De zesde ochtend aan boord brak aan met een bleke zon die over de reling kroop. Elise stond naakt op hun balkon, de wind koel over haar borsten en buik. In haar handen hield ze het Boek van Mormon, opengeslagen bij 2 Nephi 2. Thomas kwam achter haar staan, even naakt, zijn lul al half hard tegen haar billen. Hij kuste haar nek en legde zijn hand over de bladzijde.

“Lees hardop,” fluisterde hij.

Elise begon: “Adam viel opdat de mensen zouden bestaan; en de mensen bestaan, opdat zij vreugde zouden hebben.” Haar stem trilde toen Thomas’ vingers tussen haar dijen gleden en haar al natte spleet vonden. “Vreugde…,” herhaalde ze, terwijl hij langzaam in haar streek. “Is dit vreugde, Thomas? Naakt tussen honderden, met de smaak van anderen nog op mijn tong, en toch proberen we hen te brengen tot Christus?”

Hij duwde twee vingers diep in haar en draaide ze. “De Bijbel zegt dat ze naakt waren en zich niet schaamden. Genesis 2. Voor de val. Misschien is dit een terugkeer. Huid zoals Hij ons maakte. Geen vijgenblad. Alleen waarheid.”

Ze neukten daar op het balkon, staand, langzaam, met het boek nog in Elise’s hand. Elke stoot liet de bladzijden ritselen. Thomas kwam diep in haar, snikkend een vers over verzoening, en Elise volgde, haar vrije hand om de reling geklemd, terwijl ze fluisterde dat Zijn genade groter moest zijn dan hun naaktheid.

Die dag maakten ze er werk van. Op het zonnedek legden ze twee handdoeken neer, hun lichamen bruin van de zon, en begonnen gesprekken. Elise hield het Boek van Mormon open. “Dit is een tweede getuigenis van Christus,” legde ze uit aan een groep van vijf naakte mannen en vrouwen die om hen heen lagen. “Net als de Bijbel. Het spreekt over geloof, berouw, doop, en de gave van de Heilige Geest. Over hoe we door Hem vrij kunnen worden.”

Een man met grijzend haar, David, raakte de kaft aan. “En jullie lopen hier naakt rond terwijl jullie dit prediken?”

Thomas glimlachte, zijn hand rustend op Elise’s dij. “Omdat naaktheid ons herinnert aan Eden. Aan hoe God ons zag voordat schaamte kwam. Wij geloven dat het lichaam heilig is. Een tempel. En hier, zonder kleren, kunnen we misschien eerlijker spreken over wat heilig is.”

David lachte, maar bleef. Zijn vriendin, Lena, een vrouw met lange zwarte haren en volle heupen, ging dichterbij zitten. “Laat maar horen.”

Ze lazen samen. Alma 32 over het zaad van geloof. Moroni 10 over te bidden om te weten of het boek waar is. Tussendoor raakten handen elkaar. Lena’s vingers streelden Elise’s arm, daalden af naar haar borst, knepen zacht in een tepel terwijl Thomas verder las over de verzoening. David’s hand lag op Thomas’ dij, omhoogschuivend tot hij de zware ballen vond en ze zacht masseerde.

Het gesprek ging over in aanraking. In een hoek van het dek, half afgeschermd door ligbedden, likte Lena Elise open terwijl de anderen toekeken en luisterden naar Thomas die over het plan van geluk sprak. Elise’s stem brak toen Lena’s tong haar clitoris raakte, maar ze bleef citeren: “Kom tot Christus en wordt vervolmaakt in Hem.” David knielde achter Thomas en nam hem in de mond, diep, terwijl Thomas met trillende stem over de opstanding bleef praten. Later lag Elise op handen en knieën; David neukte haar hard van achteren terwijl Lena op haar gezicht zat en Thomas Lena’s borsten kuste. Tussen de stoten door drukte Thomas een exemplaar van het Boek van Mormon in Lena’s hand. “Lees het. Bid erover. Zelfs hier.”

Ze kwamen hard, door elkaar, en bleven daarna liggen, zweterig, met open boeken naast hun lichamen.

