Drie dagen na hun terugkeer lag de stad nog stil onder een grijze hemel. Elise had de gordijnen dichtgelaten. De koffers stonden nog half uitgepakt in de hoek. Het Boek van Mormon en de Bijbel lagen op tafel, precies zoals ze die van boord hadden meegenomen, met bladzijden die nog de vage geur van zout en huid droegen.

De telefoon ging ’s ochtends vroeg. Het was de bisschop.

“Zuster Van den Berg,” zei zijn stem, kalm maar vast. “Ik heb gehoord dat u een tijdje weg bent geweest. En dat ouderling Meijer met u is meegegaan. Ik zou graag met u willen praten. Vandaag, als het kan. Om twee uur, in mijn kantoor.”

Elise voelde hoe haar maag zich samentrok. “Ja, bisschop. Ik kom.”

Thomas zat naast haar op de bank, nog in zijn onderbroek. Hij legde een hand op haar knie. “Ik ga mee.”

“Nee,” zei ze zacht. “Hij heeft mij gevraagd. Alleen. Laat mij dit eerst doen.”

Ze kleedde zich met zorg. Een lange, bescheiden rok tot over de knieën. Een blouse met hoge kraag. Haar haar in een strakke knot. Geen make-up. Toen ze in de spiegel keek, zag ze nog steeds de lichte blauwe plekken op haar heupen, de krasjes op haar schouders die de cruise had achtergelaten. Ze knoopte de blouse hoger.

Het kerkgebouw rook naar schoonmaakmiddel en oude hymnes. De gang naar het kantoor van de bisschop was stil. Ze klopte.

Hij zat achter zijn bureau, een man van middelbare leeftijd met vriendelijke maar vermoeide ogen. Op tafel lagen de Schriften, een notitieblok, en een foto van zijn gezin. Hij gebaarde naar de stoel tegenover hem.

“Ga zitten, zuster Van den Berg. Dank u dat u gekomen bent.”

Elise ging zitten, handen gevouwen in haar schoot. Haar hart bonsde zo hard dat ze bang was dat hij het kon horen.

De bisschop keek haar lang aan. “Ik heb berichten ontvangen. Van andere zendelingen. Van mensen in de wijk die ouderling Meijer hebben zien vertrekken. En er zijn… geruchten. Over een cruise. Over dingen die niet stroken met de standaarden die wij beloven te houden. Ik wil het van u horen. Wat is er gebeurd?”

Elise slikte. De woorden bleven eerst steken. Toen begon ze, langzaam, met trillende stem.

“We zijn weggegaan. Thomas en ik. We boekten een reis. Een clothing-optional cruise. We dachten… we dachten dat we daar het evangelie konden brengen. Naakt, zoals in Eden. Zonder schaamte. We lazen de Schriften met mensen. We spraken over het Boek van Mormon. Over komen tot Christus. Over het lichaam als tempel.”

De bisschop knikte langzaam, zijn pen stil op het papier.

Elise voelde de hitte in haar wangen. “Maar het bleef niet bij praten. We… we raakten elkaar aan. Eerst alleen wij tweeën. Toen anderen. Mannen. Vrouwen. Groepen. We neukten. Veel. Overal. Op dekken, in hutten, in het zicht van anderen. Ik heb vrouwen gelikt. Mannen hebben mij van voren en achteren genomen, soms tegelijk. Thomas is door mannen genomen terwijl ik toekeek of meedeed. We hebben alles gedaan wat de wet van kuisheid verbiedt. En tussendoor bleven we prediken. We probeerden het te verzoenen. We zeiden dat het lichaam een tempel is, en dat elke aanraking een vorm van aanbidding kon zijn. Dat genade groter is dan regels.”

Haar stem brak. Tranen liepen over haar wangen, maar ze bleef rechtop zitten.

“Ik voelde Hem soms, bisschop. In de momenten erna. En soms voelde ik alleen leegte. Ik weet niet meer wat waar is. Ik weet alleen dat ik het gedaan heb. Dat ik het wilde. En dat ik nu hier zit, en niet weet of ik nog waardig ben om zelfs maar in dit gebouw te zijn.”

De stilte in het kantoor was zwaar. De bisschop legde zijn pen neer. Hij keek naar de Schriften, toen naar haar.

