man.

Het bleef even stil in de wachtkamer. Maar ik kon zweren dat het heel erg lang leek te duren. De spanning tussen ons was voelbaar. Het was inderdaad Jenna. Ik was vergeten hoe angstaanjagend ze eruitzag, ook al keek ze vrij neutraal.
Ze herpakte zich als eerste. ‘’Meneer, zoals ik al zei: mijn praktijk is gesloten.’’
Ik rechtte mijn rug. ‘’Dat weet ik, Jenna. Maar ik wil met je praten.’’ Het kon me geen reet schelen dat ik haar naam had genoemd.
Ze fronste met haar dunne, zwarte wenkbrauw. ‘’Sorry, daar heb ik geen tijd voor. Wilt u alstublieft mijn praktijk verlaten?’’ Haar stem klonk rustig.
‘’Ik wil dat je stopt met wat je van plan bent,’’ zei ik zo kalm mogelijk. Want ik wilde niets liever dan grommen.
Ze knipperde met haar ogen. ‘’Ik iets van plan? Wat bedoelt u?’’
‘’Hou me niet voor de gek,’’ zei ik, nu met een iets fellere toon. ‘’Je hebt die vreemde man op mijn vrouw Mandy afgestuurd om haar bang te maken. Ik ben niet achterlijk.’’
Ze keek me lang aan met een blik alsof ik compleet gestoord was. ‘’Ik een vreemde man ingehuurd? Ik heb werkelijk geen idee waar u het over hebt. En ik verzoek u de ruimte nu te verlaten.’’ De laatste zin sprak ze op een bevelende toon.

Ik kon me niet meer beheersen en snauwde tegen haar: ‘’Kom op, Jenna. Doe niet alsof je neus bloedt. Je weet heel goed wat ik bedoel. Laat ons, en vooral mijn vrouw, met rust. Als je mij wilt pakken, doe dat dan rechtstreeks. Maar houd mijn gezin erbuiten!’’
Jenna keek verwonderd. Of was dat toneel? ‘’Meneer, ik wens niet dat iemand op zo’n toon tegen mij praat. Ik verzoek u dringend mijn praktijk te verlaten, anders bel ik de politie.’’
Ik moest zachtjes lachen. ‘’Kom op, doe niet zo kinderachtig, Jenna. Denk je dat ik zo dom ben? Ik vraag je om mijn gezin met rust te laten. Begrepen?’’
Jenna zei niets, maar haalde haar telefoon uit haar broekzak en legde die tegen haar oor.
‘’Oké, oké, ik ben al weg!’’ gromde ik terwijl ik naar de deur liep. Bij de deur draaide ik me om. ‘’Laat ons met rust.’’
Jenna keek me indringend aan met haar donkere ogen en ik deed de deur vlug achter me dicht.

Mandy keek met grote ogen toe hoe Bram op zijn mountainbike de parkeerplaats op racete. Hij was er nog geen tien minuten na haar telefoontje! Bram stapte hijgend af. ‘’Waar is hij?’’
‘’Hij is al weg,’’ zei Mandy en wees naar de lantaarnpaal. ‘’Daar stond hij.’’
Hij keek ernaar. ‘’Oké, blijf hier, ik ga even een kijkje nemen.’’
Mandy bleef braaf staan, maar wist dat de man allang weg was. Toch was ze blij dat Bram hier was. Twee minuten later kwam hij terug. ‘’Hij is inderdaad weg. Maar ik weet waarom hij daar stond.’’ Hij wees naar de camera achter Mandy. ‘’Zo bleef hij buiten beeld van de camera. Hij wist wat hij deed.’’
Mandy zuchtte. ‘’Wat wil hij nou van mij? Hij heeft zijn gezicht laten zien. Ik heb hem nog nooit gezien.’’
‘’Ik weet het ook niet,’’ mompelde hij. ‘’Misschien iemand van Jenna?’’
Ze knikte. ‘’Ja, dat is de enige conclusie die ik kon bedenken.’’
Bram pakte zijn ATB. ‘’Kom, we gaan naar jouw huis.’’

