De aankondiging hing al dagen in de lucht.

Fariha had het zelf op de grote deuren geschreven met dikke zwarte stift:

**VANAVOND – VERBRANDING**

Alles wat nog rest van het oude leven gaat in het vuur.

Hijabs. Gebedskleden. Foto’s. Kettingen met koranverses.

Alles.

Daarna bestaat er alleen nog huid.

Toen de zon onderging, brandde er al een groot vuur in het midden van de Tuin van Eden. Rashid had het aangelegd in een diepe kuil, omringd door stenen. Rondom het vuur lagen tientallen naakte lichamen. Meer dan veertig mensen. Vaste bewoners en bezoekers. Iedereen al volledig bloot, zoals de regels eisten. Pikken half tot volledig hard. Spleten glimmend. Borsten met hard geworden tepels in de koelte van de avond.

Fariha stond op het stenen buiten-altaar, nog met haar hijab op.

Naast haar stonden Noor, Yasmin, Amina, Zainab en Layla – ook nog met hijab. Het was het laatste wat ze droegen. Verder was er geen draad stof meer aan hun lichamen. Hun huid glom van olie die de keukenhulpjes eerder hadden gesmeerd: een dikke, zoet-kruidige olie die warmte diep in het vlees joeg.

Fariha hief een hand. Het gemompel stierf weg.

“Dit is het laatste restje schaamte,” zei ze hardop. Haar stem droeg ver. “Het laatste restje van de god die ons leerde dat ons lichaam vies was. Vanavond verbranden we hem.”

Ze trok haar eigen hijab los.

Het zwarte doek gleed van haar hoofd. Voor het eerst in jaren hing haar donkere haar volledig vrij over haar blote schouders en borsten. Ze hield de hijab hoog zodat iedereen het zag. Toen gooide ze hem in het vuur.

De stof vatte meteen vlam.

Noor volgde. Haar witte hijab vloog in het vuur. Yasmin daarna. Amina en Zainab tegelijk. Layla als laatste, met een bijna ceremoniële traagheid. Een voor een vlogen de doeken in de vlammen. Daarna kwamen de andere dingen: oude gebedskleden die nog ergens lagen, kleine korans, kettingen, foto’s van vroeger waarop ze nog bedekt waren, zelfs een paar abaya’s die iemand nog had bewaard. Alles ging het vuur in.

De vlammen sloegen hoog op.

As en vonken stegen op tegen de donkerblauwe lucht.

Nog terwijl de stof brandde, begon de seks.

Fariha bleef op het altaar staan, nu volledig onbedekt, haar lange haar wild. Ahmed kwam als eerste naar voren, pakte haar bij de heupen en tilde haar op. Ze wikkelde haar benen om hem heen en zakte in één beweging op zijn dikke, harde lul. Een diepe, grommende kreun ontsnapte haar. Hij neukte haar staande, hard, terwijl het vuur achter hen knetterde en de laatste restjes hijab in as veranderden.

Rondom hen barstte de Tuin open.

Noor werd door Karim op handen en knieën in het gras geduwd. Hij drong in één stoot bij haar naar binnen en begon haar te rammen terwijl Yasmin onder haar kroop en haar clit likte. Amina hing al vastgebonden aan een van de bomen, benen wijd gespreid, terwijl Bas en Kevin haar om beurten namen – één in haar kut, daarna de ander in haar kont. Zainab lag op haar rug in het gras met drie mannen om haar heen: één in haar mond, één in haar spleet, de derde wachtend tot hij haar gezicht kon bedekken.

Layla zat wijdbeens op het gezicht van Herman terwijl Rashid haar van achteren nam. Haar volle borsten deinden hard. Ze keek naar het vuur en lachte hees toen een stuk verbrande hijab omhoog dwarrelde.

De drie keukenhulpjes – Leila, Samira en Ines – werden letterlijk doorgegeven. Handen pakten hun borsten, vingers gleden in hun nog relatief strakke spleten, lullen duwden hun monden open. Samira kwam schreeuwend klaar terwijl twee mannen haar tegelijk vulden. Ines slikte het zaad van een vreemde en zoende het meteen door naar Leila.

Fariha werd intussen van het altaar gehaald en op haar rug in het gras gelegd, dicht bij het vuur zodat de hitte op haar huid brandde. Ahmed bleef haar neuken. Karim knielde boven haar hoofd en duwde zijn natte lul in haar keel. Noor en Yasmin zaten aan weerszijden en zoogden hard op haar tepels, tanden grazend, terwijl hun eigen natte spleten door anonieme handen en monden werden opengehouden.