“U hebt de standaarden van de kerk ernstig overtreden,” zei hij rustig. “De wet van kuisheid is geen suggestie. Het lichaam is inderdaad een tempel. Dat betekent juist dat we het heilig houden, niet dat we het openstellen voor iedereen die wil. Wat u beschrijft… is zonde. Ernstige zonde. En ouderling Meijer heeft als zendeling een nog zwaardere verantwoordelijkheid geschonden.”

Elise knikte, de tranen bleven komen. “Ik weet het.”

Hij leunde achterover. “Toch ben ik blij dat u eerlijk bent. Dat is de eerste stap. Berouw begint met erkennen. Echt berouw. Niet alleen spijt omdat u betrapt bent, maar een verandering van hart. Bent u bereid om te stoppen? Om deze relatie te beëindigen zoals die nu is? Om de nodige stappen te zetten – misschien een periode van proeftijd, geen avondmaal, geen tempelbezoek, en intensieve begeleiding?”

Elise keek naar haar handen. In haar hoofd zag ze Thomas’ gezicht, de zee, de lichamen, de verzen die ze hadden gelezen terwijl ze kwamen. Ze voelde nog steeds de echo van al die handen op haar huid.

“Ik wil berouw tonen,” fluisterde ze. “Ik wil weer dichter bij Hem komen. Maar ik kan niet liegen. Een deel van mij… een deel van mij mist het. De vrijheid. De openheid. De manier waarop het voelde alsof we iets heiligs aanraakten, zelfs terwijl we zondigden. Ik weet niet of ik dat zomaar kan uitzetten.”

De bisschop zuchtte zacht. “Dan beginnen we daar. Met eerlijkheid. Ik zal met ouderling Meijer apart spreken. En met de zendingpresident. Voor nu: u mag nog wel naar de diensten komen. Maar geen avondmaal tot we verder zijn. En ik wil u wekelijks zien. We gaan samen de Schriften lezen. Over echte reinheid. Over echte vrijheid in Christus – niet de vrijheid die de wereld aanbiedt.”

Hij stond op. Elise ook. Hij reikte haar de hand, maar trok die half in, alsof hij even aarzelde of hij haar mocht aanraken.

“Ga naar huis, zuster Van den Berg. Bid. Schrijf op wat u voelt. En kom volgende week terug. We lopen dit pad samen. Stap voor stap.”

Buiten op straat stond Thomas te wachten, leunend tegen de muur. Zijn gezicht was bleek. Elise liep naar hem toe. Zonder te spreken pakte hij haar hand en trok haar mee, de hoek om, naar een steegje achter de kerk. Daar kuste hij haar hard, hongerig, alsof hij de woorden van de bisschop al kon proeven op haar lippen.

“Wat heeft hij gezegd?” vroeg hij hees.

Elise drukte zich tegen hem aan. “Dat het zonde is. Dat we moeten stoppen. Dat ik wekelijks terug moet komen. Geen avondmaal. Geen tempel.”

Thomas’ hand gleed onder haar rok, vond de blote huid van haar dij, schoof hoger tot hij de natheid voelde die er ondanks alles al was. “En wat wil jij?”

Ze keek hem aan, tranen nog nat op haar wangen. “Ik wil berouw. Ik wil Hem terug. Maar ik wil jou ook. Ik wil voelen wat we op die cruise voelden. Nu. Hier. Voordat alles verandert.”

Hij duwde haar tegen de muur. Rok omhoog. Broek open. Hij ging hard in haar, snel, diep, met de kerk maar een paar meter verderop. Elise beet op haar hand om stil te blijven, terwijl hij in haar stootte en fluisterde: “Dit lichaam is nog steeds een tempel. Onze tempel. Wat hij ook zegt.”

Ze kwam stil, trillend, met zijn naam en een gebed door elkaar. Hij volgde, diep in haar, en bleef even zo staan, ademend tegen haar hals.

Toen trok hij zich terug, hielp haar de rok omlaag, en kuste haar voorhoofd. “We gaan naar huis. We bidden. We lezen. En we beslissen samen hoe ver we dit berouw laten gaan… en hoe ver we elkaar nog houden.”

Elise knikte. Hand in hand liepen ze terug naar huis. Achter hen bleef het kerkgebouw staan, stil en oordelend. Voor hen lag de vraag die geen bisschop kon beantwoorden: of genade groot genoeg was voor een tempel die zo open was geweest – en die nog steeds open wilde blijven.