Even later waren ze bij Mandy thuis. Elise, Anna en Kelly zaten in de achtertuin op hen te wachten. Lotte en Nick waren niet aanwezig en de kinderen vermaakten zich prima op het gras. Mandy ruimde haar boodschappen snel op en schonk drinken in voor Bram en zichzelf. De rest was al voorzien van drinken. Ze ging zitten en slaakte een diepe zucht.
‘’Alles goed met jou?’’ vroeg Anna.
Ze knikte. ‘’Ja, het gaat prima met mij. Ik ben alleen niet blij dat ik hem weer gezien heb.’’
‘’Ik hoorde dat die man een onbekende was?’’ zei Elise.
‘’Ja, dat klopt. Hij was kaal en had wat littekens onder zijn ogen. En zijn tanden waren echt smerig. Slecht verzorgd,’’ antwoordde Mandy.
De meiden keken elkaar aan. ‘’Dat zegt mij ook niets,’’ reageerde Kelly. ‘’Ik ken niemand met een slecht gebit.’’
‘’Ik ook niet,’’ beaamde Anna. ‘’Ik denk dat Jenna hierachter zit.’’
‘’Dat denk ik ook, want hij wist waar de camera bij de supermarkt hing. Hij bleef daar uit de buurt,’’ zei Bram.
Elise keek haar man aan. ‘’De camera’s die in de buurt hangen? Kan de politie daar iets mee?’’
Hij schudde zijn hoofd. ‘’Dat heeft geen zin. De man heeft niets strafbaars gedaan. Je kunt dit wel melden aan rechercheur De Blok, Mandy, maar ik vrees dat ze niet veel kan doen. Ik durf te wedden dat de man zijn capuchon had opgezet toen hij vertrok.’’

Heel even was het stil. Mandy staarde naar haar glas. Kelly legde haar hand op Mandy’s been. ‘’Ben je bang?’’
Ze ademde langzaam uit. ‘’Ik weet het niet. Ik schrok me kapot toen ik hem zag, maar ik wist dat hij niet veel kon doen omdat er veel mensen waren. Ik had gehoopt dat ik hem nooit meer zou zien. Maar ik vrees dat hij ooit weer terug zal komen. Die gedachte vind ik niet fijn.’’
Kelly sloeg haar arm om Mandy heen en drukte haar tegen zich aan. Elise keek Bram aan. ‘’Kun je echt niet iets doen?’’
Hij zuchtte. ‘’Ik weet het niet. Ik zal er morgen met de rechercheur over praten. Meer kan ik echt niet doen.’’
‘’Maar voorlopig mag je niet meer alleen naar buiten gaan,’’ zei Anna vastberaden.
‘’Ja, maar hoe lang?’’ reageerde Mandy geïrriteerd. ‘’Die man liet zich een paar weken niet zien en dat gaat hij vast weer doen. We weten niet wanneer hij weer opduikt. Ik heb helemaal geen zin om de hele tijd iemand bij me te hebben. Het moet echt afgelopen zijn!’’
Kelly, Anna en Elise keken elkaar aan. ‘’Komt Danny eraan?’’
Mandy keek meteen op. ‘’Ja, maar hij had er allang moeten zijn. Ik ga hem bellen!’’

Ik stond roerloos stil op de stoep, want de adrenaline gierde als een gek door mijn lichaam. Het was helemaal niet verlopen zoals ik had gehoopt. Ik had me even laten gaan. Ik vroeg me af of Jenna hier wel echt achter zat, want ze had niets laten blijken. Nee, daar geloofde ik niks van. Zij moest het gedaan hebben. Het was nu hopen dat ze naar mij geluisterd had.
Mijn telefoon trilde in mijn broekzak en ik zag dat Mandy mij belde. Ik nam op. Haar mooie gezicht verscheen op het beeld.
‘’Hey lieverd, waar ben je?’’
Ik begon naar de bushalte te lopen. ‘’Over een half uur ben ik er.’’
‘’Had je problemen met de bus?’’ vroeg ze.
‘’Nee, ik leg het je straks wel uit, goed?’’
Ik zag dat ze me bestudeerde. ‘’Ja, is goed, tot zo.’’
Ik borg mijn telefoon op. Ik was heel benieuwd wat haar reactie zou zijn als ze hoorde wat ik gedaan had. Ondanks dat mijn plan niet bepaald geslaagd was, moest ik gewoon stom grijnzen. Wat bezielde mij toch?