De lucht was zwaar van de geur van verbrande stof, zweet, kutensap, sperma en de kruidige afrodisiaca die Rashid eerder door het eten had gemengd. Overal klonken natte stoten, kelen die diep werden gebruikt, handen die billen openspreidden, vrouwen die spootten en mannen die gromden wanneer ze zich leegden.

Fariha voelde hoe Ahmed diep in haar kwam. Warme stralen vulden haar. Nog voordat hij zich terugtrok, nam een andere man zijn plaats in. Ze herkende hem niet. Het maakte niet uit. Hij neukte haar hard en ritmisch terwijl Karim zich terugtrok en over haar gezicht spoot. Dik, zout zaad landde op haar lippen, haar wangen, in haar open haar. Noor en Yasmin likten het gretig van haar huid en zoenden het haar daarna diep in de mond.

Rondom het vuur ontstonden kleine en grote groepjes.

Een vrouw lag met haar hoofd achterover in het gras terwijl vier mannen om de beurt haar keel gebruikten. Twee mannen neukten elkaar vlakbij terwijl een vrouw hun ballen likte. Amina werd losgemaakt van de boom alleen om op handen en knieën tussen vijf mannen gezet te worden die haar elk een beurt gaven tot ze trilde en niet meer kon praten.

Fariha kroop op een gegeven moment naar het vuur toe, nog met sperma dat uit haar liep. Ze pakte een handvol warme as van de verbrande hijabs en smeerde die over haar borsten, over haar buik, tussen haar benen. Daarna deed ze hetzelfde bij Noor en Yasmin. De grijze strepen stonden scherp tegen hun glanzende huid.

“Dit is alles wat er over is,” zei ze hees, terwijl ze twee vingers bij Noor naar binnen duwde en tegelijk Yasmin kuste. “As. Huid. En open gaten.”

De nacht duurde uren.

Mensen kwamen en bleven komen. Nieuwe bezoekers die de poort passeerden, hun kleren lieten vallen en meteen in de massa werden opgenomen. Vrouwen werden op hun rug in het gras gelegd en gevuld tot het zaad eruit liep en zich mengde met de aarde. Mannen werden op hun rug gelegd terwijl vrouwen om beurten op hen reden en hun borsten in hun gezichten drukten.

Fariha zelf hield geen telling meer bij.

Ze werd op haar zij geneukt terwijl iemand haar in de mond neukte. Ze zat op iemands gezicht terwijl twee mannen haar borsten hard kneedden en haar tepels knepen tot ze pijnlijk hard waren. Ze slikte, spoot, slikte opnieuw. Haar haar plakte van sperma en as. Haar dijen glommen. Haar keel was rauw.

Pas toen de eerste grijze lichtstrepen boven de omheining verschenen, zakte de intensiteit.

Lichamen lagen uitgeput in het gras, op de platforms, tegen de bomen. Sperma droogde op huiden. As kleefde in haren en schaamhaar. Het vuur was gezakt tot een grote, gloeiende hoop.

Fariha zat naakt op het stenen altaar, benen wijd, en keek naar de laatste sliert rook die uit de as omhoogkroop. Noor lag met haar hoofd in haar schoot, Yasmin tegen haar zij. Beide meisjes droegen strepen as over hun borsten en buiken.

Fariha streek door Noor’s haren en keek naar de mensen die langzaam begonnen te bewegen.

“Het oude is verbrand,” zei ze zacht, maar iedereen in de buurt hoorde het. “Er is geen hijab meer. Geen gebed meer. Geen schaamte meer.

Alleen dit.”

Ze spreidde haar benen wijder zodat iedereen het mengsel kon zien dat nog steeds uit haar liep.

“Vanaf nu lopen we nooit meer bedekt.

Niet binnen. Niet buiten. Niet in de Tuin. Niet in de kerk.

Wie hier leeft, leeft als vlees.”

Ergens in het gras begon iemand weer te kreunen.

Een man schoof zich achter Yasmin en duwde zich langzaam bij haar naar binnen. Yasmin kreunde zacht en duwde terug.

Fariha keek toe, voelde hoe Noor’s mond haar begon te likken, en liet haar hoofd in haar nek vallen.

De as van de hijabs waaide zacht over de naakte lichamen.

De Kerk van het Vlees had haar verleden verbrand.

En de nieuwe dag begon precies zoals de vorige was geëindigd:

met open lichamen, natte geluiden, en geen enkele draad stof die nog tussen hen in stond.