Fariha zat alleen op het stenen buiten-altaar in de Tuin van Eden.

De zon zakte langzaam achter de omheining. Haar naakte lichaam glom van zweet en de resten van drie mannen die haar die middag hadden gebruikt. Sperma droop nog traag uit haar, over haar bil naar het warme steen. Ze voelde het en glimlachte. In haar hand hield ze een kleine recorder. Ze had de camera’s binnen laten staan. Dit was alleen voor haar stem. Alleen voor de mensen die later zouden luisteren.

Ze drukte op opname en begon te spreken, zacht, hees, met die lage, melige stem die inmiddels duizenden keren was afgetrokken.

“Ik heette ooit alleen Fariha.

Dochter van Ahmed en Layla. Zus van Amina en Zainab.

Een braaf moslim meisje van tweeëntwintig dat vijf keer per dag bad, haar hijab netjes droeg en ’s nachts stiekem haar hand tussen haar benen stopte terwijl ze zich schaamde voor Allah.

Ik was maagd tot mijn tweeëntwintigste.

Echt maagd. Geen vingers verder dan de ingang, geen tong, geen speeltje. Alleen wrijven over mijn slipje tot ik boog van genot en daarna meteen bad om vergeving. Ik dacht dat ik vies was. Ik dacht dat de natheid die elke nacht mijn lakens bevlekte een straf was.

Toen ontdekte ik OnlyTik.

En later de filmpjes van vrouwen die zichzelf gaven zonder schaamte. Ik keek hoe ze hun hijab ophielden terwijl een vreemde hen van achteren nam. Ik kwam sneller en harder dan ooit. De schaamte werd kleiner. De honger groter.

De eerste keer dat ik mezelf echt vingerde was op een avond dat mijn ouders weg waren. Ik filmde het. Hijab op, abaya omhoog, twee vingers diep terwijl ik naar de camera fluisterde dat ik een slecht meisje was. Die video was de eerste steen.

Daarna ging het snel.

Ik liet mijn vader me zien.

Niet meteen neuken. Eerst alleen kijken terwijl ik mezelf vingerde op de bank. Hij werd hard. Ik zag het. Ik rook het. Diezelfde nacht zoog ik hem voor het eerst. Mijn eigen vader. Zijn dikke, zoute lul in mijn keel terwijl mijn moeder in de deuropening stond en zichzelf nat maakte. We zeiden niets. We deden het gewoon.

De eerste keer dat hij me neukte was in de keuken.

Ik zat op het aanrecht, benen wijd, hijab nog netjes. Hij duwde zich naar binnen en ik huilde van geluk. Bloed was er bijna niet meer; ik had mezelf al te vaak open gewerkt met de dildo die ik stiekem had gekocht. Maar het voelde alsof hij me opnieuw openbrak. Hij kwam in me. Ik dwong mijn moeder het eruit te likken terwijl hij toekeek.

Mijn zusjes volgden.

Amina eerst. Toen Zainab. We leerden elkaar likken, vingeren, neuken met speeltjes. We bonden elkaar vast. We sloegen elkaar met papa’s riem tot onze billen paars zagen en we lachend klaarkwamen. Mama deed mee. Mama regisseerde. Mama was degene die zei: ‘Free use. Vanaf nu mag iedereen iedereen.’

Toen kwam de moskee.

De imam die me herkende van de video’s. Die me in de opslagkamer neukte op een gebedskleed. Die mijn keel gebruikte alsof het een kut was en daarna mijn kont openbrak tot ik snikte. Ik filmde alles. Ik postte alles. En in plaats van me te vernietigen, gaf het me macht.

We maakten van die moskee een orgie.

Naakte gebeden. Mannen uit andere gemeentes die hun vrouwen meebrachten. Vrouwen die hun mannen toekeken terwijl ze door vreemden werden gevuld. Ik lag op een gegeven moment op mijn rug in het midden van de gebedsruimte met zes mannen om me heen. Twee in mijn gaten, één in mijn mond, de rest spuitend over mijn hijab en borsten. Ik slikte wat ik kon en lachte met sperma op mijn tanden.

Toen moesten we vluchten.

De imam werd uitgezet. Wij kochten een kerk.

Een echte kerk. Hoge gewelven, oud orgel, stenen vloer. We hebben de banken eruit gesloopt en er matten voor in de plaats gelegd. We hebben ringen in de muren geboord. We hebben een doopbekken gemaakt om in te pissen en schoon te likken. We hebben een Tuin van Eden aangelegd met bomen waaraan vrouwen hangen te worden geneukt.

Ik ben geen dochter meer.

Ik ben geen zus meer.

Ik ben de prinses van de Kerk van het Vlees.

Elke ochtend word ik wakker met minstens één lul in me of één kut op mijn gezicht.

Soms is het mijn vader. Soms mijn moeder. Soms een vreemde die de vorige avond is blijven plakken. Soms Noor, die ik zelf heb zien openbreken op het altaar, die nu spuit wanneer ik haar naam zeg terwijl ik drie vingers in haar kont heb. Soms Yasmin, die huilt van genot wanneer we haar vastbinden en iedereen haar mag gebruiken tot ze niet meer kan lopen.

Ik heb sperma geslikt van meer mannen dan ik kan tellen.

Ik heb vrouwen laten spuiten over mijn gezicht terwijl mijn vader me van achteren nam.

Ik heb in de regen in de Tuin gelegen met vijf mannen die om de beurt in me kwamen en het lieten lopen over het gras.

Ik heb mijn eigen menstruatiebloed laten oplikken door nieuwe gelovigen omdat niets heilig is behalve het lichaam zelf.

Mijn kut is niet meer strak.

Ze is open, soepel, altijd een beetje open. Ze is gewend aan twee lullen tegelijk. Ze is gewend aan vuisten. Ze is gewend aan het langzaam uitlopen van zaad terwijl ik door de kerk loop en nieuwe mensen verwelkom.

Mijn kont is hetzelfde.

Mijn keel is een holte die diep kan.

Mijn borsten dragen tandenafdrukken en speeksel van tientallen monden.

En toch… elke keer dat iemand zich in me duwt, word ik weer dat meisje dat stiekem onder haar abaya wreef. Alleen voelt het nu niet vies. Het voelt heilig.

Ik ben Fariha.

Ooit maagd. Ooit bang. Ooit aan het bidden om vergeving.

Nu lig ik naakt op een altaar in een gestolen kerk, met sperma dat uit me loopt, en ik zeg tegen iedereen die dit hoort:

Kom.

Trek je kleren uit.

Gebruik me.

Laat je gebruiken.

De Kerk van het Vlees heeft een prinses.

En de prinses is altijd open.”

Fariha zette de recorder uit.

Ze spreidde haar benen wijder op het stenen altaar, stak twee vingers in zichzelf, haalde ze eruit en likte het mengsel van oude en nieuwe sappen eraf terwijl de zon volledig verdween.

Ergens achter de omheining ging de poort open.

Nieuwe stemmen. Nieuwe voetstappen.

De prinses glimlachte, veegde niets weg, en stond op om ze te verwelkomen.