Binnen een half uur stapte ik de achtertuin binnen. Alle ogen waren meteen op mij gericht. Ik ging direct naast Mandy zitten en pakte haar hand. ‘’Alles in orde met je?’’
‘’Ja, er is niets aan de hand, maar ik ben niet blij met wat er gebeurd is,’’ zei ze.
Ik knikte begrijpend. ‘’Ja, dat kan ik me voorstellen. Heb je een foto van die man kunnen maken?’’
‘’Ik was helaas net te laat,’’ zei Mandy somber. ‘’Maar waar ben je geweest?’’
Ik keek mijn vrienden een voor een aan en als laatste weer naar Mandy. ‘’Ik ben bij Jenna langs geweest.’’
Mandy slaakte een geluidje van schrik, Anna hapte hoorbaar naar adem en Bram vloekte zacht. ‘’Wat heb je in godsnaam gedaan, Danny? Ben je helemaal gek geworden of zo?’’ riep Mandy uit.
Ik haalde een beetje schuldbewust mijn schouders op. ‘’Ik moest een hartig woordje met haar spreken. Maar het ging niet helemaal zoals ik had gehoopt.’’
Mandy bleef me lang indringend aankijken. ‘’Wat heb je gedaan? Ik wil elk detail horen.’’ Haar stem duldde geen tegenspraak.

Ik vertelde wat ik had gedaan en iedereen keek me ongelovig aan. ‘’Dat was helemaal niet slim,’’ zei Bram hoofdschuddend.
‘’Ik ben het met Bram eens. Echt heel dom,’’ knikte Anna instemmend.
‘’Ik weet het,’’ mompelde ik verontschuldigend. ‘’Ik liet me even gaan. Die bitch moest stoppen met wat ze doet. Als ze iets met mijn gezin doet, ben ik niet te genieten.’’ Ik merkte dat ik weer boos werd.
Mandy kneep in mijn hand. Ik had verwacht dat ze boos zou worden, maar dat was ze niet. ‘’Je hebt het inderdaad niet goed aangepakt. Maar goed, het is gebeurd. Laten we maar hopen dat ze naar je heeft geluisterd. Maar jouw vermoeden dat Jenna via mij jou wil pakken, is heel goed mogelijk. Dat zou verklaren waarom al die rare incidenten alleen bij mij zijn gebeurd.’’
‘’Het spijt me, Mandy. Het is allemaal mijn schuld. Ik moest dit rechtzetten,’’ gromde ik zacht.
Ze glimlachte lief. ‘’Het is niet jouw schuld. Het klopt dat jij dit allemaal in gang hebt gezet, maar het is allemaal de schuld van Jenna. Ik verwijt jou niets, lieverd. Maar doe dat alsjeblieft nooit meer.’’

Ik wilde iets terugzeggen, maar Mandy stond op. ‘’De deurbel.’’
Ik kwam overeind. ‘’Ik ga met je mee.’’
Samen liepen we door het huis naar de voordeur. Ik deed de deur open en mijn ogen werden groot. Er stonden twee politieagenten voor de deur.
‘’Meneer De Brands?’’ vroeg een van de agenten.
Mandy kwam naast me staan. ‘’Ja, dat is mijn man. Hij is slechthorend. Wat is er aan de hand?’’
‘’Meneer De Brands, wij willen u verzoeken met ons mee te gaan naar het politiebureau. Daar zullen wij u uitleggen waarom.’’
Mandy en ik keken elkaar aan en wisten allebei precies waarom. ‘’Mag ik mee? Mijn man is slechtziend en slechthorend,’’ zei Mandy tegen de agenten.
‘’Dat is geen probleem,’’ antwoordde de agent.
‘’Een ogenblik geduld, alstublieft. Ik pak even mijn spullen,’’ zei Mandy, waarna ze naar de keuken verdween.
‘’Jesse? Raymond?’’ zei Bram verrast toen hij naast mij kwam staan.
‘’Ha Bram,’’ zei de agent. ‘’Ik moet meneer De Brands meenemen.’’
Bram wendde zich tot mij. ‘’Dat is precies waar ik bang voor was, Danny. Maar ze zullen je niet opsluiten. Ze gaan je alleen verhoren, daarna mag je weer naar huis. Maar blijf gewoon kalm.’’
Ik knikte begrijpend. ‘’Het komt goed.’’

