Zijn naam was Herman Vervoort.

Vijfenvijftig, weduwnaar, kerkganger van de oude stempel, en de hardste stem tegen de Kerk van het Vlees. Hij had de petitie gestart, de gemeente bestookt met brieven, journalisten gebeld en op Facebook lange tirades geschreven over “sodom en gomorra in onze heilige Kempen”. Hij stond bijna dagelijks met een verrekijker in het weiland tegenover de kerk en noteerde nummerplaten.

Fariha had hem al weken in de gaten gehouden.

Op een warme donderdagavond stuurde ze Noor naar buiten. Noor droeg alleen haar hijab. Niets anders. Ze liep langzaam het pad af tot aan de omheining die ze inmiddels hadden geplaatst en bleef daar staan, handen losjes naast haar lichaam, precies in Herman’s gezichtsveld. Na tien minuten kwam hij dichterbij, rood van woede en iets anders.

“Je hoort je te schamen,” siste hij.

Noor keek hem rustig aan. “Kom morgenavond na zonsondergang naar de deur. Alleen. Als je durft. Dan mag je zelf zien wat er echt gebeurt. En als je daarna nog wilt vechten… dan vechten we.”

Ze draaide zich om. Haar blote billen en de natte glans tussen haar dijen waren het laatste wat Herman die avond zag.

---

De volgende avond stond hij er.

Stijf, boos, maar hij was gekomen. Fariha deed zelf open. Volledig naakt.

“Kleren uit,” zei ze alleen.

Herman wilde protesteren. Fariha wachtte. Achter haar verschenen Amina, Zainab, Noor en Yasmin – allemaal naakt, allemaal stil. Uiteindelijk, met trillende handen en een al half harde pik die hij niet meer kon verbergen, liet Herman zijn kleren vallen.

Wat volgde was geen verkrachting en geen dwang.

Het was een langzame, genadeloze overgave.

Ze leidden hem eerst door het middenschip terwijl er net een kleine doordeweekse sessie bezig was. Hij zag Yasmin op handen en knieën terwijl twee mannen haar gebruikten. Hij zag Noor die een vrouw uit Tongeren likte terwijl Karim haar van achteren nam. Hij zag Fariha die gewoon toekeek en af en toe instructies gaf. Elke keer als hij weg wilde kijken, zette een van de zussen een hand op zijn rug of pakte zacht zijn stijve lul vast.

Na een uur brachten ze hem naar het altaar.

Fariha liet hem op zijn rug leggen. Noor ging over zijn gezicht zitten zonder hem te vragen. Yasmin nam zijn pik in haar mond. Amina en Zainab hielden zijn polsen. Fariha boog zich over hem en fluisterde:

“Je hebt zo hard tegen ons gevochten omdat je dit wilde.

Nu mag je het hebben. Helemaal.”

Herman verzet zich nog vijf minuten.

Toen begon hij te likken.

Toen begon hij te stoten.

Toen kwam hij met een bijna sobbende kreun diep in Yasmin terwijl Noor over zijn gezicht heen en weer wreef.

Die nacht bleef hij.

De volgende ochtend stond hij naakt in de deuropening en hielp mee nieuwe bezoekers te ontvangen. Tegen de middag was hij degene die een aarzelende vrouw van middelbare leeftijd uitlegde dat free use serieus was. Tegen de avond zat hij op het altaar terwijl Noor en Yasmin om beurten op hem reden en Fariha filmde.

De grootste tegenstander was bekeerd.

---

Terwijl Herman zijn nieuwe plaats vond, werkten de anderen buiten.

Rondom de kerk lag nog steeds het oude kerkhof en een stuk braakliggend grasland. Fariha had besloten dat de Kerk van het Vlees groter moest worden dan alleen de stenen muren. Ze noemden het **de Tuin van Eden**.

Binnen twee weken stond er een stevige, twee meter hoge houten omheining met dichte begroeiing ertegenaan, zodat niemand van buitenaf naar binnen kon kijken. De enige toegang was een zware poort vlak naast de kerkdeuren, met een duidelijk bord:

**TUIN VAN EDEN**

Hier gelden dezelfde regels als binnen.

Kleren uit zodra je de poort passeert.

Free use.

Camera’s aanwezig.

Blijf zo lang je wilt.

Binnen de omheining legden ze zachte grasvelden aan, lage heuveltjes, een kleine vijver met helder water, fruitbomen (appel, peer, vijg) en grote struiken die natuurlijke alcoves vormden. Er kwamen houten platforms, touwen aan stevige bomen, een buiten-altaar van natuursteen, en een paar overdekte nesten van zeil en kussens voor als het regende.

De regels van de Tuin waren identiek aan die van de kerk, met drie extra toevoegingen:

16. In de Tuin mag alles wat binnen mag – in zon, regen of maanlicht.

17. Plassen mag overal, behalve in de vijver.

18. Wie in de Tuin klaarkomt, mag het laten liggen als voedsel voor de aarde of het laten oplikken door wie wil.

De eerste warme avond dat de Tuin officieel open ging, stroomden de naakte lichamen naar buiten.

Fariha lag onder een appelboom terwijl Herman (inmiddels een van de ijverigste gelovigen) haar diep nam. Noor en Yasmin speelden in de vijver met twee nieuwe vrouwen, likten elkaar schoon tussen de waterlelies. Amina hing met gespreide benen aan een boom terwijl verschillende mannen haar om beurten gebruikten. Zainab zat op het stenen buiten-altaar en liet zich vullen tot het sperma over het steen liep.

De geur van seks, gras, rijpend fruit en warme huid vulde de omheinde tuin.

Binnen in de kerk bleven de echo’s klinken.

Buiten, achter de hoge schutting, ontstond een tweede, groenere versie van dezelfde religie.

Herman stond op een gegeven moment bij de poort, naakt, met nog glanzende pik, en verwelkomde nieuwe aankomelingen met de woorden die hij een maand eerder nog verafschuwde:

“Kleren uit.

Je lichaam is niet meer van jou.

Welkom in Eden.”

Fariha keek hem vanaf het gras tevreden aan, terwijl een onbekende man zich achter haar nestelde en langzaam bij haar naar binnen gleed.

De grootste vijand had de poort geopend.

En de Tuin van Eden begon te groeien.