Blijft een vreemd ding… aantrekkingskracht. Soms is het er gewoon, of je nu wilt of niet. Of je in een relatie zit, of niet. Of het kan en mag, of niet…

Zo ook met jou. Al best een hele poos.
Heimelijke gedachten, net langere blikken, elkaars blik zoeken op een afstandje.

Man man wat krijg ik het warm van je…
Op het werk is het steeds nog wel onder controle. Want, professioneel, geen onderwerp van gesprek, geen gelegenheid, gewoon werk…
Alleen steeds die prangende vraag… knettert de spanning alleen bij mij, of ook bij jou?
Ik weet het oprecht niet. Want jij bent joviaal, amicaal, met iedereen. Zeker niet alleen met mij…

Maar goed, onze bbq/borrel is in aantocht. Jaarlijks terugkerend. Iedereen in een andere outfit dan z’n werkkleding. Andere sfeer. Meer drank.

Ik ben er als een van de eersten. Merk hoe mijn blik snel rondkijkt. Naar wie er allemaal zijn. Nee, wie houd ik voor de gek… op zoek naar jou.

Ik merk je meteen op als je binnenkomt.
En ik krijg t al weer warm. Get a grip Izzie, doe normaal, ga gezellig kletsen met je collega’s. Laat dit verder los…

En zo gaat de middag over in de avond… de heerlijke bbq wordt afgerond. Menig drankje wordt verorberd. Collega’s worden losser naar mate het alcohol level stijgt. En mijn blik wordt weer naar jou getrokken… als vanzelf… magnetisch.

Ik beland naast je aan een bartafel, met een groepje collega’s, die verre van nuchter zijn. Ik ben dat wel. Jij ook…
Ik voel de elektriciteit in de lucht, tussen ons in knetteren.
Maar ja, net zo makkelijk is dat alleen mijn gevoel… éénrichtingsverkeer…

Beter laat ik het maar voor wat het is. Beter voor iedereen, inclusief mezelf.
Dus ik focus me op het gesprek. Maak grapjes, lach om die van collega’s. Tot dat ene moment…
Mijn handen rusten op de tafel. En ineens voel ik jou… jouw handen die ook op tafel rusten… net tegen mijn hand… jouw pink, tegen mijn pink.

Even, en dan verplaats je je hand weer een stukje. Mar niet voor lang… is dit jouw manier om te laten merken dat je dit expres doet? Dat jij dit ook voelt?
Of ben je gewoon geamuseerd in gesprek en raakt jouw hand daarin af en toe de mijne?
Pfff ik word gek van mijn gedachten…

Focus me dan weer op de subtiele aanraking…
Als alleen jouw pink tegen de mijne al zo lekker voelt, hoe goed moet de rest dan voelen? Mijn temperatuur stijgt met de seconde, met iedere gedachte…

En abrupt worden mijn gedachten verstoord als ik je aan hoor kondigen dat je naar huis gaat.
Je pink is weg. Jij ook bijna.
Je zegt alle collega’s gedag, mij ook. En als je dan richting je auto wilt gaan lopen hoor ik je ineens zeggen: Izzie, kun je nog even meelopen toevallig? In mijn auto ligt nog dat pakket voor die nieuwe leerling, kun jij dat toevallig zo binnen leggen?

Ik knik en loop achter je aan naar de parkeerplaats. Naar je auto. Klep open… pakketje er uit. Klep weer dicht. Je overhandigt me het pakketje terwijl ik je door van aanstaar. Geïntrigeerd door jou, het vangen van een laatste blik, voordat onze wegen zich vanavond weer scheiden.
Ik kijk, jij kijkt terug. Ik beweeg niet, jij blijft ook staan… intens… en dan zet ik toch maar een stap, richting het feestje… wat moet ik anders.

Izzie, hoor ik vlak achter me… wacht even. Je loopt achter me aan en komt voor me staan. Ik ben nog iets vergeten, zeg je met je blik op mij gericht. Een blik waarvan ik het enorm warm krijg…
Wat dan? Vraag ik… want volgens mij heb ik het hele pakketje toch?
Indringend kijk je me aan en dan zet je een stap naar voren… dat bedoel ik ook niet, zeg je, dichtbij me… dit bedoel ik meer…

En dan buig je je naar me toe. Je lippen die de mijne zoeken. Teder, zacht, dwingend. Lekker, fout, en mijn temperatuur schiet meteen weer 10 graden omhoog.

Je trekt me tegen je aan en in mijn oor hoor ik je zeggen: eindelijk… dit is een stuk beter dan alleen je pink…