Mandy en ik zaten in de politiewagen. Dat was de tweede keer dat mij dat overkwam, dacht ik gniffelend. Mandy was ondertussen haar ouders aan het bellen om te vertellen dat ze onze kinderen naar Bram en Elise moesten brengen. Haar moeder wilde natuurlijk weten wat er aan de hand was, maar Mandy had geen tijd om het uit te leggen, want we waren inmiddels bij het politiebureau aangekomen. De agenten brachten ons naar een verhoorkamer en lieten ons vervolgens alleen achter met de mededeling dat er zo een andere agent zou komen. We kregen allebei een plastic bekertje water. Ik nam een slokje. ‘’Mandy, het spijt me.’’
Ze glimlachte lief. ‘’Geeft niets. Eigenlijk zou ik boos op je moeten zijn, maar dat ben ik niet. Je hebt dit niet slim aangepakt, maar je deed het voor mij en onze kinderen. Dat waardeer ik en stiekem ben ik een klein beetje trots op je.’’
Ik keek haar met open mond aan.
Ze lachte zachtjes. ‘’Maar nu zijn we hier. We kunnen alles uitleggen wat er is gebeurd. Misschien gaan ze er iets mee doen.’’
Ik knikte. ‘’Dat zou kunnen.’’

De deur ging open en ik keek op toen rechercheur De Blok binnenkwam. Daar was ik wel blij mee. Ze ging tegenover ons zitten. ‘’Nou, we zien elkaar weer. Ik neem aan dat je wel weet waarom je hier bent, Danny?’’
‘’Ja,’’ kon ik alleen maar zeggen.
Ze leunde met haar onderarmen op de tafel. ‘’Er is een melding binnengekomen dat je vanmiddag zonder toestemming een pand bent binnengegaan en je agressief hebt gedragen. Kun je mij vertellen wat er is gebeurd?’’
‘’Wat? Agressief gedragen? Dat heb ik helemaal niet gedaan!’’ sputterde ik tegen.
Mandy legde haar hand op mijn arm, waardoor ik weer kalmeerde.
De rechercheur keek me aan. ‘’Dat vermoedde ik al. Wil je alsjeblieft uitleggen wat er is gebeurd?’’
Ik vertelde het hele verhaal en sloeg geen enkel detail over. Daarna vertelde Mandy over de incidenten in de speeltuin en bij de supermarkt, en ook over de vreemde telefoontjes.
Rechercheur De Blok noteerde alles in haar notitieblok, legde het daarna opzij en keek me vervolgens serieus aan. ‘’Ik geloof dat jullie onschuldig zijn. Maar dat is precies wat Jenna wil bereiken. Ik vermoed dat ze psychologische spelletjes met jullie speelt. Ze richt zich op Mandy om jou te raken. Ze weet dat Mandy heel veel voor je betekent. Op een subtiele manier maakt ze Mandy bang, zonder iets strafbaars te doen. En nog belangrijker: ze laat geen enkel bewijs achter. Het zou me niets verbazen als Jenna erop had gerekend dat jij vroeg of laat bij haar langs zou komen, Danny. Ze wil je wanhopig en radeloos maken, zodat je domme dingen gaat doen. Dat is precies wat er vandaag is gebeurd. Ik heb haar eerder verhoord en merkte toen al heel snel dat je beter geen problemen met haar kunt krijgen.’’