De avonden werden intenser. Elise en Thomas nodigden steeds meer mensen uit in hun hut: stellen, alleenreizenden, groepen. Altijd met de Schriften op tafel. Altijd met hetzelfde ritueel: eerst lezen, dan praten over hoe naaktheid en de leer van Christus misschien te verzoenen waren – de onschuld van Eden, het lichaam als tempel, de liefde die de wet vervult – en daarna de lichamen die elkaar vonden zonder grens.

Op de zevende nacht waren er zes mensen in de hut. Elise lag in het midden van het bed, benen wijd. Twee vrouwen, Anna en Sofie (die van eerder), likten haar beurtelings: tongen die diep gingen, vingers die haar open rekten, monden die haar natheid deelden. Thomas stond ernaast, zijn lul in de keel van een jonge man genaamd Erik, terwijl een andere man, Pieter, Thomas van achteren nam – langzaam, diep, met veel speeksel en fluisterende zuchten. Tussendoor las Elise, ademloos, uit 3 Nephi over de verschijning van Christus op het Amerikaanse continent. Haar stem stokte telkens wanneer Anna haar clitoris zoog of wanneer Sofie twee vingers in haar kont duwde.

“Hij verscheen… aan hen…,” hijgde Elise, “en leerde hen… liefde… volmaakte liefde…”

Thomas kwam in Erik’s mond op het moment dat Elise hard klaarkwam tegen de tongen van de vrouwen. Daarna wisselden ze. Elise neukte Sofie met een strap-on die iemand had meegenomen, hard en diep, terwijl Thomas Pieter neukte en Anna en Erik elkaar vingerden. Het Boek van Mormon lag open op de nachtkast, bladzijden plakkerig van speeksel en come. Ze praatten tussendoor over Mosiah 18 – het verbond van de doop, het dragen van elkaars lasten – en hoe hun lichamen nu letterlijk elkaars lasten droegen, in zuchten en orgasmes.

Elise voelde de theologie steeds verder rekken. “Als het lichaam een tempel is,” zei ze op een ochtend terwijl ze op Thomas’ lul reed, langzaam, diep, oog in oog, “dan is elke aanraking een vorm van aanbidding. Elke tong die mij likt, elke lul die mij vult, elke vrouw die mijn borsten kust… is het dan niet ook een manier om dichter bij de Schepper te komen? Hij maakte dit verlangen. Hij maakte deze huid.”

Thomas hield haar heupen vast en stootte omhoog. “En het Boek van Mormon zegt dat we vrij zijn om te kiezen. Vrijheid. Vreugde. Misschien is dit de vreugde waarover gesproken wordt. Zelfs als de kerk het anders leert.”

Ze probeerden harder te overtuigen. Op het grote feest van de achtste avond stonden ze midden op het dansvloer-dek, naakt, en Thomas hield een kort toespraakje terwijl mensen om hen heen dansten en zich afrukten. Hij citeerde uit Ether over hoop, uit Alma over geloof als een zaad. Elise deelde kleine kaartjes uit met QR-codes naar komtotchristus.org en een uitnodiging om te bidden over het Boek van Mormon. Sommigen namen ze aan terwijl ze haar kont knepen of haar borsten zoenden. Een vrouw knielde ter plekke en likte Elise open terwijl Thomas verder sprak over de verzoening. Een man ging achter Thomas staan en duwde langzaam in hem, midden in de menigte, terwijl Thomas met gebroken stem bleef prediken.

Later die nacht, alleen, knielden ze weer. Elise’s gezicht was nog nat van andere vrouwen, Thomas’ lichaam droeg de sporen van mannen. Ze lazen samen Moroni’s belofte en baden of God hun zou laten weten of dit pad heilig was of verloren. Geen helder antwoord kwam. Alleen de zee, hun adem, en het verlangen dat opnieuw oprees.

Elise legde het boek neer, duwde Thomas op zijn rug en nam hem diep in haar keel, tot hij kwam. Toen ging ze op hem zitten, liet hem opnieuw hard worden, en reed hem tot ze zelf schreeuwde. “We blijven proberen,” hijgde ze. “We blijven prediken. En we blijven neuken. Tot Hij ons stopt… of zegent.”

Thomas trok haar naar beneden en kuste haar, proevend van alles wat die dag op haar lippen had gelegen. “Tot dan.”

Buiten bleef het schip varen, de horizon eindeloos, de lichamen op de dekken even eindeloos in hun zoeken naar vrijheid, naar elkaar, en – voor twee van hen – naar de stem van God tussen de zuchten door.