Op het platteland van Wallonië, waar de wegen vol kuilen liggen en de dorpen eruitzien alsof de tijd ergens in de jaren tachtig is blijven hangen, staat Boerderij De Geneugtes. Niemand in het gezin Chantaux spreekt het woord uit zoals een Vlaming dat zou doen. Ze zeggen het op z’n Frans: De Zheneuhtes, met die zachte, slepende g en een lichte snuif van trots. Alsof de naam zelf al iets belooft dat de armoede niet kan afnemen.

Henrique Chantaux is tweeënzestig. Zijn handen zijn groter dan de meeste handen, en de nagelriemen zijn permanent zwart van de aarde. Antoinette is een jaar jonger. Haar gezicht is rond en zacht, maar haar ogen hebben diezelfde droge, licht spottende blik die haar man ook heeft. Rudolph is eenentwintig, breed in de schouders, stil. Pierro en Eloise zijn beiden achttien, geboren op dezelfde dag, bijna hetzelfde gezicht, alleen de monden anders. Pierro’s mond is dunner. Eloise’s mond is voller, en ze lacht er vaker mee.

Ze hebben weinig. De koeien geven net genoeg melk. De aardappelen zijn klein. De bankrekening is een fabel. Maar ze hebben elkaar, en ze hebben de dieren, en ze hebben de lange, trage dagen waarin er niets anders te doen is dan voelen.

Het begint altijd ’s ochtends.

Henrique staat om half zes op. Hij trekt zijn oude overall aan, de rits half open, en loopt naar de paardenstal. De oude merrie, La Douce, staat al te wachten. Hij praat zacht tegen haar in het Frans dat hier iedereen spreekt, half Waals, half iets dat nergens anders bestaat.
« Doucement, ma belle… »

Hij streelt haar flank, dan haar buik, dan lager. Zijn hand is warm. Hij doet de overall verder open. De merrie blijft stil staan, alleen haar oren bewegen. Henrique duwt zich langzaam in haar. Niet hard. Niet haastig. Hij beweegt alsof hij de tijd heeft, en dat heeft hij. Buiten kraait ergens een haan. Binnen in de stal is alleen het geluid van ademhaling en het zachte, natte geluid van zijn heupen tegen haar achterwerk. Hij komt diep, met een zucht die meer klinkt als tevredenheid dan als lust. Daarna veegt hij zich af aan een vod, kust de merrie op de hals en zegt:

« Merci, ma chérie. »

In de geitenstal is Eloise al bezig. Ze zit op een omgekeerde emmer, rok omhoog, benen wijd. Twee jonge geitjes likken om beurten tussen haar dijen. Eloise houdt hun kopjes vast, niet hard, meer alsof ze hen leidt. Haar ademhaling is rustig. Af en toe fluistert ze iets in het Frans, half lachend.

« Oui… comme ça… plus bas… »

Ze komt niet meteen. Ze laat het gebeuren, laat de tongen van de geitjes haar openen en schoonlikken tot haar dijen trillen. Pas dan duwt ze één van de geitjes dichterbij, houdt zijn kop vast terwijl ze over zijn tong schuift, en komt met een lange, stille zucht. Daarna kust ze beide dieren op de kop, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Pierro en Rudolph zijn bij de varkens. De biggen zijn halfvolgroeid, nieuwsgierig, en gewend aan de jongens. Pierro knielt in het stro. Hij doet zijn broek open.

Een big komt dichterbij, snuffelt, en neemt hem in de bek. Het is warm, nat, licht bijtend. Pierro houdt de kop van het dier vast en beweegt langzaam heen en weer. Rudolph doet hetzelfde een paar meter verderop. Ze kijken elkaar soms aan. Er is geen schaamte. Alleen die droge, bijna nuchtere blik die in de familie Chantaux zit.

« Il suce bien, non ? » zegt Pierro zacht.

Rudolph knikt alleen.

Als ze klaarkomen, doen ze dat stil. Het zaad loopt over de snuiten van de biggen. De dieren likken het op. De jongens trekken hun broeken weer dicht en gaan verder met het werk alsof er niets bijzonders is gebeurd.

Antoinette is in de keuken, maar niet lang. De grote Deense dog, Baron, ligt al te wachten bij de achterdeur. Ze opent de deur, laat hem binnen, en trekt haar jurk over haar hoofd. Ze gaat op handen en knieën op de koude tegelvloer. Baron bestijgt haar zonder aarzeling. Hij is zwaar. Zijn poten rusten op haar rug. Hij stoot diep, mechanisch, met de vaste cadans van een dier dat precies weet wat er van hem verwacht wordt. Antoinette steunt op haar onderarmen, ogen halfdicht, en mompelt af en toe iets in het Frans.

« Oui… plus fort… mon grand… »

Als Baron klaarkomt, blijft hij even in haar zitten, hijgend. Zij blijft ook stil. Pas als hij van haar af glijdt, staat ze op, veegt zich af met een theedoek, en zet koffie.

’s Middags, als de zon hoog staat en de hitte in de stallen blijft hangen, komen ze samen in de grote schuur. Daar gebeurt alles door elkaar.

Henrique neemt Eloise eerst. Hij legt haar op een oude deken, spreidt haar benen, en duwt zich in haar terwijl hij haar borsten vasthoudt. Eloise houdt zijn gezicht vast en kust hem, langzaam, alsof ze alle tijd van de wereld hebben. Pierro ligt ernaast met Antoinette. Hij zuigt aan haar borsten terwijl zij hem aftrekt.

Rudolph neemt de merrie opnieuw, deze keer rechtop, met zijn handen in haar manen. Baron ligt bij Eloise’s gezicht; zij likt hem schoon terwijl haar vader in haar stoot.

Later wisselen ze. Antoinette neemt Rudolph in haar mond terwijl Pierro haar van achteren neemt. Eloise gaat op handen en knieën en laat zich door de ezel berijden — de ezel is kleiner dan de paarden, maar hardnekkiger. Henrique houdt haar heupen vast zodat ze niet wegglijdt. Pierro laat zich opnieuw door een big pijpen terwijl hij naar zijn zus kijkt.

Er is geen haast. Geen schuld. Alleen de trage, nuchtere manier waarop dit gezin de dagen vult. Ze praten erover zoals andere families over het weer praten.
« La Douce était bien aujourd’hui, » zegt Henrique aan tafel, terwijl hij soep eet.
« Les chèvres aussi, » antwoordt Eloise, en lacht een beetje.

’s Avonds, als de zon ondergaat achter de kale heuvels van deze arme streek, liggen ze samen in de grote slaapkamer. Henrique tussen Antoinette en Eloise.

De jongens aan de andere kant. Soms neukt hij zijn vrouw terwijl Eloise toekijkt en zichzelf aanraakt. Soms neemt hij Eloise terwijl Antoinette hem in de mond neemt. De jongens doen het met elkaar, of met hun moeder, of met de hond die op het bed mag.

Ze slapen in een warme, zware hoop van lichamen, de geur van stro, dieren en seks nog in de kamer.

En de volgende ochtend begint alles opnieuw.

Op Boerderij De Zheneuhtes is armoede het enige wat ze echt hebben. Maar de dagen zijn lang, de dieren zijn trouw, en het gezin Chantaux heeft geleerd dat genot — hoe vies, hoe dierlijk, hoe verboden het ook mag lijken voor de buitenwereld — het enige is dat de leegte vult.

Ze hebben elkaar.

En de dieren.

En de trage, natte, stille momenten waarin niemand iets uitlegt, omdat er niets uit te leggen valt.