De rechercheur liet een stilte vallen zodat Mandy en ik de nieuwe informatie even konden verwerken. Zo had ik er nog niet naar gekeken. Ze had gelijk. De aanpak van Jenna was eigenlijk simpel, maar heel effectief en ze hoefde er ook niet veel voor te doen. Mandy en ik hadden wekenlang zitten stressen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig was geweest. Nu ik bij Jenna langs was geweest, had ze daar meteen gebruik van gemaakt om een melding tegen mij te doen. Verdorie, ik had het nooit zover mogen laten komen.
‘’Mijn advies,’’ doorbrak de rechercheur kalm ons gepeins, ‘’is om de vreemde dingen die bij jullie gebeuren te negeren en gewoon verder te gaan met jullie leven. Dat is de enige mogelijkheid. Want we kunnen niets doen tegen Jenna.’’ Ze zag Mandy’s aarzeling. ‘’Ik begrijp je twijfels. Maar ik denk niet dat jou iets zal overkomen. Mocht dat wel gebeuren, dan laat Jenna bewijs achter en dat wil ze juist voorkomen.’’
‘’Maar dat kunt u niet met zekerheid zeggen, toch?’’ zei Mandy.
‘’Nee, dat klopt,’’ gaf de rechercheur toe. ‘’Ik schat in dat Jenna zo ver niet zal gaan, maar ik kan het mis hebben. Wat ik jullie wel kan zeggen, is: probeer de vreemde dingen te negeren, maar blijf alert. Dat is alles wat jullie kunnen doen. En Danny, de melding tegen jou is ingetrokken. Je kunt gaan.’’
Ik slaakte een diepe zucht. ‘’Waar ben ik in beland?’’
De rechercheur knikte ernstig.
‘’Maar mevrouw,’’ zei Mandy opeens. ‘’Als we Jenna een tijdje negeren, bestaat de kans dan dat ze ermee stopt of iets anders gaat doen?’’
De rechercheur opende haar mond om iets te zeggen, maar deed hem daarna weer dicht om even na te denken. ‘’Dat is een mogelijkheid. Helaas kunnen we niet veel meer voor jullie doen.’’ Ze stond op. ‘’Ik kan alleen zeggen dat jullie voorzichtig moeten zijn.’’
We stonden ook op. ‘’Bedankt. Je hebt ons een stuk wijzer gemaakt en het spijt me van wat ik heb gedaan.’’
Ze schudde haar hoofd en opende de deur. ‘’Ik begeleid jullie wel even naar buiten.’’

Bij Bram en Elise thuis was de hele vriendengroep aanwezig. Zelfs de ouders van Mandy hadden op ons gewacht. Lizzy en Lindsay renden vrolijk op ons af.
‘’Hallo, eendjes van me. Hebben jullie het leuk gehad bij oma en opa?’’ vroeg ik terwijl ik hen een knuffel gaf.
‘’Ja!’’ antwoordden ze enthousiast.
Ze gingen weer bij de andere kinderen spelen. Mandy en ik gingen zitten en Mandy vertelde het hele verhaal. Toen ze klaar was, bleef het een ogenblik stil.
‘’Ik denk dat Renske, rechercheur De Blok, gelijk heeft,’’ zei Bram uiteindelijk.
‘’Dat denk ik ook,’’ beaamde Anna. ‘’Maar ik moet wel toegeven dat het een heel slimme aanpak is van Jenna. Zo simpel en toch zo effectief.’’
‘’Dus we moeten die engerd gewoon negeren? Dat zou ik niet kunnen, hoor,’’ zei Lotte twijfelend.
Els keek Mandy aan. ‘’Zou je dat kunnen, denk je?’’
Ze aarzelde. ‘’Ik weet het niet, mam. Ik zou wel roepen dat ik het kan, maar als ik hem zie… dan is het weer anders.’’
Els knikte begrijpend. ‘’Je moet er gewoon voor zorgen dat je niet op verlaten plekken komt. Met mensen om je heen ben je sowieso veilig. Gelukkig is Utrecht een drukke stad.’’
‘’Anders neem je Danny gewoon overal mee naartoe, zelfs naar de schoonheidssalon,’’ zei Rick grijnzend.
Iedereen schoot in de lach. ‘’Nou pap, ik denk dat Danny dat niet erg vindt, want er werken daar leuke dames,’’ zei Mandy lachend.

