De laatste twee dagen van de cruise lagen zwaar over het schip. De zon stond lager, de wind was koeler, en de horizon leek dichterbij. Elise en Thomas wisten dat de kade naderde. In hun hut, op het dek, in de hoeken waar nog steeds naakte lichamen zich verzamelden, voelden ze de tijd opraken. En precies daardoor werden zowel de gesprekken als de lichamen intenser.

Op de voorlaatste ochtend zaten ze met een kleine groep op het bovendek: David en Lena, Anna, Erik, en twee nieuwe vrouwen die zich Sofie en Miriam noemden. Iedereen naakt. Het Boek van Mormon lag open naast een bijbel. Thomas las hardop uit 1 Korintiërs 6:

“Of weet gij niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, die in u woont, die gij van God hebt ontvangen, en dat gij niet van uzelf zijt? Want gij zijt duur gekocht. Verheerlijkt dan God in uw lichaam.”

Elise zat met gespreide benen, Anna’s hoofd tussen haar dijen. De tong van de vrouw bewoog langzaam, diep, terwijl Elise verder ging: “Als het lichaam een tempel is… dan is elke steen heilig. Elke zenuw. Elke druppel vocht. Elke opening. Wij zijn duur gekocht door Zijn bloed. Betekent dat dat we dit lichaam moeten verbergen? Of dat we het moeten gebruiken om Hem te verheerlijken – juist in de meest open, meest kwetsbare staat?”

David knikte langzaam, zijn hand om Thomas’ halfharde lul. “Maar de kerk leert kuisheid. Reinheid. Geen seks buiten het huwelijk. Geen man met man. Geen vrouw met vrouw.”

Thomas boog zich voorover en kuste hem, diep, terwijl Erik achter Thomas ging zitten en twee vingers in zijn kont duwde. “Misschien is de tempel groter dan de muren die mensen eromheen bouwden,” zei Thomas hees. “In Eden waren ze naakt en niet beschaamd. Christus raakte de onreinen aan. Hij at met zondaars. Misschien is dit lichaam – dit naakte, begerige, open lichaam – precies de plek waar Zijn genade het hardst nodig is. En het meest zichtbaar.”

De discussie ging door terwijl de lichamen verder gingen. Elise lag nu op haar rug. Miriam zat op haar gezicht, natte kut tegen haar mond, terwijl Anna haar likte en Sofie haar borsten hard kneedde. Thomas werd door Erik en David om beurten geneukt: eerst Erik diep in zijn kont, dan David in zijn keel, dan weer andersom. Tussendoor citeerden ze. Elise, met Miriam’s sappen over haar kin, sprak over het lichaam als offer, levend en heilig. Thomas, met een lul in zijn mond, mompelde over het ene vlees en hoe liefde de wet vervult.

De scènes werden extremer naarmate de dag vorderde. In hun hut die middag was er geen limiet meer. Elise lag vastgebonden aan het bed met zachte touwen die iemand had meegenomen – polsen en enkels gespreid. Zes mensen om haar heen. Twee vrouwen likten haar oksels, haar borsten, haar open kut en kont tegelijk. Een man neukte haar keel diep, tot speeksel over haar wangen liep. Een andere man duwde langzaam in haar kont terwijl Thomas in haar kut stootte – dubbel, vol, rekend. Ze schreeuwde verzen uit Alma over nederigheid en overgave terwijl ze kwam, keer op keer, tot haar buikspieren krampten en haar stem hees was.

Later lag Thomas op handen en knieën. Elise droeg de strap-on en neukte hem hard van achteren terwijl twee mannen om beurten in zijn mond kwamen. Vrouwen zaten op zijn rug, wreven hun natte spleten over zijn huid, lieten hem proeven. Ze praatten door de zuchten heen over de tempel: dat elke penetratie een vorm van toewijding was, dat elke tong die een lichaam reinigde een priesterlijke daad kon zijn, dat de Heilige Geest misschien juist in het moment van totale overgave het hardst voelbaar was.

Op de laatste avond was er een groot afscheidsfeest. Het hele dek was één bewegend lichaam van naakte huid. Elise en Thomas stonden in het midden, omringd. Ze preekten nog één keer, luider, urgenter. Thomas hield het Boek van Mormon omhoog terwijl een vrouw op haar knieën zijn lul diep in haar keel nam. Elise deelde de laatste kaartjes uit terwijl twee mannen haar van voren en achteren namen, synchroon, hard. Mensen luisterden half, neukten half, sommigen namen de kaartjes aan met natte vingers.

Die nacht, alleen in de hut, knielden ze voor de laatste keer op zee. Elise’s lichaam was overdekt met blauwe plekken, speeksel, come van tientallen. Thomas’ kont was pijnlijk, zijn keel rauw. Ze lazen samen 1 Korintiërs 6 nogmaals, en toen Moroni’s belofte. Elise bad met een gebroken stem:

“Heer… als dit lichaam Uw tempel is, zeg dan of we hem ontheiligd hebben of juist geopend. We hebben gepredikt. We hebben geneukt. We hebben geprobeerd te verzoenen wat niet te verzoenen leek. Geef ons een teken. Of stilte. Maar laat ons niet alleen.”

Geen stem kwam. Alleen de motoren van het schip die langzaam afnamen. De kade naderde.

De volgende ochtend stonden ze gekleed – voor het eerst in dagen – op het dek toen het schip aanmeerde. Koffers in de hand. Het Boek van Mormon en de Bijbel bovenop. Mensen omarmden hen naakt, kusten hen, beloofden te lezen, te bidden. Sommigen huilden. Anderen lachten. Elise voelde de stof van haar jurk als een vreemde huid.

De terugreis was stil. In de trein naar huis zaten ze hand in hand, nog steeds met de geur van zee en seks in hun haar. Thomas staarde uit het raam. “We gaan terug naar de gemeente. Naar de bisschop. Naar de standaard. Naar de kleren.”

Elise knikte. “En naar de vraag of we nog waardig zijn. Of de tempel die we zijn nog rein genoeg is om binnen te gaan.”

Ze stapten uit op het station van hun stad. De straten leken smaller, de mensen overgekleed. Thuis deden ze de deur dicht, legden de Schriften op tafel, en stonden tegenover elkaar in de woonkamer. Langzaam, zonder woorden, begonnen ze zich uit te kleden. Jurk. Broek. Onderbroek. Tot ze weer naakt stonden, zoals op zee.

Thomas legde zijn hand op haar borst, over haar hart. “Dit is nog steeds de tempel,” fluisterde hij. “Wat er ook gebeurt morgen, wanneer we de bisschop zien… dit lichaam, jouw lichaam, mijn lichaam… blijft van Hem. En van ons.”

Elise kuste hem, diep, en trok hem naar de slaapkamer. Daar namen ze elkaar één laatste keer in de stilte van hun eigen huis: langzaam, oog in oog, zonder anderen, zonder publiek. Alleen de twee van hen, en de echo van alle verzen en alle orgasmes die ze hadden gedeeld.

De volgende ochtend zouden ze de deur van de kerk binnengaan. Gekleed. Met de geur van de cruise nog onder hun huid. Met de theologie van het lichaam als tempel brandend in hun hoofd. En met de vraag die geen antwoord had gekregen op zee: of genade groot genoeg was voor wat ze hadden gedaan – en wat ze nog steeds voelden.

Ze legden zich neer, verstrengeld, en wachtten op de dag.

---

Dit is het einde van deel 5 en van deze reeks.
Wil je een vervolg (deel 6) over hun terugkeer in de gemeente, het gesprek met de bisschop, of hoe het conflict verdergaat? Laat het me weten!