Rick en Els gingen naar huis en de rest bleef gezellig kletsen totdat het bedtijd was voor de kinderen. Binnen één minuten waren we thuis. Heerlijk dat onze vrienden zo dicht bij elkaar wonen, dacht ik. Mandy ging douchen en ik bracht de kinderen naar bed. Ik gaf ze allebei een welterustenkusje. ‘’Gaan jullie maar lekker slapen, mijn eendjes.’’
Lizzy en Lindsay reageerden niet, want ze waren al in een diepe slaap gevallen. Daarna dook ik ook nog even vlug onder de douche. Omdat we morgen vrij waren, bleven we nog lang in onze achtertuin zitten. De temperatuur was heerlijk zacht en aangenaam. We namen een borrel en die hadden we na vandaag zeker nodig. Rond half één gingen we naar bed. Mandy was eerder klaar met tandenpoetsen en was alvast naar de slaapkamer gegaan. Ik ging nog even naar het toilet en stapte daarna de slaapkamer binnen.

Mandy zat rechtop tegen het hoofdeinde van het bed en keek me aan toen ik binnenkwam. Heel even dwaalden mijn ogen, zoals altijd, naar haar blote borsten. Ze glimlachte. Aan haar blik zag ik dat ze nog even wilde praten. Ik kleedde me uit tot mijn boxer en ging naast Mandy op bed zitten.
‘’Zeg het maar, schoonheid,’’ zei ik zacht.
Ze zuchtte. ‘’Wat moet ik doen als ik hem weer zie?’’
Ik dacht even na. ‘’Als je de kans krijgt om een foto te maken, moet je het proberen. Blijf vooral rustig en blijf in de buurt van mensen. Als je het fijn vindt, mag je ook mij bellen. Dan kom ik zo snel mogelijk als ik kan. Of anders Nick of Bram. Zij zijn sneller dan ik.’’
Ze keek me aan. ‘’Vind je het niet vervelend als ik Bram of Nick bel in plaats van jou?’’
‘’Ik zal eerlijk zijn, Mandy. Ik vind het wel jammer, maar het is niet anders. Ik kan nu eenmaal niet fietsen of autorijden. Ik vind het echt oké als je Nick of Bram belt. Als jij je maar veilig voelt.’’
Ze kroop op mijn schoot met haar gezicht naar me toe. ‘’Ik hoop echt dat ik die man niet meer tegenkom. Ik ben eigenlijk blij dat je bij Jenna bent geweest. Misschien gaat ze nu stoppen.’’
Ik sloeg mijn armen om haar heen en drukte haar tegen me aan, totdat onze hoofden vlak bij elkaar waren. ‘’Ik vind het jammer dat je bang bent. Dat is het laatste wat ik wilde.’’
Ze gaf me een vluchtige zoen. ‘’Het is niet jouw schuld, lieverd. We redden ons wel. Dit zal hoe dan ook ooit afgelopen zijn.’’
‘’Liefst zo snel mogelijk,’’ mompelde ik.
Ze glimlachte. ‘’Kom, knuffel me even.’’
‘’Daar zeg ik nooit nee tegen,’’ zei ik terwijl ik mijn hoofd in haar nek drukte en haar innig knuffelde.
‘’Hier kan ik echt nooit genoeg van krijgen,’’ kreunde ze zachtjes.
Ik blies tegen haar warme huid, waarbij er scheetgeluidjes ontstonden. Ze giechelde. ‘’Doe niet zo gek, Danny.’’
Ik deed het nog een keer, maar dan harder. Mandy lachte en blies ook in mijn nek.
Ik verbrak de omhelzing en keek haar verontwaardigd aan. ‘’Je hebt een scheet gelaten!’’
Ze lachte opnieuw. ‘’Echt niet.’’

Plotseling loeide een alarm door het hele huis.